24: ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ

ຄວາມເຂົ້າໃຈເລື່ອງສະຖານນະມັດສະການ ເປັນກະແຈທີ່ໄຂຄວາມເລິກລັບຂອງຄວາມຜິດຫວັງໃນປີ 1844. ມັນເປີດເຜີຍລະບົບຄວາມຈິງທີ່ສົມບູນ ເຊິ່ງມີອົງປະກອບທີ່ເຊື່ອມໂຍງ ແລະ ສອດຄ່ອງກັນ; ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ, ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳພາຂະບວນການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ. ຄວາມເຂົ້າໃຈໃນເລື່ອງສະຖານນະມັດສະການ ໄດ້ເປີດເຜີຍໜ້າທີ່ໃນປັດຈຸບັນ ໂດຍການຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງສະຖານະ ແລະ ວຽກງານຂອງໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ. ຫຼັງຈາກຄ່ຳຄືນອັນແສນສາຫັດແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກຂອງພຣະເຢຊູນັ້ນ ກໍກາຍເປັນ “ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ” ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນພຣະອົງ. (ໂຢຮັນ 20:20 LCV). ບັດນີ້ ຜູ້ທີ່ລໍຖ້າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ກໍພາກັນຊົມຊື່ນຍິນດີເຊັ່ນກັນ. ພວກເຂົາຄາດຫວັງວ່າ ພຣະອົງຈະສະເດັດມາປາກົດໃນສະຫງ່າຣາສີ ເພື່ອໃຫ້ບຳເໜັດແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຫັນພຣະເຢຊູດ້ວຍສາຍຕາແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ; ພວກເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ອອກມາ ເໝືອນນາງມາຣີທີ່ອຸບມຸງຝັງສົບຂອງພຣະເຢຊູທີ່ກ່າວວ່າ: “ພວກເຂົາໄດ້ເອົາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍໄປແລ້ວ ແລະ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈັກວ່າ ພວກເຂົາເອົາພຣະອົງໄປໄວ້ຢູ່ໃສ.” (ໂຢຮັນ 20:13 LCV). ບັດນີ້ກຸ່ມແອັດເວັນຕິສໄດ້ເຫັນພຣະອົງໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ, ພຣະອົງກຳລັງເຮັດໜ້າທີ່ມະຫາປະໂຣຫິດ ຜູ້ປ່ຽມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ; ແລະໃນເວລາອີກບໍ່ດົນພຣະອົງຈະສະເດັດມາປາກົດໃນຖານະກະສັດ ແລະ ຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນ. ແສງສະຫວ່າງຈາກສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນ ໄດ້ສ່ອງແຈ້ງໄປຍັງອະດີດ, ປັດຈຸບັນ ແລະ ອະນາຄົດ. ພວກເຂົາຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າຊົງນຳພາພວກເຂົາດ້ວຍພຣະປະສົງອັນແນ່ນອນໂດຍບໍ່ຜິດພາດ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບພວກສາວົກລຸ້ນທຳອິດ ທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈຂ່າວສານທີ່ຕົນເອງເປັນຜູ້ປະກາດ, ແຕ່ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນຖືກຕ້ອງທຸກປະການ. ການປະກາດຂ່າວສານຂອງພວກເຂົານັ້ນ ເປັນໄປຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໃນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ວຽກງານເຫຼົ່ານັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ສູນເປົ່າ. ພວກເຂົາມີ “ຄວາມຍິນດີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຈົນບໍ່ສາມາດຈະບັນລະຍາຍໄດ້” ເພາະວ່າໄດ້ “ບັງເກີດໃໝ່ເຂົ້າໃນຄວາມຫວັງອັນມີຊີວິດ.” (1 ເປໂຕ 1:8, 3 LCV). {GC 423.1}

ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນ 8:14 ກ່າວວ່າ “ຢູ່ມາ 2,300 ວັນ ແລ້ວສະຖານບໍຣິສຸດນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການຊຳລະ.” (ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). ສ່ວນຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງກ່າວວ່າ “ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຖວາຍກຽດຕິຍົດແກ່ພຣະອົງ ເພາະວ່າເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.” (ພຣະນິມິດ 14:6 LCV). ທັງສອງຂໍ້ນີ້ ຕ່າງຊີ້ໄປຍັງການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພຣະຄຣິສ ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ ແລະ ການພິພາກສາແບບສືບສວນ, ບໍ່ແມ່ນເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ເພື່ອຊ່ວຍໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ລອດ ແລະ ທຳລາຍຄົນຊົ່ວໃຫ້ພິນາດ. ຄວາມຜິດພາດຂອງພວກເຂົາ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ການຄຳນວນໄລຍະເວລາຂອງຄຳພະຍາກອນ, ແຕ່ຢູ່ທີ່ເຫດການທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງ 2,300 ວັນນັ້ນ. ຍ້ອນຄວາມຜິດພາດນີ້ ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມຜິດຫວັງ; ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ, ທຸກສິ່ງທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ທຳນວາຍໄວ້ ແລະ ຄວາມຄາດຫວັງທຸກຢ່າງຂອງພວກເຂົາທີ່ກົງກັບພຣະຄຳພີ ກໍໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງໂສກເສົ້າເພາະຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ ເຫດການທີ່ຂ່າວສານໄດ້ທຳນວາຍໄວ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ເຊິ່ງເຫດການເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍຕ້ອງສຳເລັດກ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດມາ ເພື່ອປະທານບຳເໜັດແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. {GC 424.1}

ພຣະຄຣິສບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາຍັງໂລກ ຕາມທີ່ພວກເຂົາຄາດຫວັງ, ແຕ່ໄດ້ສະເດັດໄປຍັງສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃນສະຫວັນ ຕາມທີ່ເງົາສັນຍະລັກໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ລ່ວງໜ້າ. ຜູ້ເຜີຍພຣະທຳດານີເອນ ໄດ້ບັນລະຍາຍເຖິງຕອນທີ່ພຣະຄຣິສສະເດັດໄປຫາຜູ້ມີຊີວິດຢູ່ຕະຫຼອດໄປວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນໃນນິມິດກາງຄືນ ແລະ ເບິ່ງແມ! ມີທ່ານຜູ້ໜຶ່ງເໝືອນບຸດມະນຸດ ມາພ້ອມກັບໝູ່ເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ;” ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາຍັງແຜ່ນດິນໂລກ ແຕ່ “ເພິ່ນມາຫາຜູ້ຈະເລີນດ້ວຍໄວຍະວຸດນັ້ນ ພວກເຂົານຳເພິ່ນມາເຝົ້າຕໍ່ເບື້ອງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ.” (ດານີເອນ 7:13 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). {GC 424.2}

ການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງໃນຄັ້ງນີ້ ຍັງໄດ້ຖືກທຳນວາຍໄວ້ລ່ວງໜ້າ ໂດຍຜູ້ເຜີຍພຣະທຳມາລາກີເຊັ່ນກັນ ໂດຍເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ຕອບວ່າ ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າກຳລັງຊອກຫານັ້ນ ກໍຈະມາທີ່ພຣະວິຫານໃນທັນໃດ. ຜູ້ແຈ້ງຂ່າວທີ່ພວກເຈົ້າຢາກເຫັນນັ້ນຈະມາ ແລະ ປະກາດພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ.’” (ມາລາກີ 3:1). ການທີ່ພຣະຄຣິສສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງນັ້ນ ເປັນໄປຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະ ເປັນເລື່ອງທີ່ບໍ່ຄາດຄິດສຳລັບໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຄາດຄະເນວ່າຈະພົບພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແຕ່ໄດ້ຄາດຫວັງວ່າພຣະອົງຈະສະເດັດມາຍັງໂລກ “ໃນແປວໄຟ, ຈະລົງໂທດສະໜອງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ແລະ ແກ່ຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດ.” (2 ເທສະໂລນິກ 1:8 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). {GC 424.3}

ແຕ່ຜູ້ເຊື່ອໃນການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສຍັງບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະຕ້ອນຮັບພຣະອົງ. ພວກເຂົາຍັງຕ້ອງກຽມພ້ອມກ່ອນ, ຕ້ອງໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງເພີ່ມເຕີມອີກ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຫັນມາພິຈາລະນາເລື່ອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃນສະຫວັນ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຕິດຕາມພຣະເຢຊູດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ໃນການທີ່ພຣະອົງຊົງປະຕິບັດໜ້າທີ່ໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດ, ພຣະອົງຈະເປີດເຜີຍໜ້າທີ່ໃໝ່ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ມີຄຳຕັກເຕືອນ ແລະ ຄຳສັ່ງສອນອີກຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຈະຕ້ອງນຳໄປກ່າວແກ່ຄຣິສຕະຈັກ. {GC 424.4}

ຜູ້ໃດຈະຢືນຢູ່ໄດ້

ຜູ້ເຜີຍພຣະທຳມາລາກີກ່າວວ່າ: “ແຕ່ໃຜຈະທົນຢູ່ໄດ້ໃນວັນທີ່ເພິ່ນມາ ແລະ ໃຜຈະຢືນໝັ້ນຢູ່ໄດ້ເມື່ອເພິ່ນປາກົດຕົວ ເພາະວ່າເພິ່ນເປັນເໝືອນໄຟຖະຫຼຸງ¹ແຮ່ ແລະ ເປັນເໝືອນສະບູຂອງຊ່າງຊັກເຄື່ອງ. ເພິ່ນຈະນັ່ງລົງຢ່າງຊ່າງຫຼອມໂລຫະ ແລະ ຊ່າງຖະຫຼຸງເງິນ ແລະ ເພິ່ນຈະຊຳລະລູກຫຼານຂອງເລວີໃຫ້ບໍຣິສຸດ ແລະ ຖະຫຼຸງພວກເຂົາເໝືອນຢ່າງຖະຫຼຸງເງິນ ແລະ ຖະຫຼຸງຄຳ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ນຳເຄື່ອງບູຊາອັນຊອບທຳຖວາຍແດ່ພຣະເຢໂຮວາ.” (ມາລາກີ 3:2, 3 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). ເມື່ອການອ້ອນວອນຂອງພຣະຄຣິສໃນສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນສິ້ນສຸດລົງ, ຜູ້ທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ເທິງໂລກ ຈະຕ້ອງຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍຣິສຸດໂດຍບໍ່ມີຄົນກາງ. ອຸປະນິໄສຂອງພວກເຂົາຕ້ອງບໍຣິສຸດປາສະຈາກຮອຍດ່າງພອຍ, ເໝືອນດັ່ງເສື້ອຄຸມຍາວທີ່ສະອາດບໍຣິສຸດ; ອຸປະນິໄສຕ້ອງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍຣິສຸດຈາກຄວາມຜິດບາບ ໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະໂລຫິດຂອງພຣະຄຣິສ. ພວກເຂົາຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ຈົນໄດ້ຮັບໄຊຊະນະດ້ວຍພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງບໍ່ລົດລະຂອງຕົນເອງ. ໃນຂະນະທີ່ການພິພາກສາແບບສືບສວນກຳລັງດຳເນີນຢູ່ໃນສະຫວັນ ແລະ ຄວາມບາບຂອງຜູ້ເຊື່ອທີ່ກັບໃຈຖືກລຶບລ້າງອອກຈາກສະຖານນະມັດສະການ ຍັງມີວຽກງານພິເສດໃນການຊຳລະໃຫ້ບໍຣິສຸດ; ຕ້ອງມີການກຳຈັດຄວາມບາບອອກຈາກທ່າມກາງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນໂລກ. ມີການອະທິບາຍວຽກງານນີ້ຢ່າງຈະແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນ ໃນຂ່າວທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14. {GC 425.1}

ເມື່ອວຽກງານນີ້ສຳເລັດແລ້ວ ຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິສກໍຈະພ້ອມສຳລັບການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. “ແລ້ວເຄື່ອງຖວາຍບູຊາທີ່ປະຊາຊົນຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມນຳມາຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວນັ້ນ ກໍຈະເປັນທີ່ພໍໃຈພຣະອົງ ດັ່ງເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເຂົາທີ່ເຄີຍເປັນມາແຕ່ຄາວກ່ອນ.” (ມາລາກີ 3:4). ເມື່ອນັ້ນ, ຄຣິສຕະຈັກທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຈະຮັບໄປຢູ່ນຳພຣະອົງເມື່ອພຣະອົງສະເດັດກັບມາ ຈະເປັນ “ຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີສະຫງ່າຣາສີ ບໍ່ມີຈຸດດ່າງພອຍ ຫຼື ຮອຍຫ່ຽວແຫ້ງ ແລະ ສິ່ງອື່ນໆ ໃນທຳນອງນັ້ນ.” (ເອເຟໂຊ 5:27). ໃນເວລານັ້ນ, ຄຣິສຕະຈັກຈະປາກົດ “ດັ່ງຮຸ່ງອາລຸນຕອນເຊົ້າ, ນາງຊ່າງງາມແທ້ ແລະ ບໍຣິສຸດຜຸດຜ່ອງ ດັ່ງຕາເວັນ ແລະ ດວງເດືອນສ່ອງແຈ້ງເຫຼື້ອມໃສ.” (ຍອດເພງ 6:10). {GC 425.2}

ນອກຈາກເລື່ອງການສະເດັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມາສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ຜູ້ເຜີຍພຣະທຳມາລາກີ ກໍຍັງໄດ້ພະຍາກອນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງອີກດ້ວຍ ເຊິ່ງເປັນການສະເດັດມາເພື່ອພິພາກສາລົງໂທດ, ໂດຍເພິ່ນໃຊ້ຖ້ອຍຄຳດັ່ງນີ້ວ່າ: “ພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາຈະມາປາກົດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ເພື່ອຕັດສິນ, ແລະເຮົາຈະເປັນພະຍານຕໍ່ສູ້ພວກທີ່ລົງມືຝຶກເວດມົນຄາຖາ, ຕໍ່ສູ້ພວກທີ່ຫຼິ້ນຊູ້ສູ່ຜົວເມຍ, ຕໍ່ສູ້ພວກທີ່ເປັນພະຍານບໍ່ຈິງ, ຕໍ່ສູ້ພວກທີ່ສໍ້ໂກງຄ່າແຮງງານຂອງລູກຈ້າງ, ຕໍ່ສູ້ພວກທີ່ເອົາປຽບແມ່ໝ້າຍ, ເດັກກຳພ້າ ແລະ ຄົນຕ່າງດ້າວ ຄືຕໍ່ສູ້ທຸກຄົນທີ່ບໍ່ຢຳເກງເຮົາ.’” (ມາລາກີ 3:5). ທ່ານຢູດາໄດ້ກ່າວເຖິງເຫດການດຽວກັນນີ້ວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດມາພ້ອມຝູງເທວະດາຕົນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງນັບເປັນໝື່ນໆ, ເພື່ອຈະນຳເອົາການຕັດສິນມາສູ່ທຸກໆຄົນ ຄືລົງໂທດທຸກຄົນສຳລັບການກະທຳຊົ່ວທຸກຢ່າງ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃນການບໍ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະ ສຳລັບຄຳຫຍາບຊ້າທຸກໆຄຳທີ່ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ກ່າວໃສ່ຮ້າຍພຣະອົງ.” (ຢູດາ 14, 15). ການສະເດັດມາທີ່ກ່າວເຖິງໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ການສະເດັດໄປຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ເປັນສອງເຫດການທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. {GC 425.3}

ເບິ່ງແມ! ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ

ມີສີ່ຕົວຢ່າງໃນພຣະຄຳພີທີ່ອະທິບາຍເຖິງເຫດການດຽວກັນ: 1) ການສະເດັດຂອງພຣະຄຣິສມາສູ່ສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອຊຳລະສະຖານນະມັດສະການ (ດານີເອນ 8:14); 2) ການສະເດັດຂອງບຸດມະນຸດໄປຫາ “ຜູ້ມີຊີວິດຕະຫຼອດໄປ” (ດານີເອນ 7:13); ແລະ 3) ການສະເດັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ມາສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຕາມທີ່ມາລາກີໄດ້ທຳນວາຍໄວ້. ນອກຈາກນັ້ນກໍຍັງມີຕົວຢ່າງທີ 4) ຄືຄຳອຸປະມາຂອງພຣະຄຣິສເລື່ອງຍິງສາວບໍຣິສຸດສິບຄົນໃນພຣະທຳມັດທາຍ ບົດທີ 25 ທີ່ກ່າວເຖິງການມາຂອງເຈົ້າບ່າວເພື່ອເຂົ້າພິທີແຕ່ງງານ ກໍຍັງເປັນຕົວຢ່າງຂອງເຫດການດຽວກັນນີ້. {GC 426.1}

ໃນລະດູຮ້ອນ ແລະ ລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງປີ 1844, ມີການປະກາດວ່າ “ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ.” (ມັດທາຍ 25:6 LO1972). ໃນຄາວນັ້ນ, ຄົນສອງກຸ່ມທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງສາວບໍຣິສຸດທີ່ສະຫຼາດ ແລະ ສາວບໍຣິສຸດທີ່ໂງ່ຈ້າໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ: ກຸ່ມໜຶ່ງຕັ້ງໜ້າລໍຄອຍການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ ແລະ ໄດ້ກະກຽມຢ່າງພາກພຽນທີ່ຈະພົບພຣະອົງ; ອີກກຸ່ມໜຶ່ງມີຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ເຮັດຕາມອາລົມຄວາມຮູ້ສຶກ. ສ່ວນກຸ່ມທີສອງນີ້ກໍພໍໃຈໃນການຮູ້ທິດສະດີແຫ່ງຄວາມຈິງ ແຕ່ພວກເຂົາຂາດພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຄຳອຸປະມານັ້ນ, ເມື່ອເຈົ້າບ່າວມາເຖິງ “ພວກສາວບໍຣິສຸດທີ່ກຽມພ້ອມຢູ່ແລ້ວ ກໍເຂົ້າໄປກັບເຈົ້າບ່າວໃນງານກິນລ້ຽງສົມຣົດ.” (ມັດທາຍ 25:10 LCV). ການສະເດັດມາຂອງເຈົ້າບ່າວທີ່ກ່າວເຖິງນີ້ ເກີດຂຶ້ນກ່ອນພິທີແຕ່ງງານ. ພິທີແຕ່ງງານນັ້ນ ໝາຍເຖິງການທີ່ພຣະຄຣິສຊົງຮັບເອົາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ພຣະຄຳພີກ່າວເຖິງອານາຈັກນັ້ນໃນພາບຂອງນະຄອນບໍຣິສຸດ ກໍຄືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃໝ່ ອັນເປັນນະຄອນຫຼວງ ແລະ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ເຈົ້າສາວ ຄູ່ສົມຣົດຂອງລູກແກະຂອງພຣະເຈົ້າ;” ຕາມທີ່ທູດສະຫວັນກ່າວແກ່ອັກຄະສາວົກໂຢຮັນວ່າ: “ເຊີນມາ, ເຮົາຈະໃຫ້ທ່ານເບິ່ງເຈົ້າສາວ ຄູ່ສົມຣົດຂອງລູກແກະຂອງພຣະເຈົ້າ.” (ພຣະນິມິດ 21:9 LCV). ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ “ໄດ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າໂດຍພຣະວິນຍານ…ແລະໄດ້ສຳແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນເມືອງໃຫຍ່ນັ້ນ ຄືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມອັນບໍຣິສຸດ ເຊິ່ງກຳລັງລອຍລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະ ຈາກພຣະເຈົ້າ.” (ພຣະນິມິດ 21:10 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). ດັ່ງນັ້ນ, ຈະເຫັນແລ້ວວ່າ ເຈົ້າສາວໝາຍເຖິງນະຄອນບໍຣິສຸດ ແລະ ສາວບໍຣິສຸດທີ່ອອກໄປຮັບເຈົ້າບ່າວໝາຍເຖິງຄຣິສຕະຈັກ. ພຣະທຳພຣະນິມິດກ່າວເຖິງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ ເປັນແຂກໃນງານລ້ຽງສົມຣົດ (ເບິ່ງ ພຣະນິມິດ 19:9). ຖ້າເປັນແຂກ, ສະແດງວ່າພວກເຂົາກໍບໍ່ສາມາດເປັນເຈົ້າສາວໃນເວລາດຽວກັນ. ດານີເອນໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ພຣະຄຣິສຈະໄດ້ຮັບ “ຣາຊອຳນາດ ສະຫງ່າຣາສີ ກັບຣາຊອານາຈັກ” ຈາກ “ຜູ້ຈະເລີນດ້ວຍໄວຍະວຸດ” ໃນສະຫວັນ. (ດານີເອນ 7:9, 14 TKJV). ພຣະອົງຈະຮັບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃໝ່ ເປັນນະຄອນຫຼວງແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະອົງ ເຊິ່ງ “ນະຄອນນີ້ໄດ້ຈັດຕຽມພ້ອມແລ້ວ ເໝືອນເຈົ້າສາວແຕ່ງຕົວໄວ້ເພື່ອພົບເຈົ້າບ່າວຂອງຕົນ.” (ພຣະນິມິດ 21:2). ເມື່ອໄດ້ຮັບອານາຈັກແລ້ວ ພຣະອົງຈະສະເດັດມາດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີ, ເປັນພຣະມະຫາກະສັດເໜືອກະສັດທັງຫຼາຍ ແລະ ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເໜືອເຈົ້ານາຍທັງປວງ, ເພື່ອຮັບເອົາປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຈະ “ນັ່ງຮ່ວມໂຕ໊ະກັບອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ ແລະ ຢາໂຄບ” ເພື່ອເຂົ້າຮ່ວມໃນງານລ້ຽງສົມຣົດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ. (ມັດທາຍ 8:11; ເບິ່ງ ລູກາ 22:30). {GC 426.2}

ລໍຄອຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ

ການປະກາດວ່າ “ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ” ໃນລະດູຮ້ອນປີ 1844 ເປັນເຫດໃຫ້ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍຄາດຫວັງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດມາໃນທັນທີ. ເມື່ອເຖິງເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ເຈົ້າບ່າວໄດ້ສະເດັດມາແທ້ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນມາຍັງໂລກຕາມທີ່ຜູ້ຄົນຄາດຫວັງ. ພຣະອົງສະເດັດມາຫາພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງມີຊີວິດຕະຫຼອດໄປໃນສະຫວັນ ເພື່ອຮັບເອົາຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະອົງໃນພິທີສົມຣົດ. “ພວກສາວບໍຣິສຸດທີ່ກຽມພ້ອມຢູ່ແລ້ວ ກໍເຂົ້າໄປກັບເຈົ້າບ່າວໃນງານກິນລ້ຽງສົມຣົດ ແລະ ປະຕູກໍອັດ.” (ມັດທາຍ 25:10 LCV). ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ຮ່ວມໃນພິທີສົມຣົດນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ ເພາະມັນເກີດຂຶ້ນໃນສະຫວັນ ໃນຂະນະທີ່ພວກຕົນຍັງຢູ່ໃນໂລກ. ຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິສຕ້ອງ “ຄອຍຖ້າຮັບນາຍຂອງຕົນທີ່ຈະກັບຈາກງານລ້ຽງສະຫຼອງແຕ່ງງານ.” (ລູກາ 12:36 LCV). ແຕ່ພວກເຂົາຕ້ອງເຂົ້າໃຈວຽກງານຂອງພຣະອົງ ແລະ ຕິດຕາມພຣະອົງດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າໄປຫາພຣະເຈົ້າ. ໃນມຸມນີ້ຈຶ່ງເວົ້າໄດ້ວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນພິທີແຕ່ງງານດັ່ງກ່າວ. {GC 427.1}

ໃນຄຳອຸປະມາ ຜູ້ທີ່ສາມາດເຂົ້າຮ່ວມໃນງານແຕ່ງງານນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ມີນ້ຳມັນໃນຂວດພ້ອມກັບຕະກຽງຂອງຕົນ. ມີຄົນກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ຮູ້ຈັກຄວາມຈິງໃນພຣະຄຳພີ, ມີພຣະວິນຍານ ແລະ ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ລໍຖ້າຢ່າງອົດທົນໃນຄ່ຳຄືນແຫ່ງການທົດລອງອັນຂົມຂື່ນນັ້ນ ພ້ອມທັງໄດ້ຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ ເພື່ອຫາຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ກະຈ່າງແຈ້ງຂຶ້ນ. ຈາກການຄົ້ນຄວ້ານີ້ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຄວາມຈິງກ່ຽວກັບສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນ ແລະ ການປ່ຽນແປງພາລະໜ້າທີ່ຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ພວກເຂົາຕິດຕາມພຣະອົງໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພຣະອົງໃນສະຖານນະມັດສະການເບື້ອງເທິງ. ຄົນທັງປວງທີ່ຍອມຮັບຄຳສອນໃນພຣະຄຳພີກ່ຽວກັບຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ ກໍຕິດຕາມພຣະຄຣິສດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າ ພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າໄປປະຕິບັດໜ້າທີ່ຄັ້ງສຸດທ້າຍຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າໃນຖານະຄົນກາງ ແລະ ເມື່ອສຳເລັດພາລະກິດດັ່ງກ່າວແລ້ວ ພຣະອົງກໍຈະຮັບເອົາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ຄົນທີ່ຕິດຕາມພຣະອົງດ້ວຍຄວາມເຊື່ອເຊັ່ນນີ້ແຫຼະ ຄືຜູ້ທີ່ເຂົ້າໄປໃນງານແຕ່ງງານຕາມຄຳອຸປະມາ. {GC 427.2}

ສິ້ນສຸດພາລະກິດໃນສະຖານນະມັດສະການ

ຄຳອຸປະມາໃນມັດທາຍບົດທີ 22 ມີການຍົກຕົວຢ່າງງານສົມຣົດເຊັ່ນກັນ ໂດຍມີຄວາມໝາຍຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ການພິພາກສາແບບສືບສວນຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນພິທີແຕ່ງງານ. ກ່ອນງານສົມຣົດນັ້ນ ກະສັດໄດ້ສະເດັດເຂົ້າມາເບິ່ງບັນດາແຂກຄົນ ເພື່ອເບິ່ງວ່າທຸກຄົນໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງສຳລັບງານແຕ່ງຫຼືບໍ່. ເຄື່ອງດັ່ງກ່າວແມ່ນເສື້ອຄຸມຍາວອັນບໍຣິສຸດ ເຊິ່ງໝາຍເຖິງອຸປະນິໄສທີ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ຂາວສະອາດ ດ້ວຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ. (ເບິ່ງ ມັດທາຍ 22:11; ພຣະນິມິດ 7:14). ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ໃສ່ເສື້ອຄຸມນັ້ນກໍຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປ; ໃນຂະນະດຽວກັນ, ພຣະເຈົ້າຈະຍອມຮັບຜູ້ທີ່ຖືກກວດພົບວ່ານຸ່ງເຄື່ອງສຳລັບງານແຕ່ງ ໂດຍຖືວ່າມີຄວາມຄູ່ຄວນທີ່ຈະມີສ່ວນໃນອານາຈັກຂອງພຣະອົງ ແລະ ຈະໄດ້ນັ່ງກັບພຣະອົງເທິງບັນລັງຂອງພຣະອົງ. ການພິພາກສາແບບສືບສວນຄືການກວດສອບອຸປະນິໄສເພື່ອຕັດສິນວ່າ ຜູ້ໃດກຽມພ້ອມສຳລັບອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ພາລະກິດນີ້ແມ່ນວຽກງານສຸດທ້າຍໃນສະຖານນະມັດສະການເທິງສະຫວັນ. {GC 428.1}

ເມື່ອວຽກງານການສືບສວນສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ຄະດີຂອງທຸກຄົນທີ່ເຄີຍອ້າງວ່າເປັນຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິສໃນທຸກຍຸກສະໄໝໄດ້ຮັບການກວດສອບ ແລະ ຕັດສິນແລ້ວ, ເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາຈຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ປະຕູແຫ່ງຄວາມເມດຕາຈະຖືກປິດ, ແຕ່ຈະບໍ່ໄດ້ປິດລົງຈົນກວ່າວຽກງານດັ່ງກ່າວຈະສຳເລັດ. ພຣະຄຳພີກ່າວໄວ້ສັ້ນໆວ່າ “ພວກສາວບໍຣິສຸດທີ່ກຽມພ້ອມຢູ່ແລ້ວ ກໍເຂົ້າໄປກັບເຈົ້າບ່າວໃນງານກິນລ້ຽງສົມຣົດ ແລະ ປະຕູກໍອັດ.” ປະໂຫຍກນີ້ ສະແດງເຖິງເວລາຫຼັງຈາກພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຊົງປະຕິບັດໜ້າທີ່ຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະ ວຽກງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້ສຳເລັດຢ່າງສົມບູນ. {GC 428.2}

ໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ໃນຫໍເຕັນສັກສິດ ເຊິ່ງພວກເຮົາໄດ້ເຫັນແລ້ວວ່າ ເປັນສັນຍະລັກຂອງພາລະກິດໃນສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງສະຫວັນ, ເມື່ອມະຫາປະໂຣຫິດເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດໃນວັນລຶບລ້າງບາບ ພາລະກິດໃນຫ້ອງທຳອິດກໍສິ້ນສຸດລົງ. ພຣະເຈົ້າຊົງບັນຊາວ່າ: “ເວລາທີ່ອາໂຣນເຂົ້າໄປໃນບ່ອນສັກສິດທີ່ສຸດ ເພື່ອເຮັດພິທີຊຳລະໃຫ້ໝົດມົນທິນຈົນຮອດເວລາເພິ່ນອອກມານັ້ນ ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຢູ່ໃນຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມ.” (ລະບຽບພວກເລວີ 16:17). ເຊັ່ນດຽວກັນ, ເມື່ອພຣະຄຣິສເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ ເພື່ອປະຕິບັດວຽກງານສຸດທ້າຍຂອງການລຶບລ້າງບາບ, ພຣະອົງໄດ້ສິ້ນສຸດພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນຫ້ອງທຳອິດ. ແລະໃນທຳນອງດຽວກັນ, ເມື່ອພາລະກິດໃນຫ້ອງທຳອິດສິ້ນສຸດລົງ, ພາລະກິດໃນຫ້ອງທີສອງກໍເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ໃນຫໍເຕັນສັກສິດ ເມື່ອມະຫາປະໂຣຫິດອອກຈາກສະຖານທີ່ສັກສິດໃນວັນລຶບລ້າງບາບ ເພິ່ນໄດ້ເຂົ້າໄປຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ ເພື່ອຖວາຍເລືອດຂອງເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ ແທນຊາວອິດສະຣາເອນທຸກຄົນທີ່ກັບໃຈຈາກຄວາມບາບຂອງຕົນຢ່າງແທ້ຈິງ. ເຊັ່ນດຽວກັນ, ພຣະຄຣິສໄດ້ສຳເລັດວຽກງານສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະອົງ ໃນຖານະຜູ້ອ້ອນວອນແທນພວກເຮົາ ເພື່ອເຂົ້າສູ່ພາລະກິດອີກສ່ວນໜຶ່ງ, ພຣະອົງຍັງຄົງອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະພັກພຣະບິດາແທນຄົນບາບ ໂດຍອ້າງເຖິງພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງ. {GC 428.3}

ໃນປີ 1844 ຊາວແອັດເວັນຕິສບໍ່ເຂົ້າໃຈເລື່ອງນີ້. ຫຼັງຈາກເວລາທີ່ຄາດຄະເນໄວ້ສຳລັບການສະເດັດມາຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປ, ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຍັງຄົງໝັ້ນໃຈວ່າ ການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງໃກ້ເຂົ້າມາ. ຊາວແອັດເວັນຕິສຖືວ່າພວກຕົນໄດ້ມາເຖິງຈຸດວິກິດອັນສຳຄັນ ແລະ ເຂົ້າໃຈວ່າວຽກງານຂອງພຣະຄຣິສໃນຖານະຜູ້ອ້ອນວອນເພື່ອມະນຸດຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ. ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າ, ພຣະຄຳພີສອນວ່າເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາສຳລັບມະນຸດ ຈະສິ້ນສຸດລົງເປັນໄລຍະເວລາສັ້ນໆ ກ່ອນທີ່ພຣະຄຣິສຈະສະເດັດມາໃນໝູ່ເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າເລື່ອງນີ້ສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ກ່າວເຖິງເວລາທີ່ມະນຸດຈະສະແຫວງຫາ, ຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ເຄາະທີ່ປະຕູແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ແຕ່ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ເປີດໃຫ້. ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງເກີດຄຳຖາມວ່າ ວັນທີທີ່ຄາດຫວັງໄວ້ສຳລັບການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສນັ້ນ ອາດຈະເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລານີ້ ເຊິ່ງຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ປະກາດຄຳເຕືອນເລື່ອງການພິພາກສາທີ່ໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຮູ້ສຶກວ່າໜ້າທີ່ຂອງຕົນຕໍ່ຊາວໂລກໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ຈຶ່ງສູນເສຍພາລະໃຈໃນການຊ່ວຍໃຫ້ຄົນບາບໄດ້ຮັບຄວາມລອດ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ການເຍາະເຍີ້ຍ ແລະ ການໝິ່ນປະໝາດຢ່າງໜ້າດ້ານຂອງຄົນອະທຳ ເບິ່ງຄືຈະເປັນຫຼັກຖານເພີ່ມເຕີມວ່າ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖອນຕົວອອກຈາກຜູ້ທີ່ປະຕິເສດພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ. ທັງໝົດນີ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ເຊື່ອໝັ້ນໃຈຍິ່ງຂຶ້ນວ່າ ເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ ຫຼື ຕາມທີ່ເວົ້າກັນໃນເວລານັ້ນວ່າ “ປະຕູແຫ່ງພຣະກະລຸນາໄດ້ປິດລົງແລ້ວ.” {GC 429.1}

ແຕ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ຊັດເຈນຍິ່ງຂຶ້ນ ໄດ້ມາພ້ອມກັບການຄົ້ນຄວ້າເລື່ອງສະຖານນະມັດສະການ. ບັດນີ້ຊາວແອັດເວັນຕິສເຫັນແລ້ວວ່າ ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາຖືກຕ້ອງທີ່ວ່າ ການສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາ 2,300 ວັນໃນປີ 1844 ເປັນຈຸດປ່ຽນແປງທີ່ສຳຄັນ. ເຖິງແມ່ນວ່າເປັນຄວາມຈິງທີ່ປະຕູແຫ່ງຄວາມຫວັງ ແລະ ພຣະກະລຸນາທີ່ມະນຸດໄດ້ເຂົ້າຫາພຣະເຈົ້າມາເປັນເວລາ 1,800 ກວ່າປີໄດ້ປິດລົງແລ້ວ ແຕ່ປະຕູອີກບານໜຶ່ງໄດ້ເປີດອອກ. ພຣະຄຣິສປະທານການອະໄພບາບແກ່ມະນຸດ ໂດຍການອ້ອນວອນໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ. ການຮັບໃຊ້ສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະອົງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ເພື່ອເປີດທາງໃຫ້ແກ່ການຮັບໃຊ້ອີກຢ່າງໜຶ່ງ. ຍັງມີ “ປະຕູທີ່ເປີດຢູ່” ເຂົ້າສູ່ສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນ ບ່ອນທີ່ພຣະຄຣິສກຳລັງປະຕິບັດໜ້າທີ່ເພື່ອຄົນບາບ. {GC 429.2}

ບັດນີ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍຂອງພຣະຄຣິສໃນພຣະນິມິດທີ່ກ່າວເຖິງຄຣິສຕະຈັກໃນຍຸກນັ້ນວ່າ: “ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ເປັນຂອງພຣະອົງຜູ້ບໍຣິສຸດ ແລະ ເປັນຄວາມຈິງ, ຜູ້ຖືກະແຈຂອງດາວິດ. ສິ່ງທີ່ພຣະອົງເປີດແລ້ວ ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປິດໄດ້ ແລະ ສິ່ງທີ່ພຣະອົງປິດແລ້ວ ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເປີດໄດ້. ເຮົາຮູ້ຈັກການກະທຳຂອງເຈົ້າ, ເບິ່ງແມ ເຮົາໄດ້ເປີດປະຕູໄວ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ ເຊິ່ງບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປິດໄດ້.” (ພຣະນິມິດ 3:7–8 LCV). {GC 430.1}

ຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເຢຊູດ້ວຍຄວາມເຊື່ອໃນພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການລຶບລ້າງຄວາມບາບ ຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຄົນກາງຂອງພຣະອົງ. ສ່ວນຜູ້ທີ່ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ເປີດເຜີຍພາລະກິດນັ້ນ ກໍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບປະໂຫຍດໃດໆ ຈາກພາລະກິດດັ່ງກ່າວ. ຊາວຢິວສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ປະທານໃຫ້ກ່ຽວກັບການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະຄຣິສ ແລະ ບໍ່ຍອມເຊື່ອວ່າພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງໂລກ; ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບການອະໄພບາບຜ່ານພຣະອົງ. ເມື່ອພຣະເຢຊູສະເດັດຂຶ້ນສະຫວັນ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນ ເພື່ອອວຍພອນພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໃນຖານະຄົນກາງ ໂດຍອາໄສຄຸນຄ່າແຫ່ງການເສຍສະຫຼະພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງເອງ, ພວກຊາວຢິວກໍຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດມົນ ໃຫ້ສືບຕໍ່ການຖວາຍບູຊາທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ. ຕອນນັ້ນປະໂຫຍດຂອງພິທີການ ອັນເປັນພຽງແຕ່ເງົາສັນຍະລັກເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ປະຕູທີ່ມະນຸດເຄີຍໃຊ້ໃນການເຂົ້າເຝົ້າພຣະເຈົ້າໄດ້ປິດລົງແລ້ວ. ມີທາງດຽວທີ່ສາມາດພົບພຣະອົງໄດ້ ຄືຜ່ານການປະຕິບັດໜ້າທີ່ໃນສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງສະຫວັນ ແຕ່ຊາວຢິວໄດ້ປະຕິເສດເລື່ອງນີ້. ດ້ວຍເຫດນີ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ມີການຕິດຕໍ່ພົວພັນກັບພຣະເຈົ້າ. ສຳລັບພວກເຂົາ ປະຕູໄດ້ປິດແລ້ວ, ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະຄຣິສໃນຖານະເຄື່ອງບູຊາທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ຄົນກາງພຽງຜູ້ດຽວຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ. ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຮັບພຣະພອນຈາກການເປັນຄົນກາງຂອງພຣະອົງໄດ້. {GC 430.2}

ສະພາບຂອງຊາວຢິວທີ່ບໍ່ເຊື່ອນັ້ນ ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງທ່າທີຂອງຄຣິສຕຽນທີ່ບໍ່ເຊື່ອ ແລະ ບໍ່ເອົາໃຈໃສ່, ຄືຜູ້ທີ່ຕັ້ງໃຈບໍ່ຮັບຮູ້ເລື່ອງການປະຕິບັດໜ້າທີ່ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຂອງມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາ. ໃນພິທີກຳທີ່ເປັນຮູບແບບສັນຍະລັກນັ້ນ, ເມື່ອມະຫາປະໂຣຫິດເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສຸດ ຊາວອິດສະຣາເອນທັງໝົດຕ້ອງເຕົ້າໂຮມກັນອ້ອມຮອບຫໍເຕັນສັກສິດ ແລະ ຖ່ອມຕົວລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າຢ່າງສຸດຈິດສຸດໃຈ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການອະໄພບາບ ແລະ ຈະບໍ່ຖືກຕັດອອກຈາກຊຸມຊົນ. ໃນ “ວັນລຶບລ້າງຄວາມບາບ” ທີ່ເປັນການສຳເລັດຂອງພຣະຄຳພີເດີມ ມັນຈຶ່ງສຳຄັນຫຼາຍກວ່ານັ້ນອີກ ທີ່ພວກເຮົາຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈພາລະກິດຂອງມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາ ແລະ ຮູ້ວ່າພວກເຮົາມີໜ້າທີ່ອັນໃດແດ່. {GC 430.3}

ບົດຮຽນສຳລັບພວກເຮົາ

ມະນຸດບໍ່ສາມາດປະຕິເສດຄຳເຕືອນທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ໂດຍທີ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບອັນຮ້າຍແຮງ. ໃນສະໄໝຂອງໂນອາ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງຂ່າວມາຈາກສະຫວັນເພື່ອເຕືອນຊາວໂລກ ແລະ ຄວາມລອດຂອງຜູ້ຄົນຂຶ້ນຢູ່ກັບທ່າທີຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຄຳຕັກເຕືອນນັ້ນ. ເນື່ອງຈາກຄົນໃນສະໄໝນັ້ນໄດ້ປະຕິເສດຄຳເຕືອນ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງຖອນພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງອອກຈາກມະນຸດສະໂລກຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍບາບກຳ; ພວກເຂົາຈຶ່ງຕາຍໃນນ້ຳຖ້ວມໂລກ. ໃນສະໄໝຂອງອັບຣາຮາມ, ພຣະເຈົ້າຊົງຢຸດການອ້ອນວອນດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ຊາວເມືອງໂຊໂດມຜູ້ຜິດບາບ; ແລະມີແຕ່ໂລດ, ເມຍຂອງລາວ ແລະ ລູກສາວສອງຄົນເທົ່ານັ້ນທີ່ລອດຊີວິດ; ນອກຈາກນັ້ນທຸກຄົນໄດ້ຖືກໄຟຈາກສະຫວັນເຜົາຜານໃຫ້ພິນາດ. ໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິສກໍເຊັ່ນດຽວກັນ; ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດແກ່ຊາວຢິວທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນຍຸກນັ້ນວ່າ: “ເບິ່ງແມ, ເຮືອນຂອງພວກເຈົ້າຖືກປະຖິ້ມໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ.” (ມັດທາຍ 23:38 LCV). ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ ໄດ້ປະກາດລ່ວງໜ້າເຖິງຄົນໃນຍຸກສຸດທ້າຍວ່າ: “ພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະຮັກຄວາມຈິງທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມພົ້ນ.” “ດ້ວຍເຫດນີ້ແຫຼະ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງໃຫ້ອິດທິພົນຫຼອກລໍ້ນັ້ນເຮັດການຢູ່ພາຍໃນ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຊື່ອຟັງຄວາມບໍ່ຈິງ, ເພື່ອພວກຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຄວາມຈິງ ແຕ່ຍິນດີໃນການຊົ່ວຮ້າຍ ຈະໄດ້ຖືກພິພາກສາລົງໂທດໝົດທຸກຄົນ.” (2 ເທສະໂລນິກ 2:10–12 LO1972). ເມື່ອຄົນເຫຼົ່ານັ້ນປະຕິເສດຄຳສອນໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຖອນພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງອອກໄປ ແລະ ປ່ອຍປະໃຫ້ພວກເຂົາຫຼົງຕາມການຫຼອກລວງທີ່ພວກເຂົາເພິງພໍໃຈ. {GC 431.1}

ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະຄຣິສຍັງຄົງອ້ອນວອນເພື່ອມະນຸດ; ຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາກໍຈະໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງ. ເຖິງແມ່ນວ່າຊາວແອັດເວັນຕິສບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈເລື່ອງນີ້ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ແຕ່ຕໍ່ມາຄວາມຈິງໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍຢ່າງຈະແຈ້ງ ໂດຍພວກເຂົາເລີ່ມເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີທີ່ອະທິບາຍເຖິງສະຖານະທີ່ແທ້ຈິງຂອງພວກເຂົາ. {GC 431.2}

ສະຫຼຸບວ່າ: ຫຼັງຈາກເວລາທີ່ຄາດຫວັງໄວ້ໃນປີ 1844 ຜ່ານພົ້ນໄປ, ຜູ້ທີ່ຍັງຢຶດໝັ້ນໃນຄວາມເຊື່ອເລື່ອງການສະເດັດມາ ກໍເຂົ້າສູ່ໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດສອບອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ມີສິ່ງດຽວທີ່ຊ່ວຍໃນການຄົ້ນພົບສະຖານະທີ່ແທ້ຈິງຂອງພວກເຂົາ ນັ້ນຄືຄວາມສະຫວ່າງເລື່ອງສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນ. ບາງຄົນໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອໃນການຄຳນວນໄລຍະເວລາຕາມຄຳພະຍາກອນທີ່ເຄີຍເຊື່ອຖື, ແລະອະທິບາຍວ່າ ຣິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ທີ່ຊົງນຳພາຂະບວນການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມານັ້ນ ແມ່ນມາຈາກມະນຸດ ຫຼື ຊາຕານ. ອີກກຸ່ມໜຶ່ງ, ຍັງຄົງເຊື່ອໝັ້ນວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ນຳພາໃນປະສົບການທີ່ຜ່ານມາ. ໃນຂະນະທີ່ລໍຄອຍ, ເຝົ້າຕິດຕາມ ແລະ ອະທິຖານເພື່ອຊອກຮູ້ນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄົນກຸ່ມນີ້ໄດ້ເຫັນວ່າ ມະຫາປະໂຣຫິດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດອື່ນອີກ. ເມື່ອຕິດຕາມພຣະອົງດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ, ຜູ້ທີ່ສັດຊື່ເຫຼົ່ານີ້ ຈຶ່ງເຂົ້າໃຈພາລະກິດສຸດທ້າຍຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ເຂົ້າໃຈຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງຢ່າງຈະແຈ້ງຂຶ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງພ້ອມທີ່ຈະຮັບເອົາ ແລະ ປະກາດຄຳເຕືອນອັນເຄັ່ງຂຶມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14 ໃຫ້ແກ່ຊາວໂລກ. {GC 431.3}

ໝາຍເຖິງການໃຊ້ຄວາມຮ້ອນ ເພື່ອເຜົາສິ່ງເຈືອປົນອອກຈາກແຮ່ດິບ ໃຫ້ເຫຼືອແຕ່ແຮ່ບໍຣິສຸດ.↩