https://m.egwwritings.org/en/book/132.2727#2727
“ຫຼັງຈາກນັ້ນແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນເທວະດາອີກຕົນໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີສິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຣັດສະໝີຂອງເພິ່ນກໍສ່ອງແຈ້ງທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ. ເທວະດານັ້ນໄດ້ຮ້ອງປະກາດສຽງແຮງກ້າຂຶ້ນວ່າ, ‘ບາບີໂລນມະຫານະຄອນຫຼົ້ມຈົມແລ້ວ ຫຼົ້ມຈົມເສຍແລ້ວ. ມັນກາຍເປັນບ່ອນອາໄສຂອງພວກຜີມານຮ້າຍ ເປັນບ່ອນລີ້ຊ່ອນຂອງວິນຍານຊົ່ວຮ້າຍທຸກຢ່າງ ແລະ ເປັນຄອນນົກບໍ່ສະອາດ ແລະ ໜ້າກຽດໜ້າຊັງທຸກຊະນິດ.’” “ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງອີກຈາກສະຫວັນກ່າວວ່າ, ‘ໄພ່ພົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກມະຫານະຄອນນັ້ນເສຍ ເພື່ອເຈົ້າທັງຫຼາຍຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນການບາບຂອງມັນ ເພື່ອເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຖືກໄພອັນຕະລາຍທີ່ຈະເກີດແກ່ມັນນັ້ນ.’” (ພຣະນິມິດ 18:1, 2, 4). {GC 603.1}
ຄຳພະຍາກອນນີ້ຊີ້ໄປເຖິງເວລາທີ່ຈະມີການປະກາດຊ້ຳອີກເຖິງການຫຼົ້ມຈົມຂອງບາບີໂລນ ຕາມທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ 14:8 ໄດ້ກ່າວໄວ້. ການປະກາດຄັ້ງນີ້ ຈະເພີ່ມເຕີມເລື່ອງຄວາມເສື່ອມເສຍ ທີ່ໄດ້ແຊກຊຶມເຂົ້າໄປໃນອົງການຕ່າງໆທີ່ປະກອບກັນເປັນບາບີໂລນ ນັບຕັ້ງແຕ່ຂ່າວນັ້ນຖືກປະກາດຄັ້ງທຳອິດໃນລະດູຮ້ອນປີ 1844. ຄຳພະຍາກອນນີ້ໝາຍເຖິງສະພາບອັນໜ້າຢ້ານກົວຂອງວົງການສາສະໜາ. ທຸກຄັ້ງທີ່ມີການປະຕິເສດຄວາມຈິງ ຈິດໃຈຂອງຜູ້ຄົນກໍຍິ່ງມືດມົນລົງ ແລະ ໃຈຂອງພວກເຂົາກໍຍິ່ງແຂງກະດ້າງຂຶ້ນ ຈົນພວກເຂົາກາຍເປັນຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າແບບຝັງໃຈ. ເຖິງແມ່ນພຣະເຈົ້າຊົງເຕືອນໄວ້ແລ້ວ ແຕ່ພວກເຂົາຈະທ້າທາຍພຣະອົງ ໂດຍການສືບຕໍ່ຢຽບຢ້ຳຂໍ້ໜຶ່ງໃນພຣະບັນຍັດສິບປະການ ຈົນໃນທີ່ສຸດພວກເຂົາຈະຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ຖືວ່າພຣະບັນຍັດນັ້ນສັກສິດ. ການໝິ່ນປະໝາດພຣະຄຳ ແລະ ໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງກໍເທົ່າກັບເປັນການໝິ່ນປະໝາດພຣະຄຣິສນັ້ນເອງ. ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆຍອມຮັບຄຳສອນຂອງເລື່ອງການຕິດຕໍ່ກັບວິນຍານ ສິ່ງທີ່ຢັບຢັ້ງທຳມະຊາດບາບຂອງມະນຸດກໍຈະຖືກປົດອອກ ແລະ ຈະມີຄົນອ້າງຄວາມເປັນຄຣິສຕຽນເພື່ອປິດບັງຄວາມບາບທີ່ຕ່ຳຊ້າທີ່ສຸດ. ຄວາມເຊື່ອໃນເລື່ອງຜີວິນຍານເປັນສິ່ງທີ່ເປີດປະຕູສູ່ຄຳສອນ ແລະ ການຫຼອກລວງຂອງພວກມານຊາຕານ, ສົ່ງຜົນໃຫ້ອິດທິພົນຂອງວິນຍານຊົ່ວແຜ່ຂະຫຍາຍໃນຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆ. {GC 603.2}
ໃນຄຳພະຍາກອນດັ່ງກ່າວ ຍັງໄດ້ມີການບັນລະຍາຍກ່ຽວກັບບາບີໂລນວ່າ: “ການບາບຂອງນະຄອນນັ້ນ ກອງສູງຂຶ້ນພຽງຟ້າແລ້ວ ແລະ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຈື່ຈຳການກະທຳອັນຊົ່ວຊ້າຂອງມັນໄວ້ແລ້ວ.” (ພຣະນິມິດ 18:5). ບາບີໂລນໄດ້ເຮັດບາບຈົນເຕັມຂີດແລ້ວ ແລະ ຄວາມພິນາດກຳລັງຈະເກີດຂຶ້ນກັບນະຄອນນີ້. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະເຈົ້າຍັງມີໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນບາບີໂລນ. ດັ່ງນັ້ນ, ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະລົງໂທດນະຄອນນັ້ນ, ຜູ້ທີ່ສັດຊື່ເຫຼົ່ານີ້ ຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຮຽກເອີ້ນໃຫ້ອອກມາເສຍກ່ອນ ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນຄວາມບາບຂອງມັນ ແລະ “ເພື່ອເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຖືກໄພອັນຕະລາຍທີ່ຈະເກີດແກ່ມັນນັ້ນ.” ດ້ວຍເຫດນີ້, ຈຶ່ງມີຂະບວນການປະກາດ ທີ່ສະແດງຜ່ານສັນຍະລັກຂອງທູດສະຫວັນທີ່ລົງມາເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງດ້ວຍຣັດສະໝີພາບຂອງຕົນ ແລະ ຮ້ອງປະກາດດ້ວຍສຽງດັງເຖິງຄວາມບາບຂອງບາບີໂລນ. ມີສຽງຮ້ອງເຊື້ອເຊີນພ້ອມກັບຂ່າວນັ້ນວ່າ: “ໄພ່ພົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກມະຫານະຄອນນັ້ນເສຍ.” (ພຣະນິມິດ 18:4). ຄຳປະກາດເຫຼົ່ານີ້ຮວມກັບຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເປັນຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍທີ່ຈະໃຫ້ແກ່ມະນຸດສະໂລກ. {GC 604.1}
ມະນຸດກຳລັງຈະປະເຊີນກັບການຕັດສິນໃຈທີ່ໜັກໜ່ວງທີ່ສຸດ. ບັນດາອຳນາດການປົກຄອງຂອງໂລກ ຈະຮ່ວມມືກັນຕໍ່ສູ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຈະອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ “ຄົນທັງໝົດ ທັງນ້ອຍ ແລະ ໃຫຍ່ ທັງຮັ່ງມີ ແລະ ຍາກຈົນ ທັງເສລີ ແລະ ຂ້ອຍຂ້າ” ປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກຳນົດຂອງຄຣິສຕະຈັກ ໂດຍການຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕທຽມເທັດ (ພຣະນິມິດ 13:16). ທຸກຄົນທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມເຊື່ອຟັງ ຈະຖືກລົງໂທດທາງກົດໝາຍ; ແລະໃນທີ່ສຸດຈະມີການປະກາດວ່າ ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນສົມຄວນຖືກປະຫານຊີວິດ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າສັ່ງໃຫ້ຖືຮັກສາວັນຢຸດພັກທີ່ພຣະຜູ້ສ້າງຊົງກຳນົດໄວ້ ແລະ ເຕືອນວ່າຜູ້ໃດລະເມີດພຣະບັນຍັດນັ້ນ ຈະຕ້ອງປະເຊີນກັບພຣະພິໂຣດຂອງພຣະອົງ. {GC 604.2}
ເມື່ອທາງເລືອກນີ້ປາກົດຢ່າງຈະແຈ້ງແລ້ວ, ຜູ້ໃດຢຽບຢ້ຳພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອເຮັດຕາມກົດໝາຍຂອງມະນຸດຈະໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ເພາະວ່າຜູ້ນັ້ນໄດ້ຍອມຮັບເອົາສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ອຳນາດທີ່ເຂົາເລືອກເຊື່ອຟັງແທນພຣະເຈົ້າ. ມີຄຳຕັກເຕືອນຈາກສະຫວັນວ່າ: “ຖ້າຜູ້ໃດບູຊາສັດຮ້າຍ ແລະ ຮູບຂອງມັນ ແລະ ຮັບເຄື່ອງໝາຍນັ້ນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼື ທີ່ມື, ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງດື່ມເຫຼົ້າແວງແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຊົງຖອກລົງໃນຈອກແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍນັ້ນ ໂດຍບໍ່ປົນກັບສິ່ງໃດ.” (ພຣະນິມິດ 14:9, 10). {GC 604.3}
ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ຕົກສູ່ຜູ້ໃດ ນອກເສຍຈາກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມຖືກຕ້ອງ ແຕ່ປະຕິເສດມັນໄປ. ມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດໄດ້ຍິນຄວາມຈິງທີ່ມີຄວາມໝາຍພິເສດສຳລັບຍຸກນີ້ເລີຍ ແລະ ບໍ່ເຄີຍຮັບຮູ້ຢ່າງແທ້ຈິງເຖິງໜ້າທີ່ຂອງການຮັກສາພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຮູ້ຈັກຈິດໃຈຂອງມະນຸດທຸກຄົນ ແລະ ຊົງທົດສອບແຮງຈູງໃຈທຸກຢ່າງ ຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຢາກຮູ້ຄວາມຈິງ ຖືກຫຼອກລວງກ່ຽວກັບປະເດັນສຳຄັນຂອງການຂັດແຍ້ງນີ້. ຄຳສັ່ງໃຫ້ຮັກສາວັນອາທິດຈະບໍ່ຖືກບັງຄັບໃຊ້ກັບປະຊາຊົນທັນທີ ແຕ່ຈະມີຄວາມຄືບໜ້າຂອງເຫດການປາກົດໃຫ້ເຫັນ. ທຸກຄົນຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງພຽງພໍ ເພື່ອຈະຕັດສິນໃຈຢ່າງມີສະຕິ. {GC 605.1}
ໃນເວລານັ້ນ, ສິ່ງທີ່ຈະທົດສອບຄວາມຈົງຮັກພັກດີ ກໍຄືທ່າທີຂອງແຕ່ລະຄົນຕໍ່ວັນສະບາໂຕ, ເພາະມັນເປັນປະເດັນຄວາມຈິງທີ່ມີການຕໍ່ຕ້ານຫຼາຍທີ່ສຸດ. ເມື່ອມະນຸດສະໂລກຖືກທົດສອບເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຈະປາກົດຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ຜູ້ໃດຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ ແລະ ຜູ້ໃດບໍ່ຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. ໃນເວລານັ້ນ, ການຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕປອມຕາມກົດໝາຍຂອງລັດ ເຊິ່ງຂັດກັບພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ນັ້ນຈະເປັນການສະແດງຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ອຳນາດທີ່ຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ການຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕທີ່ແທ້ຈິງ ດ້ວຍການປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ກໍເປັນຫຼັກຖານຂອງຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະຜູ້ສ້າງ. ຄົນກຸ່ມໜຶ່ງຍອມຮັບສັນຍະລັກແຫ່ງການຍອມຈຳນົນຕໍ່ອຳນາດຝ່າຍໂລກ ຈຶ່ງຮັບເອົາເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ສ່ວນອີກກຸ່ມໜຶ່ງ ເລືອກເອົາສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ສິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງຮັບເອົາຕາປະທັບຂອງພຣະອົງ. {GC 605.2}
ກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ຜູ້ທີ່ປະກາດຄວາມຈິງເລື່ອງຂ່າວທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມັກຖືກເບິ່ງວ່າເປັນກະຕ່າຍຕື່ນຕູມ. ຄຳພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາທີ່ວ່າ ສະຫະລັດອາເມຣິກາຈະກາຍເປັນປະເທດທີ່ບໍ່ຍອມຮັບເສລີພາບທາງສາສະໜາ ແລະ ອຳນາດລັດກັບຄຣິສຕະຈັກຈະຮ່ວມມືກັນຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຖືກຕີຕາວ່າເປັນເລື່ອງເຫຼວໄຫຼທີ່ບໍ່ມີມູນຄວາມຈິງ. ຄົນກໍພາກັນຢືນຢັນວ່າອາເມຣິກາຈະບໍ່ມີວັນປ່ຽນແປງຈາກສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນມາ ຄືຈະບໍ່ມີວັນປະຖິ້ມການປົກປ້ອງເສລີພາບທາງສາສະໜາ. ແຕ່ເມື່ອປະເດັນການບັງຄັບໃຫ້ຖືວັນອາທິດ ໄດ້ຮັບການຖົກຖຽງກັນຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ເຫດການທີ່ຄົນເຄີຍສົງໄສ ແລະ ບໍ່ຍອມເຊື່ອມາເປັນເວລາດົນນານນັ້ນກໍປາກົດວ່າໃກ້ເຂົ້າມາ ເຮັດໃຫ້ການປະກາດຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມເກີດຜົນຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍເປັນມາກ່ອນ. {GC 605.3}
ໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ, ພຣະເຈົ້າຊົງສົ່ງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງມາຕັກເຕືອນເລື່ອງຄວາມບາບທີ່ມີຢູ່ໃນໂລກ ແລະ ໃນຄຣິສຕະຈັກ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຜູ້ຄົນຢາກຟັງແຕ່ຖ້ອຍຄຳທີ່ນຸ້ມນວນ ແລະ ບໍ່ຍອມຮັບເອົາຄວາມຈິງອັນບໍຣິສຸດທີ່ບໍ່ມີການແຕ່ງເຕີມ. ນັກປະຕິຮູບຫຼາຍຄົນເມື່ອເລີ່ມວຽກງານກໍຕັ້ງໃຈທີ່ຈະໃຊ້ຄວາມລະມັດລະວັງເປັນພິເສດ ໃນການຕໍ່ຕ້ານຄວາມບາບໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ໃນປະເທດຂອງຕົນ. ພວກເຂົາຫວັງວ່າແບບຢ່າງຂອງການດຳລົງຊີວິດຢ່າງບໍຣິສຸດ ຈະນຳພາຜູ້ຄົນກັບຄືນມາຫາຄຳສອນໃນພຣະຄຳພີ. ແຕ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງດົນບັນດານໃຈພວກເຂົາ ເໝືອນດັ່ງຄັ້ງທີ່ພຣະອົງຊົງດົນໃຈເອລີຢາໃຫ້ຕຳໜິກະສັດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ປະຊາຊົນທີ່ປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຢັບຢັ້ງຕົນເອງຈາກການປະກາດຖ້ອຍຄຳທີ່ຈະແຈ້ງຈາກພຣະຄຳພີ; ແມ່ນແຕ່ຄຳສອນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍບໍ່ກ້າເວົ້າກໍໄດ້ເວົ້າອອກມາ. ພຣະເຈົ້າຊົງກະຕຸ້ນພວກເຂົາໃຫ້ປະກາດຄວາມຈິງຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ເຕືອນຜູ້ຄົນໃຫ້ລະວັງອັນຕະລາຍ. ພວກເຂົາປະກາດຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະທານໃຫ້ ໂດຍບໍ່ຢ້ານຜົນທີ່ຈະຕາມມາ, ຈົນປະຊາຊົນຕ້ອງຟັງຄຳຕັກເຕືອນນັ້ນ. {GC 606.1}
ດ້ວຍເຫດນີ້, ຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະຖືກປະກາດອອກໄປ. ເມື່ອເຖິງເວລາປະກາດຂ່າວນີ້ດ້ວຍຣິດເດດອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ພຣະເຈົ້າຈະຊົງໃຊ້ຄົນທີ່ຖ່ອມຕົວ ແລະ ອຸທິດຖວາຍຕົນເພື່ອຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. ຄຸນນະສົມບັດຂອງຜູ້ປະກາດເຫຼົ່ານີ້ ຈະມາຈາກການຖືກເຈີມດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ຫຼາຍກວ່າຈາກການສຶກສາຮ່ຳຮຽນໃນສະຖາບັນການສຶກສາ. ພຣະວິນຍານຈະຊົງກະຕຸ້ນຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຊື່ອ ແລະ ອຸທິດຕົນໃນການອະທິຖານໃຫ້ອອກໄປດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ປ່າວປະກາດພຣະຄຳທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້. ຄວາມບາບຂອງບາບີໂລນຈະຖືກເປີດໂປງ; ປະຊາຊົນຈະເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງ ເຖິງຜົນຮ້າຍອັນໜ້າຢ້ານຂອງການໃຊ້ອຳນາດລັດບັງຄັບໃຫ້ປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກຳນົດຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ການແຜ່ຂະຫຍາຍຂອງລັດທິຕິດຕໍ່ກັບວິນຍານ ແລະ ການເຕີບໃຫຍ່ຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງໄວວາ ແລະ ລັບໆຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ. ຄົນທັງຫຼາຍຈະຕື່ນຕົວ ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຕັກເຕືອນອັນເຄັ່ງຂຶມເຫຼົ່ານີ້. ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍຈະພາກັນຟັງຂ່າວສານ ເຊິ່ງບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນມາກ່ອນ. ພວກເຂົາຈະປະຫຼາດໃຈເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າ ບາບີໂລນໝາຍເຖິງຄຣິສຕະຈັກທີ່ໄດ້ຫຼົ້ມຈົມຍ້ອນຄວາມຜິດບາບ ແລະ ການປະຕິເສດຄວາມຈິງທີ່ພຣະເຈົ້າສົ່ງມາຈາກສະຫວັນ. ເມື່ອຜູ້ຄົນໄປຫາອາຈານເກົ່າ ແລະ ຕັ້ງຄຳຖາມດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ຢ່າງແຮງກ້າວ່າ, “ເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ເປັນຈິງບໍ?” ພວກອາຈານກໍເລົ່າເລື່ອງນິຍາຍ ແລະ ເວົ້າແຕ່ສິ່ງທີ່ມ່ວນຫູ ເພື່ອລະງັບຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ສະຫງົບຈິດສຳນຶກທີ່ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນ. ແຕ່ຫຼາຍຄົນຖືວ່າຄຳເວົ້າຂອງມະນຸດບໍ່ພຽງພໍ ຈຶ່ງຂໍຫຼັກຖານຈາກພຣະຄຳພີ. ເມື່ອອາຈານທີ່ມີຊື່ສຽງເຫັນວ່າ ມີຄົນບໍ່ຟັງຄຳຊີ້ແຈງຂອງຕົນ ພວກເຂົາກໍຈະເກີດຄວາມຄຽດແຄ້ນຄືກັນກັບພວກຟາຣີຊາຍໃນສະໄໝກ່ອນ ແລະຈະກ່າວຫາຂ່າວສານນີ້ວ່າມາຈາກຊາຕານ ທັງຈະຍຸຍົງຜູ້ທີ່ຮັກການເຮັດບາບໃຫ້ຂົ່ມເຫັງຜູ້ປະກາດຂ່າວນັ້ນ. {GC 606.2}
ໃນຂະນະທີ່ຄວາມຂັດແຍ້ງເລື່ອງວັນສະບາໂຕຂະຫຍາຍເຂົ້າສູ່ພື້ນທີ່ໃໝ່ ແລະ ມີການປະກາດໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍເອົາໃຈໃສ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກຢຽບຢ້ຳນັ້ນ, ຊາຕານກໍຈະເຄື່ອນໄຫວຢ່າງເຕັມທີ່. ຣິດອຳນາດທີ່ມາພ້ອມກັບຂ່າວສານນີ້ ມີແຕ່ຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານຍິ່ງມີຄວາມຄຽດແຄ້ນຫຼາຍຂຶ້ນ. ພວກສາສະໜາຈານຈະພະຍາຍາມສຸດຄວາມສາມາດ ເພື່ອປິດກັ້ນແສງສະຫວ່າງບໍ່ໃຫ້ສ່ອງເຖິງຝູງແກະຂອງຕົນ. ພວກເຂົາຈະໃຊ້ທຸກວິທີທາງເທົ່າທີ່ເຮັດໄດ້ ເພື່ອລະງັບການສົນທະນາກ່ຽວກັບປະເດັນສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້. ຄຣິສຕະຈັກຈະຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກອຳນາດການປົກຄອງ, ເຊິ່ງໃນວຽກງານນີ້ທັງກາໂຕລິກ ແລະ ໂປຣແຕັສຕັງກໍຈະຮ່ວມໄມ້ຮ່ວມມືກັນ. ເມື່ອຂະບວນການບັງຄັບໃຫ້ຖືວັນອາທິດນັບມື້ຍິ່ງມີຄວາມກ້າຫານເດັດດ່ຽວຂຶ້ນ, ຈະມີການອອກກົດໝາຍຕໍ່ຕ້ານຜູ້ທີ່ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດ. ພວກເຂົາຈະຖືກຂົ່ມຂູ່ວ່າ ຖ້າບໍ່ເຊື່ອຟັງກໍຈະຖືກປັບໃໝ ແລະ ຈຳຄຸກ. ບາງຄົນຈະຖືກລໍ້ລວງດ້ວຍຕຳແໜ່ງສູງ, ລາງວັນ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດຕ່າງໆ ເພື່ອໃຫ້ປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອ. ແຕ່ພວກເຂົາຈະຕອບຢ່າງໜັກແໜ້ນໝັ້ນຄົງວ່າ: “ຈົ່ງຊີ້ຄວາມຜິດຂອງພວກເຮົາຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ;” ເຊິ່ງເປັນຄຳຮ້ອງຂໍແບບດຽວກັບທີ່ລູເທີເຄີຍກ່າວໄວ້ໃນສະຖານະການທີ່ຄ້າຍຄືກັນ. ຜູ້ທີ່ຖືກນຳຂຶ້ນສານຈະຢືນຢັດປົກປ້ອງຄວາມຈິງ; ແລະບາງຄົນທີ່ໄດ້ຍິນກໍຈະຕັດສິນໃຈຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງໝົດຂອງພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ແສງແຫ່ງຄວາມຈິງຈຶ່ງຈະສ່ອງໄປເຖິງຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດຮູ້ຈັກມາກ່ອນ. {GC 607.1}
ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ ຈະຖືກກ່າວຫາວ່າເປັນພວກກະບົດ. ພໍ່ແມ່ບາງຄົນຈະຖືກຊາຕານຄອບງຳຈິດໃຈໃຫ້ມືດບອດ ຈົນພວກເຂົາຈະປະຕິບັດຕໍ່ລູກທີ່ເຊື່ອຢ່າງໂຫດຮ້າຍ ແລະ ເຂັ້ມງວດ; ສ່ວນເຈົ້ານາຍບາງຄົນຈະກົດຂີ່ຄົນງານທີ່ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດ. ຄວາມຮັກຈະເຢັນລົງ, ລູກຫຼານຈະຖືກຕັດສິດຈາກມໍລະດົກ ແລະ ຖືກໄລ່ອອກຈາກເຮືອນ. ຄຳເວົ້າຂອງອາຈານໂປໂລຈະສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນທີ່ວ່າ: “ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປາຖະໜາຈະດຳເນີນຊີວິດຕາມທາງຂອງພຣະເຈົ້າໃນພຣະຄຣິສເຈົ້າເຢຊູນັ້ນ ກໍຈະຖືກຂົ່ມເຫັງ.” (2 ຕີໂມທຽວ 3:12 LCV). ເມື່ອຜູ້ປົກປ້ອງຄວາມຈິງປະຕິເສດທີ່ຈະນັບຖືວັນອາທິດເປັນວັນສະບາໂຕ, ບາງຄົນຈະຖືກຈັບເຂົ້າຄຸກ, ບາງຄົນຈະຖືກເນລະເທດ ແລະ ບາງຄົນຈະຖືກປະຕິບັດເໝືອນຂ້າທາດ. ສຳລັບສະຕິປັນຍາຂອງມະນຸດແລ້ວ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເບິ່ງຄືວ່າເປັນໄປບໍ່ໄດ້, ແຕ່ຈະມີເຫດການແປກປະຫຼາດເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຄອຍຢັບຢັ້ງຢູ່ນັ້ນ ຖືກຖອນອອກຈາກມະນຸດ ແລະ ພວກເຂົາຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງຊາຕານ ຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃຈມະນຸດຈະໂຫດຮ້າຍທາລຸນແທ້ ຖ້າບໍ່ມີຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ຄວາມຢຳເກງໃນພຣະອົງ. {GC 608.1}
ເມື່ອພະຍຸນັ້ນກຳລັງໃກ້ເຂົ້າມາ, ຄົນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ເຄີຍອ້າງວ່າ ເຊື່ອໃນຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍຣິສຸດໂດຍການເຊື່ອຟັງຄວາມຈິງ ກໍຈະປະຖິ້ມຈຸດຢືນຂອງຕົນ ແລະ ເຂົ້າຮ່ວມກັບຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານ. ພວກເຂົາໄດ້ຮ່ວມກັບຊາວໂລກ ແລະ ມີແນວຄິດແບບຊາວໂລກ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມີທັດສະນະຄ້າຍຄືກັບຊາວໂລກໃນເກືອບທຸກເລື່ອງ. ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດສອບມາເຖິງ, ພວກເຂົາກໍພ້ອມທີ່ຈະເລືອກທາງທີ່ງ່າຍ ແລະ ເປັນທີ່ນິຍົມຂອງຄົນສ່ວນໃຫຍ່. ຄົນທີ່ມີພອນສະຫວັນໃນການເວົ້າຈາ ແລະ ເຄີຍຊົມຊື່ນຍິນດີໃນຄວາມຈິງ ກໍຈະໃຊ້ຄວາມສາມາດຂອງຕົນເພື່ອຫຼອກລວງ ແລະ ຊັກຈູງຄົນໃຫ້ຫຼົງທາງ. ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນສັດຕູທີ່ຮ້າຍກາດທີ່ສຸດຕໍ່ພີ່ນ້ອງເກົ່າ. ເມື່ອຜູ້ຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕຖືກນຳໄປຂຶ້ນສານ ເພື່ອຕອບຄຳຖາມກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ທີ່ປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອກໍຈະເປັນເຄື່ອງມືທີ່ມີປະສິດທິພາບທີ່ສຸດຂອງຊາຕານ ໃນການບິດເບືອນຄວາມຈິງ ແລະ ກ່າວຫາຜູ້ທີ່ສັດຊື່. ພວກເຂົາຈະໃຫ້ການເທັດ ແລະ ຈະໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີ ເພື່ອຍຸຍົງຝ່າຍອຳນາດການປົກຄອງໃຫ້ຕໍ່ຕ້ານຄົນທີ່ຮັກສາວັນສະບາໂຕ. {GC 608.2}
ໃນເວລາແຫ່ງການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງນີ້ ຄວາມເຊື່ອຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກທົດສອບ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັກເຕືອນຢ່າງສັດຊື່ ໂດຍເພິ່ງພາແຕ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະຄຳຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ. ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງດົນໃຈພວກເຂົາໃຫ້ປະກາດ. ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຊົງຂັບເຄື່ອນພວກເຂົາ ດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນອັນບໍຣິສຸດ ແລະ ແຮງກ້າ, ພວກເຂົາຈຶ່ງເລີ່ມປະຕິບັດໜ້າທີ່ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຄິດຄຳນວນເຖິງຜົນທີ່ຈະຕາມມາຈາກການນຳເອົາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄປປະກາດແກ່ປະຊາຊົນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຄຳນຶງເຖິງເລື່ອງຜົນປະໂຫຍດ ຫຼື ພະຍາຍາມຮັກສາຊື່ສຽງ ຫຼື ຊີວິດຂອງຕົນ. ແຕ່ເມື່ອພະຍຸແຫ່ງການຕໍ່ຕ້ານ ແລະ ການປະນາມຕິຕຽນພັດໂຈມຕີໃສ່ພວກເຂົາ, ບາງຄົນເຖິງກັບຕົກຕະລຶງ ຈົນແທບຈະຮ້ອງອອກມາວ່າ: “ຖ້າພວກເຮົາຮູ້ເຖິງຜົນທີ່ຈະຕາມມາຈາກການປະກາດນັ້ນ, ພວກເຮົາກໍຄົງຈະມິດງຽບໄວ້.” ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກອ້ອມຮອບພວກເຂົາແປດດ້ານ ແລະ ຊາຕານກໍໂຈມຕີພວກເຂົາດ້ວຍການລໍ້ລວງຢ່າງຮ້າຍແຮງ. ວຽກງານປະກາດທີ່ພວກເຂົາລົງມືເຮັດນັ້ນ ເບິ່ງຄືວ່າຈະເກີນກຳລັງຂອງພວກເຂົາຫຼາຍ. ຄົນສັດຊື່ເຫຼົ່ານີ້ຖືກຂົ່ມຂູ່ວ່າຈະຖືກທຳລາຍ. ຄວາມກະຕືລືລົ້ນທີ່ເຄີຍມີກໍຫາຍໄປ; ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ສາມາດຖອຍກັບຄືນໄດ້. ແລ້ວເມື່ອຮູ້ສຶກວ່າ ຕົນບໍ່ມີກຳລັງ ຫຼື ຄວາມສາມາດທີ່ຈະເຮັດຫຍັງໄດ້ເລີຍ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຂົ້າໄປລີ້ໄພໃນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດເຂັ້ມແຂງເພື່ອຂໍກຳລັງ. ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງລະນຶກໄດ້ວ່າ ຖ້ອຍຄຳທີ່ພວກເຂົາປະກາດນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄຳເວົ້າຂອງພວກເຂົາເອງ, ແຕ່ເປັນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ພວກເຂົາປະກາດຕັກເຕືອນ. ພຣະເຈົ້າຊົງໃສ່ຄວາມຈິງໄວ້ໃນໃຈຂອງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ເຫຼົ່ານີ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເກັບງຳໄວ້ບໍ່ປະກາດອອກໄປ. {GC 608.3}
ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າໃນອະດີດ ກໍໄດ້ຜ່ານການທົດລອງເຊັ່ນດຽວກັນນີ້. ໄວຄຼິບ, ຮັສ, ລູເທີ, ທິນເດວ, ແບັກສະເຕີ ແລະ ເວສະລີ ໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທົດສອບຫຼັກຄຳສອນທຸກຢ່າງດ້ວຍພຣະຄຳພີ ແລະ ປະກາດວ່າພວກເຂົາຈະປະຖິ້ມທຸກສິ່ງທີ່ຂັດກັບພຣະຄຳພີ. ເຖິງວ່າພວກເຂົາຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຢ່າງໄຮ້ຄວາມປານີ, ແຕ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ເຫຼົ່ານີ້ກໍຍັງສືບຕໍ່ປະກາດຄວາມຈິງ ໂດຍບໍ່ຢຸດບໍ່ເຊົາ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ແຕ່ລະຍຸກສະໄໝມີຄວາມຈິງພິເສດ ທີ່ເໝາະສົມກັບຄວາມຈຳເປັນຂອງໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນເວລານັ້ນ. ທຸກຄັ້ງທີ່ມີການປະກາດຄວາມຈິງໃໝ່ ຄວາມຈິງນັ້ນຈະຖືກກຽດຊັງ ແລະ ຖືກຕໍ່ຕ້ານ; ຜູ້ທີ່ຮັບເອົາຄວາມຈິງນັ້ນກໍຈະຖືກທົດລອງ ແລະ ຖືກທົດສອບຄວາມເຊື່ອ. ພຣະເຈົ້າປະທານຄວາມຈິງພິເສດ ເພື່ອຊ່ວຍໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງໃນຍາມວິກິດ. ໃຜຈະກ້າປະຕິເສດບໍ່ປະກາດຄວາມຈິງນັ້ນ? ພຣະອົງຊົງບັນຊາໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງປະກາດຄຳເຊື້ອເຊີນແຫ່ງພຣະຄຸນຄັ້ງສຸດທ້າຍໃຫ້ແກ່ຊາວໂລກ. ພວກເຂົາຈະມິດງຽບບໍ່ໄດ້ ເພາະຈະເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ຈິດວິນຍານຂອງພວກເຂົາເອງ. ທູດຂອງພຣະຄຣິສບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງກັງວົນເຖິງຜົນທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ, ພວກເຂົາພຽງແຕ່ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນ ແລະ ມອບຜົນໄວ້ກັບພຣະເຈົ້າ. {GC 609.1}
ເມື່ອການຕໍ່ຕ້ານທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ, ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າກໍຮູ້ສຶກສັບສົນອີກຄັ້ງ ເພາະເບິ່ງຄືວ່າພວກເຂົາເປັນຕົ້ນເຫດຂອງວິກິດນີ້. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ທັງຈິດສຳນຶກຂອງຕົນ ແລະ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ລ້ວນແຕ່ຢືນຢັນວ່າແນວທາງຂອງພວກເຂົາຖືກຕ້ອງແລ້ວ. ເຖິງແມ່ນວ່າການທົດລອງຍັງສືບຕໍ່ ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບກຳລັງທີ່ຈະອົດທົນຕໍ່ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ. ການຕໍ່ສູ້ນັບມື້ນັບເຂັ້ມຂຸ້ນ ແລະ ຮຸນແຮງຂຶ້ນ; ແຕ່ຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມກ້າຫານຂອງພວກເຂົາກໍເພີ່ມຂຶ້ນເພື່ອຮັບມືກັບສະພາບການ. ຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາຄື: “ພວກເຮົາບໍ່ກ້າປ່ຽນແປງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍການແບ່ງແຍກພຣະບັນຍັດອັນສັກສິດຂອງພຣະອົງ. ພວກເຮົາບໍ່ກ້າເອີ້ນພາກສ່ວນໜຶ່ງວ່າສຳຄັນ ແລະ ອີກພາກສ່ວນໜຶ່ງວ່າບໍ່ສຳຄັນ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຊົມຊອບຈາກຊາວໂລກ. ພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ພວກເຮົາຮັບໃຊ້ຢູ່ນັ້ນ ຊົງສາມາດຊ່ວຍກອບກູ້ພວກເຮົາໄດ້. ພຣະຄຣິສຊົງມີໄຊຊະນະຕໍ່ອຳນາດທັງປວງຂອງໂລກ, ແລ້ວພວກເຮົາຍັງຈະຢ້ານກົວໂລກທີ່ປະລາໄຊຢູ່ບໍ?” {GC 610.1}
ການຂົ່ມເຫັງໃນຮູບແບບຕ່າງໆ ແມ່ນການສະແດງອອກຂອງຫຼັກການທີ່ຈະມີຢູ່ ຕາບໃດທີ່ຊາຕານຍັງມີຢູ່ ແລະ ຕາບໃດທີ່ຄຣິສຕະສາສະໜາຍັງມີພະລັງຣິດເດດ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າໄດ້ ໂດຍບໍ່ຖືກພັກພວກຂອງມານຮ້າຍລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານ. ພວກວິນຍານຊົ່ວຈະໂຈມຕີລາວ ເພາະມັນຢ້ານວ່າອິດທິພົນຂອງລາວຈະຊິງເອົາເຫຍື່ອໄປຈາກມືຂອງພວກມັນ. ຄົນຊົ່ວທີ່ຖືກຕຳໜິຈາກແບບຢ່າງຊີວິດຂອງລາວຈະຮ່ວມມືກັບພວກວິນຍານຊົ່ວ ເພື່ອລໍ້ລວງລາວໃຫ້ຫ່າງຈາກພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອວິທີເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ສຳເລັດຜົນ, ພວກມັນກໍຈະໃຊ້ອຳນາດບີບບັງຄັບ ເພື່ອຄວບຄຸມຈິດສຳນຶກ. {GC 610.2}
ຕາບໃດທີ່ພຣະເຢຊູຍັງເປັນຜູ້ອ້ອນວອນແທນມະນຸດໃນສະຖານນະມັດສະການເບື້ອງເທິງ, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດກໍຍັງມີອິດທິພົນຢັບຢັ້ງບັນດາຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ປະຊາຊົນ. ພຣະວິນຍານຍັງຄົງຄວບຄຸມກົດໝາຍບ້ານເມືອງໃນລະດັບໜຶ່ງ. ຖ້າບໍ່ມີກົດໝາຍເຫຼົ່ານີ້ ສະພາບຂອງໂລກຄົງຈະເລວຮ້າຍກວ່າທີ່ເປັນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ຜູ້ປົກຄອງຫຼາຍຄົນເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຫ້າວຫັນຂອງຊາຕານ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າກໍຍັງມີຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຢູ່ທ່າມກາງບັນດາຜູ້ນຳເຫຼົ່ານີ້. ຊາຕານຊັກຈູງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງມັນ ໃຫ້ສະເໜີມາດຕະການຕ່າງໆທີ່ຈະກີດກັ້ນຂັດຂວາງວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ບັນດານັກການເມືອງທີ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຮັບການດົນໃຈຈາກທູດສະຫວັນບໍຣິສຸດໃຫ້ຕໍ່ຕ້ານຂໍ້ສະເໜີດັ່ງກ່າວ ດ້ວຍເຫດຜົນທີ່ບໍ່ມີໃຜສາມາດໂຕ້ຕອບໄດ້. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຄົນຈຳນວນໜ້ອຍຈຶ່ງສາມາດສະກັດກັ້ນກະແສຊົ່ວຮ້າຍທີ່ໄຫຼແຮງນັ້ນໄວ້ໄດ້. ການຕໍ່ຕ້ານຂອງສັດຕູແຫ່ງຄວາມຈິງຈະຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມສາມາດຖືກປະກາດອອກໄປ. ເມື່ອການຕັກເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍຖືກປະກາດອອກໄປ, ບັນດາຜູ້ນຳທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ກໍຈະໃຫ້ຄວາມສົນໃຈ ແລະ ບາງຄົນກໍຈະຮັບເອົາຄຳເຕືອນນັ້ນ ແລ້ວຈະຢືນຢູ່ຮ່ວມກັບປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຄັ້ງໃຫຍ່. {GC 610.3}
ທູດສະຫວັນທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໃນການປະກາດຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມນັ້ນ ຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດສະຫວ່າງດ້ວຍຣັດສະໝີພາບຂອງຕົນ. ຄຳພະຍາກອນໄດ້ບອກເຖິງວຽກງານທີ່ຈະແຜ່ຂະຫຍາຍໄປທົ່ວໂລກ ດ້ວຍຣິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ. ຂະບວນການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສໃນລະຫວ່າງປີ 1840–1844 ເປັນການສະແດງອອກອັນຮຸ່ງເຮືອງເຖິງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ໄດ້ຖືກນຳໄປເຜີຍແຜ່ຢູ່ທຸກສູນປະກາດພຣະກິດຕິຄຸນໃນໂລກ ແລະ ໃນບາງປະເທດມີຄວາມສົນໃຈເລື່ອງສາສະໜາຢ່າງບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ ນັບຕັ້ງແຕ່ການປະຕິຮູບຄັ້ງໃຫຍ່ໃນສະຕະວັດທີ 16 ເປັນຕົ້ນມາ. ແຕ່ຂະບວນການທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນອີກ. {GC 611.1}
ວຽກງານການປະກາດນີ້ ຈະຄ້າຍຄືກັບເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນວັນເພັນເຕຄໍສະເຕ. ໃນຄາວກ່ອນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າປະທານ “ຝົນຕົ້ນລະດູ” ຄືການຖອກເທພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ເມື່ອເລີ່ມຕົ້ນການປະກາດຂ່າວປະເສີດ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ແກ່ນພືດອັນລ້ຳຄ່າງອກງາມຂຶ້ນ. ເຊັ່ນດຽວກັນ, “ຝົນປາຍລະດູ” ກໍຈະຖືກຖອກເທລົງມາ ໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງການປະກາດຂ່າວປະເສີດ ເພື່ອໃຫ້ຮວງເຂົ້າສຸກພ້ອມເກັບກ່ຽວ. “ໃຫ້ເຮົາຍອມຮັບຮູ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໃຫ້ເຮົາບາກບັ່ນຕໍ່ໄປເພື່ອຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ຕາບເທົ່າທີ່ດວງຕາເວັນຂຶ້ນຈາກຟ້າສັນໃດ ພຣະອົງຈະຊົງປາກົດພຣະອົງສັນນັ້ນ.” “ພຣະອົງຈະສະເດັດມາຫາເຮົາຄືຝົນ ດັ່ງຝົນປາຍລະດູ ກັບຕົ້ນລະດູ ທີ່ຫົດພື້ນແຜ່ນດິນ” (ໂຮເສອາ 6:3 TNCV/ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). “ຊາວພູເຂົາຊີໂອນເອີຍ ຈົ່ງຊົມຊື່ນຍິນດີເຖີດ ຈົ່ງຊົມຊື່ນຍິນດີ ສຳລັບສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ກະທຳນັ້ນ; ສຳລັບພວກເຈົ້າ ພຣະອົງເທຝົນລົງຕາມທີ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງການ ໃຫ້ຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະ ປາຍລະດູຄືແຕ່ກ່ອນ.” (ໂຢເອນ 2:23). “ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, ໃນຍຸກສຸດທ້າຍນັ້ນ ເຮົາຈະຖອກເທພຣະວິນຍານຂອງເຮົາລົງໃສ່ມະນຸດທັງປວງ.” “ແລ້ວກໍຈະເປັນດັ່ງນີ້ ຄືບຸກຄົນໃດທີ່ຮ້ອງອອກພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຈະໄດ້ລອດພົ້ນ.” (ກິດຈະການ 2:17, 21). {GC 611.2}
ວຽກງານສຳຄັນແຫ່ງການປະກາດຂ່າວປະເສີດ ຈະບໍ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການສະແດງອອກເຖິງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າໜ້ອຍໄປກວ່າສະໄໝເລີ່ມຕົ້ນການປະກາດ. ຄຳພະຍາກອນທີ່ສຳເລັດໃນການຖອກເທພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໃນຝົນຕົ້ນລະດູ ເມື່ອເລີ່ມຕົ້ນການປະກາດຂ່າວປະເສີດນັ້ນ ຈະສຳເລັດອີກຄັ້ງໜຶ່ງດ້ວຍຝົນປາຍລະດູໃນຕອນສຸດທ້າຍ. ນີ້ແມ່ນ “ວາລະແຫ່ງການຟື້ນໃຈ” ທີ່ອັກຄະສາວົກເປໂຕໄດ້ກ່າວເຖິງເມື່ອເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ສະນັ້ນ, ຈົ່ງກັບໃຈໃໝ່ ແລະ ຫັນມາຫາພຣະເຈົ້າ ເພື່ອບາບທັງຫຼາຍຂອງທ່ານຈະຖືກລຶບລ້າງໄປ ແລະ ວາລະແຫ່ງການຟື້ນໃຈຈະມາຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງສົ່ງພຣະເຢຊູ ຜູ້ທີ່ຊົງແຕ່ງຕັ້ງໄວ້ໃຫ້ເປັນພຣະຄຣິສ ເພື່ອທ່ານທັງຫຼາຍມາ.” (ກິດຈະການ 3:19, 20 TNCV). {GC 611.3}
ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ອຸທິດຕົນ ຈະອອກໄປປະກາດຂ່າວສານຈາກສະຫວັນຕາມບ່ອນຕ່າງໆຢ່າງຮີບດ່ວນ. ໃບໜ້າຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍແສງສະຫວ່າງ ແລະ ເປັ່ງປະກາຍດ້ວຍຄວາມບໍຣິສຸດ. ສຽງຄົນຈຳນວນຫຼາຍຈະປະກາດເຕືອນດັງກ້ອງໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ. ຈະມີການອັດສະຈັນເກີດຂຶ້ນ, ຄົນເຈັບຈະໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວ ແລະ ຈະມີໝາຍສຳຄັນກັບການມະຫັດສະຈັນຢູ່ທ່າມກາງຜູ້ທີ່ເຊື່ອ. ຝ່າຍຊາຕານກໍຈະເຄື່ອນໄຫວເຊັ່ນກັນ ເຖິງກັບເຮັດໃຫ້ໄຟຕົກຈາກຟ້າຕໍ່ໜ້າມະນຸດ ເພື່ອຫຼອກລວງພວກເຂົາ (ເບິ່ງ ພຣະນິມິດ 13:13). ດ້ວຍເຫດນີ້, ມະນຸດສະໂລກຈຶ່ງຈະຕ້ອງເລືອກຢູ່ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງ. {GC 612.1}
ຂ່າວສານນັ້ນ ສ່ວນຫຼາຍຈະບໍ່ໄດ້ຖືກເຜີຍແຜ່ດ້ວຍການອ້າງເຫດຜົນ ແຕ່ດ້ວຍການສຳນຶກຢ່າງເລິກເຊິ່ງທີ່ມາຈາກພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ. ມີການອະທິບາຍເຫດຜົນຕ່າງໆຂອງຄວາມຈິງແລ້ວ ແລະ ເມັດພືດກໍໄດ້ຖືກຫວ່ານໄປແລ້ວ; ບັດນີ້, ມັນຈະງອກຂຶ້ນ ແລະ ເກີດຜົນ. ມີຜູ້ຄົນອ່ານສິ່ງຕີພິມທີ່ພວກຜູ້ປະກາດໄດ້ແຈກຢາຍອອກໄປ, ຫຼາຍຄົນທີ່ປະທັບໃຈໃນສິ່ງທີ່ໄດ້ອ່ານນັ້ນ ກໍຍັງບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຢ່າງຖ່ອງແທ້ ຫຼື ຖືກຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ເຊື່ອຟັງຄວາມຈິງ. ບັດນີ້, ແສງສະຫວ່າງໄດ້ສ່ອງແຈ້ງໄປທຸກບ່ອນ, ລູກຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຈິງໃຈ ກໍຕັດສາຍສຳພັນທີ່ຜູກມັດພວກເຂົາໄວ້. ສາຍສຳພັນທາງຄອບຄົວ ແລະ ຄວາມຜູກພັນກັບຄຣິສຕະຈັກເກົ່າ ບໍ່ສາມາດໜ່ວງໜ່ຽວພວກເຂົາໄວ້ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ ເພາະຄວາມຈິງມີຄ່າຫຼາຍກວ່າສິ່ງອື່ນໃດທັງໝົດ. ເຖິງແມ່ນວ່າມີການຮ່ວມມືກັນຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ, ແຕ່ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍກໍຍັງເຂົ້າມາຢືນຢູ່ຝ່າຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. {GC 612.2}