29 ຄວາມຊົ່ວມາແຕ່ໃສ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ການກະບົດເລີ່ມກໍ່ຕົວ

ມີຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ທີ່ຮູ້ສຶກສັບສົນເປັນຢ່າງຍິ່ງໃນເລື່ອງຕົ້ນກຳເນີດຂອງຄວາມບາບ ແລະ ສາເຫດທີ່ມີຄວາມບາບຢູ່ໃນໂລກ. ພວກເຂົາເຫັນຜົນຂອງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມທຸກຂະເວດທະນາ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ແລ້ວກໍຖາມຂຶ້ນມາວ່າ ສະພາບດັ່ງກ່າວເປັນໄປໄດ້ແນວໃດພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງມີສະຕິປັນຍາ, ຣິດອຳນາດ ແລະ ຄວາມຮັກອັນບໍ່ມີຂອບເຂດຈຳກັດ. ນີ້ເປັນຄວາມເລິກລັບທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດອະທິບາຍໄດ້. ດ້ວຍຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈ ແລະ ຄວາມສົງໄສນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງເບິ່ງບໍ່ເຫັນຄວາມຈິງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເປີດເຜີຍຢ່າງຈະແຈ້ງໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບຄວາມລອດ. ບາງຄົນພະຍາຍາມຄົ້ນຫາສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍ ໂດຍຫວັງວ່າຈະຫາສາເຫດທີ່ມີຄວາມບາບໃນໂລກ; ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຫາຄຳຕອບໄດ້. ຄົນທີ່ມັກສົງໄສ ແລະ ມີນິໄສຈັບຜິດ ກໍເອົາປະເດັນນີ້ມາເປັນຂໍ້ອ້າງໃນການປະຕິເສດພຣະຄຳພີ. ສ່ວນຄົນອື່ນ ກໍບໍ່ໄດ້ພົບຄຳຕອບທີ່ພໍໃຈໃນເລື່ອງສາເຫດທີ່ມີຄວາມຊົ່ວ ຍ້ອນວ່າຄວາມເຊື່ອເດີມທີ່ໄດ້ຮັບມາ ແລະ ການຕີຄວາມໝາຍຜິດ ໄດ້ບິດເບືອນຄຳສອນໃນພຣະຄຳພີທີ່ກ່ຽວກັບພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ການປົກຄອງຂອງພຣະອົງ ແລະ ຫຼັກການທີ່ພຣະອົງໃຊ້ໃນການຈັດການກັບຄວາມບາບ. {GC 492.1}

ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ ທີ່ຈະອະທິບາຍຕົ້ນກຳເນີດຂອງຄວາມບາບ ຈົນສາມາດຊີ້ແຈງໃຫ້ເຫັນເຖິງສາເຫດທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ກໍມີຂໍ້ມູນພຽງພໍກ່ຽວກັບທັງຕົ້ນກຳເນີດ ແລະ ການຈັດການຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຄວາມບາບ ທີ່ຈະພິສູດຢ່າງຈະແຈ້ງເຖິງຄວາມຍຸຕິທຳ ແລະ ພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນການຈັດການກັບຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງປວງ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຖືກສອນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງໃນພຣະຄຳພີຫຼາຍໄປກວ່າເລື່ອງນີ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງກັບການກຳເນີດຂອງຄວາມບາບແຕ່ຢ່າງໃດ, ບໍ່ມີການຖອນພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງໂດຍເລືອກປະຕິບັດ, ບໍ່ມີຄວາມບົກຜ່ອງຂາດເຂີນໃນການປົກຄອງຂອງພຣະອົງທີ່ເປີດໂອກາດໃຫ້ການກະບົດອຸບັດຂຶ້ນ. ຄວາມບາບເປັນສິ່ງທີ່ບຸກລຸກເຂົ້າມາ; “ເປັນຫຍັງຈຶ່ງມີຄວາມບາບ” ເປັນຄຳຖາມທີ່ບໍ່ມີຄຳຕອບ. ມັນເປັນເລື່ອງເລິກລັບ ບໍ່ມີຄຳອະທິບາຍ; ການແກ້ຕົວໃຫ້ກັບຄວາມບາບກໍເທົ່າກັບເປັນການປົກປ້ອງມັນ. ຖ້າສາມາດຫາຂໍ້ແກ້ຕົວ ຫຼື ຫາສາເຫດຂອງຄວາມບາບໄດ້ ມັນກໍຈະບໍ່ແມ່ນຄວາມບາບອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຮົາມີພຽງຄຳນິຍາມດຽວເທົ່ານັ້ນກ່ຽວກັບຄວາມບາບ ຄືສິ່ງທີ່ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກໄວ້ວ່າ “ບາບແມ່ນການຝ່າຝືນກົດບັນຍັດ (1 ໂຢຮັນ 3:4).” ມັນແມ່ນການເຮັດຕາມຫຼັກການທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບກົດບັນຍັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຮັກ ເຊິ່ງເປັນຮາກຖານຂອງການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ. {GC 492.2}

ກ່ອນຄວາມຊົ່ວຈະເຂົ້າມານັ້ນ ທົ່ວຈັກກະວານລ້ວນມີແຕ່ຄວາມສະຫງົບສຸກ ແລະ ຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ. ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງສອດຄ່ອງກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ. ທຸກຊີວິດລ້ວນແຕ່ຮັກພຣະເຈົ້າເປັນທີໜຶ່ງ ແລະ ມີຄວາມຮັກຕໍ່ກັນຢ່າງຖ້ວນໜ້າ. ພຣະຄຣິສຊົງເປັນພຣະທຳ ແລະ ຊົງເປັນພຣະບຸດອົງດຽວຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊົງເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນກັບພຣະບິດາອົງນິຣັນ ທັງໃນດ້ານທຳມະຊາດ, ພຣະລັກສະນະ ແລະ ພຣະປະສົງ. ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ດຽວໃນຈັກກະວານທີ່ສາມາດເຂົ້າຮ່ວມໃນການປຶກສາຫາລື ແລະ ໃນພຣະປະສົງທັງໝົດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ພຣະບິດາຊົງສ້າງບັນດາຊາວສະຫວັນທັງປວງໂດຍທາງພຣະຄຣິສ. “ໂດຍພຣະອົງນັ້ນພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງສັບພະທຸກສິ່ງ ທັງໃນສະຫວັນ ແລະ ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ…ພຣະທີ່ນັ່ງ ຫຼື ອານຸພາບ ຫຼື ບັນດາຜູ້ຄອບຄອງ ແລະ ບັນດາຜູ້ມີສິດອຳນາດທັງຫຼາຍ ພຣະເຈົ້າໄດ້ສ້າງສັບພະສິ່ງທັງໝົດນີ້ໂດຍທາງພຣະອົງ.” (ໂກໂລຊາຍ 1:16). ທຸກຊີວິດໃນສະຫວັນລ້ວນແຕ່ຖວາຍຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະຄຣິສ ແລະ ພຣະບິດາເທົ່າກັນ. {GC 493.1}

ກົດບັນຍັດແຫ່ງຄວາມຮັກເປັນຮາກຖານການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມສຸກຂອງບັນດາຊີວິດທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງນັ້ນຂຶ້ນຢູ່ກັບການປະຕິບັດຕາມຫຼັກການອັນຊອບທຳຂອງກົດບັນຍັດນັ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ພຣະເຈົ້າຊົງປາຖະໜາໃຫ້ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງ ນະມັດສະການພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຮັກ, ຄືໃຫ້ເຄົາລົບນັບຖືພຣະອົງ ເພາະຊາບຊຶ້ງໃນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງບໍ່ພໍພຣະໄທໃນການເຊື່ອຟັງທີ່ເກີດຈາກການຖືກບັງຄັບ; ດັ່ງນັ້ນ, ພຣະອົງຈຶ່ງປະທານເສລີພາບໃນການເລືອກໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ນະມັດສະການ ແລະ ຮັບໃຊ້ພຣະອົງດ້ວຍຄວາມສະໝັກໃຈ. {GC 493.2}

ແຕ່ກໍມີຜູ້ໜຶ່ງເລືອກທີ່ຈະນຳໃຊ້ເສລີພາບນັ້ນໃນທາງທີ່ຜິດ. ຄວາມບາບໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນກັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບກຽດຈາກພຣະເຈົ້າຮອງລົງມາຈາກພຣະຄຣິສ ຄືຜູ້ທີ່ມີອຳນາດ ແລະ ຣັດສະໝີພາບຫຼາຍທີ່ສຸດທ່າມກາງບັນດາຊາວສະຫວັນ. ກ່ອນທີ່ຈະຫຼົງສູ່ຄວາມບາບ, ລູຊີເຟີເປັນເຄຣຸບຜູ້ພິທັກອົງສຳຄັນທີ່ສຸດ, ເປັນຜູ້ບໍຣິສຸດປາສະຈາກມົນທິນ. “ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ ເຈົ້າເປັນຕາປະທັບແຫ່ງຄວາມສົມບູນແບບ ເຕັມດ້ວຍສະຕິປັນຍາ ແລະ ມີຄວາມງາມຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ເຈົ້າເຄີຍຢູ່ໃນເອເດນ ພຣະອຸທະຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພັດພອຍທຸກຢ່າງເປັນເສື້ອຂອງເຈົ້າ…ເຈົ້າເປັນເຄຣຸບຜູ້ພິທັກທີ່ໄດ້ເຈີມຕັ້ງໄວ້, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງເຈົ້າໄວ້ ເຈົ້າເຄີຍຢູ່ເທິງພູເຂົາບໍຣິສຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຈົ້າເຄີຍເດີນຢູ່ທ່າມກາງສິລາເພີງ. ເຈົ້າກໍປາສະຈາກຕຳໜິໃນວິທີການທັງຫຼາຍຂອງເຈົ້າ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ເຈົ້າໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນມາ ຈົນພົບຄວາມຊົ່ວໃນຕົວເຈົ້າ.” (ເອເຊກຽນ 28:12–15 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). {GC 493.3}

ລູຊີເຟີສາມາດເລືອກທີ່ຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້, ມັນສາມາດເລືອກທີ່ຈະເປັນທີ່ຮັກແພງ ແລະ ເປັນທີ່ນັບຖືຂອງບັນດາທູດສະຫວັນທັງປວງ, ໃຊ້ຄວາມສາມາດອັນສູງສົ່ງຂອງຕົນເພື່ອເປັນພຣະພອນ ແລະ ຖວາຍກຽດແດ່ພຣະຜູ້ສ້າງ. ແຕ່ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າອວດອົ່ງທະນົງຕົວເພາະຮູບຮ່າງອັນສະຫງ່າງາມຂອງເຈົ້າ ແລະ ຊື່ສຽງຂອງເຈົ້າກໍໄດ້ພາໃຫ້ເຈົ້າປະພຶດຕົນດັ່ງຄົນໂງ່ຈ້າ.” (ເອເຊກຽນ 28:17). ລູຊີເຟີປ່ຽນໄປເທື່ອລະເລັກເທື່ອລະໜ້ອຍ ຈົນມັນປາຖະໜາຢາກຍົກຍ້ອງຕົນເອງ. “ເຈົ້າຄິດວ່າເຈົ້າສະຫຼາດເທົ່າທຽມກັບພຣະເຈົ້າ.” “ທ່ານຄິດໃນໃຈວ່າ…‘ເຮົາຈະຂຶ້ນໄປເທິງສະຫວັນ ເໜືອດວງດາວຂອງພຣະເຈົ້າ ເຮົາຈະຕັ້ງບັນລັງຂອງເຮົາເທິງບ່ອນສູງ ເຮົາຈະນັ່ງເທິງພູເຂົາແຫ່ງເທບພະເຈົ້າທັງຫຼາຍ…ເຮົາຈະຂຶ້ນໄປສູງກວ່າໝູ່ເມກ; ເຮົາຈະຕັ້ງຕົນທຽບເທົ່າພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດ.’” (ເອເຊກຽນ 28:6 NTV; ເອຊາຢາ 14:13, 14 NTV). ແທນທີ່ຈະພະຍາຍາມນຳໃຫ້ຊີວິດທັງປວງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງຮັກ ແລະ ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າເປັນທີໜຶ່ງ, ລູຊີເຟີພັດຊອກຫາວິທີທີ່ຈະດຶງດູດການຮັບໃຊ້ ແລະ ການເທີດທູນມາສູ່ຕົນເອງ. ດ້ວຍຄວາມໂລບມາກໂລພາຢາກໄດ້ກຽດຕິຍົດທີ່ພຣະບິດາຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດສູງສຸດປະທານໃຫ້ແກ່ພຣະບຸດ, ຈອມທູດສະຫວັນອົງນີ້ຈຶ່ງມຸ່ງໝັ້ນທີ່ຈະໄດ້ອຳນາດທີ່ເປັນສິດທິພິເສດສະເພາະຂອງພຣະຄຣິສເທົ່ານັ້ນ. {GC 494.1}

ຊາວສະຫວັນທັງປວງຮ່ວມກັນຊົມຊື່ນຍິນດີໃນການສະທ້ອນເຖິງພຣະຣັດສະໝີພາບຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ ແລະ ໃນການກ່າວຄຳຍ້ອງຍໍສັນລະເສີນພຣະອົງ. ຕາບໃດທີ່ມີການຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າເຊັ່ນນີ້ ຊາວສະຫວັນທັງຫຼາຍມີສັນຕິສຸກ ແລະ ມີຄວາມໜ້າຊື່ນຕາບານທົ່ວໜ້າກັນ. ແຕ່ຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ ແລະ ການຍົກຍໍຕົນເອງໄດ້ເຂົ້າມາທຳລາຍຄວາມປອງດອງໃນສະຫວັນ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຂັດແຍ້ງກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າເປັນທີໜຶ່ງ ສັງຫອນໃຈວ່າຈະມີຄວາມຊົ່ວຮ້າຍເກີດຂຶ້ນ. ຊາວສະຫວັນຮ່ວມປະຊຸມຫາລື ເພື່ອຂໍຮ້ອງໃຫ້ລູຊີເຟີປ່ຽນໃຈ. ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊີ້ແຈງເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່, ພຣະຄຸນຄວາມດີ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳຂອງພຣະຜູ້ສ້າງໃຫ້ລູຊີເຟີຟັງ, ພ້ອມອະທິບາຍເຖິງກົດບັນຍັດອັນສັກສິດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ປ່ຽນແປງບໍ່ໄດ້. ພຣະເຈົ້າຊົງຈັດຕັ້ງລະບຽບຂອງສະຫວັນດ້ວຍພຣະອົງເອງ; ຖ້າລູຊີເຟີປະຖິ້ມລະບຽບນັ້ນ ຈະເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າເສຍກຽດ ແລະ ຈະນຳຫາຍະນະມາສູ່ຕົນເອງ. ແຕ່ຄຳເຕືອນທີ່ພຣະບຸດຊົງກ່າວດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ພຣະກະລຸນາອັນບໍ່ມີສິ້ນສຸດນັ້ນ ກັບເຮັດໃຫ້ລູຊີເຟີມີຈິດໃຈດື້ດ້ານ. ລູຊີເຟີຍອມໃຫ້ຄວາມອິດສາທີ່ມັນມີຕໍ່ພຣະຄຣິສຄອບງຳຈິດໃຈ, ມັນຈຶ່ງຍິ່ງຕັ້ງໃຈຂັດຂືນຫຼາຍກວ່າເກົ່າ. {GC 494.2}

ຄວາມຫຍິ່ງທະນົງໃນສະຫງ່າຣາສີຂອງຕົນເອງ ເຮັດໃຫ້ລູຊີເຟີເກີດຄວາມຢາກເປັນໃຫຍ່. ລູຊີເຟີບໍ່ໄດ້ຖືວ່າກຽດອັນສູງສົ່ງທີ່ມັນໄດ້ຮັບນັ້ນ ເປັນຂອງປະທານຈາກພຣະເຈົ້າ, ມັນຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ສຶກຊາບຊຶ້ງໃນພຣະຄຸນຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ. ມັນຫຼົງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງເຫຼືອງເຫຼື້ອມ ແລະ ກຽດຕິຍົດອັນສູງສົ່ງຂອງຕົນ, ມັນຈຶ່ງປາຖະໜາທີ່ຈະເທົ່າທຽມກັບພຣະເຈົ້າ. ບັນດາທູດສະຫວັນຕ່າງເຄົາລົບຮັກລູຊີເຟີ. ເຫຼົ່າເທບເທວະດາທັງຫຼາຍຍິນດີປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງມັນ; ລູຊີເຟີມີສະຕິປັນຍາ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີເໜືອຊາວສະຫວັນທັງປວງ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເປັນທີ່ຮັບຮູ້ທົ່ວໄປວ່າ ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຜູ້ຄອບຄອງໃນສະຫວັນ, ຊົງເປັນໜຶ່ງດຽວກັບພຣະບິດາ ທັງໃນເລື່ອງຣິດທານຸພາບ ແລະ ໃນສິດອຳນາດ. ພຣະຄຣິສຊົງມີສ່ວນຮ່ວມໃນພຣະປະສົງທັງໝົດຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃນຂະນະທີ່ລູຊີເຟີບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຮັບຮູ້ເຖິງພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ. ທູດສະຫວັນອົງກຽງໄກນີ້ສົງໄສວ່າ “ເປັນຫຍັງພຣະຄຣິສຈຶ່ງມີສິດອຳນາດສູງສຸດ? ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຮັບກຽດສູງກວ່າເຮົາ?” {GC 495.1}

ສ້າງຄວາມບໍ່ພໍໃຈ

ລູຊີເຟີອອກຈາກທີ່ປະຈຳການຕໍ່ໜ້າພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄປເຜີຍແຜ່ຄວາມບໍ່ພໍໃຈທ່າມກາງເຫຼົ່າທູດສະຫວັນ. ມັນເຄື່ອນໄຫວຢ່າງລັບໆແບບມີເງື່ອນງຳ ແລະ ປິດບັງຈຸດປະສົງທີ່ແທ້ຈິງຂອງຕົນໄວ້ໄລຍະໜຶ່ງ ໂດຍທຳທ່າຄືນັບຖືພຣະເຈົ້າ. ມັນພະຍາຍາມປຸກປັ່ນໃຫ້ເກີດຄວາມບໍ່ພໍໃຈຕໍ່ພຣະບັນຍັດທີ່ໃຊ້ປົກຄອງຊາວສະຫວັນ ໂດຍສະແດງຄວາມຄິດເຫັນວ່າ ພຣະບັນຍັດເຫຼົ່ານັ້ນມີຂໍ້ຈຳກັດທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ. ເນື່ອງຈາກທຳມະຊາດຂອງພວກເຂົາບໍຣິສຸດ, ມັນຈຶ່ງຊັກຊວນໃຫ້ທູດສະຫວັນເຊື່ອຟັງໃຈຕົວເອງ. ມັນພະຍາຍາມໃຫ້ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນເຫັນອົກເຫັນໃຈ ໂດຍກ່າວຫາວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ຍຸຕິທຳຕໍ່ມັນທີ່ປະທານກຽດຕິຍົດອັນສູງສຸດແກ່ພຣະຄຣິສ. ມັນອ້າງວ່າ ການທີ່ມັນຢາກໄດ້ອຳນາດ ແລະ ກຽດຕິຍົດເພີ່ມຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ແມ່ນເພື່ອຍົກຍ້ອງຕົນເອງ ແຕ່ເພື່ອປົດປ່ອຍຊາວສະຫວັນທັງປວງ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຍົກລະດັບຊີວິດໃຫ້ສູງຂຶ້ນ. {GC 495.2}

ພຣະເຈົ້າຊົງອົດກັ້ນຕໍ່ລູຊີເຟີ ດ້ວຍພຣະເມດຕາອັນລົ້ນເຫຼືອ. ເມື່ອລູຊີເຟີເລີ່ມສະແດງຄວາມບໍ່ພໍໃຈ ພຣະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ປົດມັນອອກຈາກຕຳແໜ່ງອັນສູງສົ່ງທັນທີ; ເມື່ອມັນເລີ່ມເຜີຍແຜ່ຄວາມບໍ່ຈິງໃຫ້ແກ່ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນທີ່ສັດຊື່ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ປົດມັນ; ມັນຍັງຄົງຢູ່ໃນສະຫວັນເປັນເວລາດົນນານ. ຫຼາຍຄັ້ງຫຼາຍຄາວ, ພຣະເຈົ້າຊົງສະເໜີທີ່ຈະອະໄພ ໂດຍມີເງື່ອນໄຂໃຫ້ມັນກັບໃຈ ແລະ ຍອມຈຳນົນ. ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ທຸກວິທີທາງ ເພື່ອໃຫ້ມັນເຫັນຄວາມຜິດຂອງຕົນເອງ ເຊິ່ງມີແຕ່ຄວາມຮັກ ແລະ ສະຕິປັນຍາອັນບໍ່ມີຂອບເຂດຈຳກັດເທົ່ານັ້ນ ທີ່ຈະຄິດຫາວິທີເຫຼົ່ານີ້ໄດ້. ກ່ອນໜ້ານີ້ບໍ່ເຄີຍມີຄວາມບໍ່ພໍໃຈເກີດຂຶ້ນໃນສະຫວັນ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ລູຊີເຟີເອງກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນກຳລັງຫຼົງທາງ; ມັນບໍ່ເຂົ້າໃຈສະພາບທີ່ແທ້ຈິງຂອງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຕົນ. ແຕ່ເມື່ອຄວາມບໍ່ພໍໃຈຂອງມັນຖືກພິສູດວ່າບໍ່ມີເຫດຜົນ, ມັນກໍຮູ້ວ່າຕົນຜິດ, ແລະຮູ້ວ່າຂໍ້ກຳນົດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນຍຸຕິທຳ; ມັນຮູ້ຢູ່ແກ່ໃຈວ່າ ມັນຄວນຍອມຮັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໜ້າຊາວສະຫວັນທັງປວງ ເຊິ່ງຖ້າຫາກວ່າລູຊີເຟີໄດ້ເຮັດແນວນັ້ນກໍຄົງຊ່ວຍຕົນເອງ ແລະ ທູດສະຫວັນຫຼາຍອົງບໍ່ໃຫ້ພິນາດ. ໃນເວລານັ້ນ, ມັນຍັງບໍ່ທັນໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າທັງໝົດ. ເຖິງແມ່ນວ່າມັນໄດ້ປະຖິ້ມຕຳແໜ່ງເຄຣຸບຜູ້ພິທັກ, ແຕ່ຖ້າມັນຍອມກັບໃຈຄືນມາຫາພຣະເຈົ້າ, ຍອມຮັບສະຕິປັນຍາຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ ແລະ ມີຄວາມພໍໃຈໃນຕຳແໜ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າກຳນົດໃຫ້ໃນແຜນການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ມັນກໍຄົງໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງເດີມຄືນມາ. ແຕ່ຄວາມຫຍິ່ງຈອງຫອງເຮັດໃຫ້ມັນບໍ່ຍອມຈຳນົນ. ມັນປົກປ້ອງແນວທາງຂອງຕົນຢ່າງດື້ດ້ານ ໂດຍຢືນຢັນວ່າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງກັບໃຈ. ຄາວນີ້ລູຊີເຟີຕັດສິນໃຈຢ່າງເດັດດ່ຽວທີ່ຈະຕໍ່ສູ້ກັບພຣະຜູ້ສ້າງຂອງຕົນ. {GC 495.3}

ບັດນີ້, ຊາຕານໄດ້ສຸມພະລັງສະຕິປັນຍາອັນຫຼັກແຫຼມທັງໝົດຂອງມັນໃສ່ໃນການຫຼອກລວງ ເພື່ອໃຫ້ບັນດາທູດສະຫວັນທີ່ເຄີຍຢູ່ພາຍໃຕ້ການບັງຄັບບັນຊາຂອງຕົນເຫັນດ້ວຍກັບມັນ. ມັນຍັງບິດເບືອນການທີ່ພຣະຄຣິສຊົງຕັກເຕືອນ ແລະ ໃຫ້ຄຳແນະນຳແກ່ມັນ ເພື່ອເປັນຂໍ້ອ້າງໃນການທໍລະຍົດ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ຜູກພັນກັບມັນດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ໃຫ້ການໄວ້ເນື້ອເຊື່ອໃຈນັ້ນ ຊາຕານອະທິບາຍວ່າຕົນບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມເປັນທຳ, ບໍ່ໄດ້ຮັບກຽດໃຫ້ສົມກັບຕຳແໜ່ງ ແລະ ກຳລັງຈະຖືກຈຳກັດສິດເສລີພາບ. ມັນເລີ່ມຈາກການບິດເບືອນພຣະຄຳຂອງພຣະຄຣິສ; ຈາກນັ້ນ, ກໍເວົ້າຫຼົບຫຼີກ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍກ່າວຄວາມເທັດໂດຍກົງ ດ້ວຍການກ່າວຫາພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ ພຣະອົງຊົງວາງແຜນເຮັດໃຫ້ຕົນອັບອາຍຂາຍໜ້າຕໍ່ໜ້າຊາວສະຫວັນ. ນອກຈາກນັ້ນ, ມັນຍັງປັ້ນແຕ່ງເລື່ອງຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງຕົນກັບບັນດາທູດສະຫວັນທີ່ຈົງຮັກພັກດີ. ຜູ້ໃດບໍ່ຍອມເຂົ້າຮ່ວມກັບມັນຢ່າງເຕັມທີ່ ຊາຕານກໍກ່າວຫາວ່າ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ສົນໃຈຕໍ່ຄວາມຢູ່ດີມີສຸກຂອງຊາວສະຫວັນ. ຄວາມແຕກແຍກທີ່ເກີດຈາກການເຄື່ອນໄຫວຂອງຕົນ ມັນກັບກ່າວຫາວ່າ ເກີດຈາກເຫຼົ່າທູດສະຫວັນທີ່ຍັງຄົງສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ເພື່ອສະໜັບສະໜູນຂໍ້ກ່າວຫາວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ຍຸຕິທຳຕໍ່ຕົນ, ມັນໄດ້ບິດເບືອນພຣະຄຳ ແລະ ການກະທຳຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ. ຊາຕານມີອຸບາຍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພວກທູດສະຫວັນສັບສົນ ດ້ວຍຂໍ້ໂຕ້ຖຽງອັນຊັບຊ້ອນກ່ຽວກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ. ທຸກສິ່ງທີ່ເຂົ້າໃຈງ່າຍມັນເຮັດໃຫ້ສັບສົນ ແລະ ໃຊ້ການບິດເບືອນຢ່າງມີເລ່ລ່ຽມ ເພື່ອສ້າງຄວາມສົງໄສຕໍ່ຖ້ອຍຄຳອັນຈະແຈ້ງຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ຕຳແໜ່ງອັນສູງສົ່ງຂອງມັນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຢ່າງໃກ້ຊິດກັບການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ ເຮັດໃຫ້ຄຳເວົ້າຂອງມັນມີນ້ຳໜັກຫຼາຍ ຈົນທູດສະຫວັນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍຖືກຊັກຈູງໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນການກະບົດຕໍ່ອຳນາດຂອງສະຫວັນ. {GC 496.1}

ກະບົດເຕັມຮູບແບບ

ພຣະເຈົ້າຊົງຍອມໃຫ້ຊາຕານສືບຕໍ່ການເຄື່ອນໄຫວຂອງມັນຈົນຄວາມບໍ່ພໍໃຈນັ້ນເຖິງຂີດສູງສຸດ ແລະ ເກີດການກະບົດໃນທີ່ສຸດ; ທັງນີ້ກໍເປັນໄປຕາມພຣະປັນຍາຂອງພຣະອົງ. ຈຳເປັນຕ້ອງໃຫ້ແຜນການຂອງມັນພັດທະນາຢ່າງເຕັມທີ່ ເພື່ອທຸກຊີວິດຈະໄດ້ເຫັນທາດແທ້ ແລະ ແນວໂນ້ມຂອງມັນ. ລູຊີເຟີເຄີຍເປັນເຄຣຸບຜູ້ພິທັກທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມຕັ້ງໄວ້ ແລະ ໄດ້ຮັບກຽດຢ່າງສູງ. ບັນດາຊາວສະຫວັນມີຄວາມຮັກຕໍ່ມັນຫຼາຍ ເຮັດໃຫ້ມັນມີພະລັງໂນ້ມນ້າວພວກເຂົາຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ພຽງແຕ່ຮວມເອົາຊາວສະຫວັນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຮວມເຖິງຜູ້ທີ່ອາໄສໃນໂລກອື່ນໆທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງດ້ວຍ. ຊາຕານເຊື່ອວ່າ ຖ້າມັນສາມາດຊັກຈູງທູດສະຫວັນໃຫ້ກະບົດກັບມັນໄດ້ ມັນກໍຈະສາມາດຊັກນຳຜູ້ທີ່ອາໄສຕາມໂລກອື່ນໆໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ມັນໄດ້ສະເໜີເຫດຜົນຂອງມັນຢ່າງມີເລ່ລ່ຽມ ໂດຍນຳໃຊ້ກົນອຸບາຍລໍ້ລວງ ແລະ ຖ້ອຍຄຳທີ່ບິດເບືອນຄວາມຈິງ ເພື່ອຈະໄດ້ບັນລຸຕາມວັດຖຸປະສົງຂອງມັນ. ຄວາມສາມາດໃນການຫຼອກລວງຂອງຊາຕານໃຫຍ່ຫຼວງແທ້ ແລະ ມັນໄດ້ປຽບໂດຍການປອມຕົວເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເຫັນທາດແທ້ຂອງມັນ. ແມ່ນແຕ່ທູດສະຫວັນທີ່ຈົງຮັກພັກດີ ກໍຍັງບໍ່ສາມາດຮູ້ທັນກົນອຸບາຍຂອງມັນ ຫຼື ເຫັນວ່າການກະທຳຂອງມັນຈະນຳໄປສູ່ສິ່ງໃດ. {GC 497.1}

ຊາຕານໄດ້ຮັບກຽດຢ່າງສູງ ແລະ ການກະທຳທັງໝົດຂອງມັນກໍມີເງື່ອນງຳຢ່າງເລິກລັບ ຈົນເປັນເລື່ອງຍາກທີ່ຈະຊີ້ແຈງໃຫ້ທູດສະຫວັນຮູ້ເຖິງທາດແທ້ໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງມັນ. ຄວາມບາບຈະບໍ່ປາກົດວ່າເປັນສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍ ຈົນກວ່າມັນໄດ້ພັດທະນາເຖິງຈຸດອີ່ມຕົວ. ກ່ອນໜ້ານີ້ບໍ່ເຄີຍມີຄວາມບາບໃນຈັກກະວານຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ບໍຣິສຸດທັງຫຼາຍຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ຈັກທຳມະຊາດອັນຮ້າຍກາດຂອງຄວາມບາບ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຫັນເຖິງຜົນຮ້າຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຈາກການປະຖິ້ມກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຕອນທຳອິດ, ຊາຕານໄດ້ປິດບັງການເຄື່ອນໄຫວຂອງຕົນ ໂດຍການທຳທ່າວ່າຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ມັນອ້າງວ່າຕົນຫາທາງຖວາຍກຽດແດ່ພຣະອົງ; ທັງອ້າງວ່າກຳລັງສະແຫວງຫາຄວາມໝັ້ນຄົງໃຫ້ແກ່ການປົກຄອງຂອງພຣະອົງ ແລະ ຄວາມຢູ່ເຢັນເປັນສຸກໃຫ້ກັບຊາວສະຫວັນທັງປວງ. ໃນຂະນະທີ່ປຸກລະດົມໃຫ້ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ການບັງຄັບບັນຊາຂອງຕົນເກີດຄວາມບໍ່ພໍໃຈ, ມັນກັບສວມບົດເປັນຜູ້ແກ້ໄຂບັນຫາຂອງຄວາມບໍ່ພໍໃຈດັ່ງກ່າວ. ເມື່ອມັນສະເໜີໃຫ້ປ່ຽນແປງກົດລະບຽບ ແລະ ກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ໃຊ້ໃນການປົກຄອງນັ້ນ, ມັນອ້າງວ່າ ທີ່ຕ້ອງປ່ຽນແປງກໍເພື່ອຮັກສາຄວາມປອງດອງໃນສະຫວັນ. {GC 497.2}

ໃນການຈັດການກັບຄວາມບາບ, ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ແຕ່ຄວາມຊອບທຳ ແລະ ຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ຊາຕານສາມາດໃຊ້ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ສາມາດໃຊ້ໄດ້, ນັ້ນຄືການປະຈົບປະແຈງ ແລະ ການຫຼອກລວງ. ມັນພະຍາຍາມປອມແປງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ບິດເບືອນແຜນການປົກຄອງຂອງພຣະອົງຕໍ່ໜ້າບັນດາທູດສະຫວັນ, ໂດຍອ້າງວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ຍຸຕິທຳທີ່ອອກກົດບັນຍັດ ແລະ ກົດລະບຽບໃຫ້ແກ່ຊາວສະຫວັນ, ພ້ອມທັງເວົ້າວ່າ ການທີ່ພຣະອົງຊົງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງຍອມຈຳນົນ ແລະ ເຊື່ອຟັງນັ້ນ ແມ່ນເພື່ອຫາທາງຍົກຕົນເອງຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງຕ້ອງພິສູດໃຫ້ຊາວສະຫວັນ ແລະ ຜູ້ທີ່ອາໄສຕາມໂລກອື່ນໆທັງປວງເຫັນວ່າ ການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນຍຸຕິທຳ ແລະ ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງສົມບູນດີພ້ອມ. ຊາຕານໄດ້ເຮັດໃຫ້ເບິ່ງຄືວ່າມັນເອງກຳລັງສົ່ງເສີມໃຫ້ເກີດຜົນດີໃຫ້ແກ່ຈັກກະວານ. ທຸກຊີວິດຕ້ອງເຂົ້າໃຈລັກສະນະທີ່ແທ້ຈິງຂອງຜູ້ຊ່ວງຊິງອຳນາດຜູ້ນີ້ ແລະ ຈຸດປະສົງຕົວຈິງຂອງມັນ. ມັນຈຶ່ງຕ້ອງໄດ້ຮັບເວລາ ເພື່ອສະແດງຕົວຕົນທີ່ແທ້ຈິງຜ່ານການກະທຳອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງມັນ. {GC 498.1}

ຄວາມແຕກແຍກໃນສະຫວັນທີ່ມັນເປັນຜູ້ກໍ່ຂຶ້ນ ຊາຕານກັບກ່າວໂທດວ່າ ເປັນຍ້ອນກົດບັນຍັດ ແລະ ການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ. ມັນປະກາດວ່າ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທັງປວງ ແມ່ນໝາກຜົນມາຈາກການປົກຄອງຂອງພຣະອົງ ແລະ ອ້າງວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງຕົນແມ່ນເພື່ອປັບປຸງກົດລະບຽບຂອງພຣະເຢໂຮວາໃຫ້ດີຂຶ້ນ. ສະນັ້ນ, ຈະຕ້ອງໃຫ້ມັນພິສູດໃຫ້ເຫັນທາດແທ້ຂອງສິ່ງທີ່ມັນອ້າງ ແລະ ສະແດງໃຫ້ເຫັນຜົນທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ ຖ້າປ່ຽນແປງກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຕາມທີ່ມັນສະເໜີ. ຈະຕ້ອງໃຫ້ຜົນງານຂອງຊາຕານກ່າວໂທດມັນເອງ. ຊາຕານອ້າງມາຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນວ່າ ມັນບໍ່ໄດ້ກະບົດ. ຜູ້ມີຊີວິດທົ່ວຈັກກະວານຈະຕ້ອງໄດ້ເຫັນໜ້າກາກຂອງຈອມຫຼອກລວງຜູ້ນີ້ຖືກຈີກອອກ. {GC 498.2}

ເຖິງແມ່ນພຣະເຈົ້າຊົງຕັດສິນວ່າ ຊາຕານຈະຢູ່ໃນສະຫວັນບໍ່ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ດ້ວຍພຣະປັນຍາອັນສູງສົ່ງ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ທຳລາຍມັນ. ພຣະເຈົ້າຊົງຍອມຮັບແຕ່ການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມຮັກເທົ່ານັ້ນ; ສະນັ້ນ, ຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງສັບພະຊີວິດທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງ ຕ້ອງຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມເຊື່ອໝັ້ນໃນຄວາມຍຸຕິທຳ ແລະ ຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລານັ້ນ, ຊາວສະຫວັນ ແລະ ຜູ້ອາໄສຢູ່ໂລກອື່ນໆ ຍັງບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະເຂົ້າໃຈທຳມະຊາດ ຫຼື ຜົນກະທົບຂອງຄວາມບາບ ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເຫັນຄວາມຍຸຕິທຳ ແລະ ຄວາມເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າໃນການທຳລາຍຊາຕານ. ຖ້າມັນຖືກທຳລາຍທັນທີ, ພວກເຂົາຄົງຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມຮັກ. ອິດທິພົນຂອງຜູ້ຫຼອກລວງຄົງບໍ່ໄດ້ຖືກທຳລາຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະ ແນວຄິດການກະບົດກໍຄົງບໍ່ໄດ້ຖືກກຳຈັດອອກໄປໃຫ້ໝົດສິ້ນ. ຈຳເປັນຕ້ອງປ່ອຍໃຫ້ຄວາມຊົ່ວເຕີບໃຫຍ່ຈົນສຸກເຕັມທີ່. ຈະຕ້ອງປ່ອຍໃຫ້ຊາຕານພັດທະນາຫຼັກການຂອງມັນຈົນເຕັມຮູບແບບ, ທັງນີ້ກໍເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຈັກກະວານທັງໝົດຕະຫຼອດຊົ່ວນິຣັນດອນ, ເພື່ອໃຫ້ທຸກຊີວິດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງ ຈະໄດ້ເຂົ້າໃຈທາດແທ້ຂອງຂໍ້ກ່າວຫາທີ່ຊາຕານໃສ່ຮ້າຍຕໍ່ການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດສົງໄສໃນຄວາມຍຸຕິທຳ, ຄວາມເມດຕາ ຫຼື ພຣະບັນຍັດອັນປ່ຽນແປງບໍ່ໄດ້ຂອງພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປເປັນນິດ. {GC 498.3}

ການກະບົດຂອງຊາຕານເປັນບົດຮຽນຕໍ່ຈັກກະວານໄປຕະຫຼອດການ, ເປັນຫຼັກຖານອັນຖາວອນເຖິງລັກສະນະ ແລະ ຜົນອັນໜ້າຢ້ານກົວຂອງຄວາມບາບ. ການປົກຄອງຂອງຊາຕານກະທົບຕໍ່ມວນມະນຸດ ແລະ ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນ ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງໝາກຜົນຂອງການປະຖິ້ມການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ. ການປົກຄອງຂອງຊາຕານເປັນສິ່ງທີ່ຢືນຢັນວ່າ ຄວາມຢູ່ເຢັນເປັນສຸກຂອງຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງ ຂຶ້ນຢູ່ກັບພຣະບັນຍັດ ແລະ ການປົກຄອງຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ປະຫວັດສາດການທົດລອງຂອງການກະບົດອັນໂຫດຮ້າຍນີ້ ຈຶ່ງເປັນເຄື່ອງປ້ອງກັນຕະຫຼອດໄປສຳລັບຜູ້ບໍຣິສຸດທົ່ວຈັກກະວານ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາຖືກຫຼອກລວງກ່ຽວກັບລັກສະນະຂອງການລະເມີດ ແລະ ເພື່ອປົກປ້ອງພວກເຂົາຈາກການເຮັດບາບ ແລະ ການຮັບໂທດຂອງບາບນັ້ນ. {GC 499.1}

ຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງການຕໍ່ສູ້ໃນສະຫວັນ ຊາຕານກໍຍັງສືບຕໍ່ປົກປ້ອງຕົນເອງ. ເມື່ອມີການປະກາດວ່າ ມັນຈະຕ້ອງຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກສະຫວັນ ພ້ອມດ້ວຍພັກພວກຂອງມັນ, ຜູ້ນຳການກະບົດຈຶ່ງປະກາດຢ່າງອາດຫານວ່າ ຕົນກຽດຊັງກົດບັນຍັດຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ. ມັນກ່າວຢ້ຳຈຸດຢືນຂອງມັນເອງວ່າ ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີການຄວບຄຸມ ແຕ່ຄວນປ່ອຍພວກເຂົາໃຫ້ເຮັດຕາມໃຈຕົນເອງ ຍ້ອນວ່າໃຈຂອງພວກເຂົາຈະນຳພາໄປໃນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງສະເໝີ. ມັນປະນາມກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ ເປັນສິ່ງທີ່ຈຳກັດສິດເສລີພາບຂອງພວກເຂົາ ແລະ ປະກາດວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງຕົນຄືການລົບລ້າງກົດບັນຍັດດັ່ງກ່າວ ຄືຖ້າສາມາດປົດປ່ອຍຊາວສະຫວັນຈາກຂໍ້ຜູກມັດແຫ່ງກົດບັນຍັດນັ້ນແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຈະໄດ້ກ້າວເຂົ້າສູ່ສະພາບທີ່ສູງສົ່ງ ແລະ ຮຸ່ງເຮືອງຍິ່ງກວ່າເດີມ. {GC 499.2}

ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກສະຫວັນ

ຊາຕານກັບພັກພວກພາກັນໂຍນຄວາມຜິດໃນການກະບົດທັງໝົດໃສ່ພຣະຄຣິສ ໂດຍປະກາດວ່າ ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກຕຳໜິກໍຈະບໍ່ມີວັນກະບົດ. ດ້ວຍຄວາມດື້ດ້ານ ແລະ ການທ້າທາຍ, ພວກມັນປະຕິເສດທີ່ຈະຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກມັນພະຍາຍາມໂຄ່ນລົ້ມການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຄວາມພະຍາຍາມນັ້ນກໍເປົ່າປະໂຫຍດ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພວກມັນຍັງໝິ່ນປະໝາດ ໂດຍອ້າງວ່າຕົນເປັນເຫຍື່ອຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງອຳນາດການກົດຂີ່. ສຸດທ້າຍ, ຈອມກະບົດພ້ອມດ້ວຍພວກທີ່ເຂົ້າຂ້າງມັນທັງໝົດຈຶ່ງຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກສະຫວັນ. {GC 499.3}

ແນວຄິດອັນດຽວກັນ ທີ່ກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດການກະບົດໃນສະຫວັນ ຍັງຄົງດົນໃຈການກະບົດຢູ່ໃນໂລກນີ້. ຊາຕານຍັງຄົງສືບຕໍ່ໃຊ້ກົນອຸບາຍກັບມະນຸດ ເໝືອນກັບທີ່ມັນເຄີຍໃຊ້ກັບເຫຼົ່າທູດສະຫວັນ. ແນວຄິດຂອງມັນຍັງຄົງຄອບງຳຄົນທັງຫຼາຍທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເຮັດຄືຊາຕານ ໂດຍພະຍາຍາມທຳລາຍຂໍ້ຈຳກັດຂອງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍສັນຍາຕໍ່ຜູ້ຄົນວ່າ ຈະມີເສລີພາບໂດຍຜ່ານການລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຍັດນັ້ນ. ການຕັກເຕືອນເລື່ອງຄວາມບາບ ຍັງກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດຄວາມກຽດຊັງ ແລະ ການຕໍ່ຕ້ານ. ເມື່ອມີຄົນຮັບຮູ້ເຖິງຄຳເຕືອນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊາຕານກໍພະຍາຍາມນຳພາໃຫ້ຜູ້ນັ້ນແກ້ຕົວ ແລະ ຊອກຫາໃຫ້ຄົນເຫັນອົກເຫັນໃຈໃນເລື່ອງຄວາມບາບຂອງຕົນ. ແທນທີ່ຈະແກ້ໄຂຄວາມຜິດ, ພວກເຂົາກັບປຸກປັ່ນຄວາມຄຽດແຄ້ນຕໍ່ຜູ້ຕັກເຕືອນ ເໝືອນກັບວ່າຜູ້ນັ້ນເປັນຕົ້ນເຫດຂອງບັນຫາທັງໝົດ. ນີ້ແມ່ນແນວຄິດທີ່ຕໍ່ຕ້ານຜູ້ທີ່ກ້າຕັກເຕືອນໃນເລື່ອງຄວາມບາບ ນັບຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງອາເບັນຜູ້ຊອບທຳ ຈົນເຖິງສະໄໝຂອງພວກເຮົາ. {GC 500.1}

ຊາຕານລໍ້ລວງມະນຸດໃຫ້ທຳບາບ ໂດຍການບິດເບືອນລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ເໝືອນທີ່ມັນເຄີຍເຮັດໃນສະຫວັນ ເພື່ອໃຫ້ຄົນເຂົ້າໃຈຜິດວ່າພຣະເຈົ້າເປັນຜູ້ທີ່ໂຫດຮ້າຍ ແລະ ໃຊ້ອຳນາດຜະເດັດການ. ເມື່ອຊາຕານສຳເລັດເຖິງຂັ້ນນີ້ແລ້ວ ມັນປະກາດວ່າ ຂໍ້ບັງຄັບຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ຍຸຕິທຳ ແລະ ເປັນເຫດໃຫ້ມະນຸດຕົກສູ່ຄວາມບາບ ເຊັ່ນດຽວທີ່ເປັນເຫດຂອງການກະບົດຂອງມັນເອງ. {GC 500.2}

ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ, ພຣະເຈົ້າອົງນິຣັນຊົງກ່າວເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງເອງວ່າ: “ພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ເຕັມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລະ ພຣະຄຸນ, ບໍ່ຮ້າຍງ່າຍ, ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມຊື່ສັດ, ຜູ້ສະແດງຄວາມຮັກໝັ້ນຄົງຕໍ່ຄົນເປັນພັນຊົ່ວອາຍຸຄົນ ແລະ ໃຫ້ອະໄພຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ການກະບົດ ແລະ ບາບ. ແຕ່ພຣະອົງຈະບໍ່ລະເວັ້ນໂທດຜູ້ທີ່ເຮັດຜິດ.” (ອົບພະຍົບ 34:6–7 LCV). {GC 500.3}

ໃນການຂັບໄລ່ຊາຕານອອກຈາກສະຫວັນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງປະກາດຄວາມຍຸຕິທຳຂອງພຣະອົງ ແລະ ຊົງຮັກສາກຽດຕິຍົດໃຫ້ແກ່ບັນລັງຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອມະນຸດເຮັດບາບໂດຍການຫຼົງຕາມການຫຼອກລວງຂອງຊາຕານ, ພຣະເຈົ້າຊົງພິສູດຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ ໂດຍຊົງຍອມໃຫ້ພຣະບຸດອົງດຽວຂອງພຣະອົງ ສິ້ນພຣະຊົນເພື່ອມະນຸດສະໂລກຜູ້ຫຼົງຜິດ. ການຊົງໄຖ່ມະນຸດຈາກຄວາມບາບ ໄດ້ເປີດເຜີຍພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິສ ເປັນຂໍ້ພິສູດອັນໜັກແໜ້ນໃຫ້ແກ່ຈັກກະວານທັງໝົດວ່າ ການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປັນເຫດໃຫ້ລູຊີເຟີເລືອກທາງແຫ່ງຄວາມບາບ. {GC 500.4}

ການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງພຣະຄຣິສກັບຊາຕານ ທີ່ເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດໄລຍະເວລາທີ່ພຣະອົງຊົງປະຕິບັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນໂລກ ໄດ້ເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນທາດແທ້ຂອງຈອມຫຼອກລວງ. ຄວາມໂຫດຫ້ຽມຂອງຊາຕານໃນການຕໍ່ສູ້ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກ ເປັນສາເຫດຫຼັກທີ່ເຮັດໃຫ້ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນ ແລະ ຜູ້ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃນຈັກກະວານ ໝົດຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຕໍ່ຊາຕານ. ທົ່ວທັງຈັກກະວານພາກັນຕົກຕະລຶງເມື່ອເຫັນພຶດຕິກຳຂອງຊາຕານ ທີ່ກ້າໝິ່ນປະໝາດໂດຍການຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພຣະຄຣິສຂາບໄຫວ້ມັນ, ທັງການທີ່ມັນບັງອາດນຳພາພຣະອົງຂຶ້ນໄປຍັງຈອມພູ ແລະ ຍອດພຣະວິຫານ; ຄວາມເຈດຕະນາຮ້າຍທີ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພຣະອົງໂດດລົງໄປ, ການໄລ່ລ່າພຣະຄຣິສດ້ວຍຄວາມມຸ່ງຮ້າຍທີ່ບໍ່ຢຸດບໍ່ເຊົາ ແລະ ການດົນໃຈພວກປະໂຣຫິດກັບປະຊາຊົນໃຫ້ປະຕິເສດຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ ຈົນໃນທີ່ສຸດໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ! ຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ!” ທັງໝົດນີ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ມີຊີວິດທົ່ວຈັກກະວານຕົກໃຈ ແລະ ໂກດຮ້າຍຊາຕານ. {GC 501.1}

ແມ່ນຊາຕານນັ້ນເອງທີ່ຊຸກຍູ້ໃຫ້ມະນຸດປະຕິເສດພຣະຄຣິສ. ເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໄດ້ໃຊ້ກຳລັງ ແລະ ສະຕິປັນຍາທັງໝົດຂອງມັນ ເພື່ອທຳລາຍພຣະເຢຊູ, ເພາະມັນເຫັນວ່າຄວາມເມດຕາ ແລະ ຄວາມຮັກຂອງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດ ທັງຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ ແລະ ຄວາມອ່ອນໂຍນຂອງພຣະອົງ ກຳລັງເປີດເຜີຍໃຫ້ມະນຸດເຫັນເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ຊາຕານໂຕ້ແຍ້ງກັບທຸກປະເດັນທີ່ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວ ທັງສົ່ງຕົວແທນໄປເພື່ອເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂອງພຣະອົງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມທຸກໂສກ. ຄວາມຢາກແກ້ແຄ້ນຝັງເລິກໃນໃຈຂອງຊາຕານ ຈົນສະແດງອອກເປັນຄວາມກຽດຊັງຜ່ານຄົນທັງຫຼາຍທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ; ມັນຜູກໃຈເຈັບຈົນໃຊ້ແຜນອຸບາຍ ແລະ ຄວາມບໍ່ຈິງ ເພື່ອຂັດຂວາງວຽກງານຂອງພຣະເຢຊູ; ນອກຈາກນັ້ນ, ມັນຍັງກ່າວໂທດພຣະອົງຢ່າງໂຫດຮ້າຍ ແມ່ນວ່າຊີວິດຂອງພຣະອົງລ້ວນແຕ່ສະແດງເຖິງຄວາມດີອັນບໍ່ມີຜູ້ໃດປຽບປານ. ຄວາມອິດສາ, ຄວາມກຽດຊັງ ແລະ ຄວາມຄັບແຄ້ນແໜ້ນໃຈເປັນດັ່ງໄຟທີ່ເຜົາຜານຢູ່ໃນໃຈຂອງຊາຕານ ຈົນມັນພຸ່ງອອກໃສ່ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ໄມ້ກາງແຂນແຫ່ງຄານວາຣີ, ໃນຂະນະທີ່ຊາວສະຫວັນທັງປວງແນມເບິ່ງດ້ວຍຄວາມສະທ້ານໃຈ. {GC 501.2}

ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະຄຣິສສະຫຼະພຣະຊົນຂອງພຣະອົງເພື່ອເປັນເຄື່ອງໄຖ່ບາບແລ້ວ ພຣະອົງສະເດັດຂຶ້ນສະຫວັນ, ແຕ່ບໍ່ຍອມຮັບການເທີດທູນຂອງເຫຼົ່າທູດສະຫວັນຈົນກວ່າພຣະອົງຈະໄດ້ຂໍຕໍ່ພຣະບິດາວ່າ: “ເຊິ່ງພຣະອົງຊົງປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍກໍປາຖະໜາ ຢາກໃຫ້ເຂົາຢູ່ກັບຂ້ານ້ອຍໃນບ່ອນເຊິ່ງຂ້ານ້ອຍຢູ່ນັ້ນເໝືອນກັນ.” (ໂຢຮັນ 17:24 LO1972). ແລ້ວມີພຣະສຸຣະສຽງອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ຣິດທານຸພາບຕອບຈາກບັນລັງຂອງພຣະບິດາວ່າ: “ໃຫ້ບັນດາເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າທຸກຕົນ ຕ້ອງນ້ອມນະມັດສະການຂາບໄຫວ້ພຣະອົງ.” (ເຮັບເຣີ 1:6). ບໍ່ມີຮອຍເປື້ອນຢູ່ເທິງພຣະເຢຊູ. ຄວາມອັບອາຍຂອງພຣະອົງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ການເສຍສະຫຼະຂອງພຣະອົງໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ, ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຮັບພຣະນາມເໜືອນາມຊື່ທັງປວງ. {GC 501.3}