39 ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ໜ້າທີ່ປະໂຣຫິດສຳເລັດແລ້ວ

“ໃນຄັ້ງນັ້ນ ມີຄາເອນ ເຈົ້າຜູ້ພິທັກຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ຄຸ້ມກັນຊົນຊາດຂອງເພິ່ນຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຈະມີເວລາຍາກລຳບາກຢ່າງບໍ່ເຄີຍມີມາຕັ້ງແຕ່ຄັ້ງມີປະຊາຊາດຈົນເຖິງສະໄໝນັ້ນ ແຕ່ໃນຄັ້ງນັ້ນຊົນຊາດຂອງເພິ່ນຈະຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ຄືທຸກຄົນທີ່ມີຊື່ບັນທຶກໄວ້ໃນໜັງສື.” (ດານີເອນ 12:1 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). {GC 613.1}

ເມື່ອການປະກາດຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມສິ້ນສຸດລົງ, ເວລາແຫ່ງພຣະເມດຕາໝົດແລ້ວສຳລັບຊາວໂລກທີ່ບໍ່ຍອມກັບໃຈ. ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດພາລະກິດຂອງຕົນສຳເລັດແລ້ວ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຝົນປາຍລະດູຄື “ວາລະແຫ່ງການຟື້ນໃຈ” ທີ່ມາຈາກອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ. (ກິດຈະການ 3:19 TNCV). ພວກເຂົາມີຄວາມພ້ອມແລ້ວສຳລັບເວລາແຫ່ງຄວາມຍາກລຳບາກທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງວຸ້ນວຽກຢູ່ໃນສະຫວັນ; ມີທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງກັບມາຈາກໂລກປະກາດວ່າ ວຽກງານຂອງຕົນສຳເລັດແລ້ວ; ການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍໄດ້ມາເຖິງມະນຸດສະໂລກທຸກຄົນແລ້ວ; ແລະທຸກຄົນທີ່ພິສູດຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະບັນຍັດ ໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ໃນເວລານັ້ນ, ພຣະເຢຊູຈະຢຸດການອ້ອນວອນໃນສະຖານນະມັດສະການເບື້ອງເທິງ. ພຣະອົງຊົງຍົກພຣະຫັດຂຶ້ນ ແລະ ກ່າວດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, “ສຳເລັດແລ້ວ.” ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນທັງປວງກໍຖອດມົງກຸດຂອງຕົນອອກ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງປະກາດຖ້ອຍຄຳອັນເຄັ່ງຂຶມວ່າ: “ຜູ້ທີ່ເຮັດຜິດ ກໍໃຫ້ເຮັດຜິດຕໍ່ໄປ, ຜູ້ທີ່ຊົ່ວຊ້າ ກໍໃຫ້ຊົ່ວຊ້າຕໍ່ໄປ, ຜູ້ທີ່ເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ ກໍໃຫ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງຕໍ່ໄປ ແລະ ຜູ້ທີ່ເປັນຄົນບໍຣິສຸດ ກໍໃຫ້ເປັນຄົນບໍຣິສຸດຕໍ່ໄປ.” (ພຣະນິມິດ 22:11 LCV). ທຸກຄະດີໄດ້ຖືກຕັດສິນລະຫວ່າງຊີວິດ ແລະ ຄວາມຕາຍ. ພຣະຄຣິສໄດ້ຊົງຊຳລະບາບໃຫ້ໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ຊົງລຶບລ້າງຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາແລ້ວ. ຈຳນວນຜູ້ທີ່ຈະຮັບຄວາມລອດໄດ້ຂີດເສັ້ນຕາຍແລ້ວ; “ອຳນາດ ແລະ ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງອານາຈັກທັງໝົດໃນແຜ່ນດິນໂລກ”¹ ກຳລັງຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດເປັນມໍລະດົກ ແລະ ພຣະເຢຊູຈະຊົງຄອບຄອງໃນຖານະຈອມກະສັດ ແລະ ຈອມເຈົ້ານາຍ (ເບິ່ງ ພຣະນິມິດ 19:16). {GC 613.2}

ເມື່ອພຣະຄຣິສສະເດັດອອກຈາກສະຖານນະມັດສະການ, ຄວາມມືດຈະປົກຄຸມຊາວໂລກ. ໃນເວລາອັນໜ້າຢ້ານກົວນັ້ນ, ຜູ້ຊອບທຳຈະຕ້ອງດຳລົງຊີວິດຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍຣິສຸດໂດຍບໍ່ມີຜູ້ອ້ອນວອນແທນ. ອຳນາດທີ່ເຄີຍຢັບຢັ້ງຄົນຊົ່ວຈະຖືກຍົກເລີກໄປ ແລະ ຊາຕານຈະມີອຳນາດຄອບງຳຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມກັບໃຈໃໝ່ ແລະ ຈະຄວບຄຸມພວກເຂົາຢ່າງສົມບູນ. ເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້າສຳລັບມະນຸດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ. ຊາວໂລກໄດ້ປະຕິເສດພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ, ໝິ່ນປະໝາດຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ ແລະ ຢຽບຢ້ຳພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ຄົນຊົ່ວໄດ້ກ້າວພົ້ນຂອບເຂດແຫ່ງພຣະກະລຸນາ, ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຈຶ່ງຖືກຖອນອອກໄປໃນທີ່ສຸດ. ຄົນອະທຳບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃຕ້ຮົ່ມພຣະຄຸນ ຈຶ່ງບໍ່ມີສິ່ງໃດປ້ອງກັນພວກເຂົາຈາກມານຮ້າຍ. ໃນຄາວນັ້ນ, ຊາຕານຈະນຳພາຊາວໂລກເຂົ້າສູ່ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຄັ້ງຍິ່ງໃຫຍ່ ເຊິ່ງເປັນເວລາແຫ່ງຄວາມຍາກລຳບາກຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ເມື່ອເຫຼົ່າທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າເຊົາການຢັບຢັ້ງລົມໄວ້ບໍ່ໃຫ້ພັດ ເຊິ່ງໝາຍເຖິງການຢັບຢັ້ງອາລົມ ແລະ ກິເລດຕັນຫາອັນຮຸນແຮງຂອງມະນຸດ, ຄວາມວຸ້ນວາຍຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງເຕັມທີ່. ໂລກທັງໝົດຈະຈົມລົງໃນຄວາມຈິບຫາຍ ທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່າທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນກັບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນອະດີດ. {GC 614.1}

ທູດສະຫວັນພຽງອົງດຽວ ໄດ້ທຳລາຍລູກກົກທັງໝົດຂອງຊາວເອຢິບ ແລະ ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍການໄວ້ທຸກ. ເມື່ອດາວິດເຮັດຜິດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ໂດຍການນັບຈຳນວນປະຊາຊົນ, ທູດສະຫວັນອົງດຽວໄດ້ກໍ່ຄວາມວິບັດຢ່າງຮ້າຍແຮງ ເພື່ອລົງໂທດຄວາມບາບຂອງເພິ່ນ. ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນບໍຣິສຸດໄດ້ໃຊ້ອຳນາດທຳລາຍນີ້ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງບັນຊາສັນໃດ, ທູດຝ່າຍຊາຕານ ກໍຈະໃຊ້ອຳນາດດຽວກັນ ເມື່ອພຣະອົງຊົງອະນຸຍາດ. ປັດຈຸບັນກອງກຳລັງແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍກຽມພ້ອມແລ້ວ ແລະ ກຳລັງລໍຖ້າການອະນຸຍາດຈາກພຣະເຈົ້າເພື່ອນຳຄວາມຫາຍະນະໄປທົ່ວທຸກບ່ອນ. {GC 614.2}

ຜູ້ທີ່ໃຫ້ກຽດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກກ່າວຫາວ່າ ເປັນເຫດໃຫ້ພຣະອົງລົງໂທດມະນຸດສະໂລກ. ພວກເຂົາຈະຖືກກ່າວຫາວ່າ ເປັນສາເຫດຂອງຄວາມປັ່ນປ່ວນອັນຮ້າຍແຮງຂອງທຳມະຊາດ, ຄວາມຂັດແຍ້ງ ແລະ ການຂ້າຟັນກັນທີ່ເຮັດໃຫ້ໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມທຸກລຳບາກ. ຣິດອຳນາດທີ່ມາພ້ອມກັບການປະກາດເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນຊົ່ວມີຄວາມຄຽດແຄ້ນຕໍ່ທຸກຄົນທີ່ຮັບເອົາຂ່າວສານນັ້ນ. ຊາຕານຈະປຸກປັ່ນໃຫ້ຄວາມກຽດຊັງ ແລະ ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ. {GC 614.3}

ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຖອນໄປຈາກຊົນຊາດຢິວເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ພວກປະໂຣຫິດ ແລະ ປະຊາຊົນກໍບໍ່ຮູ້ເລື່ອງແຕ່ຢ່າງໃດ. ພວກເຂົາຍັງຖືວ່າຕົນເປັນຊົນຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງຊາຕານ ແລະ ຖືກຊັກຈູງດ້ວຍອາລົມອັນຊົ່ວຮ້າຍທີ່ສຸດກໍຕາມ. ພິທີກຳທັງຫຼາຍໃນພຣະວິຫານຍັງສືບຕໍ່, ພວກເຂົາຍັງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເທິງແທ່ນບູຊາທີ່ເປິເປື້ອນດ້ວຍມົນທິນ ແລະ ອ້ອນວອນຂໍພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າທຸກມື້ທຸກວັນ ເພື່ອປະຊາຊົນທີ່ມີຄວາມຜິດໃນການຂ້າພຣະບຸດທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໃນການພະຍາຍາມຂ້າບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ ແລະ ອັກຄະສາວົກຂອງພຣະອົງ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ເມື່ອມີການປະກາດຄຳຕັດສິນທີ່ປ່ຽນແປງບໍ່ໄດ້ໃນສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງສະຫວັນ ແລະ ຊະຕາກຳຂອງມະນຸດໄດ້ຖືກຕັດສິນຊີ້ຂາດແລ້ວ, ຊາວໂລກກໍຈະບໍ່ຮູ້ຈັກເລື່ອງນີ້. ຮູບແບບການປະຕິບັດທາງສາສະໜາຈະຍັງຄົງສືບຕໍ່ໄປ ໃນທ່າມກາງຄົນທັງຫຼາຍທີ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຈາກພວກເຂົາໄປແລ້ວ. ຊາຕານຈະດົນໃຈພວກເຂົາ ໃຫ້ເຮັດຕາມແຜນການອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງມັນດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແຕ່ຈະເບິ່ງຄືເປັນຄວາມກະຕືລືລົ້ນເພື່ອພຣະເຈົ້າ. {GC 615.1}

ວັນສະບາໂຕຈະກາຍເປັນຈຸດຂັດແຍ້ງສຳຄັນໃນວົງການຄຣິສຕຽນ, ບັນດາຜູ້ນຳສາສະໜາ ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ຂອງລັດຈະຮ່ວມມືກັນບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ. ການທີ່ຄົນກຸ່ມນ້ອຍບໍ່ຍອມອ່ອນຂໍ້ແຕ່ຢ່າງໃດ ຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຖືກທຸກຄົນດູໝິ່ນ ແລະ ກຽດຊັງ. ຈະມີການກົດດັນໃຫ້ສັງຄົມຍອມຮັບວ່າ ຄົນຈຳນວນໜ້ອຍທີ່ຕໍ່ຕ້ານກົດລະບຽບຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ກົດໝາຍຂອງລັດ ໃນເລື່ອງການຮັກສາວັນອາທິດນັ້ນບໍ່ຄວນຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຢູ່ຕໍ່ໄປ. ການທີ່ຈະໃຫ້ພວກເຂົາທົນທຸກທໍລະມານ ຈະດີກວ່າການທີ່ປະເທດຊາດທັງຫຼາຍຕ້ອງຕົກຢູ່ໃນຄວາມສັບສົນວຸ້ນວາຍ ແລະ ສະພາບທີ່ບໍ່ມີກົດໝາຍ. ຫຼາຍສະຕະວັດກ່ອນນັ້ນ, ພວກຜູ້ນຳປະຊາຊົນກໍເຄີຍໃຊ້ເຫດຜົນແບບດຽວກັນໃນການຕໍ່ສູ້ພຣະຄຣິສ. ກາຢະຟາເຊິ່ງເປັນຄົນມີເລ່ລ່ຽມກ່າວວ່າ: “ຈະເປັນປະໂຫຍດສຳລັບພວກທ່ານ ທີ່ໃຫ້ຄົນໜຶ່ງຕາຍເພື່ອປະຊາຊົນ ກໍດີກວ່າຈະໃຫ້ຄົນທັງຊາດຕ້ອງຈິບຫາຍ.” (ໂຢຮັນ 11:50 LCV). ຜູ້ຄົນຫຼວງຫຼາຍຈະເຫັນວ່າ ຂໍ້ສະເໜີນີ້ສົມເຫດສົມຜົນ. ໃນທີ່ສຸດ, ຈະມີການອອກຄຳສັ່ງຕໍ່ຕ້ານຜູ້ທີ່ຖືຮັກສາວັນສະບາໂຕຕາມພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ ແລະ ປະນາມພວກເຂົາວ່າ ເປັນຄົນທີ່ສົມຄວນຖືກລົງໂທດໃຫ້ໜັກທີ່ສຸດ. ເມື່ອຄົບກຳນົດເວລາ, ປະຊາຊົນຈະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້າພວກເຂົາໄດ້. ລະບອບສັນຕະປາປາໃນເອີຣົບ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕັສຕັງທີ່ປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອໃນອາເມຣິກາ ຈະປະຕິບັດຕໍ່ຜູ້ທີ່ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດທັງໝົດຂອງພຣະເຈົ້າໃນລັກສະນະແບບດຽວກັນ. {GC 615.2}

ເວລາທຸກຍາກຂອງຢາໂຄບ

ໃນເວລານັ້ນ, ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະເຂົ້າສູ່ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຕ່າງໆ ເຊິ່ງຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳເຢເຣມີຢາເອີ້ນວ່າ ເປັນຄວາມທຸກຍາກຂອງຢາໂຄບ. “ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງແຕກຕື່ນຕົກໃຈ ເປັນສຽງຮ້ອງຕົກໃຈກົວ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມສະຫງົບສຸກ.…ໜ້າຕາທຸກຄົນຊີດຂາວດັ່ງຜູ້ຍິງຄອດລູກ. ວັນອັນໜ້າຢ້ານກົວໃຫຍ່ນັ້ນ ກຳລັງຈະມາເຖິງ ບໍ່ມີວັນໃດເລີຍຈະປຽບປານວັນນັ້ນໄດ້.’” “ເປັນເວລາທຸກໃຈຂອງຢາໂຄບ, ແຕ່ເຂົາກໍຍັງຈະລອດວັນນັ້ນໄປໄດ້.” (ເຢເຣມີຢາ 30:5–6, 7 TKJV). {GC 616.1}

ປະສົບການຂອງຢາໂຄບ ເມື່ອເພິ່ນອະທິຖານຕໍ່ສູ້ໃນຄ່ຳຄືນແຫ່ງຄວາມທຸກໃຈ ເພື່ອຂໍການຊ່ວຍກູ້ຈາກມືຂອງເອຊາວ² ເປັນສັນຍະລັກເຖິງປະສົບການຂອງໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຄັ້ງຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ. ຢາໂຄບໄດ້ຫຼອກລວງໃຫ້ພໍ່ອວຍພອນເພິ່ນແທນເອຊາວ ເຊິ່ງເປັນເຫດໃຫ້ຢາໂຄບຕ້ອງໜີເອົາຊີວິດລອດຈາກອ້າຍຜູ້ຂົ່ມຂູ່ວ່າຈະຂ້າເພິ່ນເສຍ. ຫຼັງຈາກລີ້ໄພຢູ່ຫຼາຍປີ, ພຣະເຈົ້າຊົງສັ່ງໃຫ້ເພິ່ນກັບຄືນປະເທດຂອງຕົນພ້ອມກັບລູກເມຍ ແລະ ຝູງສັດ. ເມື່ອມາຮອດຊາຍແດນ, ເພິ່ນຕົກໃຈຢ້ານກັບຂ່າວທີ່ວ່າ ເອຊາວກຳລັງມາພ້ອມກັບກຸ່ມນັກຮົບ, ເຊິ່ງແນ່ນອນວ່າຈະມາແກ້ແຄ້ນ. ຄົນທີ່ຢູ່ກັບຢາໂຄບບໍ່ມີອາວຸດປ້ອງກັນຕົວ; ເບິ່ງຄືວ່າຈະຕ້ອງຕົກເປັນເຫຍື່ອໃຫ້ຖືກທຳຮ້າຍ ແລະ ຂ້າຕາຍ. ນອກຈາກຄວາມກັງວົນ ແລະ ຄວາມຢ້ານກົວແລ້ວ, ຍັງມີການກ່າວໂທດຕົນເອງອັນເປັນພາລະທີ່ໜັກໜ່ວງ, ເພາະແມ່ນຄວາມບາບຂອງເພິ່ນເອງທີ່ເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຂົາຕົກສູ່ອັນຕະລາຍໃນຄັ້ງນີ້. ຄວາມຫວັງດຽວຂອງເພິ່ນ ແມ່ນພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ; ມີແນວປ້ອງກັນຕົວພຽງຢ່າງດຽວກໍຄືການອະທິຖານ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພິ່ນໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງທີ່ຕົນເຮັດໄດ້ ເພື່ອຊົດເຊີຍຄວາມຜິດທີ່ເຮັດຕໍ່ອ້າຍ ແລະ ຫຼີກລ່ຽງອັນຕະລາຍ. ຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິສກໍຄວນເຮັດແບບດຽວກັນ; ເມື່ອເຂົ້າໃກ້ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ, ພວກເຂົາຄວນພະຍາຍາມທຸກວິທີທາງ ເພື່ອໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍເຂົ້າໃຈພວກເຂົາຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ເພື່ອກຳຈັດອະຄະຕິຂອງຜູ້ຄົນ ແລະ ຫຼີກລ່ຽງອັນຕະລາຍທີ່ກຳລັງຈະເກີດຂຶ້ນຕໍ່ເສລີພາບທາງຈິດສຳນຶກ. {GC 616.2}

ຫຼັງຈາກສົ່ງຄອບຄົວໄປແລ້ວ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນຄວາມທຸກໃຈຂອງຕົນ, ຢາໂຄບຢູ່ຄົນດຽວເພື່ອອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ເພິ່ນສາລະພາບຄວາມບາບ ແລະ ຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າສຳລັບພຣະເມດຕາທີ່ພຣະອົງຊົງມີຕໍ່ເພິ່ນ. ນອກຈາກນັ້ນ, ເພິ່ນຍັງຖ່ອມໃຈລົງຢ່າງສຸດຊຶ້ງ ທູນຂໍໃຫ້ພຣະອົງຊົງລະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາກັບບັນພະບຸລຸດ ແລະ ພຣະສັນຍາທີ່ປະທານໃຫ້ເພິ່ນໃນນິມິດທີ່ເບັດເອນ ແລະ ໃນແຜ່ນດິນທີ່ເພິ່ນລີ້ໄພ. ນີ້ແມ່ນຊ່ວງວິກິດແຫ່ງຊີວິດ, ທຸກສິ່ງຂຶ້ນຢູ່ກັບເຫດການໃນຄັ້ງນີ້. ຢາໂຄບສືບຕໍ່ອະທິຖານຄົນດຽວໃນຄວາມມືດ ດ້ວຍການຖ່ອມໃຈລົງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ທັນໃດນັ້ນ, ມີມືມາວາງລົງເທິງບ່າຂອງເພິ່ນ. ເພິ່ນຄິດວ່າສັດຕູຈະມາເອົາຊີວິດ ຈຶ່ງປ້ຳສູ້ກັບຜູ້ນັ້ນດ້ວຍສຸດກຳລັງ. ເມື່ອຟ້າເລີ່ມແຈ້ງ ຄົນແປກໜ້າໄດ້ໃຊ້ຣິດເດດເໜືອທຳ­ມະຊາດ ພຽງແຕະຕ້ອງຢາໂຄບເທົ່ານັ້ນ ແລ້ວຊາຍທີ່ແຂງແຮງກໍເປັນຄືຄົນອຳມະພາດ. ເພິ່ນລົ້ມລົງ ບໍ່ມີແຮງສູ້ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ອ້ອນວອນຢູ່ທີ່ຄໍຂອງຄູ່ຕໍ່ສູ້ທີ່ເລິກລັບນັ້ນ. ບັດນີ້ຢາໂຄບຮູ້ແລ້ວວ່າ ຜູ້ທີ່ເພິ່ນປ້ຳສູ້ນຳແມ່ນທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ເພິ່ນພິການ ແລະ ເຈັບປວດແສນສາຫັດ ແຕ່ຢາໂຄບບໍ່ຍອມເລີກລົ້ມຄວາມມຸ່ງໝັ້ນຂອງຕົນ. ເພິ່ນໄດ້ທົນຕໍ່ຄວາມສັບສົນ, ຄວາມເສຍໃຈ ແລະ ບັນຫາທີ່ເກີດຈາກຄວາມບາບຂອງຕົນມາດົນນານ; ບັດນີ້, ເພິ່ນຕ້ອງການແນ່ໃຈວ່າ ຄວາມບາບນັ້ນໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ. ທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເບິ່ງຄືກຳລັງຈະຈາກໄປ ແຕ່ຢາໂຄບກອດພຣະອົງໄວ້³ ແລະ ທູນຂໍພຣະພອນ. ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ “ປ່ອຍຂ້ອຍແມ ເພາະຕາເວັນຈວນຈະຂຶ້ນແລ້ວ.” ແຕ່ຢາໂຄບຮ້ອງວ່າ “ຂ້ອຍຈະບໍ່ປ່ອຍເຈົ້າໄປ ຈົນກວ່າເຈົ້າຈະອວຍພອນຂ້ອຍ.” (ປະຖົມມະການ 32:26). ຊ່າງເປັນຄວາມເຊື່ອໝັ້ນ, ຄວາມແນ່ວແນ່ ແລະ ຄວາມພາກພຽນທີ່ໜ້າປະທັບໃຈແທ້! ຖ້າການຮຽກຮ້ອງນີ້ເປັນການອວດອ້າງ ຫຼື ການຮຽກຮ້ອງໃນສິ່ງທີ່ຕົນບໍ່ມີສິດຮຽກຮ້ອງ, ຢາໂຄບຄົງຖືກທຳລາຍໃນທັນທີ. ແຕ່ນີ້ແມ່ນຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງຄົນທີ່ຍອມຮັບຄວາມອ່ອນແອ ແລະ ຄວາມບໍ່ຄູ່ຄວນຂອງຕົນ ແຕ່ວາງໃຈໃນພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງຮັກສາພັນທະສັນຍາ. {GC 616.3}

“ເຂົາສູ້ກັບທູດສະຫວັນ ແລະ ໄດ້ໄຊຊະນະ” (ໂຮເສອາ 12:4 NTV). ຢາໂຄບເປັນຄົນບາບ ແລະ ມີຄວາມຜິດພາດ, ແຕ່ເພິ່ນມີໄຊຊະນະກັບພຣະເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ດ້ວຍການຖ່ອມຕົວລົງ, ກັບໃຈໃໝ່ ແລະ ການຍອມຈຳນົນ. ເພິ່ນໄດ້ຢຶດພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອທີ່ສັ່ນໄຫວ; ແລ້ວດ້ວຍຄວາມຮັກທີ່ບໍ່ມີສິ້ນສຸດ ພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ອາດປະຕິເສດຄຳອ້ອນວອນຂອງຄົນບາບຜູ້ນີ້. ເພື່ອເປັນຫຼັກຖານເຖິງໄຊຊະນະ ແລະ ເພື່ອເປັນກຳລັງໃຈໃຫ້ຄົນອື່ນເຮັດຕາມແບບຢ່າງ ພຣະເຈົ້າຊົງປ່ຽນຊື່ຂອງຢາໂຄບ ຈາກຊື່ທີ່ຕອກຢ້ຳເຖິງຄວາມບາບມາເປັນຊື່ທີ່ລະນຶກເຖິງໄຊຊະນະ. ການທີ່ຢາໂຄບມີໄຊຊະນະກັບພຣະເຈົ້ານັ້ນ ເປັນການຢືນຢັນວ່າເພິ່ນຈະສາມາດມີໄຊຊະນະກັບມະນຸດເຊັ່ນກັນ. ເພິ່ນຈຶ່ງບໍ່ຢ້ານຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງອ້າຍອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຊົງເປັນຜູ້ປົກປ້ອງເພິ່ນ. {GC 617.1}

ຊາຕານໄດ້ກ່າວຫາຢາໂຄບຕໍ່ໜ້າເຫຼົ່າທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍອ້າງສິດໃນການທຳລາຍຍ້ອນຄວາມບາບຂອງເພິ່ນ. ມັນໄດ້ຍຸຍົງເອຊາວໃຫ້ຍົກທັບມາໂຈມຕີເພິ່ນ ແລະ ໃນຄືນອັນຍາວນານແຫ່ງການປ້ຳສູ້ຂອງບັນພະບຸລຸດຜູ້ນີ້ ຊາຕານພະຍາຍາມໃຫ້ເພິ່ນຮູ້ສຶກຜິດ ເພື່ອໃຫ້ເພິ່ນທໍ້ຖອຍ ແລະ ບໍ່ຢຶດໝັ້ນໃນພຣະເຈົ້າ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ຢາໂຄບເກືອບຈະໝົດຫວັງ ແຕ່ເພິ່ນຮູ້ວ່າຖ້າບໍ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກສະຫວັນ ເພິ່ນຈະຕ້ອງພິນາດຢ່າງແນ່ນອນ. ເພິ່ນໄດ້ກັບໃຈຈາກຄວາມຜິດບາບອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ, ແລະໄດ້ອ້ອນວອນຂໍພຣະເມດຕາຈາກພຣະເຈົ້າ. ຢາໂຄບບໍ່ຍອມເລີກລົ້ມຄວາມຕັ້ງໃຈ ແຕ່ໄດ້ຈັບທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄວ້ແໜ້ນ ແລະ ທູນຂໍດ້ວຍສຽງຮ້ອງທີ່ຈິງຈັງ ແລະ ດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈ ຈົນເພິ່ນໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ. {GC 618.1}

ໃນສະໄໝບູຮານ, ຊາຕານໄດ້ກະຕຸ້ນເອຊາວໃຫ້ຍົກທັບໄປຕໍ່ສູ້ກັບຢາໂຄບສັນໃດ, ມັນກໍຈະປຸກລະດົມຄົນຊົ່ວໃຫ້ທຳລາຍໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກສັນນັ້ນ. ມັນໄດ້ກ່າວຫາຢາໂຄບຢ່າງໃດ, ມັນກໍຈະກ່າວຫາໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງນັ້ນ. ຊາຕານຖືວ່າຊາວໂລກເປັນໄພ່ພົນຂອງມັນ ແຕ່ຄົນກຸ່ມນ້ອຍທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ກຳລັງຕໍ່ຕ້ານອຳນາດຂອງມັນຢູ່. ຖ້າມັນສາມາດທຳລາຍພວກເຂົາໃຫ້ສິ້ນຊາກ, ໄຊຊະນະຂອງມັນກໍຈະສົມບູນ. ຊາຕານສັງເກດວ່າ ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນບໍຣິສຸດກຳລັງປົກປ້ອງພວກເຂົາຢູ່ ແລະ ມັນຄາດການວ່າຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາຄົງໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ, ແຕ່ມັນບໍ່ຮູ້ວ່າຄະດີຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກຕັດສິນໃນສະຖານນະມັດສະການເບື້ອງເທິງແລ້ວ. ມັນຮູ້ດີວ່າຄວາມບາບທີ່ມັນເຄີຍລໍ້ລວງໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດນັ້ນມີຫຍັງແດ່, ມັນຈຶ່ງນຳເອົາຄວາມບາບເຫຼົ່ານັ້ນ ມາກ່າວຫາພວກເຂົາຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃນແງ່ທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ຊາຕານກ່າວວ່າ ຄົນກຸ່ມນີ້ສົມຄວນຖືກຕັດອອກຈາກພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າເຊັ່ນດຽວກັບຕົນ. ມັນກ່າວວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ສາມາດໃຫ້ອະໄພຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມຍຸຕິທຳ ໃນຂະນະທີ່ທຳລາຍມັນພ້ອມກັບເຫຼົ່າທູດຂອງມັນ. ຊາຕານອ້າງວ່າ ພວກເຂົາເປັນເຫຍື່ອຂອງມັນແລ້ວ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນກຳມື ເພື່ອຈະໄດ້ທຳລາຍ. {GC 618.2}

ໃນຂະນະທີ່ຊາຕານກ່າວຫາປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າເນື່ອງຈາກຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາ, ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຊົງຍອມໃຫ້ມັນທົດລອງພວກເຂົາຢ່າງເຕັມທີ່. ຄວາມໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າ, ຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງພວກເຂົາຈະຖືກທົດສອບຢ່າງໜັກ. ເມື່ອຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຫວນຄິດເຖິງອະດີດ, ຄວາມຫວັງກໍເລີ່ມມອດລົງ ເພາະຕະຫຼອດຊີວິດທີ່ຜ່ານມາ ພວກເຂົາເຫັນຄວາມດີພຽງເລັກນ້ອຍເທົ່ານັ້ນ. ເຂົາທັງຫຼາຍຮູ້ດີເຖິງຄວາມອ່ອນແອ ແລະ ຄວາມບໍ່ຄູ່ຄວນຂອງຕົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ຊາຕານພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຢ້ານກົວວ່າບໍ່ມີຄວາມຫວັງເສຍແລ້ວ ແລະ ຮອຍມົນທິນຂອງພວກເຂົາຈະບໍ່ມີວັນຖືກລ້າງອອກໄປໄດ້. ມັນຫວັງທີ່ຈະທຳລາຍຄວາມເຊື່ອ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຍອມຕໍ່ການທົດລອງ ແລະ ປະຖິ້ມພຣະເຈົ້າ. {GC 618.3}

ຜ່ານຄວາມທຸກນັ້ນຍ້ອນໄດ້ກຽມພ້ອມ

ເຖິງແມ່ນວ່າ ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກສັດຕູທີ່ມຸ່ງໝາຍທຳລາຍພວກເຂົາອ້ອມໄວ້ກໍຕາມ, ແຕ່ຄວາມທຸກໃຈທີ່ປະສົບຢູ່ໃນຂະນະນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຄວາມຢ້ານກົວທີ່ຈະຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະເຫັນແກ່ຄວາມຈິງ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຢ້ານກົວຄື: ອາດມີຄວາມບາບບາງຢ່າງທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ສາລະພາບ; ພວກເຂົາຢ້ານວ່າ ເນື່ອງຈາກຄວາມບົກຜ່ອງໃນຕົວເອງອາດເຮັດໃຫ້ພຣະສັນຍາຂອງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດບໍ່ສຳເລັດໃນຊີວິດຂອງຕົນ ເຊິ່ງພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າ: “ເຮົາກໍຈະປົກປ້ອງເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກຊົ່ວໂມງແຫ່ງການທົດລອງທີ່ກຳລັງມາເຖິງທົ່ວທັງໂລກ.” (ພຣະນິມິດ 3:10 LCV). ຖ້າສາມາດໝັ້ນໃຈໄດ້ວ່າຄວາມບາບໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ ພວກເຂົາກໍພ້ອມທີ່ຈະປະເຊີນກັບການທໍລະມານ ຫຼື ຄວາມຕາຍ. ແຕ່ຖ້າປາກົດວ່າພວກເຂົາບໍ່ຄູ່ຄວນ ແລະ ເສຍຊີວິດຍ້ອນຄວາມບົກຜ່ອງໃນອຸປະນິໄສຂອງຕົນເອງ ກໍຈະເປັນເຫດໃຫ້ພຣະນາມອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກໝິ່ນປະໝາດ. {GC 619.1}

ບໍ່ວ່າຈະຫັນໄປທາງໃດ ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຍິນສຽງຜູ້ຄົນວາງແຜນການທໍລະຍົດ ແລະ ເຫັນການກະບົດທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ຢ່າງແຂງຂັນ; ພວກເຂົາຈຶ່ງເກີດຄວາມປາຖະໜາຢ່າງແຮງກ້າ ໃຫ້ການປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອທີ່ແຜ່ລາມນີ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຄົນອະທຳຈົບລົງ. ໃນຂະນະທີ່ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າອ້ອນວອນ ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຢຸດຢັ້ງການກະທຳຂອງຜູ້ທີ່ກະບົດຕໍ່ພຣະອົງ, ພວກເຂົາຮູ້ສຶກຕຳໜິຕົນເອງຢ່າງສຸດຊຶ້ງທີ່ບໍ່ມີກຳລັງພຽງພໍທີ່ຈະຕ້ານທານ ແລະ ຢັບຢັ້ງກະແສຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ໄຫຼລົ້ນ. ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າຖ້າເຂົາໄດ້ອຸທິດກຳລັງຄວາມສາມາດທັງໝົດໃນການຮັບໃຊ້ພຣະຄຣິສຕະຫຼອດມາ ແລະ ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນໃນຄວາມເຊື່ອເປັນລຳດັບ, ກອງກຳລັງຂອງຊາຕານກໍຈະມີອຳນາດໜ້ອຍລົງໃນການຕໍ່ສູ້ກັບພວກເຂົາ. {GC 619.2}

ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຖ່ອມຕົວລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ ແລະ ທູນພຣະອົງວ່າ ທີ່ຜ່ານມາພວກເຂົາໄດ້ກັບໃຈຈາກຄວາມບາບທີ່ມີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຂອງຕົນແລ້ວ; ຈາກນັ້ນ, ກໍທວນພຣະສັນຍາຂອງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດທີ່ກ່າວວ່າ: “ໃຫ້ເຂົາເກາະຢູ່ກັບກຳລັງຂອງເຮົາ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຮັດສັນຕິພາບກັບເຮົາ ແລ້ວເຂົາຈະເຮັດສັນຕິພາບກັບເຮົາ.” (ເອຊາຢາ 27:5 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). ເຖິງແມ່ນວ່າຄຳອະທິຖານບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳຕອບໃນທັນທີກໍຕາມ, ແຕ່ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຫວັ່ນໄຫວ. ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງປະສົບກັບຄວາມທຸກໃຈ, ຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ຄວາມລຳບາກຢ່າງສຸດຊຶ້ງ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງສືບຕໍ່ອະທິຖານໂດຍບໍ່ຢຸດບໍ່ເຊົາ ແລະ ຢຶດໝັ້ນໃນຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ເໝືອນດັ່ງທີ່ຢາໂຄບໄດ້ຈັບທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄວ້ແໜ້ນ, ພວກເຂົາກໍຮ້ອງທູນວ່າ: “ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ໃຫ້ທ່ານໄປ ກ່ອນທ່ານໄດ້ອວຍພອນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ.” (ປະຖົມມະການ 32:26 ສະບັບລາວບູຮານ). {GC 619.3}

ຖ້າຢາໂຄບບໍ່ໄດ້ກັບໃຈຈາກຄວາມບາບໃນການຫຼອກເອົາສິດທິລູກກົກ, ພຣະເຈົ້າກໍຄົງບໍ່ຮັບຟັງຄຳອະທິຖານຂອງເພິ່ນ ແລະ ຄົງບໍ່ໄວ້ຊີວິດຂອງເພິ່ນດ້ວຍພຣະເມດຕາ. ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກນັ້ນກໍເຊັ່ນດຽວກັນ ຖ້າໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າຍັງມີຄວາມບາບທີ່ບໍ່ໄດ້ສາລະພາບ, ຄວາມບາບເຫຼົ່ານັ້ນກໍຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດທົນຕໍ່ຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ຄວາມທຸກໃຈໄດ້. ຄວາມສິ້ນຫວັງຈະທຳລາຍຄວາມເຊື່ອ ແລະ ພວກເຂົາຈະບໍ່ກ້າອ້ອນວອນຂໍການຊ່ວຍກູ້ຈາກພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາຈະຮູ້ສຶກຢ່າງເລິກເຊິ່ງວ່າຕົນບໍ່ຄູ່ຄວນ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ມີຄວາມຜິດບາບເຊື່ອງຊ່ອນໄວ້ທີ່ຈະຕ້ອງເປີດເຜີຍ. ຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າສູ່ການພິພາກສາໄປລ່ວງໜ້າ ແລະ ຖືກລຶບລ້າງໄປແລ້ວ ຈົນພວກເຂົາບໍ່ສາມາດລະນຶກເຖິງມັນໄດ້ອີກ. {GC 620.1}

ຊາຕານຊັກຈູງຫຼາຍຄົນໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະເບິ່ງຂ້າມຄວາມບໍ່ສັດຊື່ຂອງຕົນໃນເລື່ອງເລັກໆນ້ອຍໆແຫ່ງຊີວິດ. ແຕ່ພຣະອົງຊົງສະແດງໃຫ້ເຫັນຜ່ານການປະຕິບັດຕໍ່ຢາໂຄບວ່າ ບໍ່ວ່າໃນກໍລະນີໃດພຣະອົງຈະບໍ່ຍິນຍອມ ຫຼື ເບິ່ງຂ້າມຄວາມຊົ່ວຮ້າຍເລີຍ. ທຸກຄົນທີ່ພະຍາຍາມຫາຂໍ້ແກ້ຕົວ ຫຼື ປົກປິດຄວາມບາບຂອງຕົນ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ມັນຄົງຢູ່ໃນປຶ້ມບັນທຶກແຫ່ງສະຫວັນ ໂດຍບໍ່ຍອມສາລະພາບ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບການອະໄພກໍຈະພ່າຍແພ້ຕໍ່ຊາຕານ. ຍິ່ງມີການອວດອ້າງ ແລະ ຕຳແໜ່ງສູງເທົ່າໃດ ການກະທຳຂອງພວກເຂົາກໍຍິ່ງເປັນທີ່ໜ້າລັງກຽດສຳລັບພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແລະໄຊຊະນະຂອງຊາຕານກໍຍິ່ງແນ່ນອນຫຼາຍຂຶ້ນຕາມລຳດັບ. ຜູ້ທີ່ຊັກຊ້າໃນການກຽມພ້ອມສຳລັບວັນຂອງພຣະເຈົ້າ ຈະບໍ່ສາມາດກຽມພ້ອມໄດ້ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ ຫຼື ໃນເວລາໃດໆຫຼັງຈາກນັ້ນ. ບໍ່ມີຄວາມຫວັງຫຍັງເລີຍສຳລັບຄົນເຊັ່ນນັ້ນ. {GC 620.2}

ຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນເປັນຄຣິສຕຽນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ກຽມພ້ອມສຳລັບການຕໍ່ສູ້ຄັ້ງສຸດທ້າຍອັນໜ້າຢ້ານກົວນັ້ນ ກໍຈະສາລະພາບຄວາມບາບດ້ວຍຄວາມສິ້ນຫວັງ ແລະ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ ໃນຂະນະທີ່ຄົນຊົ່ວພາກັນຊົມຊື່ນຍິນດີຕໍ່ຄວາມທຸກລຳບາກຂອງພວກເຂົາ. ການສາລະພາບບາບແບບນີ້ ກໍຄ້າຍຄືກັບການສາລະພາບຂອງເອຊາວ ແລະ ຢູດາ. ຜູ້ທີ່ສາລະພາບເຊັ່ນນີ້ ເສຍໃຈກັບໝາກຜົນທີ່ເກີດຈາກການລະເມີດພຣະບັນຍັດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເສຍໃຈກັບຄວາມຜິດບາບຂອງຕົນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສຳນຶກຜິດຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະ ບໍ່ໄດ້ກຽດຊັງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍເລີຍ. ພວກເຂົາຍອມຮັບຄວາມບາບຂອງຕົນ ຍ້ອນຢ້ານການລົງໂທດເທົ່ານັ້ນ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຄືກັນກັບກະສັດຟາໂຣໃນສະໄໝກ່ອນ ຄືຖ້າຫາກການພິພາກສາຖືກຍົກເລີກ ພວກເຂົາກໍຈະກັບໄປຕໍ່ຕ້ານສະຫວັນອີກຄືເກົ່າ. {GC 620.3}

ປະຫວັດຂອງຢາໂຄບເປັນຫຼັກຖານຢືນຢັນວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ປະຖິ້ມຜູ້ທີ່ຖືກຫຼອກລວງ, ຖືກລໍ້ລວງ ແລະ ຖືກທໍລະຍົດຈົນເຮັດບາບ ແຕ່ໄດ້ກັບໃຈມາຫາພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ. ໃນຂະນະທີ່ຊາຕານພະຍາຍາມທຳລາຍຄົນກຸ່ມນີ້, ພຣະເຈົ້າຈະສົ່ງທູດສະຫວັນມາປອບໃຈ ແລະ ປົກປ້ອງພວກເຂົາໃນຍາມອັນຕະລາຍ. ຊາຕານມຸ່ງໝັ້ນໂຈມຕີຢ່າງຮຸນແຮງ, ການຫຼອກລວງຂອງມັນໜ້າຢ້ານກົວ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຝົ້າເບິ່ງໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ຊົງຮັບຟັງສຽງຮ້ອງທູນຂອງພວກເຂົາ. ມີຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ, ໄຟໃນເຕົາຫຼອມເບິ່ງຄືຈະເຜົາໄໝ້ພວກເຂົາ, ແຕ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງຫຼໍ່ຫຼອມນັ້ນ ຈະຊົງນຳໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງອອກມາເໝືອນດັ່ງທອງຄຳທີ່ຜ່ານການຫຼໍ່ຫຼອມດ້ວຍໄຟ. ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ລູກທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດລອງອັນຮຸນແຮງທີ່ສຸດນັ້ນກໍຍັງເຂັ້ມແຂງ ແລະ ອ່ອນໂຍນເໝືອນດັ່ງໃນຍາມທີ່ພວກເຂົາຮຸ່ງເຮືອງທີ່ສຸດ. ແຕ່ຄົນຂອງພຣະອົງຈຳເປັນຕ້ອງຜ່ານເຂົ້າໄປໃນເຕົາໄຟ, ຄວາມເປັນຊາວໂລກຂອງພວກເຂົາຕ້ອງຖືກເຜົາໄໝ້ໃຫ້ໝົດໄປ ເພື່ອພາບລັກຂອງພຣະຄຣິສຈະໄດ້ສະທ້ອນອອກມາຢ່າງສົມບູນ. {GC 621.1}

ຄວາມເຊື່ອທີ່ບໍ່ທໍ້ຖອຍ

ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ຈະມາເຖິງນັ້ນ ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງມີຄວາມເຊື່ອທີ່ທົນຕໍ່ຄວາມເມື່ອຍລ້າ, ການລໍຖ້າ ແລະ ຄວາມອຶດຫິວ, ເປັນຄວາມເຊື່ອທີ່ຈະບໍ່ທໍ້ຖອຍ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຖືກທົດສອບຢ່າງໜັກ. ພຣະເຈົ້າຊົງມອບເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາ ເພື່ອໃຫ້ທຸກຄົນກຽມພ້ອມສຳລັບເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກນັ້ນ. ຢາໂຄບໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ ເພາະເພິ່ນຕັ້ງໃຈແນ່ວແນ່ ແລະ ມີຄວາມບາກບັ່ນພາກພຽນ. ໄຊຊະນະຂອງເພິ່ນສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງພະລັງຂອງການອະທິຖານທີ່ບໍ່ຍອມເລີກລົ້ມ. ທຸກຄົນທີ່ຢຶດໝັ້ນໃນພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າເໝືອນດັ່ງຢາໂຄບ ແລະ ມີຄວາມຕັ້ງໃຈພາກພຽນເໝືອນດັ່ງເພິ່ນ ກໍຈະປະສົບຜົນສຳເລັດຄືກັນກັບເພິ່ນ. ຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມປະຕິເສດຕົນເອງ, ບໍ່ຍອມທູນຂໍພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈ ແລະ ຄວາມຈິງໃຈເປັນເວລາດົນນານກໍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນນັ້ນ. ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ເຂົ້າໃຈຄຳວ່າ “ການຕໍ່ສູ້ກັບພຣະເຈົ້າ!” ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ເຄີຍສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາອັນແຮງກ້າຈົນໃຊ້ພະລັງທັງໝົດທີ່ມີຢູ່. ເມື່ອຄື້ນແຫ່ງຄວາມສິ້ນຫວັງອັນເກີນທີ່ຈະພັນລະນາ ໄດ້ປະທະຜູ້ທີ່ອ້ອນວອນນັ້ນຢ່າງຖ້ວມທົ້ນ, ມີຈັກຄົນທີ່ຈະຢຶດໝັ້ນໃນພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. {GC 621.2}

ຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຊື່ອພຽງເລັກນ້ອຍໃນປັດຈຸບັນ ແມ່ນກຸ່ມຄົນທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຫຼາຍທີ່ສຸດທີ່ຈະຫຼົງຕາມການຫຼອກລວງຂອງຊາຕານ ແລະ ກົດໝາຍທີ່ບັງຄັບຈິດສຳນຶກ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ອາດຈະຜ່ານພົ້ນການທົດສອບໄດ້ກໍຕາມ ແຕ່ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ ພວກເຂົາຈະຈົມລົງສູ່ຄວາມທຸກໃຈທີ່ໜັກໜາຍິ່ງແທ້; ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍຝຶກນິໄສໃນການໄວ້ວາງໃຈພຣະເຈົ້າ. ບົດຮຽນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອທີ່ພວກເຂົາລະເລີຍມານັ້ນ ຈະຕ້ອງໄດ້ຮຽນພາຍໃຕ້ແຮງກົດດັນອັນໜ້າຢ້ານກົວຂອງຄວາມທໍ້ແທ້ໃຈ. {GC 622.1}

ພວກເຮົາຄວນຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າໃຫ້ດີຂຶ້ນ ດ້ວຍການພິສູດພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງ. ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນບັນທຶກທຸກຄຳອະທິຖານທີ່ທູນຂໍດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນຈາກໃຈຈິງ. ພວກເຮົາຄວນຍອມສະຫຼະຄວາມສຸກສ່ວນຕົວ ແທນທີ່ຈະລະເລີຍການສາມັກຄີທຳກັບພຣະເຈົ້າ. ການດຳລົງຊີວິດຢ່າງທຸກຍາກລຳບາກທີ່ສຸດ ແລະ ການປະຕິເສດຕົນເອງຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແຕ່ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານຈາກພຣະອົງກໍຍັງດີກວ່າຊັບສິນ, ກຽດຕິຍົດ, ຄວາມສະດວກສະບາຍ ແລະ ມິດຕະພາບໂດຍປາສະຈາກພຣະອົງ. ພວກເຮົາຕ້ອງຈັດສັນເວລາເພື່ອການອະທິຖານ; ຖ້າປ່ອຍໃຫ້ຈິດໃຈຈົດຈໍ່ກັບສິ່ງຝ່າຍໂລກ, ພຣະເຈົ້າອາດຈະໃຫ້ເວລາແກ່ເຮົາ ໂດຍການເອົາສິ່ງທີ່ເຮົານັບຖືເໝືອນເປັນຮູບເຄົາລົບອອກໄປ ເຊັ່ນ: ເງິນຄຳ, ເຮືອນຊານ ແລະ ໄຮ່ນາຂອງພວກເຮົາ. {GC 622.2}

ຊາວໜຸ່ມຈະບໍ່ຖືກຊັກຈູງໄປສູ່ການເຮັດບາບ, ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ຍອມເຂົ້າໄປໃນເສັ້ນທາງທີ່ບໍ່ສາມາດຂໍພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້. ຖ້າຜູ້ປະກາດຂ່າວຕັກເຕືອນຊາວໂລກເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍຈະອະທິຖານຂໍພຣະພອນຈາກພຣະເຈົ້າ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມເຢັນຊາ, ເມີນເສີຍ ຫຼື ຂີ້ຄ້ານ ແຕ່ດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຄືກັນກັບຢາໂຄບ, ພວກເຂົາຈະພົບວ່າມີຫຼາຍຄັ້ງທີ່ສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ: “ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າຕໍ່ໜ້າຕໍ່ຕາ ແລະ ຂ້ອຍຍັງບໍ່ຕາຍ.” (ປະຖົມມະການ 32:30). ສະຫວັນຈະຖືວ່າພວກເຂົາເປັນດັ່ງເຈົ້າຊາຍ ຜູ້ມີໄຊຊະນະກັບພຣະເຈົ້າ ແລະ ມະນຸດ. {GC 622.3}

“ຈະມີການລຳບາກໜັກເກີດຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ເຄີຍມີມາ” (ດານີເອນ 12:1), ເຊິ່ງເວລານັ້ນໃກ້ຈະມາເຖິງພວກເຮົາແລ້ວ. ພວກເຮົາຈະຕ້ອງມີປະສົບການກັບພຣະເຈົ້າທີ່ພວກເຮົາຍັງບໍ່ມີໃນປັດຈຸບັນ ເຊິ່ງຫຼາຍຄົນກໍກຽດຄ້ານເກີນໄປທີ່ຈະສະແຫວງຫາ. ຕາມປົກກະຕິແລ້ວ ຄວາມກັງວົນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ ມັກຈະຮ້າຍແຮງກວ່າເຫດການຕົວຈິງ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃນກໍລະນີຂອງວິກິດການທີ່ຈະມາເຖິງນີ້. ການບັນລະຍາຍທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດ ກໍຍັງບໍ່ສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງເຫດການທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ. ໃນຍາມທົດສອບນັ້ນ, ທຸກຄົນຈະຕ້ອງຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າດ້ວຍລຳພັງຕົນເອງ. “ເຖິງແມ່ນວ່າໂນອາ, ດານີເອນ ແລະ ໂຢບໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍຕາມ; ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແນ່ແທ້ສັນໃດ ພວກເຂົາກໍບໍ່ສາມາດຊ່ວຍແມ່ນແຕ່ຊີວິດລູກຂອງພວກເຂົາເອງໄດ້ສັນນັ້ນ. ຄຸນງາມຄວາມດີຂອງພວກເຂົາຈະຊ່ວຍຊີວິດຂອງພວກເຂົາເອງເທົ່ານັ້ນໄດ້.” (ເອເຊກຽນ 14:20). {GC 622.4}

ໃນເວລານີ້, ຂະນະທີ່ມະຫາ­ປະໂຣຫິດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ກຳລັງເຮັດການລຶບລ້າງຄວາມຜິດບາບເພື່ອເຮົາທັງຫຼາຍຢູ່ນັ້ນ, ພວກເຮົາຄວນສະແຫວງຫາທີ່ຈະເປັນຄົນສົມບູນດີພ້ອມໃນພຣະຄຣິສ. ພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົາບໍ່ເຄີຍຍອມແພ້ຕໍ່ການທົດລອງ ແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມຄິດ. ເມື່ອຊາຕານພົບຈຸດອ່ອນໃນຈິດໃຈຂອງມະນຸດທີ່ມັນສາມາດເຂົ້າຄອບງຳເຊັ່ນ: ຄວາມປາຖະໜາໃນຄວາມບາບ, ມັນກໍຈະໃຊ້ຈຸດອ່ອນນັ້ນໃນການທົດລອງ. ແຕ່ພຣະຄຣິສຊົງກ່າວກ່ຽວກັບພຣະອົງເອງວ່າ: “ຜູ້ປົກຄອງໂລກນີ້ກຳລັງມາ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ມີສິດອຳນາດເໜືອເຮົາ.” (ໂຢຮັນ 14:30). ຊາຕານບໍ່ພົບສິ່ງໃດໃນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ມັນໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ. ພຣະອົງໄດ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະບິດາ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມບາບໃນພຣະອົງທີ່ຊາຕານຈະໃຊ້ປະໂຫຍດໄດ້. ນີ້ແມ່ນສະພາບ ເຊິ່ງຜູ້ທີ່ຈະຢືນຢູ່ໄດ້ໃນຍາມທຸກຍາກລຳບາກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນຈະຕ້ອງມີ. {GC 623.1}