21 ປະຕິເສດຄຳເຕືອນ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ຄຣິສຕະຈັກເສື່ອມຖອຍເມື່ອເຮັດຕາມຊາວໂລກ

ໃນການເທດສະໜາປະກາດຄຳສອນເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສ, ວິນລຽມ ມິນເລີ ແລະ ເພື່ອນຮ່ວມງານກັບເພິ່ນ ໄດ້ເຮັດວຽກດ້ວຍຈຸດປະສົງພຽງຢ່າງດຽວຄື ການປຸກຄົນທັງຫຼາຍໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ ເພື່ອກຽມພ້ອມສຳລັບການພິພາກສາ. ພວກເຂົາພະຍາຍາມປຸກຄົນທີ່ນັບຖືສາສະໜາ ໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມຫວັງອັນແທ້ຈິງຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຄວາມຈຳເປັນທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງມີປະສົບການໃນຊີວິດຄຣິສຕຽນທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າເກົ່າ; ນອກຈາກນັ້ນ, ກຸ່ມຂອງມິນເລີຍັງປະກາດ ເພື່ອເຕືອນຄົນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ ໃຫ້ຮູ້ເຖິງໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາວ່າ ຈະຕ້ອງກັບໃຈຮັບເອົາພຣະເຈົ້າໃນທັນທີໂດຍບໍ່ຊັກຊ້າ. “ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ພະຍາຍາມທີ່ຈະໂນ້ມນ້າວຄົນໃຫ້ເຂົ້າມາເປັນສະມາຊິກຂອງຄະນະນິກາຍຂອງສາສະໜາ. ແຕ່ໄດ້ປະກາດກັບທຸກຄະນະນິກາຍ ແລະ ທຸກພັກທຸກພວກ ໂດຍບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປແຊກແຊງໃນລະບົບການຈັດຕັ້ງ ຫຼື ລະບຽບວິໄນຂອງກຸ່ມເຫຼົ່ານັ້ນ.” {GC 375.1}

ມິນເລີກ່າວວ່າ: “ໃນການປະກາດທັງໝົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍມີຄວາມປາຖະໜາ ຫຼື ມີຄວາມຄິດທີ່ຈະສ້າງກຸ່ມຂຶ້ນເອງ ທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຄະນະນິກາຍທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ຫຼື ຊ່ວຍໃຫ້ຄະນະໜຶ່ງໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຫຼາຍກວ່າຄະນະອື່ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຄິດທີ່ຈະຊ່ວຍທຸກຝ່າຍທັງໝົດ, ໂດຍຄິດວ່າຊາວຄຣິສຕຽນທຸກຄົນຈະມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ເມື່ອໄດ້ຍິນເຖິງເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສ; ແລະເຊື່ອວ່າຄົນທີ່ເຫັນຕ່າງກໍຈະບໍ່ກຽດຊັງຜູ້ທີ່ຮັບເອົາຄຳສອນດັ່ງກ່າວ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຄາດຄິດວ່າ ຈະຕ້ອງມີການແຍກປະຊຸມຕ່າງຫາກ. ຈຸດປະສົງທັງໝົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແມ່ນຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະຊ່ວຍຄົນໃຫ້ກັບໃຈມາຫາພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຕືອນຊາວໂລກເຖິງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງຈະເກີດຂຶ້ນ ພ້ອມດ້ວຍການຊັກຊວນເພື່ອນມະນຸດ ໃຫ້ກຽມຈິດກຽມໃຈເພື່ອພົບກັບອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າດ້ວຍສັນຕິສຸກ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ກັບໃຈຍ້ອນການປະກາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ກໍໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ.”1 {GC 375.2}

ເນື່ອງຈາກການປະກາດຂອງມິນເລີສົ່ງຜົນໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຈຶ່ງເຫັນວ່າເປັນສິ່ງທີ່ດີ. ແຕ່ເມື່ອພວກສາສະໜາຈານ ແລະ ຜູ້ນຳສາສະໜາໄດ້ຕັດສິນໃຈຕໍ່ຕ້ານຄຳສອນເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ແລະ ພະຍາຍາມຢັບຢັ້ງບໍ່ໃຫ້ມີການເວົ້າຈາເຖິງເລື່ອງດັ່ງກ່າວ, ພວກເຂົາບໍ່ພຽງແຕ່ເທດສະໜາຕໍ່ຕ້ານເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຫ້າມສະມາຊິກບໍ່ໃຫ້ໄປຮ່ວມຟັງປະຊຸມທີ່ມີການປະກາດເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ແລະ ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເວົ້າເຖິງຄວາມຫວັງຂອງຕົນໃນການປະຊຸມສັງສັນຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ດັ່ງນັ້ນ, ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຈຶ່ງຖືກທົດສອບຄວາມເຊື່ອຢ່າງໜັກ ແລະ ຕົກຢູ່ໃນສະພາບທີ່ສັບສົນງຸນງົງ. ພວກເຂົາຮັກຄຣິສຕະຈັກຂອງຕົນ ແລະ ບໍ່ຢາກແຍກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ; ແຕ່ເມື່ອເຫັນວ່າມີການປິດກັ້ນ ບໍ່ໃຫ້ຄົນເປັນພະຍານເຖິງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ມີການຕັດສິດທິໃນການຄົ້ນຄວ້າຄຳພະຍາກອນ, ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າ ຖ້າຈະຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າຕໍ່ໄປ ກໍຈະບໍ່ສາມາດຍອມຮັບທີ່ຈະເຮັດຕາມຂໍ້ຫ້າມດັ່ງກ່າວ. ພວກເຂົາຖືວ່າຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມປົກປິດຄຳສອນໃນພຣະຄຳພີ ບໍ່ແມ່ນຊຸມນຸມຜູ້ເຊື່ອໃນພຣະຄຣິສ, ບໍ່ແມ່ນ “ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າອົງຊົງຊີວິດຢູ່ ທີ່ເປັນເສົາ ແລະ ເປັນຮາກແຫ່ງຄວາມຈິງ.” (1 ຕີໂມທຽວ 3:15). ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຮູ້ສຶກວ່າ ມີເຫດຜົນໃນການແຍກຕົວ. ໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1844 ມີປະມານ 50,000 ຄົນ ຖອນຕົວອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆ. {GC 376.1}

ຊ່ວງເວລານີ້, ມີການປ່ຽນແປງທີ່ເຫັນໄດ້ຢ່າງຈະແຈ້ງຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກສ່ວນໃຫຍ່ຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ກ່ອນໜ້ານັ້ນຫຼາຍປີ, ສະພາບຈິດວິນຍານຂອງຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍຄ່ອຍໆເຢັນລົງ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາປັບປ່ຽນຊີວິດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບການປະຕິບັດຂອງຊາວໂລກ ແລະ ຄ້ອຍຕາມຮີດຄອງປະເພນີຂອງມະນຸດ. ແຕ່ໃນປີ 1844, ມີຫຼັກຖານວ່າ ມີຄວາມເສື່ອມລົງຢ່າງກະທັນຫັນຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກເກືອບທັງໝົດໃນອາເມຣິກາ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ບໍ່ມີໃຜບອກເຖິງສາເຫດຂອງການເສື່ອມຖອຍດ້ານຈິດວິນຍານນັ້ນ, ແຕ່ມີຫຼາຍຄົນສັງເກດ ແລະ ອອກຄວາມຄິດເຫັນທັງໃນໜັງສືພິມ ແລະ ໃນຄຳເທດສະໜາ. {GC 376.2}

ໃນກອງປະຊຸມຂອງສາສະໜາຈານໃນເມືອງຟີລາເດັນເຟຍ, ອາຈານບານສ໌ຜູ້ຂຽນຕຳລາອະທິບາຍພຣະຄຳພີທີ່ມີຄົນນິຍົມຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແລະ ເປັນສາສະໜາຈານຂອງຄຣິສຕະຈັກໃຫຍ່ແຫ່ງໜຶ່ງໃນເມືອງນັ້ນ “ໄດ້ກ່າວວ່າ, ເພິ່ນເປັນສາສະໜາຈານມາແລ້ວ 20 ປີ ແລະ ຄັ້ງຫຼ້າສຸດເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ເພິ່ນປະກອບພິທີມະຫາສະໜິດ ໂດຍບໍ່ມີຄົນໃໝ່ເຂົ້າມາເປັນສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກ. ໃນຊ່ວງນີ້ບໍ່ມີຄົນກັບໃຈ, ບໍ່ມີການຕື່ນຕົວ; ສ່ວນສະມາຊິກກໍບໍ່ເຕີບໂຕໃນພຣະຄຸນ, ບໍ່ມີໃຜໄປຖາມອາຈານເລື່ອງຄວາມລອດ. ຍິ່ງມີການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງທຸລະກິດ, ການຄ້າຂາຍ ແລະ ການຜະລິດ, ຄົນຍິ່ງມີຈິດໃຈຝັກໃຝ່ຝ່າຍໂລກຫຼາຍຂຶ້ນ. ສະພາບນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນທຸກຄະນະນິກາຍ.”2 {GC 376.3}

ໃນເດືອນກຸມພາຂອງປີດຽວກັນ, ສາດສະດາຈານ ຟິນນີ (Finney) ຜູ້ປະຈຳຢູ່ວິທະຍາໄລ ໂອເບີລິນ (Oberlin) ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ມີຄວາມຈິງຢູ່ຂໍ້ໜຶ່ງປາກົດແຈ້ງຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກເຮົາວ່າ, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ຄຣິສຕະຈັກຝ່າຍໂປຣແຕັສຕັງໃນປະເທດຂອງເຮົານີ້ ສ່ວນໜຶ່ງບໍ່ສົນໃຈໃນການປະຕິຮູບຕ່າງໆດ້ານສິນລະທຳ ແລະ ສ່ວນທີ່ເຫຼືອກໍຕໍ່ຕ້ານ. ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນຢູ່ ແຕ່ບໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະປ່ຽນຄວາມຈິງທີ່ກ່າວມານີ້; ນອກຈາກນັ້ນ, ກໍຍັງມີຂໍ້ເທັດຈິງອີກຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຢືນຢັນເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບຂ້າງຕົ້ນ, ນັ້ນຄືເກືອບທຸກຄຣິສຕະຈັກຂາດການຟື້ນຟູ. ຄວາມບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ເລື່ອງຝ່າຍຈິດວິນຍານພົບເຫັນຢູ່ທົ່ວໄປ ແລະ ເປັນຄວາມເມີນເສີຍທີ່ໜັກໜ່ວງຢ່າງໜ້າເປັນຫ່ວງ. ວາລະສານຂອງຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍກໍຢືນຢັນເຖິງເລື່ອງນີ້.…ສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກສ່ວນໃຫຍ່ໄລ່ຕາມແຟຊັ້ນ ແລະ ເຂົ້າຮ່ວມກັບຄົນອະທຳໃນງານລ້ຽງເຮຮາ, ການເຕັ້ນລຳທຳເພງ, ງານສະເຫຼີມສະຫຼອງ ແລະ ງານອື່ນໆໃນທຳນອງດຽວກັນ;…ແຕ່ເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຂະຫຍາຍຫົວຂໍ້ດັ່ງກ່າວໃຫ້ເຈັບປວດຫຼາຍກວ່ານີ້. ທີ່ກ່າວມານັ້ນເປັນຫຼັກຖານອັນໜັກແໜ້ນ ແລະ ພຽງພໍທີ່ຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໂດຍທົ່ວໄປ ກຳລັງເສື່ອມເສຍຢ່າງໜ້າເສົ້າ. ພວກເຂົາຫ່າງເຫີນຈາກພຣະເຈົ້າໄປໄກ ແລະ ພຣະອົງຊົງຖອຍໄປຈາກພວກເຂົາ.” {GC 377.1}

ມີນັກຂຽນໃນໜັງສືພິມ ກ້ອງສ່ອງຝ່າຍສາສະໜາ (Religious Telescope) ອອກຄວາມເຫັນວ່າ: “ພວກເຮົາບໍ່ເຄີຍເຫັນຄວາມເສື່ອມຖອຍທາງສາສະໜາ ເໝືອນກັບທີ່ພົບເຫັນທົ່ວໄປໃນປັດຈຸບັນ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍຄວນຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ ຊອກຫາສາເຫດຂອງພະຍາດໂຣຄາຝ່າຍຈິດວິນຍານນີ້, ເພາະທຸກຄົນທີ່ຮັກຊີໂອນຕ້ອງເຫັນວ່າ ສະພາບດັ່ງກ່າວຄືການປ່ວຍດ້ານຈິດວິນຍານ. ເມື່ອເຮົາລະນຶກໄດ້ວ່າ ກໍລະນີການກັບໃຈໃໝ່ທີ່ແທ້ຈິງມີໜ້ອຍຫຼາຍ ແລະ ພິຈາລະນາເຖິງສະພາບຈິດໃຈຂອງຄົນບາບທີ່ໂອຫັງແຂງກະດ້າງຢ່າງບໍ່ມີບ່ອນປຽບປານ, ເຮົາເຖິງກັບຕ້ອງຮ້ອງອອກມາໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈວ່າ, ‘ພຣະເຈົ້າລືມພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງແລ້ວບໍ? ປະຕູແຫ່ງຄວາມເມດຕາປິດແລ້ວບໍ?’” {GC 377.2}

ການປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງ

ສະພາບດັ່ງກ່າວ ບໍ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນໂດຍປາສະຈາກສາເຫດໃນຄຣິສຕະຈັກເອງ. ຄວາມມືດຝ່າຍຈິດວິນຍານທີ່ປົກຄຸມຢູ່ເໜືອປະເທດຊາດ, ເໜືອຄຣິສຕະຈັກ ຫຼື ເໜືອບຸກຄົນໃດບຸກຄົນໜຶ່ງ ບໍ່ໄດ້ເກີດຍ້ອນພຣະເຈົ້າຊົງຖອນພຣະຄຸນອອກໄປຕາມແຕ່ອາລົມຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ເກີດຂຶ້ນຍ້ອນມະນຸດຕ່າງຫາກໄດ້ປະຕິເສດ ຫຼື ບໍ່ໃສ່ໃຈຕໍ່ແສງແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ສ່ອງມາຈາກສະຫວັນ. ຕົວຢ່າງຂອງເລື່ອງນີ້ ເຫັນໄດ້ຢ່າງຈະແຈ້ງໃນປະຫວັດສາດຂອງຊາວຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສ. ພວກເຂົາຕິດຕາມກະແສນິຍົມຝ່າຍໂລກ ແລະ ລືມພຣະເຈົ້າກັບພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ ຈົນຈິດໃຈຕ່ຳຊ້າ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈມືດມົວລົງ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະເມຊີອາ ແລະ ໄດ້ປະຕິເສດພຣະຜູ້ໄຖ່ ຍ້ອນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາທີ່ທະນົງຕົວ ແລະ ຂາດຄວາມເຊື່ອ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ປິດໂອກາດໃຫ້ກັບຊົນຊາດຢິວທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ ແລະ ມີສ່ວນໃນພຣະພອນແຫ່ງຄວາມລອດ. ແຕ່ຄົນທີ່ປະຕິເສດຄວາມຈິງ ໄດ້ສູນເສຍຄວາມປາຖະໜາທັງໝົດທີ່ຈະໄດ້ຮັບຂອງປະທານຈາກສະຫວັນ. ພວກເຂົາໄດ້ “ປ່ຽນມືດເປັນແຈ້ງ ແລະ ແຈ້ງເປັນມືດ” (ເອຊາຢາ 5:20) ຈົນໃນທີ່ສຸດຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກເຂົານັ້ນ ໄດ້ກາຍເປັນຄວາມມືດ ແລະ ເປັນຄວາມມືດດຳທີ່ໜາທຶບ! {GC 377.3}

ມັນເປັນໄປຕາມແຜນຍຸດທະ­ສາດຂອງຊາຕານ ທີ່ຈະໃຫ້ມະນຸດຮັກສາຮູບແບບຂອງສາສະໜາເອົາໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາຂາດການເຕີບໂຕໃນທາງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດແລ້ວ, ຊາວຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະເຢຊູ ກໍຍັງສືບຕໍ່ຮັກສາພິທີກຳທາງສາສະໜາອັນເກົ່າແກ່ຂອງພວກເຂົາຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ; ພວກເຂົາຍັງຮັກສາເອກະລັກຂອງຊາດໄວ້ຢ່າງເຂັ້ມແຂງ, ໃນຂະນະທີ່ຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາແລ້ວ. ຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນ ໄດ້ທຳນວາຍເຖິງເວລາທີ່ພຣະເມຊີອາຈະສະເດັດມາຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ບອກລ່ວງໜ້າເຖິງການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງໂດຍກົງ, ຈົນພວກອາຈານຊາວຢິວຫ້າມບໍ່ໃຫ້ຊາວຢິວສຶກສາຄຳພະຍາກອນດັ່ງກ່າວ. ໃນທີ່ສຸດພວກເຂົາປະກາດວ່າ ຖ້າຜູ້ໃດພະຍາຍາມຄຳນວນເວລາໃນຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ຈະຕ້ອງຖືກສາບແຊ່ງ. ຊາວຢິວກໍຢູ່ໃນສະພາບທີ່ດື້ດ້ານຕາບອດຕະຫຼອດມາຫຼາຍສະຕະວັດ, ພວກເຂົາບໍ່ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມລອດພົ້ນ ທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງພຣະພອນຂອງຂ່າວປະເສີດ. ປະຫວັດສາດຊາວຢິວຈຶ່ງເປັນອຸທາຫອນທີ່ໜ້າຢ້ານ ເຖິງອັນຕະລາຍຂອງການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນ. {GC 378.1}

ເລື່ອງນີ້ກໍເປັນໄປຕາມກົດຂອງເຫດ ແລະ ຜົນ; ທີ່ໃດມີເຫດດັ່ງກ່າວ ທີ່ນັ້ນກໍຈະເກີດຜົນແບບດຽວກັນ. ຜູ້ໃດດັບສຽງຂອງຈິດສຳນຶກໃນເລື່ອງໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບ ຍ້ອນມັນຂັດຕໍ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງຕົນ, ໃນທີ່ສຸດຜູ້ນັ້ນຈະສູນເສຍຄວາມສາມາດໃນການຈຳແນກລະຫວ່າງຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມເທັດ. ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ນັ້ນຈະມືດມົວລົງ, ຈິດສຳນຶກຜິດຊອບຈະດ້ານຊາ, ຈິດໃຈຈະແຂງກະດ້າງ ແລະ ຈິດວິນຍານກໍຈະຖືກແຍກອອກຈາກພຣະເຈົ້າ. ຂ່າວຄວາມຈິງຈາກສະຫວັນຖືກປະຕິເສດ ຫຼື ຖືກດູໝິ່ນຢູ່ບ່ອນໃດ ຄຣິສຕະຈັກທີ່ນັ້ນຈະຖືກຫໍ່ຫຸ້ມດ້ວຍຄວາມມືດ; ຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມຮັກຂອງສະມາຊິກຈະເຢັນລົງ ແລະ ຈະເກີດຄວາມຂັດແຍ້ງ ແລະ ຄວາມແຕກແຍກກັນ. ສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກຈະມຸ່ງຄວາມສົນໃຈ ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມຂອງຕົນໃນກິດຈະກຳຝ່າຍໂລກ ແລະ ຄົນບາບກໍຈະຍິ່ງມີໃຈແຂງກະດ້າງ ແລະ ບໍ່ຍອມຮັບເຊື່ອພຣະເຈົ້າ. {GC 378.2}

ຂ່າວທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ

ຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ທີ່ຂຽນໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14 ໄດ້ປະກາດວ່າ ເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງພິພາກສານັ້ນມາເຖິງແລ້ວ, ໃຫ້ທຸກຄົນຢຳເກງ ແລະ ນະມັດສະການພຣະອົງ. ຂ່າວນີ້ມີຈຸດປະສົງ ໃນການແຍກຄົນຂອງພຣະເຈົ້າອອກຈາກອິດທິພົນເສື່ອມເສຍຝ່າຍໂລກ ແລະ ການກະຕຸ້ນສະມາຊິກໃຫ້ເຫັນສະພາບທີ່ແທ້ຈິງຂອງຕົນເອງວ່າ ຕົນໄດ້ຫ່າງເຫີນຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ຫຼົງໄປຕາມຝ່າຍໂລກພຽງໃດ. ໃນຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງນີ້ ພຣະເຈົ້າຊົງເຕືອນຄຣິສຕະຈັກ; ເຊິ່ງຖ້າຫາກຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຮັບຄຳຕັກເຕືອນ ກໍຈະແກ້ໄຂຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ເປັນເຫດປິດບັງພວກເຂົາໄວ້ຈາກພຣະເຈົ້າ. ຖ້າພວກເຂົາໄດ້ຮັບເອົາຂ່າວສານຈາກສະຫວັນ, ຖ່ອມໃຈລົງຕໍ່ພຣະອົງ ແລະ ສະແຫວງຫາທີ່ຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ, ພຣະວິນຍານ ແລະ ຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງກໍຈະປາກົດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ. ຄຣິສຕະຈັກກໍຈະບັນລຸເຖິງຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນ, ຈະມີຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມຮັກເໝືອນໃນສະໄໝຂອງພວກອັກຄະສາວົກ; ຄືຈະເປັນໄປຕາມຍຸກສະໄໝທຳອິດທີ່ສະມາຊິກ “ເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ” “ຈຶ່ງປະກາດພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍໃຈກ້າຫານ” ແລະ “ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າໄດ້ຊົງໂຜດໃຫ້ມີຄົນທີ່ເຊື່ອເພີ່ມຈຳນວນຂຶ້ນທຸກໆວັນ.” (ກິດຈະການ 4:32, 31; 2:47). {GC 379.1}

ຖ້າຫາກຄົນທີ່ມີຊື່ວ່າເປັນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຮັບເອົາແສງສະຫວ່າງທີ່ສ່ອງມາຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາຈະເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນຕາມທີ່ພຣະຄຣິສຊົງອະທິຖານໄວ້, ຄືຈະເປັນໄປຕາມສະພາບທີ່ອັກຄະສາວົກໂປໂລກ່າວເຖິງວ່າ: “ເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນໃນພຣະວິນຍານໂດຍມີສັນຕິສຸກເປັນເຄື່ອງຜູກມັດ.” “ມີຮ່າງກາຍດຽວ ແລະ ພຣະວິນຍານອົງດຽວ ເໝືອນກັບທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຖືກເອີ້ນມາສູ່ຄວາມຫວັງດຽວ ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ຖືກເອີ້ນນັ້ນ; ມີອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າອົງດຽວ, ຄວາມເຊື່ອດຽວ, ບັບຕິສະມາດຽວ.” (ເອເຟໂຊ 4:3–5 LCV). {GC 379.2}

ນັ້ນແມ່ນຜົນອັນໜ້າຍິນດີ ເຊິ່ງຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຮັບເອົາຂ່າວເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສໄດ້ຮັບ. ພວກເຂົາມາຈາກຄະນະນິກາຍທີ່ມີຫຼັກຂໍ້ເຊື່ອທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຖືວ່າຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນເປັນອຸປະສັກ; ພວກເຂົາຖືວ່າຄຳສອນທີ່ຂັດແຍ້ງກັນນັ້ນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງສຳຄັນ ທັງໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມຫວັງທີ່ວ່າ ໂລກຈະປະສົບກັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ 1,000 ປີ, ເພາະມັນຂັດແຍ້ງກັບຄຳສອນໃນພຣະຄຳພີ. ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດໃນເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສ ກໍໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂໃຫ້ຖືກຕ້ອງ; ຄວາມທະນົງຕົວ ແລະ ຄວາມນິຍົມຝ່າຍໂລກໄດ້ປ່ຽນໄປ; ຄົນທີ່ຜິດໃຈກໍໄດ້ຄືນດີກັນ; ທຸກຄົນເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນໃນຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ. ທັງໝົດນີ້ ເປັນຜົນດີທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຄົນຈຳນວນໜ້ອຍ ທີ່ໄດ້ຮັບເອົາຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ, ຖ້າຫາກຄົນອື່ນໄດ້ຮັບເອົາຂ່າວສານດັ່ງກ່າວ ກໍຈະໄດ້ຮັບຜົນແບບດຽວກັນ. {GC 379.3}

ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ, ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ຍອມຮັບຄຳຕັກເຕືອນນັ້ນ. ພວກສາສະໜາຈານຄວນເຮັດໜ້າທີ່ “ຜູ້ເຝົ້າຍາມຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ” (ເອເຊກຽນ 3:17; 33:7) ແລະ ຄວນເປັນກຸ່ມຄົນທຳອິດທີ່ສັງເກດເຫັນໝາຍສຳຄັນຂອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະເຢຊູ; ແຕ່ພວກເຂົາກັບບໍ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ຄວາມຈິງ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຈາກພວກຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳ ຫຼື ຈາກໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຍຸກສະໄໝ. ເມື່ອຄວາມໃຝ່ຝັນ ແລະ ຄວາມທະເຍີທະຍານຝ່າຍໂລກເຕັມລົ້ນຫົວໃຈ, ຄວາມຮັກທີ່ມີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງກໍເຢັນຊາລົງ; ເມື່ອມີການນຳສະເໜີຄຳສອນເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສ, ພວກເຂົາບໍ່ເຊື່ອ ແຕ່ກັບມີອະຄະຕິ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານຄຳສອນດັ່ງກ່າວ. ບາງຄົນໃຫ້ເຫດຜົນໃນການຕໍ່ຕ້ານວ່າ ສ່ວນໃຫຍ່ຜູ້ທີ່ປະກາດເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສ ເປັນສະມາຊິກທົ່ວໄປ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຕອບໂຕ້ການປະກາດ ດ້ວຍເຫດຜົນດຽວກັນທີ່ຊາວຢິວໃຊ້ໃນສະໄໝຂອງພຣະເຢຊູວ່າ: “ມີຜູ້ໃດໃນພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ ຫຼື ພວກຟາຣີຊາຍເຊື່ອໃນມັນບໍ?” (ໂຢຮັນ 7:48). ເມື່ອພວກສາສະໜາຈານບໍ່ສາມາດໂຕ້ແຍ້ງຄຳສອນເລື່ອງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ສະມາຊິກສຶກສາຄຳພະຍາກອນ, ໂດຍກ່າວວ່າ ພຣະທຳເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປິດຜະໜຶກໄວ້ ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ມີຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍໄວ້ເນື້ອເຊື່ອໃຈອາຈານຂອງຕົນ ຈຶ່ງບໍ່ຍອມຟັງຄຳຕັກເຕືອນ; ສ່ວນບາງຄົນ, ເຖິງແມ່ນຈະເຊື່ອໝັ້ນວ່າຄຳສອນດັ່ງກ່າວເປັນຄວາມຈິງ, ແຕ່ກໍບໍ່ກ້າຍອມຮັບ ເພາະຢ້ານວ່າຈະຖືກ “ໄລ່ອອກຈາກທຳມະສາລາ.” (ໂຢຮັນ 12:42). ຂ່າວສານທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານມາເພື່ອທົດສອບ ແລະ ຊຳລະຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ ໄດ້ເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ຄົນທີ່ຮັກໂລກຫຼາຍກວ່າຮັກພຣະຄຣິສມີຈຳນວນມະຫາສານ. ສິ່ງທີ່ຜູກມັດພວກເຂົາໄວ້ກັບໂລກ ເຂັ້ມແຂງກວ່າສິ່ງທີ່ດຶງດູດໄປທາງສະຫວັນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເລືອກທີ່ຈະຟັງສະຕິປັນຍາຝ່າຍໂລກ ຈຶ່ງຫັນໄປຈາກຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ສຳຫຼວດຈິດໃຈ. {GC 380.1}

ໃນການປະຕິເສດຄຳຕັກເຕືອນຂອງຂ່າວທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ, ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດວິທີການທີ່ສະຫວັນຈັດໄວ້ເພື່ອຟື້ນຟູພວກເຂົາ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ປະຕິເສດຜູ້ປະກາດຂ່າວດັ່ງກ່າວ ຜູ້ພ້ອມທີ່ຈະຊ່ວຍເຫຼືອພວກເຂົາ ໃນການປັບປ່ຽນແກ້ໄຂຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ແຍກຕົນອອກຈາກພຣະເຈົ້າ; ຊ້ຳບໍ່ໜຳ, ພວກເຂົາກັບຫັນໄປສະແຫວງຫາການເປັນມິດກັບໂລກຢ່າງກະຕືລືລົ້ນຫຼາຍຍິ່ງຂຶ້ນ. ນີ້ແມ່ນສາເຫດຂອງສະພາບອັນໜ້າຢ້ານກົວຂອງບັນດາຄຣິສຕະຈັກໃນປີ 1844 ທີ່ພົວພັນກັບທາງຝ່າຍໂລກ, ຫຼົງໄປຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ມີຈິດວິນຍານທີ່ຕາຍ. {GC 380.2}

ຂ່າວທູດສະຫວັນອົງທີສອງ

ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14 ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ຕາມຫຼັງອົງທີໜຶ່ງມາ ແລະ ປະກາດວ່າ: “ບາບີໂລນມະຫານະຄອນນັ້ນຫຼົ້ມຈົມແລ້ວ ຫຼົ້ມຈົມເສຍແລ້ວ ຄືນະຄອນທີ່ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊາດທັງປວງ ດື່ມເຫຼົ້າແວງປຸກຢ່າງເຫຼືອເກີນຂອງຕົນ ຕາມຄວາມປາຖະໜາທາງກາມ.” (ພຣະນິມິດ 14:8). ຄຳວ່າ “ບາບີໂລນ” ມາຈາກຄຳວ່າ “ບາເບນ” ແລະ ໝາຍເຖິງຄວາມສັບສົນ. ພຣະຄຳພີໃຊ້ຄຳນີ້ເພື່ອສະແດງເຖິງສາສະໜາທຽມເທັດໃນຮູບແບບຕ່າງໆ ແລະ ສາສະໜາທີ່ຫຼົງໄປຈາກພຣະເຈົ້າ. ພຣະນິມິດບົດທີ 17 ກ່າວເຖິງບາບີໂລນໃນລັກສະນະເປັນຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງ, ເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກໃນພຣະຄຳພີທີ່ໝາຍເຖິງຄຣິສຕະຈັກ: ແມ່ຍິງດີງາມໄດ້ແກ່ຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍຣິສຸດ, ສ່ວນຍິງຊົ່ວກໍໝາຍເຖິງຄຣິສຕະຈັກທີ່ຫຼົງໄປຈາກພຣະເຈົ້າ. {GC 381.1}

ພຣະຄຳພີໃຊ້ການແຕ່ງງານເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມສຳພັນອັນສັກສິດ ແລະ ຍືນຍົງລະຫວ່າງພຣະຄຣິສກັບຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງ. ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຊົງຜູກພັນຄົນຂອງພຣະອົງໄວ້ກັບພຣະອົງເອງດ້ວຍພັນທະສັນຍາ, ໂດຍພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າ ຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາສັນຍາວ່າ ຈະເປັນຄົນຂອງພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວ. ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ: “ເຮົາຈະໝັ້ນເຈົ້າໄວ້ສຳລັບເຮົາເປັນນິດ, ເອີ ເຮົາຈະໝັ້ນເຈົ້າໄວ້ສຳລັບເຮົາດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ, ຄວາມຍຸຕິທຳ, ຄວາມເມດຕາ ແລະ ຄວາມກະລຸນາ.” (ໂຮເສອາ 2:19 TKJV). ແລະມີອີກຂໍ້ໜຶ່ງກ່າວວ່າ: “ເຮົາແຕ່ງງານກັບເຈົ້າແລ້ວ.” (ເຢເຣມີຢາ 3:14 TKJV). ສ່ວນອາຈານໂປໂລກໍໃຊ້ສັນຍະລັກອັນດຽວກັນໃນພຣະຄຳພີໃໝ່ ເມື່ອເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ພວກເຈົ້າເປັນດັ່ງເຈົ້າສາວບໍຣິສຸດ ທີ່ເຮົາສັນຍາໝັ້ນໝາຍໄວ້ໃຫ້ແຕ່ງງານກັບຊາຍຄົນດຽວເທົ່ານັ້ນ ຄືແກ່ພຣະຄຣິສ.” (2 ໂກຣິນໂທ 11:2). {GC 381.2}

ການຫຼິ້ນຊູ້ຝ່າຍຈິດວິນຍານ

ການທີ່ຄຣິສຕະຈັກບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະຄຣິສ ໃນການປ່ອຍຕົວໃຫ້ໝົກໝົ້ນຢູ່ກັບສິ່ງຂອງຝ່າຍໂລກ ແລະ ການປະຖິ້ມຄວາມຮັກກັບຄວາມເຊື່ອໝັ້ນທີ່ມີຕໍ່ພຣະອົງ ປຽບເໝືອນການເຮັດຜິດຕໍ່ຄຳໝັ້ນສັນຍາລະຫວ່າງສາມີກັບພັນລະຍາ. ພຣະຄຳພີໃຊ້ສັນຍະລັກດັ່ງກ່າວ ເພື່ອບັນລະຍາຍເຖິງຄວາມບາບຂອງຄົນອິດສະຣາເອນ ໃນການຫຼົງໄປຈາກພຣະເຈົ້າ; ນອກຈາກນັ້ນ, ກໍຍັງກ່າວເຖິງຄວາມຮັກອັນປະເສີດຂອງພຣະອົງ (ຄືຄວາມຮັກທີ່ພວກເຂົາໄດ້ດູຖູກນັ້ນ) ໂດຍນຳໃຊ້ສັນຍະລັກດຽວກັນນີ້ວ່າ: “ເຮົາໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາແຕ່ງງານກັບເຈົ້າ ແລະ ເຈົ້າກໍເປັນຂອງເຮົາ. ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ແຫຼະ.” “ຄວາມງາມຂອງເຈົ້າບາດຕາບາດໃຈ ແລະ ເຈົ້າກໍກາຍເປັນຣາຊິນີ, ເຈົ້າມີຊື່ສຽງໂດ່ງດັງໃນທຸກໆຊົນຊາດ ຍ້ອນຄວາມງາມອັນບໍ່ມີທີ່ຕິຂອງເຈົ້າ ເພາະເຮົາເປັນຜູ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າໜ້າຮັກຫຼາຍທີ່ສຸດ…ແຕ່ເຈົ້າໄດ້ສວຍໃຊ້ຄວາມງາມກັບຊື່ສຽງຂອງເຈົ້ານັ້ນ ຫາຜົນປະໂຫຍດ ໂດຍນອນກັບທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຜ່ານມາ.” ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, “ເຈົ້າເປັນດັ່ງຍິງຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຫຼິ້ນຊູ້ກັບຊາຍແປກໜ້າອື່ນໆ ແທນທີ່ຈະຮັກຜົວຂອງຕົນ.” “ເຈົ້າຍັງເປັນດັ່ງເມຍທີ່ຫຼິ້ນຊູ້ ແລະ ບໍ່ສັດຊື່.” (ເອເຊກຽນ 16:8, 13–15, 32; ເຢເຣມີຢາ 3:20). {GC 381.3}

ໃນພຣະຄຳພີໃໝ່ ມີການຍົກຕົວຢ່າງທີ່ຄ້າຍຄືກັນ ເມື່ອກ່າວເຖິງຄົນທີ່ມີຊື່ວ່າເປັນຄຣິສຕຽນ ແຕ່ກັບສະແຫວງຫາການເປັນມິດກັບໂລກຫຼາຍກວ່າການເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ. ອັກຄະສາວົກຢາໂກໂບກ່າວວ່າ: “ໂອ ຄົນຫຼິ້ນຊູ້ເອີຍ, ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຫຼືວ່າ ການເປັນມິດຕໍ່ໂລກ ກໍຄືການເປັນສັດຕູຕໍ່ພຣະເຈົ້າ? ສະນັ້ນ, ຜູ້ໃດທີ່ຢາກເປັນມິດຕໍ່ໂລກ ກໍເປັນສັດຕູຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.” (ຢາໂກໂບ 4:4). {GC 382.1}

ພຣະຄຳພີບັນລະຍາຍເຖິງຜູ້ຍິງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 17 ທີ່ມີຊື່ບາບີໂລນດັ່ງນີ້ວ່າ: ນາງໄດ້ “ນຸ່ງເຄື່ອງສີມ່ວງ ແລະ ສີແດງເຂັ້ມ ແລະ ປະດັບຕົວດ້ວຍເຄື່ອງຄຳ, ເພັດພອຍ ແລະ ໄຂ່ມຸກ. ໃນມືຂອງນາງມີຈອກຄຳ ທີ່ເຕັມແຕ່ມົນທິນອັນໜ້າຂີ້ດຽດ ເປັນຜົນແຫ່ງການຜິດສິນທຳທາງເພດຂອງນາງ. ທີ່ໜ້າຜາກມີຊື່ຂຽນໄວ້ເປັນຄວາມເລິກລັບວ່າ, ‘ບາບີໂລນມະຫານະຄອນ ແມ່ຂອງໂສເພນີທັງຫຼາຍ.’” ຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຍິງຄົນນັ້ນເມົາດ້ວຍເລືອດໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ດ້ວຍເລືອດຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຍອມສະຫຼະຊີວິດ ເພາະເປັນພະຍານຝ່າຍພຣະ­ເຢຊູ­ເຈົ້າ.” ນອກຈາກນັ້ນ, ພຣະຄຳພີຍັງໄດ້ກ່າວເຖິງບາບີໂລນວ່າເປັນ “ມະຫານະຄອນທີ່ມີອຳນາດເໜືອບັນດາກະສັດທັງຫຼາຍທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.” (ພຣະນິມິດ 17:4–6, 18). ເປັນເວລາຫຼາຍສະຕະວັດ, ອຳນາດຜະເດັດການທີ່ປົກຄອງຢູ່ເໜືອກະສັດທັງຫຼາຍໃນປະເທດທີ່ນັບຖືສາສະໜາຄຣິສ ຄືຄຣິສຕະຈັກໂຣມນັ້ນເອງ. ສີມ່ວງ, ສີແດງເຂັ້ມ, ຄຳ, ເພັດພອຍ ແລະ ໄຂ່ມຸກສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງເຖິງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ຄວາມໂອຫັງຂອງພວກສັນຕະປາປາທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າກະສັດ. ບໍ່ມີອຳນາດອື່ນໃດໃນປະຫວັດສາດໂລກທີ່ “ເມົາດ້ວຍເລືອດໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າ” ເທົ່າກັບຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ທີ່ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິສຢ່າງໂຫດຮ້າຍທາລຸນ. ນອກຈາກນີ້, ບາບີໂລນຍັງຖືກກ່າວຫາວ່າ ໄດ້ເຮັດບາບດ້ວຍການພົວພັນກັບ “ກະສັດທັງຫຼາຍທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.” ຊົນຊາດຢິວຖືກກ່າວຫາວ່າເປັນຜູ້ຫຼິ້ນຊູ້ ເມື່ອພວກເຂົາປະຖິ້ມພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄປຜູກພັນກັບຊົນຊາດທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະອົງ; ສ່ວນຄຣິສຕະຈັກໂຣມກໍຖືກກ່າວຫາແບບດຽວກັນ ຍ້ອນວ່າພວກເຂົາໄດ້ສະແຫວງຫາການສະໜັບສະໜູນຈາກອຳນາດຝ່າຍໂລກ ເຊັ່ນດຽວກັບຊົນຊາດຢິວ. {GC 382.2}

ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, ບາບີໂລນເປັນ “ແມ່ຂອງໂສເພນີທັງຫຼາຍ.” ສະແດງວ່າລູກສາວຂອງນາງຕ້ອງເປັນສັນຍະລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ຢຶດໝັ້ນຢູ່ກັບຄຳສອນ ແລະ ປະເພນີຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ແລະ ເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂອງໂຣມ ໃນການສະຫຼະຄວາມຈິງກັບການເປັນທີ່ຍອມຮັບຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອເປັນພັນທະມິດກັບໂລກ ໂດຍຜິດກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ຂ່າວສານໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14 ທີ່ປະກາດເຖິງການຫຼົ້ມຈົມຂອງບາບີໂລນ ຕ້ອງໝາຍເຖິງຄຣິສຕະຈັກທີ່ເຄີຍບໍຣິສຸດ ແຕ່ໄດ້ເສື່ອມລົງ. ຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງນີ້ ປະກາດຫຼັງຈາກການຕັກເຕືອນເລື່ອງການພິພາກສາ, ສະແດງວ່າມັນຕ້ອງເປັນເລື່ອງຂອງຍຸກສຸດທ້າຍ; ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດໝາຍເຖິງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຢ່າງດຽວ ເພາະຄຣິສຕະຈັກນັ້ນຢູ່ໃນສະພາບທີ່ເສື່ອມຢູ່ຫຼາຍສະຕະວັດມາແລ້ວ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18 ມີການຂໍຮ້ອງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. ອີງຕາມພຣະຄຳພີຕອນນີ້, ສະແດງວ່າຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຫຼາຍຄົນຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນ. ໃນເວລານີ້, ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າສ່ວນໃຫຍ່ຢູ່ໃນຄະນະນິກາຍອັນໃດແດ່? ແນ່ນອນ, ໃນຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆທີ່ເປັນໂປຣແຕັສຕັງ. ໃນສະໄໝທີ່ຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານີ້ເລີ່ມຂຶ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ຢືນຢັດເພື່ອພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມຈິງ ແລະ ພຣະອົງຊົງອວຍພອນພວກເຂົາ. ແມ່ນແຕ່ຊາວໂລກທີ່ບໍ່ເຊື່ອກໍຍັງຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມຫຼັກການຂອງຂ່າວປະເສີດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຫຼາຍ. ດັ່ງຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳທີ່ກ່າວກ່ຽວກັບອິດສະຣາເອນວ່າ: “ເຈົ້າມີຊື່ສຽງໂດ່ງດັງໃນທຸກໆຊົນຊາດ ຍ້ອນຄວາມງາມອັນບໍ່ມີທີ່ຕິຂອງເຈົ້າ ເພາະເຮົາເປັນຜູ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າໜ້າຮັກຫຼາຍທີ່ສຸດ. ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ແຫຼະ.” ແຕ່ຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນຕ້ອງລົ້ມລົງຍ້ອນຄວາມປາຖະໜາອັນດຽວກັນ ເຊິ່ງເປັນສາເຫດທີ່ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນຖືກສາບແຊ່ງ, ຄືຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂອງຄົນຊົ່ວ ແລະ ເປັນມິດກັບເຂົາ. “ເຈົ້າໄດ້ສວຍໃຊ້ຄວາມງາມກັບຊື່ສຽງຂອງເຈົ້ານັ້ນຫາຜົນປະໂຫຍດ ໂດຍນອນກັບທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຜ່ານມາ.” (ເອເຊກຽນ 16:14, 15). {GC 382.3}

ການເປັນໜຶ່ງດຽວກັນກັບຊາວໂລກ

ມີຄຣິສຕະຈັກນິກາຍໂປຣແຕັສຕັງຢູ່ຫຼາຍຄະນະ ທີ່ເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ໂດຍເຂົ້າໄປພົວພັນຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍກັບ “ກະສັດທັງຫຼາຍທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.” ຄຣິສຕະຈັກປະຈຳຊາດຂອງປະເທດຕ່າງໆໄດ້ຜູກພັນຕົນເອງກັບອຳນາດລັດ, ສ່ວນຄະນະນິກາຍອື່ນໆກໍພະຍາຍາມເອົາໃຈຊາວໂລກ. ສະນັ້ນຄຳວ່າ “ບາບີໂລນ” ເຊິ່ງໝາຍເຖິງຄວາມສັບສົນ ກໍສາມາດນຳມາໃຊ້ກັບກຸ່ມຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ອ້າງວ່າຄຳສອນຂອງຕົນມາຈາກພຣະຄຳພີ ແຕ່ກໍຍັງຖືກແບ່ງອອກເປັນຫຼາຍຄະນະຈົນນັບບໍ່ຖ້ວນ ເຊິ່ງຄຳສອນຂອງແຕ່ລະຄະນະກໍຂັດແຍ້ງກັນເອງ. {GC 383.1}

ນອກເໜືອໄປຈາກການເປັນໜຶ່ງດຽວກັບຊາວໂລກຢ່າງຜິດບາບແລ້ວ, ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍທີ່ແຍກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ກໍຍັງມີລັກສະນະບາງຢ່າງທີ່ເໝືອນກັບໂຣມຢູ່. {GC 383.2}

ໜັງສືກາໂຕລິກເຫຼັ້ມໜຶ່ງໃຫ້ຄວາມເຫັນວ່າ: “ຖ້າຫາກການນັບຖືພວກນັກບຸນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ເປັນຄວາມຜິດຕໍ່ພຣະບັນຍັດທີ່ຫ້າມການຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບແລ້ວ, ກໍສະແດງວ່າຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງອັງກິດ ອັນເປັນລູກສາວຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ກໍມີຄວາມຜິດເໝືອນກັນ, ເພາະວ່າຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງອັງກິດມີໂບດ 10 ແຫ່ງທີ່ໄດ້ຮັບການອຸທິດຖວາຍແກ່ມາຣີ ຕໍ່ໂບດ 1 ແຫ່ງທີ່ຖວາຍແດ່ພຣະຄຣິສ.”3 {GC 384.1}

ສ່ວນ ດຣ. ຮົບກິນສ໌ ກໍຂຽນບົດຄວາມ “ຂໍ້ຄິດເລື່ອງ 1,000 ປີ” ເຊິ່ງມີເນື້ອໃນວ່າ: “ບໍ່ມີເຫດຜົນທີ່ຈະສະຫຼຸບວ່າ ມີແຕ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມເທົ່ານັ້ນທີ່ມີອະຄະຕິ ແລະ ພຶດຕິກຳອັນເປັນສັດຕູຂອງພຣະຄຣິສ; ເພາະຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕັສຕັງມີລັກສະນະການເປັນສັດຕູຂອງພຣະຄຣິສເຊັ່ນດຽວກັນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູຢ່າງແທ້ຈິງຈາກ…ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.”4 {GC 384.2}

ດຣ. ກຸດຣີ ຂຽນເຖິງການແຍກຄຣິສຕະຈັກເປຣສະບິເທີຣຽນ (Presbyterian) ອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມວ່າ: “ເມື່ອ 300 ປີກ່ອນ, ຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຮົາໄດ້ເດີນອອກຈາກປະຕູຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ໂດຍມີຮູບ ‘ພຣະຄຳພີເປີດ’ ເປັນສັນຍະລັກ ແລະ ຄຳຂວັນວ່າ, ‘ຈົ່ງຄົ້ນຫາພຣະຄຳພີ.’” ຈາກນັ້ນ, ເພິ່ນກໍມີຄຳຖາມທີ່ສຳຄັນວ່າ: “ພວກເຂົາໄດ້ອອກຈາກບາບີໂລນຢ່າງສິ້ນເຊີງແລ້ວບໍ?”5 {GC 384.3}

ສ່ວນ ອາຈານ ສະເປີເຈນ (Spurgeon) ກ່າວວ່າ: “ຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງອັງກິດເບິ່ງຄືວ່າ ຜຸພັງຍ້ອນການນິຍົມພິທີກຳຈົນເກີນໄປ; ສ່ວນຄະນະຕ່າງໆທີ່ບໍ່ຍອມຮັບຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຊາດກໍຜຸພັງພໍໆກັນ ຍ້ອນອີງປັດຊະຍາຈົນປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອ. ຜູ້ທີ່ເຮົາເຄີຍຄິດວ່າຈະດີນັ້ນ ກໍຫັນຈາກພື້ນຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອໄປເທື່ອລະຄົນ. ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າ ທົ່ວປະເທດອັງກິດ ມີຜູ້ເທດສະໜາທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອ ແຕ່ຍັງກ້າເອີ້ນຕົນເອງວ່າເປັນຄຣິສຕຽນ, ເຊິ່ງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນສ່ຽງທີ່ຈະພົບກັບຄວາມພິນາດ.” {GC 384.4}

ການປະຖິ້ມຂ່າວປະເສີດເບື້ອງຕົ້ນ

ການປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຄັ້ງຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ມີຕົ້ນຕໍສາເຫດມາແຕ່ໃສ? ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ອອກໄປຈາກຄວາມລຽບງ່າຍຂອງຂ່າວປະເສີດ ເປັນເທື່ອທຳອິດໄດ້ຢ່າງໃດ? ຄຳຕອບກໍຄື: ໂດຍປະຕິບັດຕາມແບບຢ່າງຂອງຄົນທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຍອມຮັບການເປັນຄຣິສຕຽນ. ອັກຄະສາວົກໂປໂລປະກາດວ່າ, ແມ່ນແຕ່ໃນສະໄໝຂອງເພິ່ນ “ອຳນາດອັນເລິກລັບແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ກໍດຳເນີນການຢູ່ແລ້ວ.” (2 ເທສະໂລນິກ 2:7). ໃນສະໄໝທີ່ພວກອັກຄະສາວົກຍັງມີຊີວິດຢູ່, ຄຣິສຕະຈັກສ່ວນໃຫຍ່ກໍບໍຣິສຸດ. ແຕ່ “ຊ່ວງທ້າຍຂອງສະຕະວັດທີ 2, ຄຣິສຕະຈັກສ່ວນຫຼາຍໄດ້ປ່ຽນຮູບແບບໃໝ່; ຄວາມລຽບງ່າຍທີ່ມີຢູ່ໃນຍຸກທຳອິດໄດ້ຫາຍໄປ; ເມື່ອພວກສາວົກລຸ້ນເກົ່າລ່ວງລັບໄປ, ລູກຂອງພວກເຂົາພ້ອມກັບຜູ້ທີ່ຮັບເຊື່ອໃໝ່…ໄດ້ອອກມາປ່ຽນແປງຮູບແບບຂອງຄຣິສຕະຈັກ.”6 ພວກເຂົາຫຼຸດມາດຕະຖານອັນສູງສົ່ງແຫ່ງຄວາມເຊື່ອລົງ ເພື່ອຈະໄດ້ຄົນກັບໃຈຫຼາຍຂຶ້ນ; ຜົນທີ່ຕາມມາກໍຄື “ຄົນທີ່ນັບຖືຮູບເຄົາລົບ ກໍພາກັນຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າມາໃນໂບດ ພ້ອມດ້ວຍຮີດຄອງປະເພນີ ແລະ ຮູບເຄົາລົບຂອງຕົນ.”7 ເມື່ອສາສະໜາຄຣິສກາຍເປັນທີ່ນິຍົມຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່ ແລະ ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກອຳນາດລັດ ມີຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍປະກາດວ່າ ຕົນເປັນຄຣິສຕຽນ; ແຕ່ຫຼາຍຄົນເປັນຄຣິສຕຽນພາຍນອກ ໃນຂະນະທີ່ “ຍັງຄົງຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບຢູ່ຢ່າງລັບໆ.”8 {GC 384.5}

ເກືອບທຸກຄຣິສຕະຈັກທີ່ເອີ້ນຕົວເອງວ່າເປັນໂປຣແຕັສຕັງ ໄດ້ເຮັດຕາມຂັ້ນຕອນນີ້ບໍ່ແມ່ນບໍ? ເມື່ອຜູ້ກໍ່ຕັ້ງຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ມີຈິດໃຈຂອງນັກປະຕິຮູບແທ້ລ່ວງລັບໄປ, ລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາໄດ້ອອກມາ ແລະ “ປ່ຽນແປງຮູບແບບຂອງຄຣິສຕະຈັກ.” ພວກເຂົາຢຶດໝັ້ນຢູ່ກັບຫຼັກຄຳສອນຂອງລຸ້ນບຸກເບີກຢ່າງຫົວປັກຫົວປຳ ແລະ ບໍ່ຍອມຮັບຂໍ້ຄວາມຈິງທີ່ນອກເໜືອຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບັນພະບຸລຸດ. ພວກນັກປະຕິຮູບ ໄດ້ວາງແບບຢ່າງເອົາໄວ້ໃນການຖ່ອມຕົວ, ການປະຕິເສດຕົນເອງ ແລະ ການປະຕິເສດຝ່າຍໂລກ, ແຕ່ລູກຫຼານໄດ້ປະຖິ້ມສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄປໄກ. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອ “ຄວາມລຽບງ່າຍທຳອິດຫາຍໄປ” ຄວາມນິຍົມຝ່າຍໂລກຈຶ່ງຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າຖ້ວມຄຣິສຕະຈັກ ພ້ອມດ້ວຍ “ຮີດຄອງປະເພນີ ແລະ ຮູບເຄົາລົບຂອງມັນ.” {GC 385.1}

ເລື່ອງນີ້ເປັນຕາໜ້າອຸກໃຈແທ້, ເມື່ອຄົນທີ່ມີຊື່ວ່າເປັນຜູ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິສໄດ້ເປັນມິດກັບໂລກເຖິງຂະໜາດນີ້, ເພາະການເປັນມິດກັບໂລກກໍຄື “ການເປັນສັດຕູຕໍ່ພຣະເຈົ້າ” (ຢາໂກໂບ 4:4). ຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີຄົນນິຍົມຫຼາຍໃນປະເທດທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ເປັນຄຣິສຕຽນ ໄດ້ປະຖິ້ມມາດຕະຖານຂອງພຣະຄຳພີເລື່ອງຄວາມຖ່ອມຕົວ, ການປະຕິເສດຕົນເອງ, ຄວາມລຽບງ່າຍ ແລະ ສິນລະທຳໄປໄກ! ຈອນ ເວສະລີ ກ່າວເຖິງການໃຊ້ເງິນຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ: “ຢ່າໄດ້ສິ້ນເປືອງເງິນອັນເປັນພອນສະຫວັນທີ່ມີຄ່າ ດ້ວຍການສະໜອງ ‘ຕັນຫາຂອງຕາ,’9 ການຊື້ເຄື່ອງທີ່ມີລາຄາແພງ ຫຼື ການຊື້ເຄື່ອງປະດັບທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ. ຢ່າໄດ້ຈ່າຍເງິນໄປເພື່ອປະດັບປະດາບ້ານເຮືອນຂອງທ່ານເພື່ອອວດຄົນອື່ນ ຫຼື ໃນການຊື້ເຄື່ອງເຟີນີເຈີທີ່ຫຼູຫຼາລາຄາແພງ, ໃນການຊື້ຮູບພາບລາຄາສູງ ຫຼື ດ້ວຍການປິດທອງໂອບຄຳ;…ຢ່າຈ່າຍເງິນເພື່ອສະໜອງຄວາມທະນົງຕົນ ຫຼື ເພື່ອເປັນທີ່ນິຍົມຊົມເຊີຍຂອງຄົນອື່ນ.…ຕາບໃດທີ່ທ່ານເອົາໃຈໃສ່ຕົວເອງ ກໍຈະມີຄົນຊົມເຊີຍ; ຕາບໃດທີ່ທ່ານ ‘ນຸ່ງຫົ່ມເສື້ອຜ້າສີມ່ວງອ່ອນ ແລະ ຜ້າປ່ານເນື້ອລະອຽດ, ປິຕິຍິນດີດ້ວຍອາຫານກິນຢ່າງປານີດທຸກໆວັນ’ (ລູກາ 16:19), ແນ່ນອນກໍຈະມີຫຼາຍຄົນສັນລະເສີນລົດສະນິຍົມ, ຄວາມເອື້ອເຟື້ອເຜື່ອແຜ່ ແລະ ການຕ້ອນຮັບຂັບສູ່ຂອງທ່ານ. ແຕ່ຢ່າຊື້ຄຳຍ້ອງຍໍຂອງມະນຸດດ້ວຍລາຄາແພງຫຼາຍເຊັ່ນນີ້ເລີຍ. ຈົ່ງພໍໃຈກັບກຽດທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ.”10 ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມີຫຼາຍຄຣິສຕະຈັກໃນສະໄໝປັດຈຸບັນທີ່ໄດ້ປະຕິເສດຄຳສອນດັ່ງກ່າວ. {GC 385.2}

ຊາວໂລກນິຍົມອ້າງວ່າຕົນມີສາສະໜາ. ພວກເຈົ້າໜ້າທີ່, ນັກການເມືອງ, ທະນາຍຄວາມ, ໝໍ ແລະ ພໍ່ຄ້າຊາວຂາຍ ກໍມາເປັນສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກ ເພື່ອຈະໄດ້ເປັນທີ່ນັບໜ້າຖືຕາຂອງຄົນໃນສັງຄົມ ແລະ ຈະໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຝ່າຍໂລກ. ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງພະຍາຍາມປິດບັງການກະທຳທຸກຢ່າງທີ່ບໍ່ຊອບທຳ ດ້ວຍການອ້າງວ່າຕົນເປັນຄຣິສຕຽນ. ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບການອຸດໜູນດ້ວຍຊັບສິນ ແລະ ອິດທິພົນຂອງຊາວໂລກ ທີ່ຮັບບັບຕິສະມາເຂົ້າມາເປັນສະມາຊິກເຊັ່ນນີ້, ພວກເຂົາກໍຍິ່ງພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ໂບດເປັນທີ່ນິຍົມຫຼາຍຂຶ້ນກວ່າເກົ່າ. ມີການສ້າງໂບດທີ່ສີ່ແຍກຖະໜົນໃຫຍ່ ແລະ ປະດັບປະດາໃນຮູບແບບທີ່ຫຼູຫຼາທີ່ສຸດ. ຜູ້ທີ່ໄປນະມັດສະການ ກໍພາກັນນຸ່ງເຄື່ອງທີ່ມີລາຄາແພງຕາມສະໄໝນິຍົມ. ມີການວ່າຈ້າງສາສະໜາຈານທີ່ເກັ່ງກ້າສາມາດດ້ວຍເງິນເດືອນສູງໆ ເພື່ອໃຫ້ການບັນເທີງ ແລະ ດຶງດູດປະຊາຊົນ. ຄຳເທດສະໜາຂອງອາຈານເຫຼົ່ານີ້ ຈະຕ້ອງບໍ່ແຕະຕ້ອງຄວາມບາບ ອັນເປັນທີ່ນິຍົມຂອງຄົນໃນສັງຄົມ, ແຕ່ຕ້ອງກ່າວຖ້ອຍຄຳທີ່ສະບາຍຫູສະດວກໃຈ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຄົນບາບທີ່ປະພຶດຕາມສະໄໝນິຍົມ ກໍມາເປັນສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຄວາມບາບຕາມສະໄໝນິຍົມ ກໍຖືກບົດບັງພາຍໃຕ້ຄາບຂອງທຳມະ. {GC 386.1}

ມີວາລະສານຝ່າຍໂລກສະບັບໜຶ່ງ ກ່າວເຖິງທ່າທີຂອງຄຣິສຕຽນໃນປັດຈຸບັນທີ່ມີຕໍ່ໂລກວ່າ: “ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຍອມຕໍ່ສະໄໝນິຍົມ ແລະ ປັບປ່ຽນຮູບແບບການນະມັດສະການ ໃຫ້ເປັນໄປຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງຄົນໃນຍຸກປັດຈຸບັນ.” “ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຄຣິສຕະຈັກໃນທຸກມື້ນີ້ເຮັດທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ສາມາດເຮັດໄດ້ເພື່ອດຶງດູດສະມາຊິກ.” ມີນັກຂຽນຄົນໜຶ່ງໃນໜັງສືພິມ ນິວຢອກອິນດີເພັນເດັນ (New York Independent) ກ່າວເຖິງສະພາບຂອງຄຣິສຕະຈັກຄະນະເມທໍດິສໃນຂະນະນັ້ນວ່າ: “ເສັ້ນດຳທີ່ແບ່ງແຍກລະຫວ່າງຄົນທີ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄົນທີ່ບໍ່ມີສາສະໜາໄດ້ກາຍເປັນສີເທົາ; ມີຜູ້ກະຕືລືລົ້ນທັງສອງຝ່າຍທີ່ພະຍາຍາມທຳລາຍຄວາມແຕກຕ່າງທັງໝົດລະຫວ່າງວິຖີຊີວິດ ແລະ ການນິຍົມຊົມຊອບຂອງພວກເຂົາ.” “ຄວາມນິຍົມຂອງສາສະໜາ ເຮັດໃຫ້ມີຄົນເຂົ້າມາຫຼາຍຂຶ້ນເພື່ອສະແຫວງຫາຜົນປະໂຫຍດ ໂດຍບໍ່ສົນໃຈຕໍ່ຄຳສອນຂອງສາສະໜາດັ່ງກ່າວ.” {GC 386.2}

ທ່ານ ຮາວວາດ ໂກຣສະບີ ກ່າວວ່າ: “ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ໜ້າເປັນຫ່ວງຫຼາຍ ທີ່ເຫັນຄຣິສຕະຈັກບໍ່ຄ່ອຍເຮັດໃຫ້ພຣະປະສົງຂອງພຣະຄຣິສສຳເລັດ. ຊາວຢິວໃນສະໄໝບູຮານ ຍອມໃຫ້ການພົວພັນກັບຊົນຊາດທີ່ຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບ ນຳພາຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາໄປຈາກພຣະເຈົ້າ;…ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຢຊູໃນເວລານີ້ກໍເປັນດັ່ງນັ້ນ: ໂດຍການເຂົ້າໄປມີຫຸ້ນສ່ວນກັບຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອ; ໂດຍການປະຖິ້ມວິທີການຂອງພຣະເຈົ້າເຊິ່ງໃຫ້ຊີວິດ ແລະ ປ່ອຍຕົວໄປຕາມນິໄສຂອງສັງຄົມທີ່ບໍ່ມີພຣະຄຣິສ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ນິໄສບາງຢ່າງເຫຼົ່ານັ້ນເບິ່ງຄືວ່າໜ້າຈະໃຫ້ຜົນດີ ແຕ່ມັນເປັນນິໄສທີ່ອັນຕະລາຍ. ຄຣິສຕະຈັກໃນສະໄໝນີ້ຍັງເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂອງຊາວຢິວ ໂດຍການນຳໃຊ້ເຫດຜົນທີ່ຂັດຕໍ່ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເປີດເຜີຍຜ່ານພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ, ເຊິ່ງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກົງກັນຂ້າມກັບສິ່ງທີ່ຈະອຳນວຍຕໍ່ການເຕີບໂຕໃນພຣະຄຸນ.”11 {GC 387.1}

ກະແສແຫ່ງການສະແຫວງຫາຝ່າຍໂລກ ແລະ ຂອງບັນເທີງທີ່ຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າມານີ້ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການເສຍສະຫຼະ ແລະ ການປະຕິເສດຕົນເອງເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະຄຣິສເກືອບຈະບໍ່ເຫຼືອແລ້ວ. “ບັດນີ້, ຊາຍຍິງບາງຄົນທີ່ເຂັ້ມແຂງຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງເຮົາ ໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນເມື່ອຍັງເປັນເດັກນ້ອຍວ່າ ຈະຕ້ອງຮູ້ຈັກເສຍສະຫຼະເພື່ອຈະມີສິ່ງຖວາຍແດ່ພຣະຄຣິສ ຫຼື ເພື່ອຈະໄດ້ເຮັດບາງສິ່ງເພື່ອພຣະອົງ.” ແຕ່ວ່າໃນປັດຈຸບັນ “ຖ້າຂາດງົບປະມານ…ຢ່າໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການບໍລິຈາກ. ຢ່າເລີຍ! ແຕ່ໃຫ້ຈັດງານບຸນ ຫຼື ສະແດງພາບສິລະປະ ຫຼື ຫຼິ້ນລະຄອນຈຳລອງການຂຶ້ນສານ ຫຼື ຈັດງານລ້ຽງ; ຄືຂໍໃຫ້ມີອາຫານ ແລະ ມີສິ່ງບັນເທີງກໍພໍ.” {GC 387.2}

ທ່ານ ວາສະເບີນ (Washburn) ຜູ້ດຳລົງຕຳແໜ່ງຜູ້ວ່າການລັດວິສະຄອນຊິນ (Wisconsin) ໄດ້ກ່າວໃນຄຳປາໄສປະຈຳປີ ໃນວັນທີ 9 ມັງກອນ 1873 ວ່າ: “ຄົງຕ້ອງມີການອອກກົດໝາຍ ເພື່ອສະຫຼາຍບ່ອນເພາະລ້ຽງນັກຫຼິ້ນການພະນັນ. ສະຖານທີ່ຜະລິດຄົນຫຼິ້ນການພະນັນມີຢູ່ທຸກຫົນທຸກແຫ່ງ. ບາງຄັ້ງແມ່ນແຕ່ຄຣິສຕະຈັກກໍຍັງເຮັດວຽກຂອງມານຊາຕານ, ແຕ່ຄົງບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈ. ມີວິທີການຫຼາຍຢ່າງເພື່ອຫາເງິນທາງລັດເຊັ່ນ ການຈັດຄອນເສີດ ຫຼື ງານອື່ນໆເພື່ອການກຸສົນ, ການຈົກສະຫຼາກໂດຍມີລາງວັນເປັນສິນຄ້າ ຫຼື ເງິນ (ເຊິ່ງບາງຄັ້ງການຈົກສະຫຼາກນັ້ນ ກໍເພື່ອຫາເງິນໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກ ຫຼື ການກຸສົນອື່ນໆ, ແຕ່ຫຼາຍຄັ້ງກໍເພື່ອຈຸດປະສົງທີ່ບໍ່ຄ່ອຍສຳຄັນ) ແລະ ວິທີອື່ນໆ ໃນທຳນອງດຽວກັນ; ທັງໝົດນີ້ກໍເພື່ອຫາເງິນໂດຍບໍ່ຕ້ອງທົດແທນດ້ວຍສິ່ງທີ່ມີຄ່າ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ເສື່ອມເສຍ ຫຼື ມົວເມົາໂດຍສະເພາະຕໍ່ຊາວໜຸ່ມເທົ່າກັບການໄດ້ເງິນໂດຍບໍ່ຕ້ອງອອກແຮງງານ. ຄົນທີ່ສັງຄົມໃຫ້ຄວາມເຄົາລົບນັບຖືຈັດການສ່ຽງໂຊກດັ່ງກ່າວ ໂດຍໃຫ້ຄວາມເຫັນວ່າ, ບໍ່ເປັນຫຍັງ, ເພາະເງິນທີ່ໄດ້ຮັບນັ້ນຈະຖືກນຳໄປໃຊ້ໃນການກຸສົນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງບໍ່ໜ້າແປກໃຈທີ່ຊາວໜຸ່ມຂອງລັດມີນິໄສມັກຫຼິ້ນການພະນັນ ເພາະມີການຈັດງານສ່ຽງໂຊກຢູ່ທົ່ວໄປ.” {GC 387.3}

ການປັບຕົວໃຫ້ເຂົ້າກັບຊາວໂລກກຳລັງລະບາດຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໃນປະເທດທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ເປັນຄຣິສຕຽນ. ອາຈານ ໂຣເບີດ ແອັດຄິນສ໌ (Robert Atkins) ໄດ້ເທດສະໜາໃນນະຄອນລອນດອນ ເຖິງຄວາມເສື່ອມຖອຍຝ່າຍຈິດວິນຍານທີ່ມີຢູ່ທົ່ວໄປໃນປະເທດອັງກິດວ່າ: “ຄົນຊອບທຳທີ່ແທ້ຈິງໄດ້ຫຼຸດຈຳນວນໜ້ອຍລົງ ແລະ ບໍ່ມີຜູ້ໃດເອົາໃຈໃສ່. ທຸກມື້ນີ້ມີຄົນທີ່ອ້າງເລື່ອງທຳມະໃນຄຣິສຕະຈັກ ແຕ່ກັບນິຍົມຝ່າຍໂລກ, ຄືເປັນຜູ້ປະຕິບັດຕາມແບບຢ່າງຂອງໂລກ, ເປັນຄົນຮັກຄວາມສະດວກສະບາຍ ແລະ ໃຝ່ຫາການເປັນທີ່ນັບໜ້າຖືຕາຂອງຄົນອື່ນ. ພວກເຂົາຖືກຮຽກເອີ້ນໃຫ້ທົນທຸກກັບພຣະຄຣິສ, ແຕ່ບໍ່ຍອມແມ່ນແຕ່ຈະຖືກຕິຕຽນເພື່ອພຣະອົງ.…ຄຳວ່າ ຫຼົງຈາກຄວາມເຊື່ອ, ຫຼົງຈາກຄວາມເຊື່ອ, ຫຼົງຈາກຄວາມເຊື່ອ, ຖືກຂຽນໄວ້ໜ້າໂບດທຸກແຫ່ງ. ຖ້າສະມາຊິກຮູ້ສຶກຕົວ ແລະ ສຳນຶກຂຶ້ນມາ ກໍຍັງຈະມີຄວາມຫວັງຢູ່ໄດ້, ແຕ່ເປັນເລື່ອງທີ່ໜ້າເສົ້າໃຈຫຼາຍ ຍ້ອນພວກສະມາຊິກກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ອຍຮັ່ງມີເປັນດີແລ້ວ ຂ້ອຍບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດໆອີກ.’” (ພຣະນິມິດ 3:17).12 {GC 388.1}

ຄວາມບາບຂອງບາບີໂລນ

ຄວາມບາບອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ບາບີໂລນຖືກກ່າວຫານັ້ນຄື ມັນ “ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊາດທັງປວງ ດື່ມເຫຼົ້າແວງປຸກຢ່າງເຫຼືອເກີນຂອງຕົນ ຕາມຄວາມປາຖະໜາທາງກາມ.” (ພຣະນິມິດ 14:8). ຈອກທີ່ນາງໃຫ້ຊາວໂລກດື່ມນັ້ນ ໝາຍເຖິງຄຳສອນອັນເປັນຄວາມເທັດ ທີ່ນາງໄດ້ຮັບເອົາຍ້ອນການພົວພັນຢ່າງຜິດສິນທຳກັບບັນດາຜູ້ມີອຳນາດໃນໂລກ. ການເປັນມິດກັບໂລກເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຂອງນາງເສື່ອມລົງ, ແລ້ວນາງຈຶ່ງໂນ້ມນ້າວຊາວໂລກໃຫ້ເສື່ອມລົງ ດ້ວຍຄຳສອນຕ່າງໆທີ່ຂັດແຍ້ງກັບຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ແຈ່ມແຈ້ງທີ່ສຸດ. {GC 388.2}

ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ປິດກັ້ນປະຊາຊົນບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າເຖິງພຣະຄຳພີ ແລະ ບັງຄັບຜູ້ຄົນໃຫ້ຍອມຮັບຄຳສອນຂອງໂຣມແທນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ພາລະກິດຂອງການປະຕິຮູບສາສະໜາໃນສະຕະວັດທີ 16 ແມ່ນການຄືນພຣະຄຳພີໃຫ້ປະຊາຊົນ; ແຕ່ສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໃນທຸກມື້ນີ້ ຖືກສອນໃຫ້ເຊື່ອວາງໃຈໃນຫຼັກຂໍ້ເຊື່ອ ແລະ ຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແທນທີ່ຈະເຊື່ອໃນພຣະຄຳພີ. ທ່ານ ຊານສ໌ ບີເຊີ (Charles Beecher) ກ່າວເຖິງຄຣິສຕະຈັກຝ່າຍໂປຣແຕັສຕັງວ່າ: “ພວກເຂົາຮັບບໍ່ໄດ້ ເມື່ອມີຄົນຄັດຄ້ານຫຼັກຂໍ້ເຊື່ອ ເໝືອນກັບພວກນັກຂຽນຄຣິສຕຽນໃນສະໄໝບູຮານ ທີ່ຄົງຈະຮັບບໍ່ໄດ້ຄືກັນ ຫາກມີຄົນຕຳໜິການເຄົາລົບນັບຖືພວກນັກບຸນ ແລະ ຄົນທີ່ຖືກຂ້າຍ້ອນຄວາມເຊື່ອ ທີ່ຕົນເອງກຳລັງສົ່ງເສີມຢູ່ນັ້ນ.…ຄະນະຕ່າງໆຂອງນິກາຍໂປຣແຕັສຕັງໄດ້ມັດມືເຊິ່ງກັນແລະກັນ ຈົນເຖິງຂັ້ນທີ່ວ່າ ຖ້າຊາຍຄົນໃດຈະເປັນສາສະໜາຈານ ກໍບໍ່ສາມາດເປັນໄດ້ ນອກຈາກຈະຮັບເອົາໜັງສືອື່ນທີ່ນອກເໜືອຈາກພຣະຄຳພີ.…ບໍ່ໄດ້ຄິດໄປເອງເມື່ອກ່າວວ່າ ພວກທີ່ນິຍົມຫຼັກຂໍ້ເຊື່ອໃນປັດຈຸບັນ ເລີ່ມຫ້າມບໍ່ໃຫ້ຄົນອ່ານພຣະຄຳພີ ເໝືອນທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມເຄີຍເຮັດມາ, ແຕ່ພວກເຂົາຫ້າມດ້ວຍວິທີທີ່ແນບນຽນກວ່າວິທີຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃນອະດີດ.”13 {GC 388.3}

ເມື່ອໃດກໍຕາມ ທີ່ມີຜູ້ສອນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສັດຊື່ ກໍຈະມີສາສະໜາຈານຜູ້ຮຽນສູງ ແລະ ຜູ້ອ້າງວ່າຕົນເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີເປັນຢ່າງດີ ອອກມາກ່າວຫາຄຳສອນອັນມີຫຼັກວ່າເປັນຄຳສອນນອກຮີດ; ແລະດ້ວຍເຫດນີ້, ຈະຫັນຄົນທີ່ກຳລັງສະແຫວງຫາຄວາມຈິງໄປໃນທາງອື່ນ. ໂລກກຳລັງມຶນເມົາດ້ວຍຄຳສອນອັນເປັນເທັດຂອງບາບີໂລນ ຈົນໂງຫົວບໍ່ຂຶ້ນ, ບໍ່ຢ່າງນັ້ນຄົນທັງຫຼາຍຄົງຍອມຮັບ ແລະ ກັບໃຈເຊື່ອຄວາມຈິງອັນຈະແຈ້ງ ແລະ ກົງໄປກົງມາຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ຄຳສອນທາງສາສະໜາສັບສົນ ແລະ ຂັດແຍ້ງກັນຫຼາຍ ຈົນຄົນທົ່ວໄປບໍ່ຮູ້ວ່າຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ. ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມບາບທີ່ຊາວໂລກບໍ່ຍອມເຊື່ອພຣະເຈົ້າ. {GC 389.1}

ຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງຂອງພຣະນິມິດບົດທີ 14 ໄດ້ຖືກປະກາດເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1844. ໃນເວລານັ້ນ, ຂ່າວສານດັ່ງກ່າວມີຄວາມໝາຍສະເພາະເຖິງບັນດາຄຣິສຕະຈັກໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ເຊິ່ງເປັນສະຖານທີ່ທີ່ໄດ້ຮັບການເຕືອນເລື່ອງການພິພາກສາຫຼາຍທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນບ່ອນທີ່ປະຕິເສດຄຳເຕືອນດັ່ງກ່າວຫຼາຍທີ່ສຸດເຊັ່ນກັນ; ນອກຈາກນັ້ນ, ຄຣິສຕະຈັກໃນອາເມຣິກາກໍເສື່ອມເສຍໄວກວ່າບ່ອນອື່ນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ສຳເລັດທັງໝົດໃນປີ 1844. ພວກຄຣິສຕະຈັກໄດ້ເສື່ອມຖອຍທາງສິນທຳໃນປີດັ່ງກ່າວ ຍ້ອນພວກເຂົາບໍ່ຮັບເອົາຄຳສອນເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສ; ແຕ່ການເສື່ອມນັ້ນບໍ່ເຖິງຂັ້ນສົມບູນ. ໃນຂະນະທີ່ປະຕິເສດຄວາມຈິງທີ່ມີຄວາມໝາຍພິເສດສຳລັບຍຸກສະໄໝນີ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ພວກເຂົາກໍຕົກຕ່ຳລົງເລື້ອຍໆ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຍັງບໍ່ສາມາດກ່າວໄດ້ວ່າ “ບາບີໂລນມະຫານະຄອນຫຼົ້ມຈົມເສຍແລ້ວ…[ຍ້ອນມັນ] ເຮັດໃຫ້ ປະຊາຊາດທັງປວງ ດື່ມເຫຼົ້າແວງປຸກຢ່າງເຫຼືອເກີນຂອງຕົນ ຕາມຄວາມປາຖະໜາທາງກາມ.” (ພຣະນິມິດ 14:8). ບາບີໂລນຍັງບໍ່ທັນໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ປະຊາຊາດທັງປວງດື່ມເທື່ອ. ໃນປະເທດທັງຫຼາຍທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ນັບຖືສາສະໜາຄຣິສ ມີການນິຍົມຝ່າຍໂລກເພີ່ມຂຶ້ນໃນຄຣິສຕະຈັກຝ່າຍໂປຣແຕັສຕັງ; ສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ສົນໃຈໃນຄວາມຈິງທີ່ທົດສອບຜູ້ຄົນໃນສະໄໝຂອງເຮົາ. ຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ປະນາມຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍ. ແຕ່ການຫຼົງຈາກຄວາມເຊື່ອຍັງບໍ່ເຖິງຂັ້ນສູງສຸດ. {GC 389.2}

ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ ກ່ອນການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ, ຊາຕານຈະ “ສະແດງອຳນາດທຸກຮູບແບບຜ່ານທາງໝາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນ ເຊິ່ງລ້ວນແຕ່ຮັບໃຊ້ຄວາມຕົວະ ແລະ ໃຊ້ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທຸກຢ່າງຫຼອກລວງ;” ສ່ວນຄົນທັງຫຼາຍທີ່ “ປະຕິເສດທີ່ຈະຮັກຄວາມຈິງທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມພົ້ນ,” ຈະຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຖືກຫຼອກລວງ “ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະເຊື່ອຄວາມຕົວະ.” (2 ເທສະໂລນິກ 2:9–11 LCV). ການຫຼົ້ມຈົມຂອງບາບີໂລນຈະບໍ່ສົມບູນ ຈົນສະພາບດັ່ງກ່າວເກີດຂຶ້ນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໃນປະເທດທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ເປັນຄຣິສຕຽນ ມີຄວາມສຳພັນກັບໂລກຢ່າງສົມບູນ. ການປ່ຽນແປງນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນເປັນຂັ້ນເປັນຕອນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ; ສະນັ້ນ, ຄວາມສຳເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງພຣະນິມິດບົດທີ 14:8 ຍັງເປັນເລື່ອງຂອງອະນາຄົດຢູ່. {GC 389.3}

ເຖິງແມ່ນວ່າ ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍທີ່ເປັນອົງປະກອບຂອງບາບີໂລນ ຢູ່ໃນສະພາບທີ່ມືດມົນຝ່າຍຈິດວິນຍານ ແລະ ຫ່າງເຫີນຈາກພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ຄຣິສຕຽນທີ່ແທ້ຈິງສ່ວນໃຫຍ່ ຍັງຄົງຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນ. ມີຫຼາຍຄົນທີ່ຍັງບໍ່ເຄີຍຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມຈິງພິເສດສຳລັບຍຸກສະໄໝນີ້. ມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ພໍໃຈກັບສະພາບຂອງຕົນໃນປັດຈຸບັນ ແລະ ປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຫຼາຍຂຶ້ນ. ພວກເຂົາຊອກຫາລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິສຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງຕົນແຕ່ບໍ່ເຫັນ. ເມື່ອບັນດາຄຣິສຕະຈັກດັ່ງກ່າວ ຕີຕົວອອກຫ່າງຈາກຄວາມຈິງໄປເລື້ອຍໆ ແລະ ໄປຜູກພັນກັບຝ່າຍໂລກຫຼາຍຂຶ້ນ, ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງກຸ່ມຈະຂະຫຍາຍອອກກວ້າງ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍຈະຕ້ອງແຍກຈາກກັນ. ເວລາຈະມາເຖິງ ເມື່ອຜູ້ທີ່ຮັກພຣະເຈົ້າຢ່າງສຸດຈິດສຸດໃຈ ຈະບໍ່ສາມາດຢູ່ໃນກຸ່ມຄົນທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ “ຮັກຄວາມສະໜຸກຫຼາຍກວ່າຮັກພຣະເຈົ້າ” ໄດ້, ຄືຄົນທີ່ “ເຮັດເໝືອນຄົນນັບຖືພຣະເຈົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ວ່າຣິດອຳນາດຂອງການນັບຖືນັ້ນ ເຂົາກໍປະຕິເສດເສຍ.” (2 ຕີໂມທຽວ 3:4–5 LO1972). {GC 390.1}

ພຣະນິມິດບົດທີ 18 ກ່າວເຖິງເວລາໜຶ່ງເມື່ອຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໄດ້ປະຕິເສດຄຳເຕືອນທັງສາມຂອງພຣະນິມິດ 14:6–12. ໃນຄາວນັ້ນ, ສະພາບຂອງຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນຈະເປັນໄປຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງຢ່າງສົມບູນ ແລະ ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນຈະຖືກຮຽກເອີ້ນໃຫ້ແຍກຕົວອອກຈາກບາບີໂລນ. ຄຳເຕືອນນີ້ເປັນຂ່າວສານອັນສຸດທ້າຍທີ່ຈະປະກາດໃຫ້ແກ່ໂລກ ແລະ ມັນຈະບັນລຸຜົນຂອງມັນຈົນສຳເລັດ. ເມື່ອນັ້ນທຸກຄົນທີ່ “ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຄວາມຈິງ ຄືຜູ້ທີ່ເພີດເພີນຢູ່ໃນການຊົ່ວຮ້າຍ” (2 ເທສະໂລນິກ 2:12) ຈະຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຖືກຫຼອກລວງຢ່າງຮ້າຍແຮງເພື່ອຈະເຊື່ອຄວາມບໍ່ຈິງ. ໃນຄາວນັ້ນ, ແສງແຫ່ງຄວາມຈິງຈະສ່ອງມາຍັງທຸກຄົນທີ່ເປີດໃຈຕ້ອນຮັບຄວາມຈິງ ແລະ ລູກຂອງພຣະເຈົ້າທຸກຄົນທີ່ຍັງຄົງຢູ່ໃນບາບີໂລນຈະຕອບຮັບຕໍ່ຄຳຮຽກເອີ້ນທີ່ກ່າວວ່າ: “ໄພ່ພົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກມະຫານະຄອນນັ້ນເສຍ.” (ພຣະນິມິດ 18:4). {GC 390.2}

  1. ບຼິສ (Bliss), ໜ້າ 328. ↩

  2. ໜັງສືພິມ Congregational Journal, ວັນທີ 23 ພຶດສະພາ 1844. ↩

  3. ຣິດຊາດ ຊານໂລເນີ (Richard Challoner), The Catholic Christian Instructed, ຄຳນຳ, ໜ້າ 21, 22. ↩

  4. ງານຂຽນຂອງ ຊາມູເອນ ຮົບກິນສ໌ (Samuel Hopkins), ເຫຼັ້ມ 2, ໜ້າ 328. ↩

  5. ໂທມັດ ກຸດຣີ (Thomas Guthrie), ຂ່າວປະເສີດໃນພຣະທຳເອເຊກຽນ, ໜ້າ 237. ↩

  6. ໂຣເບີດ ໂຣບິນສັນ (Robert Robinson), ງານວິໄຈເລື່ອງລະບົບຄຣິສຕະຈັກ, ບົດທີ 6, ວັກ 17, ໜ້າ 51. ↩

  7. ຄຳປາໄສຂອງກາວາຊີ (Gavazzi), ໜ້າ 278. ↩

  8. ອ້າງອີງຈາກທີ່ດຽວກັນ, ໜ້າ 278. ↩

  9. 1 ໂຢຮັນ 2:16 LCV. ↩

  10. ງານຂຽນຂອງເວສະລີ (Wesley), ຄຳເທດສະໜາທີ 50, “ການໃຊ້ເງິນ.” ↩

  11. ໜັງສື ຄຣິສຕຽນທີ່ມີສຸຂະພາບດີ (The Healthy Christian), ຫົວຂໍ້: ຄຳວິງວອນຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ, ໜ້າ 141, 142 ສະບັບ 1871. ↩

  12. Second Advent Library, ໃບປິວສະບັບທີ 39. ↩

  13. ບົດເທດສະໜາເລື່ອງ: “ພຣະຄຳພີເປັນຫຼັກຂໍ້ເຊື່ອທີ່ພຽງພໍ,” ເທດທີ່ເມືອງຟັອດເວນ, ລັດອິນດີແອນາ, ວັນທີ 22 ກຸມພາ 1846. ↩