22 ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ພຣະຄຳທີ່ໜູນໃຈ

ເມື່ອເວລາທີ່ກຸ່ມແອັດ­ເວັນ­ຕິສຄາດການໃນເບື້ອງຕົ້ນວ່າ ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຈະສະເດັດມານັ້ນໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປ ຄືລະດູໃບໄມ້ປົ່ງຂອງປີ 1844, ຜູ້ທີ່ເຝົ້າລໍຄອຍການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມເຊື່ອຈຶ່ງຮູ້ສຶກສັບສົນ ແລະ ຕົກຢູ່ໃນຄວາມສົງໄສໄປໄລຍະໜຶ່ງ. ໃນຂະນະທີ່ຊາວໂລກເຫັນວ່າ ພວກເຂົາພ່າຍແພ້ຢ່າງໝົດສິ້ນ ແລະ ຫຼົງເຊື່ອໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ຈິງ, ແຫຼ່ງປອບໂຍນຂອງພວກເຂົາຍັງຄົງເປັນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ຫຼາຍຄົນຍັງສືບຕໍ່ຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ, ພິຈາລະນາຫຼັກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາຄືນໃໝ່ ແລະ ສຶກສາຄຳທຳນວາຍຢ່າງລະມັດລະວັງ ເພາະຕ້ອງການຄວາມກະຈ່າງເພີ່ມເຕີມ. ຫຼັກຖານໃນພຣະຄຳພີທີ່ສະໜັບສະໜູນຈຸດຢືນຂອງພວກເຂົາເບິ່ງຄືວ່າຊັດເຈນ ແລະ ມີຄວາມໜັກແໜ້ນ. ມີໝາຍສຳຄັນຫຼາຍຢ່າງທີ່ບໍ່ສາມາດປະຕິເສດໄດ້ວ່າ ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ພຣະພອນພິເສດຈາກພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ, ທັງໃນການກັບໃຈຂອງຄົນບາບ ແລະ ການຟື້ນຟູຊີວິດຝ່າຍຈິດວິນຍານທ່າມກາງຄຣິສຕຽນທັງຫຼາຍນັ້ນ ເປັນຫຼັກຖານວ່າຂ່າວສານນີ້ມາຈາກສະຫວັນ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ຜູ້ທີ່ເຊື່ອບໍ່ສາມາດອະທິບາຍຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາໄດ້, ແຕ່ກໍໝັ້ນໃຈວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃນປະສົບການທີ່ຜ່ານມາ. {GC 391.1}

ໃນຄຳພະຍາກອນທີ່ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າເປັນການກ່າວເຖິງເວລາຂອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສ, ມີຄຳສອນ ແລະ ການໜູນໃຈທີ່ແທດເໝາະກັບຄວາມສັບສົນຂອງພວກເຂົາ. ກຸ່ມຜູ້ເຊື່ອເລື່ອງການສະເດັດມານັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບກຳລັງໃຈໃຫ້ອົດທົນລໍຖ້າດ້ວຍຄວາມເຊື່ອວ່າ ສິ່ງທີ່ຍັງມືດມົນໃນຂະນະນັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບການຊີ້ແຈງເມື່ອເຖິງເວລາ. {GC 391.2}

ໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຢູ່ໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ 2:1–4 ທີ່ກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນເຝົ້າຢູ່; ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນທີ່ຫໍຄອຍ ແລະ ເບິ່ງອອກໄປເພື່ອຈະຟັງເບິ່ງວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງກ່າວອັນໃດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະທູນຕອບພຣະອົງຢ່າງໃດ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຖືກຕຳໜິ; ແລະ ພຣະເຢໂຮວາຊົງຕອບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ‘ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນລົງໄປ, ຈົ່ງຂຽນໄວ້ເທິງແຜ່ນປ້າຍໃຫ້ກະຈ່າງ ເພື່ອຄົນທີ່ແລ່ນຈະອ່ານໄດ້ຄ່ອງ; ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຍັງລໍຖ້າເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດມັນກໍຈະກ່າວອອກມາ. ມັນບໍ່ຕົວະ, ຖ້າເບິ່ງຄືຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າຈັກໜ້ອຍ, ມັນຈະບັງເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ, ຄົງບໍ່ຊັກຊ້າເກີນໄປ. ເບິ່ງແມ, ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈຜະຫຍອງຂຶ້ນກໍບໍ່ທ່ຽງທຳ ແຕ່ຄົນຊອບທຳຈະມີຊີວິດດຳລົງຢູ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອ.’” (ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). {GC 392.1}

ໃນປີ 1842, ເມື່ອ ຊານສ໌ ຟິດ ໄດ້ອ່ານຂໍ້ຄວາມທີ່ວ່າ “ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນລົງໄປ, ຈົ່ງຂຽນໄວ້ເທິງແຜ່ນປ້າຍໃຫ້ກະຈ່າງ ເພື່ອຄົນທີ່ແລ່ນຈະອ່ານໄດ້ຄ່ອງ,” ເພິ່ນຮູ້ສຶກວ່າຄວນເຮັດແຜ່ນປ້າຍ ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນພາບເລື່ອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ. ກຸ່ມຄົນທີ່ເຊື່ອເລື່ອງການສະເດັດມານັ້ນເຫັນວ່າ ການຕີພິມແຜ່ນປ້າຍດັ່ງກ່າວ ເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳສັ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນເວລານັ້ນ ບໍ່ມີໃຜສັງເກດເຫັນວ່າ ຄຳພະຍາກອນຂອງຮາບາກຸກໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມຊັກຊ້າ. ຫຼັງຈາກປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ, ພວກເຂົາເຫັນວ່າພຣະຄຳພີຂໍ້ນີ້ສຳຄັນຫຼາຍ: “ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຍັງລໍຖ້າເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດມັນກໍຈະກ່າວອອກມາ, ມັນບໍ່ຕົວະ, ຖ້າເບິ່ງຄືຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າຈັກໜ້ອຍ, ມັນຈະບັງເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ, ຄົງບໍ່ຊັກຊ້າເກີນໄປ…ຄົນຊອບທຳຈະມີຊີວິດດຳລົງຢູ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອ.” {GC 392.2}

ສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳເອເຊກຽນຍັງໃຫ້ກຳລັງໃຈ ແລະ ປອບໂຍນຜູ້ເຊື່ອ. “ແລ້ວອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າກໍໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ມະນຸດເອີຍ ເປັນຫຍັງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຈຶ່ງເວົ້າສຸພາສິດນີ້ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກວ່າ ‘ເວລາຜ່ານໄປ ຄຳທຳນວາຍບໍ່ເຫັນກາຍເປັນຈິງຈັກເທື່ອ?’ ຈົ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ, ‘ພຣະເຈົ້າຢາເວພຣະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້…ເວລາມາເຖິງແລ້ວ ແລະ ຄຳທຳນວາຍກໍກຳລັງກາຍເປັນຈິງ,…ເຮົາຈະກ່າວ ແລະ ສິ່ງທີ່ເຮົາກ່າວກໍຈະເກີດຂຶ້ນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າອີກຕໍ່ໄປ.’” “ຊາວອິດສະຣາເອນກ່າວວ່າ, ‘ນິມິດກັບການທຳນວາຍຕ່າງໆຂອງເຈົ້າ ແມ່ນເວົ້າເຖິງອະນາຄົດອັນຫ່າງໄກ’. ສະນັ້ນ, ຈົ່ງບອກພວກເຂົາວ່າ, ‘ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າອີກຕໍ່ໄປ. ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຮົາໄດ້ເວົ້ານັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນ.’” (ເອເຊກຽນ 12:21–25 LO2012, 27, 28). {GC 392.3}

ພວກທີ່ລໍຖ້າການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ເພາະເຊື່ອວ່າພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຮູ້ແຈ້ງເຖິງທຸກສິ່ງຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບ ຊົງຮູ້ລ່ວງໜ້າເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາ ຈຶ່ງປະທານຖ້ອຍຄຳທີ່ເສີມກຳລັງໃຈ ແລະ ໃຫ້ຄວາມຫວັງ. ຖ້າບໍ່ມີຂໍ້ພຣະຄຳພີຕັກເຕືອນພວກເຂົາໃຫ້ລໍຖ້າດ້ວຍຄວາມອົດທົນ ແລະ ຢຶດໝັ້ນໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ ຄວາມສັດທາຂອງພວກເຂົາຄົງລົ້ມເຫຼວໃນເວລາທີ່ທົດສອບຄວາມເຊື່ອ. {GC 393.1}

ບົດຮຽນຈາກສາວພົມມະຈາລີສິບຄົນ

ຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງສາວບໍຣິສຸດ 10 ຄົນໃນມັດທາຍບົດທີ 25 ກໍຍັງສະແດງເຖິງປະສົບການຂອງຄົນທີ່ລໍຄອຍການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສເຊັ່ນກັນ. ໃນມັດທາຍບົດທີ 24 ເມື່ອພວກສາວົກຖາມເຖິງໝາຍສຳຄັນຂອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ ແລະ ການສິ້ນໂລກ, ພຣະຄຣິສຊົງຊີ້ແຈງເຖິງເຫດການສຳຄັນທັງຫຼາຍໃນປະຫວັດສາດໂລກ ແລະ ໃນຄຣິສຕະຈັກ ຕັ້ງແຕ່ການສະເດັດມາຄັ້ງທີໜຶ່ງຂອງພຣະອົງ ຕະຫຼອດຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ພຣະອົງຊົງກ່າວເຖິງການທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະຖືກທຳລາຍ, ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກອັນຮ້າຍແຮງທີ່ຄຣິສຕະຈັກຈະຕ້ອງຜ່ານນັ້ນ ໂດຍການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຈາກພວກຈັກກະພັດທີ່ນັບຖືລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ ຈາກລະບອບສັນຕະປາປາ, ດວງອາທິດ ແລະ ດວງຈັນຈະອັບແສງ ແລະ ຈະມີປາກົດການດາວຕົກເໝືອນບັນດາດວງດາວເທິງທ້ອງຟ້າລ່ວງລົງມາສູ່ພື້ນດິນ. ຕໍ່ມາພຣະອົງຊົງກ່າວເຖິງການມາຕັ້ງອານາຈັກຂອງພຣະອົງ ໂດຍກ່າວຄຳອຸປະມາເລື່ອງຜູ້ຮັບໃຊ້ 2 ກຸ່ມທີ່ລໍຖ້າການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. ພໍຈົບບົດທີ 24 ແລ້ວ ບົດທີ 25 ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍຄຳວ່າ: “ເມື່ອນັ້ນ ອານາຈັກສະຫວັນປຽບເໝືອນຍິງສາວບໍຣິສຸດ 10 ຄົນ.” ຂໍ້ນີ້ໝາຍເຖິງຄຣິສຕະຈັກໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ເໝືອນໃນຕອນທ້າຍຂອງບົດທີ 24. ໃນຄຳອຸປະມານີ້ປະສົບການຂອງຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກປຽບທຽບກັບການແຕ່ງງານຕາມວັດທະນະທຳຂອງຄົນໃນພາກຕາເວັນອອກ. {GC 393.2}

“ເມື່ອນັ້ນ, ອານາຈັກສະຫວັນປຽບເໝືອນຍິງສາວບໍຣິສຸດສິບຄົນທີ່ຖືໂຄມໄຟຂອງຕົນອອກໄປຮັບເຈົ້າບ່າວ. ຫ້າຄົນໃນພວກເຂົາເປັນຄົນໂງ່ ແລະ ອີກຫ້າຄົນເປັນຄົນສະຫຼາດ. ຝ່າຍພວກຄົນໂງ່ນັ້ນຖືໂຄມໄຟໄປນຳ ແຕ່ບໍ່ເອົານ້ຳມັນໄປເພື່ອ, ສ່ວນພວກຄົນສະຫຼາດນັ້ນຖືໂຄມໄຟໄປນຳ ແລະ ເອົານ້ຳມັນໃສ່ແກ້ວໄປເພື່ອ. ຂະນະທີ່ເຈົ້າບ່າວຍັງບໍ່ມາ ພວກຍິງສາວທັງໝົດຕ່າງກໍເຫງົານອນ ແລະ ຫຼັບໄປ. ພໍເຖິງທ່ຽງຄືນກໍມີສຽງຮ້ອງດັງຂຶ້ນວ່າ, ‘ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ ຈົ່ງອອກໄປຮັບເພິ່ນເຖີດ.’” (ມັດທາຍ 25:1–6). {GC 393.3}

ຄົນທີ່ລໍຄອຍການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສເຂົ້າໃຈວ່າ ການມາຂອງເຈົ້າບ່າວໃນຄຳອຸປະມາດັ່ງກ່າວ ໝາຍເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ຕາມການປະກາດຂອງຂ່າວທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ. ສ່ວນຍິງສາວບໍຣິສຸດທີ່ອອກໄປຮັບເຈົ້າບ່າວ ໄດ້ແກ່ການຟື້ນຟູຈິດວິນຍານຢ່າງກວ້າງຂວາງທີ່ເກີດຂຶ້ນ ເພາະການປະກາດວ່າພຣະເຢຊູຈະສະເດັດມາໃນບໍ່ຊ້າ. ທັງຄຳອຸປະມານີ້ ແລະ ຄຳອຸປະມາໃນຕອນທ້າຍຂອງມັດທາຍບົດທີ 24 ລ້ວນແຕ່ກ່າວເຖິງຄົນສອງກຸ່ມ. ຍິງບໍຣິສຸດທຸກຄົນເອົາໂຄມໄຟໄປນຳ ເຊິ່ງໝາຍເຖິງພຣະຄຳພີ ແລະ ດ້ວຍແສງສະຫວ່າງຈາກໂຄມໄຟນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງອອກໄປຮັບເຈົ້າບ່າວ. “ຝ່າຍພວກຄົນໂງ່ນັ້ນຖືໂຄມໄຟໄປນຳ ແຕ່ບໍ່ເອົານ້ຳມັນໄປເພື່ອ, ສ່ວນພວກຄົນສະຫຼາດນັ້ນຖືໂຄມໄຟໄປນຳ ແລະ ເອົານ້ຳມັນໃສ່ແກ້ວໄປເພື່ອ.” (ມັດທາຍ 25:3–4). ພວກຍິງສາວສະຫຼາດໄດ້ຮັບພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຄືຣິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດທີ່ຟື້ນຟູຈິດວິນຍານ ແລະ ໃຫ້ຄວາມກະຈ່າງ, ເຮັດໃຫ້ພຣະຄຳຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງໂຄມໄຟທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງໃນຫົນທາງທີ່ກ້າວເດີນ. ດ້ວຍຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາໄດ້ສຶກສາພຣະຄຳພີເພື່ອຫາຄວາມຈິງ ແລະ ໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມບໍຣິສຸດຂອງຊີວິດ ແລະ ຈິດໃຈດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ມີປະສົບການກັບພຣະເຈົ້າເປັນການສ່ວນຕົວ, ມີຄວາມເຊື່ອໃນພຣະອົງ ແລະ ໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ ເຊິ່ງຄວາມຜິດຫວັງ ແລະ ຄວາມຊັກຊ້າບໍ່ສາມາດທຳລາຍໄດ້. ສ່ວນຄົນອື່ນ “ຖືໂຄມໄຟໄປນຳ ແຕ່ບໍ່ເອົານ້ຳມັນໄປເພື່ອ.” ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຮັບເຊື່ອຕາມອາລົມຊົ່ວຄາວ; ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳປະກາດເຕືອນກໍເກີດຄວາມຢ້ານກົວ, ແຕ່ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມເຊື່ອຂອງພີ່ນ້ອງ; ພວກເຂົາພໍໃຈກັບການເຊື່ອຕາມຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ດີ ເຊິ່ງເໝືອນກັບແສງທຽນທີ່ສະຫຼົວໆ ໂດຍພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະ ບໍ່ມີຜົນແຫ່ງພຣະຄຸນຢ່າງແທ້ຈິງໃນຈິດໃຈ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ອອກໄປເພື່ອຕ້ອນຮັບອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ ໂດຍຫວັງວ່າຈະໄດ້ຮັບລາງວັນໃນທັນທີ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ກຽມພ້ອມສຳລັບການລໍຄອຍທີ່ດົນນານ ຫຼື ຄວາມຜິດຫວັງ. ເມື່ອມີເຫດການມາທົດສອບຄວາມເຊື່ອ, ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາກໍລົ້ມເຫຼວ ແລະ ໄຟໃນຈິດໃຈກໍມອດລົງ. {GC 393.4}

“ຂະນະທີ່ເຈົ້າບ່າວຍັງບໍ່ມາ ພວກຍິງສາວທັງໝົດຕ່າງກໍເຫງົານອນ ແລະ ຫຼັບໄປ.” (ມັດທາຍ 25:5). ການທີ່ເຈົ້າບ່າວຊັກຊ້ານັ້ນ ໝາຍເຖິງເວລາທີ່ຜ່ານໄປຫຼັງຈາກທີ່ຄາດການວ່າ ພຣະເຢຊູຈະສະເດັດກັບມາ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງ ເພາະບໍ່ໄດ້ເປັນໄປຕາມເວລາທີ່ຄາດໝາຍ. ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ສັບສົນນີ້, ຄົນທີ່ເຊື່ອແຕ່ຜິວເຜີນ ແລະ ບໍ່ຈິງໃຈນັ້ນ ກໍເລີ່ມຫວັ່ນໄຫວ ແລະ ບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ເໝືອນໃນຕອນທຳອິດ; ສ່ວນຄົນທີ່ມີຄວາມເຊື່ອທີ່ອາໄສຄວາມຮູ້ໃນພຣະຄຳພີ ກໍມີຮາກຖານໃຫ້ຢືນໝັ້ນຄົງ ເຊິ່ງຄື້ນແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງບໍ່ສາມາດພັດພາພວກເຂົາໄປໄດ້. “ພວກຍິງສາວທັງໝົດຕ່າງກໍເຫງົານອນ ແລະ ຫຼັບໄປ:” ຄົນກຸ່ມໜຶ່ງຫຼັບໄຫຼໄປໂດຍປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຢ່າງບໍ່ຮູ້ຮ້ອນຮູ້ໜາວ; ສ່ວນອີກກຸ່ມໜຶ່ງກໍອົດທົນລໍຖ້າເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າຈະປະທານແສງສະຫວ່າງເພີ່ມເຕີມ. ແຕ່ໃນຄ່ຳຄືນແຫ່ງການທົດລອງຄວາມເຊື່ອນັ້ນ, ພວກຍິງສາວສະຫຼາດເບິ່ງຄືໄດ້ສູນເສຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ການອຸທິດຕົວໄປໃນລະດັບໜຶ່ງ. ຄົນທີ່ເຊື່ອແບບຜິວເຜີນ ແລະ ບໍ່ຈິງໃຈບໍ່ສາມາດເພິ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພີ່ນ້ອງອີກຕໍ່ໄປໄດ້. ຈະຢືນ ຫຼື ຈະລົ້ມກໍຂຶ້ນຢູ່ກັບຕົນເອງ. {GC 394.1}

ຊາຕານໃຊ້ຄວາມຫຼົງໄຫຼໃນສາສະໜາເປັນເຄື່ອງມື

ໃນຊ່ວງເວລານີ້, ຄວາມຄັ່ງໄຄ້ຫຼົງໄຫຼເລີ່ມເກີດຂຶ້ນ. ບາງຄົນທີ່ອ້າງວ່າເຊື່ອໃນຄຳປະກາດຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ ໄດ້ປະຕິເສດພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ວ່າພຣະຄຳພີບໍ່ແມ່ນສິ່ງດຽວທີ່ຈະນຳຊີວິດໂດຍບໍ່ຜິດພາດ, ແລ້ວກໍຫັນໄປອ້າງວ່າ ຕົນໄດ້ຮັບການຊົງນຳຈາກພຣະວິນຍານ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ປ່ອຍຕົວໃຫ້ເຮັດຕາມຄວາມຮູ້ສຶກນຶກຄິດ ແລະ ຈິນຕະນາການ. ມີບາງຄົນສະແດງເຖິງຄວາມກະຕືລືລົ້ນແບບມີອະຄະຕິ ແລະ ປິດຫູປິດຕາບໍ່ຟັງເຫດຜົນ; ຄົນກຸ່ມນີ້ປະນາມທຸກຄົນທີ່ບໍ່ຍອມຮັບແນວທາງຂອງຕົນ. ແຕ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ເຊື່ອເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈກັບແນວຄິດ ແລະ ການປະຕິບັດຂອງພວກຫົວຮຸນແຮງເຫຼົ່ານັ້ນ; ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄົນຄັ່ງສາສະໜາດັ່ງກ່າວ ເປັນເຫດໃຫ້ຄົນໃນສັງຄົມປະນາມຕິຕຽນການປະກາດສັດຈະທຳຄວາມຈິງ. {GC 395.1}

ຊາຕານໃຊ້ວິທີນີ້ເພື່ອຕໍ່ຕ້ານ ແລະ ທຳລາຍວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າ. ປະຊາຊົນຕື່ນຕົວກັບການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ; ມີຄົນບາບຫຼາຍພັນຄົນກັບໃຈ, ແມ່ນແຕ່ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຕ້ອງລໍຖ້າ ກໍມີຜູ້ຊາຍທີ່ສັດຊື່ບາງຄົນອຸທິດຕົວໃນການປະກາດຄວາມຈິງ. ຊາຕານມານຮ້າຍກຳລັງສູນເສຍປະຊາກອນຂອງມັນ; ດັ່ງນັ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າເສື່ອມເສຍ, ມັນຈຶ່ງພະຍາຍາມຫຼອກລວງຜູ້ຮັບເຊື່ອບາງຄົນ ແລະ ຍົວະພວກເຂົາໃຫ້ມີແນວຄິດທີ່ຮຸນແຮງ. ຈາກນັ້ນ, ຄົນຂອງມັນກໍພ້ອມທີ່ຈະຈັບຈ້ອງຄວາມຜິດພາດ, ຄວາມລົ້ມເຫຼວ ແລະ ຄວາມບໍ່ເໝາະສົມທຸກຢ່າງ ແລ້ວນຳໄປເວົ້າເກີນຈິງໃຫ້ປະຊາຊົນຟັງ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ທີ່ເຊື່ອເລື່ອງການສະເດັດມາ ແລະ ຄຳສອນຂອງຜູ້ປະກາດນັ້ນ ເປັນທີ່ກຽດຊັງຂອງຄົນໃນສັງຄົມ. ດັ່ງນັ້ນ, ຍິ່ງຊາຕານສາມາດຊັກຈູງຄົນທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງມັນ ໃຫ້ອ້າງວ່າເຊື່ອໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງໄດ້ຫຼາຍເທົ່າໃດ, ມັນກໍຍິ່ງໄດ້ປຽບໃນການຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ເຊື່ອທັງໝົດຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ. {GC 395.2}

ຊາຕານເປັນ “ຜູ້ທີ່ກ່າວໂທດພວກພີ່ນ້ອງ.” (ພຣະນິມິດ 12:10). ເມື່ອມີຜູ້ໃດຈ້ອງຈັບຜິດຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂໍ້ບົກຜ່ອງຂອງພວກເຂົາ ແລ້ວໄປຊີ້ບອກສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ຄົນອື່ນເຫັນ ໂດຍບໍ່ເວົ້າເຖິງສ່ວນດີຂອງພວກເຂົາ, ຄົນນັ້ນກຳລັງເຮັດຕາມນິໄສຂອງຊາຕານ. ມັນເຄື່ອນໄຫວຢູ່ສະເໝີ ເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງນຳຄວາມລອດພົ້ນມາສູ່ມະນຸດ. ເມື່ອບຸດທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າມານະມັດສະການຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ, ຊາຕານກໍມາຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ. ທຸກຄັ້ງທີ່ມີການຟື້ນຟູ ຊາຕານພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະນຳຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງໃນໃຈ ແລະ ມີຈິດໃຈບໍ່ໝັ້ນຄົງເຂົ້າມາ. ເມື່ອຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບເຊື່ອຫຼັກຄວາມຈິງບາງປະການ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບຜູ້ເຊື່ອ, ຊາຕານຈະໃຊ້ພວກເຂົາໃຫ້ນຳສະເໜີທິດສະດີທີ່ຈະຫຼອກລວງຄົນທີ່ບໍ່ລະວັງ. ການຖືກນັບຮວມກັບຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ພິສູດວ່າຄົນນັ້ນເປັນຄຣິສຕຽນທີ່ແທ້ຈິງ, ເຖິງຈະຢູ່ໃນໂບດ ຫຼື ຮ່ວມພິທີມະຫາສະໜິດກໍຕາມ. ຫຼາຍຄັ້ງຊາຕານກໍຢູ່ໃນການປະຊຸມສຳຄັນຂອງຄຣິສຕະຈັກ ໂດຍຜ່ານຮູບແບບຂອງຄົນທີ່ມັນສາມາດໃຊ້ເປັນເຄື່ອງມືໄດ້. {GC 395.3}

ຊາຕານມານຮ້າຍຕໍ່ສູ້ທຸກຄືບກ້າວ ຕະຫຼອດເສັ້ນທາງທີ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າເດີນໄປສູ່ເມືອງສະຫວັນ. ຕະຫຼອດປະຫວັດສາດຂອງຄຣິສຕະຈັກ ບໍ່ເຄີຍມີການປະຕິຮູບໂດຍບໍ່ພົບກັບອຸປະສັກທີ່ຮ້າຍແຮງ; ໃນສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກໂປໂລກໍເຊັ່ນດຽວກັນ. ບໍ່ວ່າອາຈານໂປໂລຈະປະກາດສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂຶ້ນຢູ່ສະຖານທີ່ແຫ່ງໃດ ກໍມີບາງຄົນເຮັດຄືຮັບເຊື່ອ, ແຕ່ກໍໄດ້ນຳຄຳສອນນອກຮີດເຂົ້າມາ ເຊິ່ງຖ້າຜູ້ໃດຮັບຄຳສອນດັ່ງກ່າວ ຄວາມຮັກທີ່ມີຕໍ່ຄວາມຈິງກໍຈະເຢັນຊາລົງໃນທີ່ສຸດ. ມາຕິນ ລູເທີ ກໍລຳບາກໃຈ ແລະ ເປັນທຸກຫຼາຍທີ່ສຸດ ຍ້ອນແນວປະຕິບັດຂອງພວກຄັ່ງສາສະໜາ ທີ່ອ້າງວ່າພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວຜ່ານພວກເຂົາໂດຍກົງ ແລະ ຕັ້ງຄວາມຄິດສ່ວນຕົວເໜືອຄຳສອນຂອງພຣະຄຳພີ. ມີຫຼາຍຄົນທີ່ຂາດຄວາມເຊື່ອ ແລະ ບໍ່ມີປະສົບການສ່ວນຕົວກັບພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຮູ້ສຶກໝັ້ນໃຈໃນຕົວເອງຫຼາຍ ແລະ ເປັນຜູ້ທີ່ມັກຟັງເລື່ອງໃໝ່ໆ ແລະ ເວົ້າເລື່ອງໃໝ່ໃຫ້ຄົນອື່ນຟັງ; ຄົນແບບນີ້ຫຼົງການອວດອ້າງຂອງພວກອາຈານໃໝ່ ຈຶ່ງຮ່ວມມືກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຊາຕານ ໃນການມ້າງສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງດົນໃຈໃຫ້ລູເທີສ້າງນັ້ນໃຫ້ພັງລົງມາ. ເຊັ່ນດຽວກັບສອງອ້າຍນ້ອງເວສະລີ ແລະ ຄົນອື່ນໆທີ່ນຳພຣະພອນມາສູ່ຊາວໂລກດ້ວຍແບບຢ່າງຊີວິດ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເພິ່ນ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງປະເຊີນໜ້າກັບກົນອຸບາຍຂອງຊາຕານໃນທຸກບາດກ້າວ ທີ່ມັນຍົວະພວກທີ່ກະຕືລືລົ້ນເກີນເຫດ, ພວກທີ່ມີຈິດໃຈບໍ່ໝັ້ນຄົງ ແລະ ພວກທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ ໃຫ້ມີແນວຄິດທີ່ຮຸນແຮງຜິດພ້ຽນໃນທຸກຮູບແບບ. {GC 396.1}

ສ່ວນ ວິນລຽມ ມິນເລີ ບໍ່ເຫັນດີກັບແນວຄິດທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຄັ່ງໄຄ້ຫຼົງໄຫຼ. ເພິ່ນກ່າວເໝືອນລູເທີວ່າ, ຄົນເຮົາຕ້ອງພິສູດວິນຍານທຸກຢ່າງໂດຍພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ມິນເລີກ່າວວ່າ: “ຊາຕານມີອຳນາດເໜືອຈິດໃຈຂອງຄົນບາງຄົນໃນປັດຈຸບັນນີ້. ແລ້ວພວກເຮົາຈະຮູ້ໄດ້ຢ່າງໃດວ່າຄົນໜຶ່ງມີວິນຍານປະເພດໃດ? ພຣະຄຳພີໃຫ້ຄຳຕອບວ່າ: ‘ພວກທ່ານຈະຮູ້ຈັກເຂົາໄດ້ດ້ວຍຜົນຂອງເຂົາ.’ (ມັດທາຍ 7:20 LO1972).…ມີວິນຍານຫຼາຍຢ່າງເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນໂລກ ແລະ ພຣະເຈົ້າຊົງສັ່ງໃຫ້ພວກເຮົາພິສູດວິນຍານເຫຼົ່ານັ້ນ. ວິນຍານໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ນຳໄປສູ່ການດຳລົງຊີວິດຢ່າງຮອບຄອບ, ຊອບທຳ ແລະ ສັດຊື່ບໍຣິສຸດຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃນໂລກປັດຈຸບັນ ບໍ່ແມ່ນພຣະວິນຍານຂອງພຣະຄຣິສ. ນັບມື້ນັບວັນ ຂ້າພະເຈົ້າຍິ່ງໝັ້ນໃຈວ່າຊາຕານຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການເຄື່ອນໄຫວທີ່ຜິດພ້ຽນເຫຼົ່ານີ້. ຫຼາຍຄົນໃນພວກເຮົາທີ່ອວດອ້າງວ່າຕົນເປັນຄົນບໍຣິສຸດຜຸດຜ່ອງໂດຍບໍ່ມີບ່ອນຕິ ແຕ່ພັດເຮັດຕາມທຳນຽມຂອງມະນຸດ ແລະ ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ຮູ້ຫຼັກຄວາມຈິງເລີຍ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ອວດອ້າງຄວາມບໍຣິສຸດ.”1 “ວິນຍານແຫ່ງຄວາມເທັດຈະນຳພວກເຮົາອອກຈາກຄວາມຈິງ ໃນຂະນະທີ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຈະນຳພວກເຮົາເຂົ້າສູ່ຄວາມຈິງ. ແຕ່ອາດມີຄົນເວົ້າວ່າ, ‘ຄົນເຮົາສາມາດເຂົ້າໃຈຜິດໃນຂະນະທີ່ຄິດວ່າຕົນເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງ. ຖ້າເປັນຢ່າງນັ້ນແລ້ວຈະເຮັດແນວໃດ?’ ຄຳຕອບຂອງເຮົາກໍຄື, ພຣະວິນຍານ ແລະ ພຣະຄຳພີສອດຄ່ອງກັນ. ຖ້າຄົນໜຶ່ງພິສູດຕົວເອງດ້ວຍພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພົບວ່າຕົນສອດຄ່ອງກັບພຣະຄຳພີທຸກປະການ ຄົນນັ້ນກໍຕ້ອງເຊື່ອວ່າຕົນມີຄວາມຈິງ. ແຕ່ຖ້າລາວພົບວ່າແນວຄິດທີ່ຂັບເຄື່ອນໃນໃຈນັ້ນ ບໍ່ກົມກືນກັບເນື້ອຄວາມທັງໝົດຂອງພຣະບັນຍັດ ຫຼື ພຣະຄຳພີ ກໍໃຫ້ລາວດຳເນີນຊີວິດດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ ຢ້ານວ່າຈະຖືກຈັບໃນບ່ວງແຮ້ວຂອງພະຍາມານ.”2 “ຫຼາຍຄັ້ງຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຫຼັກຖານວ່າ ຄົນມີສິນທຳໃນໃຈຜ່ານນ້ຳຕາທີ່ອາບແກ້ມ, ສຽງສັ່ນ ແລະ ແວວຕາທີ່ສະແດງເຖິງຄວາມເຊື່ອຂອງຜູ້ຟັງ ຫຼາຍກວ່າສຽງອຶກກະທຶກນຶກນອງທັງໝົດໃນວົງການຄຣິສຕຽນ.”3 {GC 396.2}

ໃນຍຸກຂອງການປະຕິຮູບສາສະໜາຄັ້ງໃຫຍ່ໃນສະຕະວັດທີ 16 ພວກສັດຕູຂອງການປະຕິຮູບນັ້ນ ເອົາຜົນເສຍຂອງຄວາມຄັ່ງໄຄ້ຫຼົງໄຫຼທັງໝົດ ມາກ່າວຫາຄົນທີ່ເຮັດວຽກຢ່າງເອົາຈິງເອົາຈັງເພື່ອຕໍ່ຕ້ານແນວຄິດຮຸນແຮງດັ່ງກ່າວ. ຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານຂະບວນການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ກໍນຳໃຊ້ວິທີການແບບດຽວກັນ; ຄົນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ພໍໃຈກັບການບິດເບືອນ ແລະ ການເວົ້າເກີນຄວາມຈິງເຖິງຄວາມຜິດພາດຂອງພວກຫົວຮຸນແຮງ ແລະ ພວກຄັ່ງສາສະໜາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງເຜີຍແຜ່ເລື່ອງເສຍໆຫາຍໆທີ່ບໍ່ມີມູນຄວາມຈິງແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເຮັດໄປຍ້ອນມີອະຄະຕິ ແລະ ຄວາມກຽດຊັງ. ການປະກາດວ່າພຣະຄຣິສໃກ້ຈະສະເດັດມາແລ້ວ ໄດ້ລົບກວນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຢ້ານວ່າມັນອາດເປັນຄວາມຈິງ, ແຕ່ກໍຫວັງວ່າຈະບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນຢູ່ເບື້ອງຫຼັງ ທີ່ພວກເຂົາຕໍ່ສູ້ກັບຄົນທີ່ເຊື່ອວ່າພຣະເຢຊູໃກ້ຈະສະເດັດກັບມາ ແລະ ໂຈມຕີຫຼັກຄຳສອນດັ່ງກ່າວ. {GC 397.1}

ໃນສະໄໝຂອງອາຈານໂປໂລ ແລະ ໃນສະໄໝຂອງລູເທີມີຄົນຄັ່ງສາສະໜາ ແລະ ຄົນຫຼອກລວງເຂົ້າມາໃນຄຣິສຕະຈັກ, ແຕ່ສິ່ງນີ້ບໍ່ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຈະປະນາມຕິຕຽນວຽກງານຂອງພວກເພິ່ນ; ໃນສະໄໝການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສກໍເຊັ່ນດຽວກັນ, ການທີ່ມີຜູ້ຄົນທີ່ເຊື່ອຢ່າງຮຸນແຮງຈຳນວນໜຶ່ງເຂົ້າມາ ກໍບໍ່ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຈະເໝົາສະຫຼຸບວ່າ ການເຄື່ອນໄຫວຂອງກຸ່ມແອັດ­ເວັນ­ຕິສນັ້ນບໍ່ໄດ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນຈາກການນອນຫຼັບ ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນການກັບໃຈ ແລະ ການປະຕິຮູບຢ່າງຈິງຈັງ; ໃຫ້ພວກເຂົາຄົ້ນຫາພຣະຄຳພີ ເພື່ອຮຽນຮູ້ຄວາມຈິງເຊິ່ງມີຢູ່ໃນພຣະເຢຊູ; ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາອຸທິດຕົນທັງໝົດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລ້ວຈະພົບວ່າຊາຕານຍັງຄົງປະຕິບັດວຽກງານຂອງມັນຢ່າງຂະຫຍັນຂັນແຂງ ແລະ ຄອຍຈັບຈ້ອງຫາໂອກາດ. ມັນຈະສະແດງອຳນາດຂອງມັນອອກມາດ້ວຍການຫຼອກລວງທຸກຮູບແບບທີ່ເປັນໄປໄດ້, ໂດຍຮຽກເອີ້ນເຫຼົ່າທູດສະຫວັນທີ່ຕົກສູ່ຄວາມບາບໃຫ້ມາຊ່ວຍ. {GC 398.1}

ສຽງຮ້ອງປະກາດຍາມທ່ຽງຄືນ

ການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສ ບໍ່ແມ່ນສາເຫດທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເຊື່ອທີ່ຮຸນແຮງ ແລະ ການແບ່ງແຍກກັນ. ບັນຫາດັ່ງກ່າວເກີດຂຶ້ນໃນລະດູຮ້ອນປີ 1844 ເມື່ອກຸ່ມແອັດ­ເວັນ­ຕິສຕົກຢູ່ໃນສະພາບທີ່ສັບສົນ ແລະ ບໍ່ແນ່ໃຈກ່ຽວກັບຈຸດຢືນທີ່ແທ້ຈິງຂອງພວກເຂົາ. ການປະກາດຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ຂ່າວທີ່ເອີ້ນວ່າ “ສຽງຮ້ອງປະກາດຍາມທ່ຽງຄືນ” ນັ້ນຊ່ວຍຢັບຢັ້ງຄວາມເຊື່ອທີ່ຮຸນແຮງ ແລະ ຊ່ວຍລະງັບການແຕກແຍກກັນ. ຜູ້ທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການເຄື່ອນໄຫວເຫຼົ່ານີ້ເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ; ພວກເຂົາຮັກເຊິ່ງກັນແລະກັນ ແລະ ຮັກພຣະເຢຊູຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຄາດຫວັງວ່າຈະໄດ້ເຫັນໃນບໍ່ຊ້າ. ຄວາມເຊື່ອດຽວກັນ ແລະ ຄວາມຫວັງທີ່ລ້ຳຄ່າອັນດຽວກັນ ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຂົາພົ້ນຈາກອິດທິພົນທັງປວງຂອງມະນຸດ ແລະ ເປັນເກາະປ້ອງກັນຈາກການໂຈມຕີຂອງຊາຕານ. {GC 398.2}

“ຂະນະທີ່ເຈົ້າບ່າວຍັງບໍ່ມາ, ພວກຍິງສາວທັງໝົດຕ່າງກໍເຫງົານອນ ແລະ ຫຼັບໄປ. ພໍເຖິງທ່ຽງຄືນກໍມີສຽງຮ້ອງດັງຂຶ້ນວ່າ, ‘ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ ຈົ່ງອອກໄປຮັບເພິ່ນເຖີດ.’ ຍິງສາວທຸກຄົນຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຈັດຕຽມໂຄມໄຟຂອງຕົນ.” (ມັດທາຍ 25:5–7). ໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1844, ມີການປະກາດດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຈາກພຣະຄຳພີໂດຍກົງວ່າ: “ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ!” ເວລານັ້ນຢູ່ລະຫວ່າງສອງຊ່ວງຄື 1) ເວລາທີ່ພວກເຂົາເຄີຍເຂົ້າໃຈວ່າຄຳພະຍາກອນ 2,300 ວັນຈະສິ້ນສຸດລົງ ແລະ 2) ລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງປີດຽວກັນ ເຊິ່ງຕໍ່ມາໄດ້ພົບວ່າເປັນເວລາທີ່ຖືກຕ້ອງ. {GC 398.3}

ການເຄື່ອນໄຫວປະກາດດັ່ງກ່າວ ເກີດຂຶ້ນເມື່ອພວກເຂົາພົບວ່າ ຄຳສັ່ງຂອງກະສັດອາກຕາເຊເຊັດທີ່ໃຫ້ຟື້ນຟູ ແລະ ສ້າງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ., ບໍ່ແມ່ນໃນຕົ້ນປີຕາມທີ່ເຄີຍເຊື່ອຖືກັນ. ຄຳສັ່ງນີ້ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາ 2,300 ວັນ.4 ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອເລີ່ມນັບຈາກລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ., ໄລຍະເວລາ 2,300 ປີ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງປີ 1844. {GC 398.4}

ຂໍ້ສະເໜີທີ່ອີງໃສ່ຮູບແບບສັນຍະລັກໃນພຣະຄຳພີເດີມກໍໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ “ການຊຳລະສະຖານນະມັດສະການ” ຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຢ່າງແນ່ນອນ. ຂໍ້ສະຫຼຸບດັ່ງກ່າວຍິ່ງມີຄວາມຊັດເຈນຫຼາຍຂຶ້ນ ເມື່ອມີການພິຈາລະນາເຖິງຄວາມສຳເລັດຂອງຮູບແບບສັນຍະລັກຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະຄຣິສ. {GC 399.1}

ການຂ້າລູກແກະໃນເທດສະການປັດສະຄາ ເປັນເງົາສັນຍະລັກສະທ້ອນເຖິງການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິສ. ອາຈານໂປໂລກ່າວວ່າ: “ພຣະຄຣິສຜູ້ຊົງເປັນລູກແກະປັດສະຄາຂອງພວກເຮົານັ້ນໄດ້ຖືກຂ້າບູຊາແລ້ວ.” (1 ໂກຣິນໂທ 5:7). ຟ່ອນເຂົ້າຜົນທຳອິດ, ເຊິ່ງໃນເທດສະການປັດສະຄາໄດ້ຖືກແກວ່ງຂຶ້ນຕໍ່ພຣະພັກພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ, ເປັນສັນຍະລັກເຖິງການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິສ. ອາຈານໂປໂລກ່າວເຖິງການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ການຟື້ນຄືນຊີບຂອງໄພ່ພົນທັງປວງຂອງພຣະອົງວ່າ: “ພຣະຄຣິສເປັນຜົນແລກ ຕໍ່ໄປແມ່ນພວກທີ່ເປັນຂອງພຣະຄຣິສໃນເວລາທີ່ພຣະອົງສະເດັດມາປາກົດ.” (1 ໂກຣິນໂທ 15:23). ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຟ່ອນເຂົ້າຜົນທຳອິດທີ່ຖືກເກັບກ່ຽວກ່ອນລະດູ, ພຣະຄຣິສຊົງເປັນຜົນທຳອິດແຫ່ງການເກັບກ່ຽວສູ່ຊີວິດອັນບໍ່ຮູ້ຈັກຕາຍຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່, ເຊິ່ງໃນການຟື້ນຄືນຊີບທີ່ຈະມາເຖິງ ພວກເຂົາຈະໄດ້ຖືກເກັບກ່ຽວເຂົ້າສູ່ສາງຂອງພຣະເຈົ້າ. {GC 399.2}

ຮູບແບບສັນຍະລັກເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ສຳເລັດ ບໍ່ພຽງແຕ່ໃນລັກສະນະຂອງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ໃນເລື່ອງເວລາອີກດ້ວຍ. ໃນວັນທີ 14 ຂອງເດືອນທຳອິດຕາມປະຕິທິນຊາວຢິວ, ວັນ ແລະ ເດືອນດຽວກັນກັບທີ່ລູກແກະປັດສະຄາໄດ້ຖືກຂ້າເປັນເວລາ 15 ສະຕະວັດກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ພຣະຄຣິສໄດ້ສະເຫວີຍປັດສະຄາກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ແລະ ໄດ້ສະຖາປະນາພິທີທີ່ລະນຶກເຖິງການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງໃນຖານະ “ລູກແກະຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຮັບເອົາບາບກຳຂອງມະນຸດສະໂລກໄປເສຍ.” (ໂຢຮັນ 1:29). ໃນຄືນດຽວກັນນັ້ນ, ພຣະອົງຖືກຈັບດ້ວຍມືອັນຊົ່ວຊ້າ ເພື່ອນຳໄປຂ້າໂດຍການຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ຕໍ່ມາພຣະອົງຟື້ນຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີສາມ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຮູບແບບສັນຍະລັກຂອງການແກວ່ງຟ່ອນເຂົ້ານັ້ນສຳເລັດ. ພຣະອົງຊົງເປັນ “ຜົນແລກໃນພວກຄົນທີ່ລ່ວງລັບໄປແລ້ວນັ້ນ” (1 ໂກຣິນໂທ 15:20) ແລະ ຊົງເປັນຕົວຢ່າງຂອງຜູ້ຊອບທຳທັງປວງທີ່ຈະຟື້ນຈາກຄວາມຕາຍ. “ຮ່າງກາຍອັນຕ່ຳຕ້ອຍ” ຂອງຜູ້ຊອບທຳຈະຖືກປ່ຽນແປງ “ໃຫ້ເປັນເໝືອນພຣະກາຍອັນຊົງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ.” (ຟີລິບປອຍ 3:21). {GC 399.3}

ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ຮູບແບບສັນຍະລັກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສ ຈະຕ້ອງສຳເລັດຕາມເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນສັນຍະລັກເຫຼົ່ານັ້ນ. ຕາມລະບົບການຖວາຍບູຊາທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ ການຊຳລະຫໍເຕັນສັກສິດ, ຫຼືທີ່ເອີ້ນວ່າ ວັນລຶບລ້າງມົນທິນບາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 10 ເດືອນທີ 7 ຕາມປະຕິທິນຊາວຢິວ.5 ໃນວັນນັ້ນ, ຫຼັງຈາກທີ່ມະຫາ­ປະໂຣຫິດ ໄດ້ທຳການຊຳລະບາບໃຫ້ແກ່ຄົນອິດສະຣາເອນທັງໝົດ, ເຊິ່ງເປັນການລຶບລ້າງຄວາມບາບຂອງພວກເຂົາອອກຈາກຫໍເຕັນສັກສິດ, ເພິ່ນຈຶ່ງອອກມາອວຍພອນແກ່ປະຊາຊົນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຜູ້ຄົນຈຶ່ງເຊື່ອກັນວ່າ ພຣະຄຣິສ (ຜູ້ຊົງເປັນມະຫາ­ປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາ) ຈະສະເດັດມາເພື່ອຊຳລະໂລກໂດຍການທຳລາຍບາບ ແລະ ຄົນບາບ, ແລະຈະອວຍພອນໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງທີ່ລໍຖ້າຢູ່ນັ້ນ ໂດຍການປະທານຊີວິດນິຣັນ. ໃນປີ 1844, ວັນທີ 10 ຂອງເດືອນທີ 7 ຕາມປະຕິທິນຊາວຢິວກົງກັບວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ, ເຊິ່ງເປັນວັນສຳຄັນແຫ່ງການລຶບລ້າງຄວາມບາບ ແລະ ການຊຳລະພຣະວິຫານ. ດັ່ງນັ້ນ, ຜູ້ຄົນຈຶ່ງເຊື່ອກັນວ່າ ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຈະສະເດັດມາໃນວັນດັ່ງກ່າວ. ຄວາມເຫັນນີ້ສອດຄ່ອງກັບຫຼັກຖານທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີໄປແລ້ວວ່າ ຄຳທຳນວາຍເລື່ອງ 2,300 ວັນ ຈະສິ້ນສຸດລົງໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງປີ 1844, ເຊິ່ງຂໍ້ສະຫຼຸບນັ້ນເບິ່ງຄືຍາກທີ່ຈະປະຕິເສດໄດ້. {GC 399.4}

ໃນຄຳອຸປະມາໃນມັດທາຍບົດທີ 25 ນັ້ນ, ຫຼັງຈາກໄລຍະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ ແລະ ການຫຼັບໄຫຼແລ້ວ ເຈົ້າບ່າວກໍໄດ້ມາເຖິງ. ເລື່ອງນີ້ສອດຄ່ອງກັບເຫດຜົນທີ່ນຳສະເໜີໄປກ່ອນໜ້ານີ້, ທັງສອດຄ່ອງກັບຄຳພະຍາກອນ ແລະ ເງົາສັນຍະລັກຕ່າງໆດ້ວຍ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ສ້າງຄວາມເຊື່ອໝັ້ນຢ່າງແຮງກ້າໃນຂໍ້ສະເໜີດັ່ງກ່າວ; “ສຽງຮ້ອງປະກາດຍາມທ່ຽງຄືນ” ຈຶ່ງຖືກນຳໄປປ່າວປະກາດໂດຍຜູ້ເຊື່ອຫຼາຍພັນຄົນ. {GC 400.1}

ຄືກັບຄື້ນຍັກ, ການເຄື່ອນໄຫວນີ້ໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປທົ່ວດິນແດນ, ຈາກເມືອງສູ່ເມືອງ, ຈາກບ້ານສູ່ບ້ານ ແລະ ເຂົ້າໄປເຖິງເຂດຊົນນະບົດທີ່ຫ່າງໄກ, ຈົນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງລໍຖ້າການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ໄດ້ຕື່ນຕົວຢ່າງເຕັມທີ່. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຄວາມຄັ່ງໄຄ້ທາງສາສະໜາ ໄດ້ຈາງຫາຍໄປຕໍ່ໜ້າການປະກາດນີ້ ດັ່ງນ້ຳໝອກຍາມເຊົ້າທີ່ລະລາຍໄປເມື່ອແສງຕາເວັນສາດສ່ອງ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ຄວາມສົງໄສ ແລະ ຄວາມສັບສົນໄດ້ຫາຍໄປຈາກໃຈຂອງຜູ້ເຊື່ອ ແລະ ຄວາມຫວັງກັບຄວາມກ້າຫານໄດ້ເຂົ້າມາແທນທີ່. ສິ່ງທີ່ໜ້າສັງເກດກໍຄື, ການປະກາດນີ້ບໍ່ມີລັກສະນະສຸດຂົ້ວທີ່ມັກເກີດຂຶ້ນເມື່ອຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງມະນຸດບໍ່ໄດ້ຖືກຫຼໍ່ຫຼອມດ້ວຍພຣະຄຳ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຖືກນຳພາໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ. ມັນຄ້າຍຄືກັບຊ່ວງເວລາໃນປະຫວັດສາດຂອງຊາວອິດສະຣາເອນ, ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຖ່ອມໃຈລົງ ແລະ ຫັນກັບມາຫາພຣະເຈົ້າ ຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນຄຳປະກາດເຕືອນຈາກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ການປະກາດນີ້ ສະແດງເຖິງລັກສະນະສະເພາະຂອງວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ເຫັນໄດ້ໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ. ບໍ່ມີການກະໂດດໂລດເຕັ້ນ, ແຕ່ມີການສຳຫຼວດຈິດໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ການສາລະພາບບາບ ແລະ ການປະຖິ້ມທາງຝ່າຍໂລກ. ທຸກຄົນທີ່ລໍຖ້າການສະເດັດມານັ້ນ ກໍມີຄວາມທຸກໃຈຫຼາຍໃນການກຽມພ້ອມທີ່ຈະພົບພຣະອົງ. ມີການອະທິຖານຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ແລະ ການອຸທິດຖວາຍຕົວຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢ່າງບໍ່ມີຂໍ້ແມ້. {GC 400.2}

ມິນເລີໄດ້ອະທິບາຍເຖິງການປະກາດໃນສະໄໝນັ້ນວ່າ: “ບໍ່ມີການສະແດງອອກເຖິງຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງເຕັມທີ່ ເພາະຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີນັ້ນຖືກເກັບໄວ້ສຳລັບເວລາໃນອະນາຄົດ ເມື່ອສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະຮ່ວມກັນຊື່ນຊົມຍິນດີດ້ວຍຄວາມສຸກ ແລະ ຣັດສະໝີພາບທີ່ບໍ່ອາດບັນລະຍາຍໄດ້. ບໍ່ມີສຽງໂຮ່ຮ້ອງດັງຂຶ້ນ ເພາະພວກເຂົາລໍຖ້າການໂຮ່ຮ້ອງຈາກສະຫວັນ. ສ່ວນພວກນັກຮ້ອງກໍງຽບສະຫງົບ, ພວກເຂົາກຳລັງລໍຖ້າທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມກັບເຫຼົ່າທູດສະຫວັນ ແລະ ຄະນະນັກຮ້ອງຈາກສະຫວັນ.…ບໍ່ມີການຂັດແຍ້ງທາງຄວາມຄິດ; ທຸກຄົນມີຈິດໃຈ ແລະ ຄວາມຄິດເປັນໜຶ່ງດຽວກັນ.”6 {GC 401.1}

ອີກຄົນໜຶ່ງທີ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການປະກາດໃນຍຸກນັ້ນ ເປັນພະຍານວ່າ: “ການປະກາດນັ້ນສົ່ງຜົນໃຫ້ຄົນໄຕ່ຕອງສຳຫຼວດຈິດໃຈຂອງຕົນ ແລະ ຖ່ອມໃຈລົງຢ່າງສຸດຊຶ້ງຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດໃນຟ້າສະຫວັນ; ມັນເຮັດໃຫ້ຄົນເລີກຜູກພັນກັບສິ່ງຂອງຝ່າຍໂລກ, ຍຸຕິຂໍ້ຂັດແຍ້ງ ແລະ ປະສານຄວາມບາດໝາງ. ພວກເຂົາສາລະພາບຄວາມຜິດຕໍ່ພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມອ່ອນນ້ອມຖ່ອມຕົນ, ທັງໄດ້ອ້ອນວອນພຣະອົງດ້ວຍໃຈສຳນຶກຜິດ ແລະ ຊອກຊ້ຳ, ເພື່ອຂໍໃຫ້ພຣະອົງຊົງອະໄພ ແລະ ຍອມຮັບພວກເຂົາ. ການປະກາດນັ້ນເຮັດໃຫ້ຄົນຖ່ອມໃຈລົງຢ່າງສຸດຊຶ້ງ ແບບທີ່ພວກເຮົາບໍ່ເຄີຍພົບເຫັນມາກ່ອນ. ດັ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງບັນຊາໄວ້ ໂດຍຜ່ານຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳໂຢເອນ: ເມື່ອວັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າໃກ້ເຂົ້າມາ ມັນຈະເຮັດໃຫ້ຄົນຈີກໃຈຂອງຕົນ ບໍ່ແມ່ນຈີກເສື້ອຜ້າ (ເບິ່ງ ໂຢເອນ 2:13). ສະນັ້ນ, ຈຶ່ງມີການຫັນກັບມາຫາພຣະເຈົ້າດ້ວຍການອົດອາຫານ, ການຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ການຄ່ຳຄວນ. ດັ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວໄວ້ໂດຍຜ່ານຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳເຊກາຣີຢາ, ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ລູກທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງເຕັມໄປດ້ວຍຈິດໃຈເມດຕາ ແລະ ຮັກການພາວັນນາອະທິຖານ; ພວກເຂົາໄດ້ແນມເບິ່ງພຣະອົງຜູ້ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ແທງຈົນຕາຍ, ມີການໄວ້ທຸກຢ່າງຂົມຂື່ນເທິງຜືນແຜ່ນດິນ. (ເບິ່ງ ເຊກາຣີຢາ 12:10).…ແລະຜູ້ທີ່ເຝົ້າລໍຖ້າພຣະອົງກໍໄດ້ຖ່ອມຈິດໃຈຂອງຕົນລົງຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ.”7 {GC 401.2}

ການເຄື່ອນໄຫວໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນປີ 1844 ມີຄວາມບົກຜ່ອງຂອງມະນຸດ ແລະ ອຸບາຍຂອງຊາຕານໜ້ອຍທີ່ສຸດ ເມື່ອທຽບກັບການເຄື່ອນໄຫວທາງສາສະໜາທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ອື່ນໆ ນັບຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງພວກອັກຄະສາວົກເປັນຕົ້ນມາ. ຫຼາຍປີຜ່ານໄປຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ, ທຸກຄົນທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນເຫດການສຳຄັນນັ້ນ ແລະ ຍັງຄົງຢຶດໝັ້ນໃນຄວາມຈິງ8 ກໍຍັງສຳຜັດໄດ້ເຖິງການຊົງນຳອັນເຫັນໄດ້ຊັດເຈນໃນວຽກງານທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນນັ້ນ ແລະ ຢືນຢັນວ່າມັນເປັນວຽກງານທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ. {GC 401.3}

ເມື່ອມີສຽງຮ້ອງວ່າ “ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ ຈົ່ງອອກໄປຮັບເພິ່ນເຖີດ” ຜູ້ທີ່ລໍຖ້າຢູ່ນັ້ນກໍ “ລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຈັດຕຽມໂຄມໄຟຂອງຕົນ.” (ມັດທາຍ 25:6–7). ພວກເຂົາສຶກສາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນຢ່າງບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ. ພຣະເຈົ້າສົ່ງທູດສະຫວັນມາເພື່ອໃຫ້ກຳລັງໃຈຜູ້ທີ່ທໍ້ຖອຍ ແລະ ປຸກພວກເຂົາໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນກຽມຕົວໃຫ້ພ້ອມຮັບຄຳທີ່ປະກາດນັ້ນ. ວຽກງານນີ້ບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນກັບສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມຮູ້ຂອງມະນຸດ ແຕ່ຂຶ້ນກັບຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດຫຼາຍທີ່ສຸດ ແຕ່ແມ່ນຄົນທີ່ຖ່ອມໃຈ ແລະ ອຸທິດຕົນຫຼາຍທີ່ສຸດທີ່ເປັນກຸ່ມທຳອິດທີ່ຮັບຮູ້ ແລະ ເຊື່ອຟັງການຊົງຮຽກເອີ້ນນັ້ນ. ຊາວນາໄດ້ປະປ່ອຍພືດຜົນຂອງຕົນໄວ້ໃນທົ່ງນາ ແລະ ຊ່າງຝີມືໄດ້ວາງເຄື່ອງມືຂອງຕົນລົງ ແລ້ວພາກັນອອກໄປປະກາດເຕືອນດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີທັງນ້ຳຕາ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຄີຍນຳໃນການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມານັ້ນ ກັບກາຍເປັນພວກສຸດທ້າຍທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໃນຂະບວນການປະກາດໃນຄັ້ງນີ້. ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ບັນດາຄຣິສຕະຈັກໄດ້ປະຕິເສດຄຳສອນດັ່ງກ່າວ ແລະ ຜູ້ທີ່ຮັບເຊື່ອຄຳປະກາດຈຳນວນຫຼາຍ ໄດ້ແຍກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກຂອງຕົນ. ພາຍໃຕ້ການຊົງນຳຂອງພຣະເຈົ້າ, “ສຽງຮ້ອງປະກາດຍາມທ່ຽງຄືນ” ໄດ້ປະສານກັບຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ເຮັດໃຫ້ການປະກາດມີພະລັງຍິ່ງຂຶ້ນ. {GC 402.1}

ຄຳປະກາດວ່າ, “ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ” ບໍ່ໄດ້ເປັນເລື່ອງຂອງການຕອກຍ້ຳເຫດຜົນຫຼາຍປານໃດ ເຖິງແມ່ນວ່າມີຫຼັກຖານຈາກພຣະຄຳພີທີ່ຈະແຈ້ງ ແລະ ໜັກແໜ້ນກໍຕາມ; ແຕ່ມັນມາພ້ອມກັບພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສ້າງຄວາມປະທັບໃຈໃຫ້ແກ່ຜູ້ຟັງ. ບໍ່ມີຂໍ້ຂ້ອງໃຈແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ. ໃນໂອກາດທີ່ພຣະຄຣິສສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ, ປະຊາຊົນຈາກທົ່ວປະເທດທີ່ມາຮ່ວມໃນເທດສະການປັດສະຄາ ໄດ້ພາກັນຫຼັ່ງໄຫຼໄປທີ່ພູເຂົາໝາກກອກເທດ, ແລ້ວເມື່ອເຂົ້າຮ່ວມກັບຝູງຊົນທີ່ຕ້ອນຮັບພຣະເຢຊູສະເດັດເຂົ້າເມືອງ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈຈາກບັນຍາກາດໃນຂະນະນັ້ນ ແລະ ໄດ້ຮ່ວມຮ້ອງສຽງດັງວ່າ: “ຂໍພຣະເຈົ້າອວຍພອນທ່ານຜູ້ທີ່ສະເດັດມາໃນນາມຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ!” (ມັດທາຍ 21:9). ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອໄດ້ມາຮ່ວມການປະຊຸມຂອງກຸ່ມແອັດ­ເວັນ­ຕິສ ຄືກຸ່ມຜູ້ເຊື່ອໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສ. ບາງຄົນມາຍ້ອນຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ, ບາງຄົນມາເພື່ອເຍາະເຍີ້ຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ຮູ້ສຶກເຖິງພະລັງໂນ້ມນ້າວຂອງຄຳເທດສະໜາທີ່ກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ!” {GC 402.2}

ໃນຕອນນັ້ນ, ຄົນມີຄວາມເຊື່ອຫຼາຍຈົນຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄຳຕອບ, ຄືຄວາມເຊື່ອທີ່ແລເຫັນລາງວັນທີ່ຈະໄດ້ຮັບ (ເບິ່ງ ເຮັບເຣີ 11:26). ເຊັ່ນດຽວກັບສາຍຝົນທີ່ຕົກລົງມາຫົດແຜ່ນດິນທີ່ແຫ້ງແລ້ງ, ພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະຄຸນໄດ້ສະເດັດລົງມາເທິງຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງຢ່າງຫ້າວຫັນ. ຜູ້ທີ່ຄາດຫວັງວ່າ ໃນບໍ່ຊ້ານີ້ຈະໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະພັກຂອງພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຕົນ ໄດ້ຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີທີ່ບໍ່ສາມາດອະທິບາຍໄດ້. ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຊົງໂນ້ມນ້າວຈິດໃຈຂອງຜູ້ທີ່ຮັບຟັງໃຫ້ອ່ອນລົງ; ພຣະອົງຊົງຖອກເທພຣະພອນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍລົງເທິງຜູ້ທີ່ສັດຊື່ ແລະ ເຊື່ອຟັງ. {GC 402.3}

ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຕາມຄຳປະກາດນັ້ນໄດ້ລໍຖ້າເວລາທີ່ຄາດຫວັງວ່າຈະໄດ້ພົບອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ດ້ວຍຄວາມສຳລວມ ແລະ ໃຈຈົດໃຈຈໍ່. ທຸກໆເຊົ້າ, ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າໜ້າທີ່ສຳຄັນອັນດັບໜຶ່ງຂອງຕົນ ແມ່ນການຟື້ນຟູຄວາມສຳພັນກັບພຣະເຈົ້າຈົນແນ່ໃຈວ່າ ຕົນເປັນທີ່ຍອມຮັບຂອງພຣະອົງ. ຈິດໃຈຂອງກຸ່ມແອັດ­ເວັນ­ຕິສຜູກພັນກັນຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນ. ພວກເຂົາໃຊ້ເວລາໃນການອະທິຖານຮ່ວມກັນ ແລະ ເພື່ອກັນແລະກັນ, ແລະພົບກັນຢູ່ສະຖານທີ່ເປົ່າປ່ຽວ ເພື່ອເຂົ້າເຝົ້າພຣະເຈົ້າຢູ່ເລື້ອຍໆ; ສຽງອະທິຖານວິງວອນຂອງພວກເຂົາລອຍຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຈາກທົ່ງຫຍ້າປ່າໄມ້. ຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າພຣະຜູ້ໄຖ່ຊົງເຫັນດີນຳພວກເຂົານັ້ນ ສຳຄັນຫຼາຍກວ່າອາຫານປະຈຳວັນ; ແລະຖ້າມີເງົາມືດມາປົກຄຸມຈິດໃຈ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ຢຸດພັກຈົນກວ່າຄວາມມືດນັ້ນຈະຈາງຫາຍໄປ. ເມື່ອຮູ້ສຶກເຖິງພຣະຄຸນທີ່ໃຫ້ອະໄພ ພວກເຂົາຢາກເຫັນພຣະອົງຜູ້ທີ່ຕົນຮັກ. {GC 403.1}

ການຮັບມືກັບຄວາມຜິດຫວັງ

ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພວກເຂົາຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງອີກຄັ້ງ; ເວລາທີ່ພວກເຂົາຄາດຫວັງຜ່ານໄປ ໂດຍພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດບໍ່ໄດ້ມາປາກົດ. ພວກເຂົາໄດ້ລໍຄອຍການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ; ແຕ່ບັດນີ້ກັບຮູ້ສຶກເໝືອນນາງມາຣີ ເມື່ອນາງໄປຫາອຸບມຸງຝັງສົບຂອງພຣະເຢຊູ ແລະ ພົບວ່າມັນຫວ່າງເປົ່າ; ນາງຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ຮ້ອງອອກມາວ່າ: “ພວກເຂົາໄດ້ເອົາອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍໄປແລ້ວ ແລະ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈັກວ່າພວກເຂົາເອົາພຣະອົງໄປໄວ້ຢູ່ໃສ.” (ໂຢຮັນ 20:13 LCV). {GC 403.2}

ຄວາມຮູ້ສຶກຢ້ານກົວວ່າຂ່າວນັ້ນອາດຈະເປັນຄວາມຈິງ ໄດ້ຢັບຢັ້ງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຢູ່ຊົ່ວໄລຍະເວລາໜຶ່ງ. ແຕ່ເມື່ອເວລາທີ່ຄາດໝາຍໄວ້ຜ່ານໄປແລ້ວ ຄວາມຢ້ານກົວນັ້ນກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຫາຍໄປທັນທີ; ໃນຊ່ວງທຳອິດ, ພວກເຂົາບໍ່ກ້າອວດໄຊຊະນະເໜືອກຸ່ມຄົນທີ່ຜິດຫວັງ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເມື່ອບໍ່ເຫັນສັນຍານທີ່ສະແດງເຖິງພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອກໍເຊົາຢ້ານກົວ ແລະ ກັບມາດູໝິ່ນ ແລະ ເຍາະເຍີ້ຍຄືເກົ່າ. ກຸ່ມຄົນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ເຄີຍອ້າງວ່າ ເຊື່ອໃນການສະເດັດມາໃນບໍ່ຊ້າຂອງພຣະຄຣິສ ໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອ. ບາງຄົນທີ່ເຄີຍໝັ້ນໃຈຫຼາຍ ກັບຮູ້ສຶກວ່າຕົນໄດ້ເສຍໜ້າຢ່າງໜັກໜ່ວງ ຈົນຢາກໜີໄປຈາກໂລກ. ຄືກັນກັບໂຢນາ, ພວກເຂົາຈົ່ມເຖິງພຣະເຈົ້າ ແລະ ປາຖະໜາຄວາມຕາຍຫຼາຍກວ່າຊີວິດ. ພວກທີ່ຕັ້ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນໄວ້ເທິງຄວາມຄິດເຫັນຂອງຜູ້ອື່ນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໄວ້ເທິງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍພ້ອມທີ່ຈະປ່ຽນແປງຄວາມຄິດເຫັນຂອງຕົນອີກຄັ້ງ. ພວກທີ່ເຍາະເຍີ້ຍໄດ້ຊັກຈູງຄົນທີ່ອ່ອນແອ ແລະ ຄົນຂີ້ຢ້ານເຂົ້າມາຢູ່ໃນກຸ່ມຂອງຕົນ; ແລ້ວຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍຮ່ວມກັນປະກາດວ່າ ບໍ່ມີເຫດຜົນທີ່ຈະຢ້ານກົວ ຫຼື ຄາດຫວັງອີກຕໍ່ໄປ. ພວກເຂົາເວົ້າວ່າເວລາທີ່ຄາດຄະເນໄວ້ໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ, ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາ ແລະ ໂລກອາດຈະຍັງຄົງຢູ່ເໝືອນເດີມຕໍ່ໄປອີກຫຼາຍພັນປີ. {GC 403.3}

ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໝັ້ນຢ່າງຈິງໃຈໄດ້ສະຫຼະທຸກຢ່າງເພື່ອພຣະຄຣິສ ແລະ ໄດ້ສຳຜັດເຖິງການສະຖິດຢູ່ນຳຂອງພຣະອົງຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າຕົນໄດ້ປະກາດຄຳຕັກເຕືອນໃຫ້ແກ່ຊາວໂລກເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະ ຄາດຫວັງວ່າໃນບໍ່ຊ້ານີ້ຈະໄດ້ຢູ່ກັບພຣະເຢຊູ ແລະ ເຫຼົ່າທູດສະຫວັນ, ຈຶ່ງໄດ້ຖອນຕົວອອກຫ່າງຈາກສັງຄົມຂອງຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມເຊື່ອຄຳປະກາດນັ້ນເປັນສ່ວນຫຼາຍ ແລະ ອະທິຖານດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຢ່າງແຮງກ້າວ່າ: “ຂໍພຣະ­ເຢຊູ­ເຈົ້າສະເດັດມາໂດຍໄວເຖີດ,” ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາ. ບັດນີ້, ການທີ່ຕ້ອງກັບຄືນໄປຮັບເອົາພາລະອັນໜັກໜ່ວງ ແລະ ຄວາມທຸກກັງວົນໃນຊີວິດອີກຄັ້ງ, ພ້ອມກັບການທີ່ຕ້ອງອົດທົນຕໍ່ຄຳເຍາະເຍີ້ຍຖາກຖາງ ແລະ ການດູໝິ່ນຈາກຊາວໂລກ ເປັນການທົດສອບຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມອົດທົນທີ່ໜັກໜາສາຫັດ. {GC 404.1}

ແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງນີ້ ຍັງບໍ່ຮຸນແຮງເທົ່າກັບຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກອັກຄະສາວົກຂອງພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສ. ເມື່ອພຣະເຢຊູຂີ່ໂຕລາສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ, ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເຊື່ອວ່າ ພຣະອົງກຳລັງຈະຂຶ້ນຄອງຣາຊບັນລັງຂອງດາວິດ ແລະ ປົດປ່ອຍຊົນຊາດອິດສະຣາເອນອອກຈາກການຖືກບີບບັງຄັບ. ທຸກຄົນຕ່າງພະຍາຍາມສະແດງຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ອົງຣາຊາຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມຫວັງອັນແຮງກ້າ ແລະ ຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ. ຫຼາຍຄົນໄດ້ເອົາເສື້ອຄຸມຂອງຕົນປູລົງຕາມທາງສະເດັດຂອງພຣະອົງ ຫຼື ເອົາກ້ານຕານມາປູໄວ້ເບື້ອງໜ້າພຣະອົງ. ພວກເຂົາພ້ອມກັນຮ້ອງສັນລະເສີນດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງເຫຼືອລົ້ນວ່າ: “ໂຮຊັນນາ ແດ່ບຸດຂອງດາວິດ!” ພວກຟາຣີຊາຍຮູ້ສຶກຂຸ່ນເຄືອງໃຈ ແລະ ເດືອດດານຕໍ່ການສະແດງຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີນີ້ ແລະ ຢາກໃຫ້ພຣະເຢຊູຫ້າມປາມພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຊົງຕອບວ່າ: “ຖ້າພວກເຂົາມິດງຽບຢູ່ ກ້ອນຫີນທັງຫຼາຍກໍຈະເປັ່ງສຽງຮ້ອງຂຶ້ນ.” (ລູກາ 19:40 LCV). ຄຳພະຍາກອນຈະຕ້ອງສຳເລັດເປັນຈິງ. ພວກສາວົກກຳລັງເຮັດໃຫ້ພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດ, ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຈະຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນຂົມຂື່ນ. ບໍ່ພຽງເທົ່າໃດມື້ຕໍ່ມາ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຫັນການສິ້ນພຣະຊົນອັນເຈັບປວດຂອງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດ ແລະ ໄດ້ວາງພຣະສົບຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນອຸບມຸງ. ຄວາມຄາດຫວັງຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເປັນຈິງແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ, ຄວາມຫວັງນັ້ນກໍມອດລົງພ້ອມກັບການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູ. ພວກສາວົກບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າທຸກສິ່ງເປັນໄປຕາມຄຳພະຍາກອນທີ່ວ່າ “ພຣະຄຣິສຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານ ແລະ ເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ” ຈົນກວ່າພຣະອົງໄດ້ຟື້ນຄືນພຣະຊົນຢ່າງມີໄຊ. (ກິດຈະການ 17:3). {GC 404.2}

ຫ້າຮ້ອຍປີກ່ອນ, ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າໄດ້ປະກາດໂດຍຜ່ານຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳເຊກາຣີຢາວ່າ: “ຈົ່ງຍິນດີເຖີດ ປະຊາຊົນຂອງພູເຂົາຊີໂອນເອີຍ ປະຊາຊົນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຈົ່ງໂຮ່ຮ້ອງຍິນດີເຖີດ ຈົ່ງເບິ່ງດູວ່າກະສັດຂອງພວກເຈົ້າກຳລັງມາຫາ ເພິ່ນມາຢ່າງຜູ້ມີໄຊ ແລະ ຢ່າງຜູ້ຍຸຕິທຳດ້ວຍ ແຕ່ພັດຖ່ອມຕົວລົງມານັ່ງທີ່ເທິງຫຼັງລໍ ຂີ່ລໍນ້ອຍໂຕທີ່ເກີດມາຈາກລໍແມ່.” (ເຊກາຣີຢາ 9:9). ສາເຫດທີ່ພວກສາວົກເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນີ້ສຳເລັດໄດ້ ກໍຍ້ອນວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈລ່ວງໜ້າວ່າ ພຣະຄຣິສຈະຖືກພິພາກສາ ແລະ ຈະສິ້ນພຣະຊົນ. {GC 405.1}

ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ມິນເລີ ແລະ ໝູ່ເພື່ອນຂອງເພິ່ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດ. ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດຂ່າວສານທີ່ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຊົງດົນໃຈລ່ວງໜ້າໃຫ້ປະກາດແກ່ຊາວໂລກ. ແຕ່ພວກເຂົາຄົງບໍ່ສາມາດປະກາດຂ່າວສານນີ້ໄດ້, ຖ້າຫາກວ່າ ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈຢ່າງຖ່ອງແທ້ເຖິງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດ. ຄຳພະຍາກອນດັ່ງກ່າວ ບໍ່ພຽງແຕ່ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງບອກເຖິງອີກຂ່າວສານໜຶ່ງ ທີ່ຕ້ອງປະກາດໃຫ້ທຸກຊົນຊາດກ່ອນທີ່ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຈະສະເດັດມາ. ຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງໄດ້ຖືກປະກາດໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມ ແລະ ໄດ້ຜົນສຳເລັດຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້. {GC 405.2}

ຊາວໂລກໄດ້ຈ້ອງເບິ່ງຢູ່, ໂດຍຄາດຫວັງວ່າຖ້າເວລາຜ່ານໄປແລ້ວ ແລະ ພຣະຄຣິສຍັງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາ, ລະບົບຄຳສອນຂອງຊາວແອັດ­ເວັນ­ຕິສທັງໝົດກໍຈະຖືກປະຖິ້ມ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າ ຫຼາຍຄົນໄດ້ສູນເສຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນພາຍໃຕ້ການທົດລອງອັນໜັກໜ່ວງ, ແຕ່ກໍຍັງມີບາງຄົນທີ່ຢືນຢັດໝັ້ນຄົງ. ຜົນງານຂອງຂະບວນການປະກາດຂອງຊາວແອັດ­ເວັນ­ຕິສ ໄດ້ສະແດງອອກໃນຫຼາຍດ້ານຄື: ຄວາມນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນ, ການສຳຫຼວດຈິດໃຈ, ການປະຖິ້ມທາງໂລກ ແລະ ການປັບປຸງຊີວິດ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ປາກົດຢູ່ໃນວຽກງານການປະກາດຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເປັນຫຼັກຖານວ່າ ຂະບວນການນີ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາບໍ່ກ້າປະຕິເສດວ່າ ຣິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໄດ້ເປັນພະຍານໃນການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສ ແລະ ກໍບໍ່ສາມາດຊີ້ໃຫ້ເຫັນຂໍ້ຜິດພາດໃນການຄຳນວນໄລຍະເວລາຕາມຄຳພະຍາກອນ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຄັດຄ້ານທີ່ມີຄວາມສາມາດສູງສຸດ ກໍບໍ່ສາມາດລົ້ມລ້າງລະບົບຂອງພວກເຂົາທີ່ນຳໃຊ້ໃນການຕີຄວາມໝາຍຄຳພະຍາກອນ. ກຸ່ມແອັດ­ເວັນ­ຕິສໄດ້ມາເຖິງຈຸດຢືນຂອງຕົນໂດຍຜ່ານການອະທິຖານ ແລະ ການສຶກສາພຣະຄຳພີຢ່າງຈິງຈັງ. ໃນຂະບວນການນີ້, ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງຈາກພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນດ້ວຍຣິດອຳນາດອັນມີຊີວິດຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ທີ່ຈະປະຖິ້ມຈຸດຢືນເຫຼົ່ານີ້ ໂດຍປາສະຈາກຫຼັກຖານຈາກພຣະຄຳພີ. ຈຸດຢືນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຜ່ານການວິພາກວິຈານຢ່າງທະລຸທະລວງ ແລະ ການຕໍ່ຕ້ານທີ່ຮຸນແຮງທີ່ສຸດ ຈາກບັນດາອາຈານສອນສາສະໜາທີ່ມີຊື່ສຽງ ແລະ ນັກປາດຊາວໂລກ. ຈຸດຢືນເຫຼົ່ານີ້ຍັງຄົງຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຖືກທ້າທາຍໂດຍຄວາມຮູ້ ແລະ ວາທະສິນອັນແຫຼມຄົມຂອງຜູ້ຄົນທີ່ຮວມຕົວກັນຕໍ່ຕ້ານ, ແລະຍັງຄົງຢືນຢັດໄດ້ທ່າມກາງການເຍາະເຍີ້ຍ ແລະ ການປະນາມຈາກທັງຄົນທີ່ມີກຽດ ແລະ ຄົນຕ່ຳຕ້ອຍ. {GC 405.3}

ເຖິງແມ່ນວ່າເຫດການບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕາມທີ່ຄາດຫວັງໄວ້, ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາທີ່ມີໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າສັ່ນຄອນແຕ່ຢ່າງໃດ. ເມື່ອໂຢນາປະກາດຕາມຖະໜົນຫົນທາງຂອງເມືອງນີເນເວວ່າ ພາຍໃນສີ່ສິບວັນເມືອງນີ້ຈະຖືກທຳລາຍ, ພຣະເຈົ້າຊົງຍອມຮັບການຖ່ອມຕົວລົງຂອງຊາວເມືອງ ແລະ ຊົງຂະຫຍາຍເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາໃຫ້ພວກເຂົາ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄຳທີ່ໂຢນາປະກາດກໍມາຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ເມືອງນີເນເວກໍຖືກທົດສອບຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ. ຊາວແອັດ­ເວັນ­ຕິສເຊື່ອວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ປະກາດເຕືອນເລື່ອງການພິພາກສາໃນລັກສະນະດຽວກັນນີ້. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ຄຳປະກາດນີ້ໄດ້ທົດສອບຈິດໃຈຂອງທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນ. ສຳລັບບາງຄົນ, ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ກໍເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຮັກຕໍ່ການສະເດັດມາຂອງພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ; ແຕ່ສຳລັບຄົນອື່ນ, ມັນເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມກຽດຊັງຕໍ່ການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. ຄວາມກຽດຊັງນີ້ອາດຈະປາກົດຊັດເຈນຫຼືບໍ່ກໍຕາມ ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນ. ຄຳປະກາດນີ້ໄດ້ຂີດເສັ້ນແບ່ງ;…ມັນເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນສຳຫຼວດຈິດໃຈຂອງຕົນເອງ. ດ້ວຍວິທີນີ້, ພວກເຂົາສາມາດຮູ້ວ່າຕົນຈະຢູ່ຝ່າຍໃດ ຖ້າພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າສະເດັດມາໃນເວລາທີ່ໄດ້ປະກາດໄວ້. ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າຕົນຈະເປັນຄົນໜຶ່ງຫຼືບໍ່ທີ່ຮ້ອງອອກມາວ່າ: ‘ເບິ່ງແມ! ນີ້ແມ່ນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາໄດ້ລໍຄອຍພຣະອົງ ແລະ ພຣະອົງຈະຊ່ວຍພວກເຮົາໃຫ້ລອດ.’ ຫຼືວ່າຈະຢູ່ໃນຈຳນວນຄົນທີ່ຮ້ອງຂໍໃຫ້ກ້ອນຫີນ ແລະ ພູເຂົາລົ້ມທັບຕົນ ເພື່ອບັງຕົວໃຫ້ພົ້ນຈາກພຣະພັກຂອງພຣະອົງທີ່ປະທັບເທິງບັນລັງ ແລະ ຈາກພຣະພິໂຣດຂອງພຣະ­ເມສາ­ນ້ອຍ. ພວກເຮົາເຊື່ອວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ທົດສອບຄົນຂອງພຣະອົງດ້ວຍວິທີນີ້, ທັງໄດ້ຊົງທົດສອບຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພິສູດພວກເຂົາວ່າ ໃນຍາມຍາກລຳບາກ ພວກເຂົາຈະຍັງຄົງຢືນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງທີ່ພຣະອົງມອບໃຫ້ຫຼືບໍ່. ນອກຈາກນັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ເຫັນວ່າພວກເຂົາຈະປະຖິ້ມທາງຝ່າຍໂລກ ແລະ ເຊື່ອໝັ້ນໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສຸດໃຈຫຼືບໍ່.”9 {GC 406.1}

ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ສະແດງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຜູ້ທີ່ຍັງເຊື່ອວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃນປະສົບການທີ່ຜ່ານມາວ່າ: “ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າສາມາດຍ້ອນອະດີດ ແລະ ເລີ່ມຊີວິດໃໝ່ອີກຄັ້ງ ແລະ ມີຂໍ້ມູນແບບດຽວກັນກັບທີ່ມີໃນຊີວິດນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະດຳເນີນທຸກຢ່າງເໝືອນທີ່ໄດ້ເຮັດຜ່ານມາ ເພື່ອຮັກສາຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພື່ອນມະນຸດ.” “ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ສຳເລັດ ໂດຍພົ້ນຈາກຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການພິນາດຂອງຄົນອື່ນ ແລະ ເຊື່ອວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງເທົ່າທີ່ເຮັດໄດ້ແລ້ວໃນເລື່ອງນີ້.” ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ນີ້ໄດ້ຂຽນວ່າ: “ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຜິດຫວັງສອງຄັ້ງແລ້ວກໍຕາມ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ທໍ້ຖອຍ ຫຼື ໝົດກຳລັງໃຈ.…ຄວາມຫວັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສກໍຍັງໝັ້ນຄົງເໝືອນເດີມ. ຫຼັງຈາກໄຕ່ຕອງຢ່າງຖີ່ຖ້ວນເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດພຽງແຕ່ສິ່ງທີ່ຮູ້ສຶກວ່າເປັນໜ້າທີ່ອັນສຳຄັນຂອງຕົນ. ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດຜິດພາດ, ກໍເປັນເພາະຄວາມເມດຕາ, ຄວາມຮັກຕໍ່ເພື່ອນມະນຸດ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກວ່າເປັນໜ້າທີ່ທີ່ຕ້ອງເຮັດເພື່ອພຣະເຈົ້າ.” “ມີສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ແນ່ນອນ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະກາດສິ່ງອື່ນໃດນອກຈາກສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອ ແລະ ພຣະເຈົ້າຊົງຢູ່ນຳຂ້າພະເຈົ້າ; ຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງໄດ້ປາກົດໃຫ້ເຫັນໃນວຽກງານນີ້ ແລະ ໄດ້ເກີດໝາກຜົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.” “ເທົ່າທີ່ເຫັນໄດ້, ການປະກາດເລື່ອງເວລາແຫ່ງການສະເດັດມານັ້ນ ໄດ້ນຳພາຫຼາຍພັນຄົນໃຫ້ສຶກສາພຣະຄຳພີ; ແລະດ້ວຍວິທີນີ້, ຜ່ານຄວາມເຊື່ອ ແລະ ການຊຳລະດ້ວຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະຄຣິສ, ພວກເຂົາໄດ້ກັບຄືນດີກັບພຣະເຈົ້າ.”10 “ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍພະຍາຍາມເອົາໃຈຄົນທີ່ຈອງຫອງ ຫຼື ຫວັ່ນໄຫວເມື່ອສັງຄົມໂລກບໍ່ພໍໃຈ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ເອົາໃຈພວກເຂົາເພື່ອເປັນທີ່ຍອມຮັບ ແລະ ຈະບໍ່ຍົວະໃຫ້ພວກເຂົາກຽດຊັງ, ນອກຈາກຄວາມກຽດຊັງທີ່ເກີດຈາກການປະຕິບັດຕໍ່ໜ້າທີ່. ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຂໍຊີວິດຈາກພວກເຂົາ; ໃນຂະນະດຽວກັນ, ກໍຫວັງວ່າຈະບໍ່ຖອຍໜີ ຖ້າຕ້ອງສະຫຼະຊີວິດຕາມແຜນການອັນດີຂອງພຣະເຈົ້າ.”11 {GC 406.2}

ພຣະເຈົ້າບໍ່ປະຖິ້ມຜູ້ທີ່ລໍຄອຍພຣະອົງ

ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ; ພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງຍັງຄົງສະຖິດຢູ່ກັບຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ດ່ວນປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບ ແລະ ບໍ່ໄດ້ກ່າວໂທດຂະບວນການການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ. ອາຈານໂປໂລໄດ້ບັນທຶກຖ້ອຍຄຳທີ່ໜູນໃຈ ແລະ ຕັກເຕືອນໄວ້ໃນພຣະທຳເຮັບເຣີສຳລັບຜູ້ທີ່ຖືກທົດສອບ ແລະ ກຳລັງລໍຖ້າໃນຊ່ວງວິກິດນີ້ ໂດຍມີໃຈຄວາມວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງພວກເຈົ້າ ເພາະສິ່ງນັ້ນນຳໄປສູ່ບຳເໜັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ພວກເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມອົດທົນ ເພື່ອວ່າເມື່ອໄດ້ເຮັດຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ ກໍຈະໄດ້ຮັບຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້. ເພາະມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ, ‘ອີກບໍ່ດົນ ບໍ່ນານເທົ່າໃດ ພຣະອົງຜູ້ທີ່ຈະສະເດັດມາກໍຈະສະເດັດມາ ແລະ ຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ແຕ່ຄົນຊອບທຳຂອງເຮົາຈະມີຊີວິດຢູ່ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ; ຖ້າຄົນໃດຫາກຫຼົບຖອຍຫຼັງ ເຮົາຈະບໍ່ພໍໃຈໃນຄົນນັ້ນ.’ ສ່ວນພວກເຮົາ ບໍ່ຢູ່ຝ່າຍຄົນທີ່ຫຼົບຖອຍຫຼັງ ຈົນເຖິງຄວາມຈິບຫາຍເສຍ ແຕ່ຢູ່ຝ່າຍຄົນທີ່ມີຄວາມເຊື່ອ ຈຶ່ງຮັກສາຊີວິດ ແລະ ຈິດໃຈຂອງຕົນໄວ້ໃຫ້ພົ້ນໄດ້.” (ເຮັບເຣີ 10:35–39). {GC 407.1}

ເຮົາຈະເຫັນໄດ້ຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ຄຳຕັກເຕືອນນີ້ແມ່ນສຳລັບຄຣິສຕະຈັກໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ເພາະມັນເວົ້າເຖິງການສະເດັດມາຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າທີ່ໃກ້ຈະມາເຖິງ: “ໃນອີກບໍ່ດົນ, ພຣະອົງຜູ້ທີ່ກຳລັງມາກໍຈະມາເຖິງ ແລະ ຈະບໍ່ຊັກຊ້າ.” ໃນຄຳພະຍາກອນນີ້ ຍັງກ່າວຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຄົນທີ່ລໍຄອຍຈະຮູ້ສຶກວ່າເວລາທີ່ພຣະຄຣິສຈະປາກົດນັ້ນມີຄວາມຊັກຊ້າ ເໝືອນວ່າພຣະອົງມີການລໍຊ້າໃນການສະເດັດມາ. ຄຳສອນນີ້ເໝາະສົມເປັນພິເສດກັບປະສົບການຂອງຊາວແອັດ­ເວັນ­ຕິສ ຜູ້ລໍຄອຍການສະເດັດມາໃນເວລານັ້ນ. ຄຳພະຍາກອນນີ້ຂຽນໄວ້ເພື່ອຜູ້ທີ່ລໍຄອຍເຫຼົ່ານັ້ນຈະບໍ່ສູນເສຍຄວາມເຊື່ອເໝືອນດັ່ງເຮືອທີ່ອັບປາງຢູ່ໃນທະເລ. ຊາວແອັດ­ເວັນ­ຕິສໄດ້ເຮັດຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍການເຊື່ອຟັງການຊົງນຳຂອງພຣະວິນຍານ ແລະ ການປະຕິບັດຕາມພຣະຄຳພີ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງໃນປະສົບການຂອງພວກເຂົາທີ່ຜ່ານມາ, ທັງບໍ່ສາມາດເຫັນຫົນທາງທີ່ຈະກ້າວເດີນໄປຂ້າງໜ້າ; ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກທົດລອງໃຫ້ສົງໄສວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງນຳພາພວກເຂົາຢ່າງແທ້ຈິງຫຼືບໍ່. ໃນເວລານັ້ນ ຖ້ອຍຄຳທີ່ກ່າວວ່າ “ຄົນຊອບທຳຂອງເຮົາຈະດຳເນີນຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອ” ນັ້ນເໝາະສົມເປັນຢ່າງຍິ່ງ. ເມື່ອແສງສະຫວ່າງອັນເຈີດຈ້າຂອງ “ສຽງຮ້ອງປະກາດຍາມທ່ຽງຄືນ” ໄດ້ສ່ອງມາເທິງຫົນທາງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈຄຳພະຍາກອນ ແລະ ໄດ້ເຫັນໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆທີ່ສຳເລັດຢ່າງໄວວາ (ເຊິ່ງໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ບົ່ງບອກວ່າ ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ), ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາແທບຈະບໍ່ຕ້ອງອາໄສຄວາມເຊື່ອ ແຕ່ໄດ້ດຳເນີນຊີວິດເໝືອນກັບວ່າໄດ້ເຫັນດ້ວຍຕາຕົນເອງ. ແຕ່ບັດນີ້, ເມື່ອຮູ້ສຶກທໍ້ຖອຍຍ້ອນຄວາມຜິດຫວັງ ກໍມີແຕ່ຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ແລະ ໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ ທີ່ສາມາດຄ້ຳຊູພວກເຂົາໄວ້ໄດ້. ໃນຕອນນັ້ນ, ຊາວໂລກກຳລັງເຍາະເຍີ້ຍວ່າ: “ພວກເຈົ້າຖືກຫຼອກລວງແລ້ວ; ຈົ່ງປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຈົ້າເສຍ, ແລ້ວຍອມຮັບວ່າ ຂະບວນການປະກາດການສະເດັດມານັ້ນມາຈາກຊາຕານ.” ແຕ່ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ: “ເຮົາຈະບໍ່ພໍໃຈໃນຄົນທີ່ຫຼົບຖອຍຫຼັງ.” ຖ້າຫາກວ່າພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອໃນຕອນນັ້ນ ແລະ ປະຕິເສດຣິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດທີ່ສະຖິດຢູ່ກັບການປະກາດ ກໍຈະເປັນການຫຼົບຖອຍຫຼັງກັບໄປສູ່ຄວາມຈິບຫາຍ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບກຳລັງໃຈໃຫ້ຢືນຢັດໝັ້ນຄົງຈາກຖ້ອຍຄຳຂອງອາຈານໂປໂລທີ່ກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງພວກເຈົ້າ;” “ພວກເຈົ້າທັງຫຼາຍຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມອົດທົນ;” “ເພາະວ່າ, ໃນອີກບໍ່ດົນ, ພຣະອົງຜູ້ທີ່ກຳລັງມາກໍຈະມາເຖິງ ແລະ ຈະບໍ່ຊັກຊ້າ.” ທາງດຽວທີ່ປອດໄພສຳລັບພວກເຂົາ ແມ່ນການຖະໜອມຮັກສາແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແລ້ວ, ຢຶດໝັ້ນໃນພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ສືບຕໍ່ຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ ແລະ ລໍຖ້າດ້ວຍຄວາມອົດທົນ ພ້ອມທັງເຝົ້າຄອຍທີ່ຈະໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງເພີ່ມ. {GC 408.1}

  1. ບຼິສ (Bliss), ໜ້າ 236, 237. ↩

  2. ວາລະສານ The Advent Herald and Signs of the Times Reporter, 15 ມັງກອນ 1845. ↩

  3. ບຼິສ, ໜ້າ 282. ↩

  4. ໜຶ່ງວັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ. ເບິ່ງ ຈົດບັນຊີ 14:34; ເອເຊກຽນ 4:6. ↩

  5. ເບິ່ງ ລະບຽບ­ພວກ­ເລວີ 16:29–34. ↩

  6. ບຼິສ, ໜ້າ 270, 271. ↩

  7. ບຼິສ, ວາລະສານ Advent Shield and Review, ເຫຼັ້ມ 1, ໜ້າ 271, ມັງກອນ, 1845. ↩

  8. ຂໍ້ຄວາມນີ້ຂຽນ 40 ກວ່າປີຫຼັງເຫດການທີ່ກຳລັງກ່າວເຖິງ. ↩

  9. ວາລະສານ The Advent Herald and Signs of the Times Reporter, ເຫຼັ້ມ 8, ສະບັບທີ 14, (13 ພະຈິກ 1844). ↩

  10. ບຼິສ, ໜ້າ 256, 255, 277, 280, 281. ↩

  11. ເຈມສ໌ ໄວທ໌ (James White), ຊີວະປະຫວັດຂອງ ວິນລຽມ ມິນເລີ, ໜ້າ 315. ↩