12 ການປະຕິຮູບໃນປະເທດຝຣັ່ງ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ຄວາມຂັດແຍ້ງສືບຕໍ່ຫຼາຍປີ

ການປະທ້ວງແຫ່ງເມືອງສະປາຍ ແລະ ການປະກາດຫຼັກຂໍ້ເຊື່ອທີ່ເມືອງອອກເບີກ ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງການປະຕິຮູບໃນເຢຍລະມັນນັ້ນ ຕາມດ້ວຍຄວາມຂັດແຍ້ງ ແລະ ຄວາມມືດມົນເປັນເວລາຫຼາຍປີ. ຄວາມແຕກແຍກໃນກຸ່ມຜູ້ສະໜັບສະໜູນຂະບວນການປະຕິຮູບ ແລະ ການຖືກໂຈມຕີຈາກພວກສັດຕູທີ່ມີອຳນາດ ເຮັດໃຫ້ນິກາຍໂປຣແຕັສຕັງອ່ອນແອລົງ ຈົນເບິ່ງຄືວ່າຈະຕ້ອງຖືກທຳລາຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຫຼາຍພັນຄົນຍອມສະຫຼະຊີວິດຍ້ອນຄວາມເຊື່ອ. ເກີດສົງຄາມກາງເມືອງ; ຝ່າຍໂປຣແຕັສຕັງຖືກສະມາຊິກທີ່ເປັນຕົວຕັ້ງຕົວຕີຄົນໜຶ່ງທໍລະຍົດ, ເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຈົ້າແຂວງຝ່າຍການປະຕິຮູບບາງຄົນທີ່ສູງສະຫງ່າທີ່ສຸດຕົກຢູ່ໃນກຳມືຂອງຈັກກະພັດ ແລະ ຖືກລາກເປັນຊະເລີຍຕາມເມືອງຕ່າງໆ. ແຕ່ໃນເວລາທີ່ຈັກກະພັດເບິ່ງຄືມີໄຊຊະນະນັ້ນ, ເພິ່ນກໍພັດຕ້ອງພົບກັບຄວາມພ່າຍແພ້. ເພິ່ນໄດ້ເຫັນເຫຍື່ອຖືກກອບກູ້ອອກຈາກກຳມື ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍຕ້ອງປະກາດການຍອມຮັບຕໍ່ຫຼັກຄຳສອນ ເຊິ່ງເພິ່ນໄດ້ທຸ້ມເທຊີວິດເພື່ອທຳລາຍ. ເພິ່ນໄດ້ເອົາອານາຈັກ, ຊັບສົມບັດ ແລະ ຊີວິດຂອງເພິ່ນເອງມາເດີມພັນ ເພື່ອທຳລາຍຄຳສອນທີ່ເພິ່ນເຫັນວ່ານອກຮີດ. ບັດນີ້ຈັກກະພັດເຫັນກອງທັບຂອງເພິ່ນຖືກທຳລາຍໃນສະໜາມຮົບ, ເງິນຄຳໃນກອງຄັງຖືກໃຊ້ຈ່າຍຈົນຫຼ້ອນ ແລະ ປະຊາຊົນໃນອານາຈັກທັງຫຼາຍຂອງເພິ່ນຂູ່ວ່າຈະກະບົດ; ໃນຂະນະດຽວກັນນັ້ນ, ຄວາມເຊື່ອທີ່ເພິ່ນພະຍາຍາມສະກັດກັ້ນຢ່າງໄຮ້ປະໂຫຍດ ກໍກຳລັງຂະຫຍາຍອອກໄປໃນທຸກແຫ່ງຫົນ. ທີ່ຜ່ານມາຈັກກະພັດຊານສ໌ທີ 5 ໄດ້ສູ້ຮົບກັບພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ. ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ: “ໃຫ້ມີແສງແຈ້ງສ່ອງຂຶ້ນ,”¹ ແຕ່ເພິ່ນພະຍາຍາມຮັກສາຄວາມມືດໃຫ້ຄົງຢູ່. ຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງເພິ່ນລົ້ມເຫຼວ; ແລ້ວໃນສະພາບທີ່ແກ່ຊະລາກ່ອນໄວ ແລະ ອ່ອນເພຍເມື່ອຍແຮງຈາກການດິ້ນຮົນອັນຍາວນານ, ເພິ່ນຈຶ່ງສະຫຼະຣາຊບັນລັງ ແລະ ໄປຈຳສິນໃນສຳນັກນັກບວດ. {GC 211.1}

ໃນປະເທດສວິສເຊີແລນໄດ້ເກີດວັນເວລາທີ່ມືດມົນສຳລັບຂະບວນການປະຕິຮູບ ເໝືອນທີ່ເກີດໃນປະເທດເຢຍລະມັນ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ມີຫຼາຍກຸ່ມເມືອງທີ່ຮັບເອົາຫຼັກຄວາມເຊື່ອຂອງຝ່າຍປະຕິຮູບ, ແຕ່ກໍຍັງມີບາງກຸ່ມເມືອງຫຼັບຫູຫຼັບຕາ ແລະ ຢຶດຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມເອົາໄວ້ແໜ້ນ. ໃນທີ່ສຸດ, ການຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ປາຖະໜາທີ່ຈະຮັບເອົາຄວາມຈິງ ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດສົງຄາມກາງເມືອງ. ທ່ານ ສວິງລີ ແລະ ຫຼາຍຄົນທີ່ຮ່ວມກັບເພິ່ນໃນການປະຕິຮູບນັ້ນ ໄດ້ລົ້ມຕາຍໃນສະໜາມຮົບອັນນອງເລືອດທີ່ກາເປນ (Cappel). ເອໂກລຳພາດິອັດ ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກຫາຍະນະທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວ ແລະ ຕໍ່ມາບໍ່ດົນກໍເສຍຊີວິດ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມສະຫຼອງໄຊຊະນະ; ແລະໃນຫຼາຍບ່ອນເບິ່ງຄືວ່າ ກຳລັງຈະໄດ້ທຸກສິ່ງທີ່ສູນເສຍໄປນັ້ນກັບຄືນມາ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງມີແຜນການອັນໝັ້ນຄົງນິຣັນດອນກໍບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມໄພ່ພົນ ຫຼື ວຽກງານຂອງພຣະອົງ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຊົງປົດປ່ອຍພວກເຂົາ. ພຣະອົງຊົງຮຽກເອີ້ນຄົນງານເພື່ອສືບຕໍ່ວຽກງານການປະຕິຮູບໃນດິນແດນຕ່າງໆ. {GC 211.2}

ເລີເຟວ ແລະ ແຟໂຣ

ໃນປະເທດຝຣັ່ງ ກ່ອນທີ່ຊື່ຂອງລູເທີໄດ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນຖານະນັກປະຕິຮູບ, ແສງອາລຸນເລີ່ມແຈ້ງເບີກຟ້າແລ້ວ. ໜຶ່ງໃນຜູ້ທຳອິດທີ່ຮັບແສງສະຫວ່າງນັ້ນ ແມ່ນຊາຍຊະລາຄົນໜຶ່ງຊື່ເລີເຟວ (Lefevre). ເພິ່ນເປັນຜູ້ທີ່ມີຄວາມຮູ້ຈາກການສຶກສາຮ່ຳຮຽນຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ເປັນອາຈານສອນຢູ່ມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລແຫ່ງນະຄອນປາຣີ ແລະ ເປັນຜູ້ສະໜັບສະໜູນລະບອບສັນຕະປາປາຢ່າງຈິງໃຈ ແລະ ກະຕືລືລົ້ນ. ໃນຂະນະທີ່ຄົ້ນຄວ້າໜັງສືບູຮານ ເພິ່ນກໍຫັນໄປໃຫ້ຄວາມສົນໃຈກັບພຣະຄຳພີ ຈຶ່ງນຳມາປະກອບເຂົ້າໃນການສອນນັກສຶກສາຂອງຕົນ. {GC 212.1}

ເລີເຟວເທີດທູນບູຊາພວກນັກບຸນຢ່າງໃຈຈົດໃຈຈໍ່ ຈຶ່ງຕັດສິນໃຈລົງມືຂຽນປະຫວັດສາດຂອງພວກນັກບຸນ ແລະ ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ສະຫຼະຊີວິດຍ້ອນຄວາມເຊື່ອ ຕາມທີ່ປາກົດໃນຕຳນານຕ່າງໆຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ນີ້ແມ່ນວຽກງານທີ່ໜັກໜ່ວງ, ແຕ່ຫຼັງຈາກທີ່ຂຽນໄປຫຼາຍພໍສົມຄວນແລ້ວ ເພິ່ນຄິດວ່າບາງທີອາດຈະມີຂໍ້ມູນໃນພຣະຄຳພີທີ່ເປັນປະໂຫຍດສຳລັບງານຂຽນໃນຄັ້ງນີ້ ເພິ່ນຈຶ່ງເລີ່ມສຶກສາພຣະຄຳພີເພື່ອປະກອບສ່ວນໃນໜັງສືດັ່ງກ່າວ. ແທ້ຈິງເພິ່ນໄດ້ອ່ານເຈິປະຫວັດຂອງນັກບຸນຫຼາຍຄົນໃນພຣະຄຳພີ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດັ່ງທີ່ປາກົດຢູ່ໃນປະຕິທິນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ; ຄວາມສະຫວ່າງຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ສ່ອງແຈ້ງເຂົ້າມາໃນຈິດໃຈຂອງເພິ່ນ. ດ້ວຍຄວາມປະຫຼາດໃຈ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກຂະເຫຍືອງ ເພິ່ນຈຶ່ງປະວາງໂຄງການສ່ວນຕົວລົງ ເພື່ອອຸທິດຕົນໃນການສຶກສາຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ການແບ່ງປັນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນບໍ່ຊ້າບໍ່ດົນ ເພິ່ນກໍເລີ່ມສອນຄວາມຈິງອັນລ້ຳຄ່າ ເຊິ່ງເພິ່ນໄດ້ຄົ້ນພົບໃນພຣະຄຳພີ. {GC 212.2}

ໃນປີ 1512, ກ່ອນທີ່ລູເທີ ຫຼື ສວິງລີໄດ້ເລີ່ມການປະຕິຮູບ, ທ່ານ ເລີເຟວ ໄດ້ຂຽນວ່າ: “ແມ່ນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງໃຫ້ເຮົາມີຄວາມຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ເຊິ່ງລ້ວນແຕ່ເປັນພຣະຄຸນທີ່ໃຫ້ຄວາມຊອບທຳນັ້ນສຳລັບຊີວິດນິຣັນ.”² ເພິ່ນພິຈາລະນາເຖິງຄວາມລ້ຳເລິກແຫ່ງການຊົງໄຖ່ຈຶ່ງຮ້ອງອອກມາວ່າ: “ໂອ້, ການແລກປ່ຽນອັນລ້ຳເລີດທີ່ເກີນບັນລະຍາຍ: ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ມີບາບຖືກຕັດສິນລົງໂທດ ໃນຂະນະທີ່ຄົນຜິດໄດ້ຮັບອິດສະຫຼະ; ພຣະອົງຜູ້ທີ່ຊົງໃຫ້ພຣະພອນໄດ້ຖືກສາບແຊ່ງ ແລະ ຜູ້ທີ່ຕ້ອງຄຳສາບແຊ່ງກໍໄດ້ຮັບພຣະພອນ; ພຣະອົງຜູ້ໃຫ້ຊີວິດໄດ້ເສຍຊີວິດ ແລະ ຜູ້ມີສະພາບເໝືອນຄົນຕາຍກັບໄດ້ຊີວິດ; ພຣະອົງຜູ້ຊົງປະກອບດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຊົງຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຄວາມມືດ ແລະ ຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກແຕ່ຄວາມສັບສົນພັດໄດ້ຮັບສະຫງ່າຣາສີ.”³ {GC 212.3}

ໃນຂະນະທີ່ສອນວ່າສະຫງ່າຣາສີແຫ່ງຄວາມລອດເປັນຂອງພຣະເຈົ້າພຽງແຕ່ຜູ້ດຽວ, ເພິ່ນກໍຍັງໄດ້ປະກາດວ່າ ໜ້າທີ່ຂອງການເຊື່ອຟັງເປັນຂອງມະນຸດ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ຖ້າທ່ານເປັນສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິສແລ້ວ, ທ່ານກໍເປັນອະໄວຍະວະສ່ວນໜຶ່ງໃນພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ; ຖ້າທ່ານເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນພຣະກາຍຂອງພຣະອົງແລ້ວ ກໍສະແດງວ່າທຳມະຊາດຂອງພຣະເຈົ້າດຳລົງຢູ່ໃນທ່ານ.…ໂອ້ ຖ້າຫາກມະນຸດສາມາດເຂົ້າໃຈຢ່າງຖ່ອງແທ້ເຖິງສິດທິພິເສດນີ້ໄດ້, ພວກເຂົາຈະມີຊີວິດທີ່ສະອາດບໍຣິສຸດປາສະຈາກຄວາມຊົ່ວພຽງໃດ ແລະ ເມື່ອປຽບທຽບກັບສະຫງ່າຣາສີທີ່ຢູ່ພາຍໃນຕົນ ຄືສະຫງ່າຣາສີທີ່ມະນຸດບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້, ພວກເຂົາຈະຖືວ່າ ສະຫງ່າຣາສີທັງໝົດຂອງໂລກນີ້ບໍ່ມີຄ່າຫຍັງເລີຍ.”⁴ {GC 213.1}

ມີນັກສຶກສາບາງຄົນຂອງເລີເຟວ ທີ່ໄດ້ຮັບຟັງການສອນຂອງເພິ່ນຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ; ແລະຫຼັງຈາກທີ່ເພິ່ນເສຍຊີວິດ ພວກເຂົາຍັງສືບຕໍ່ປະກາດສັດຈະທຳຄວາມຈິງເປັນເວລາດົນ. ໜຶ່ງໃນນັ້ນຄື ວິນລຽມ ແຟໂຣ (William Farel). ພໍ່ແມ່ຂອງເພິ່ນເປັນຄົນທຳມະທຳໂມ ແລະ ໄດ້ສອນເພິ່ນໃຫ້ເຊື່ອວາງໃຈໃນຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂດຍບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ. ເພິ່ນອາດກ່າວກ່ຽວກັບຕົວເອງໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງອັກຄະສາວົກໂປໂລວ່າ: “ຂ້ານ້ອຍດຳເນີນຊີວິດໃນຖານະເປັນສະມາຊິກຂອງຄະນະຟາຣີຊາຍ ຄືພວກທີ່ຖືສາສະໜາຢ່າງເຄັ່ງຄັດທີ່ສຸດ.” (ກິດຈະການ 26:5). ເພິ່ນສັດທາໃນຄຣິສຕະຈັກໂຣມຢ່າງແຮງກ້າ ແລະ ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນຢ່າງຮຸນແຮງທີ່ຈະທຳລາຍທຸກຄົນທີ່ກ້າຕໍ່ຕ້ານຄຣິສຕະຈັກ. ພາຍຫຼັງເພິ່ນໄດ້ກ່າວເຖິງຊີວິດຂອງຕົນໃນຊ່ວງນັ້ນວ່າ: “ເມື່ອໄດ້ຍິນຜູ້ໃດເວົ້າຕໍ່ຕ້ານສັນຕະປາປາ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະກັດແຂ້ວເໝືອນກັບໝາປ່າທີ່ຮ້າຍກາດ.”⁵ ເພິ່ນໄດ້ບູຊາພວກນັກບຸນຢ່າງບໍ່ຮູ້ອິດຮູ້ເມື່ອຍ ແລະ ໄປຢາມໂບດຕ່າງໆທົ່ວນະຄອນປາຣີກັບອາຈານເລີເຟວ ເພື່ອນະມັດສະການທີ່ແທ່ນບູຊາ ແລະ ປະດັບສານສັກສິດດ້ວຍຂອງຖວາຍ. ແຕ່ທັງໝົດນັ້ນບໍ່ສາມາດນຳມາເຊິ່ງສັນຕິສຸກໃນຈິດໃຈໄດ້. ແຟໂຣສຳນຶກໃນຄວາມບາບຢ່າງຈັບໃຈ, ເຊິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ເພິ່ນເຮັດເພື່ອບຳເພັນບຸນ ກໍບໍ່ສາມາດລົບລ້າງຄວາມຮູ້ສຶກນັ້ນໄດ້. ເພິ່ນຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງອາຈານເລີເຟວເໝືອນເປັນສຽງທີ່ກ່າວຈາກສະຫວັນວ່າ: “ຄວາມລອດເປັນເລື່ອງຂອງພຣະຄຸນ.” “ຜູ້ບໍຣິສຸດຖືກຕັດສິນລົງໂທດ ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ກະທຳຜິດພົ້ນໂທດ.” “ມີແຕ່ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິສເທິງໄມ້ກາງແຂນເທົ່ານັ້ນ ທີ່ເປີດປະຕູສະຫວັນ ແລະ ປິດປະຕູຂອງນະຣົກ.”⁶ {GC 213.2}

ແຟໂຣຮັບເອົາຄວາມຈິງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ການກັບໃຈຂອງເພິ່ນເໝືອນການກັບໃຈຂອງອາຈານໂປໂລ, ເພິ່ນຈຶ່ງຫັນຈາກການເປັນທາດຂອງຮີດຄອງປະຕິບັດທີ່ສືບທອດມາຈາກບັນພະບຸລຸດ ໄປສູ່ເສລີພາບຂອງລູກຂອງພຣະເຈົ້າ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ແທນທີ່ຈະມີຫົວໃຈໂຫດຫ້ຽມເໝືອນໝາປ່າທີ່ຮ້າຍກາດ” ເພິ່ນກັບມີ “ຫົວໃຈເໝືອນລູກແກະທີ່ອ່ອນໂຍນ ແລະ ບໍ່ມີພິດໄພ; ເພິ່ນໄດ້ຕັດໃຈຈາກສັນຕະປາປາຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະ ມອບໃຈໃຫ້ພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສ.”⁷ {GC 214.1}

ເຈົ້າຄະນະແຫ່ງເມືອງໂມ

ໃນຂະນະທີ່ເລີເຟວຍັງສືບຕໍ່ເຜີຍແຜ່ຄວາມສະຫວ່າງໃຫ້ແກ່ນັກສຶກສາຂອງເພິ່ນ, ແຟໂຣກໍອອກໄປປະກາດຄວາມຈິງໃຫ້ປະຊາຊົນຢ່າງເປີດເຜີຍດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນໃນພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິສເໝືອນທີ່ເຄີຍມີໃຫ້ກັບວຽກງານຂອງສັນຕະປາປາ. ໃນບໍ່ຊ້າມີເຈົ້າໜ້າທີ່ຄຣິສຕະຈັກຄົນໜຶ່ງ ຄືເຈົ້າຄະນະແຫ່ງເມືອງໂມ (Meaux) ໄດ້ມາຮ່ວມປະກາດກັບພວກເຂົາ. ຕໍ່ມາກໍມີຄົນອື່ນທີ່ມີຄວາມໂດດເດັ່ນໃນເລື່ອງຄວາມສາມາດ ແລະ ວິຊາຄວາມຮູ້ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນການປະກາດຂ່າວປະເສີດດ້ວຍ, ແລ້ວກໍມີຄົນຮັບເຊື່ອຈາກທຸກຊົນຊັ້ນຂອງສັງຄົມ ຕັ້ງແຕ່ຄົນໃນບ້ານເຮືອນຂອງພວກຊ່າງຝີມື ແລະ ຊາວບ້ານທຳມະດາ ຈົນເຖິງຄົນໃນຣາຊວັງຂອງກະສັດ. ເອື້ອຍຂອງຟຣານຊິສທີ 1 ຜູ້ເປັນກະສັດຢູ່ໃນຂະນະນັ້ນ ໄດ້ຮັບເຊື່ອໃນຄຳສອນຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບສາສະໜາ. ກະສັດຟຣານຊິສເອງ ແລະ ແມ່ຂອງເພິ່ນເບິ່ງຄືວ່າຈະເຫັນດີກັບຄຳສອນດັ່ງກ່າວໃນຊ່ວງໄລຍະໜຶ່ງ; ພວກນັກປະຕິຮູບຈຶ່ງເຝົ້າຫວັງທີ່ຈະເຫັນວັນທີ່ຄົນທົ່ວປະເທດຝຣັ່ງໄດ້ຮັບເຊື່ອໃນຂ່າວປະເສີດ. {GC 214.2}

ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສົມຫວັງ. ມີການທົດລອງ ແລະ ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງລໍຖ້າພວກສາວົກຂອງພຣະຄຣິສ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະເຈົ້າຊົງເມດຕາພວກນັກປະຕິຮູບ ແລະ ປິດບັງເລື່ອງນີ້ໄວ້ຈາກຕາຂອງພວກເຂົາ. ມີຄວາມສະຫງົບສຸກຢູ່ຊ່ວງໄລຍະເວລາໜຶ່ງ ອັນເປັນໂອກາດໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຮັບການເສີມແຮງ ເພື່ອຈະສາມາດຮັບມືກັບພະຍຸແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງນັ້ນໄດ້. ໃນເວລາດັ່ງກ່າວ ຂະບວນການປະຕິຮູບໄດ້ມີການຂະຫຍັບຂະຫຍາຍຢ່າງໄວວາ. ເຈົ້າຄະນະແຫ່ງເມືອງໂມໄດ້ເຮັດວຽກຢ່າງກະຕືລືລົ້ນໃນເຂດຮັບຜິດຊອບຂອງຕົນເອງ ເພື່ອສັ່ງສອນພວກບາດຫຼວງ ແລະ ປະຊາຊົນ. ພວກບາດຫຼວງທີ່ເຮັດຜິດສິນທຳ ແລະ ຂາດການຮຽນຮູ້ຖືກປົດອອກຈາກຕຳແໜ່ງ ແລະ ເທົ່າທີ່ເປັນໄປໄດ້ ກໍມີການຕັ້ງຄົນທີ່ມີສິນທຳ ແລະ ການສຶກສາມາແທນທີ່. ເຈົ້າຄະນະປາຖະໜາຢ່າງແຮງກ້າໃຫ້ສະມາຊິກຂອງເພິ່ນສາມາດເຂົ້າເຖິງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້, ແລ້ວບໍ່ດົນກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ. ເລີເຟວລົງມືແປພຣະຄຳພີໃໝ່; ສະນັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຳພີພາສາເຢຍລະມັນຂອງລູເທີກຳລັງຕີພິມທີ່ເມືອງວິດ­ເທັນ­ເບີກ ພຣະຄຳພີໃໝ່ພາສາຝຣັ່ງໄດ້ຖືກພິມເຜີຍແຜ່ທີ່ເມືອງໂມ. ເຈົ້າຄະນະໄດ້ທຸ້ມເທເຮັດວຽກໂດຍບໍ່ລົດລະ ແລະ ຈ່າຍເງິນໂດຍບໍ່ຫົດມື ເພື່ອແຈກຈຳໜ່າຍພຣະຄຳພີໃນເຂດຮັບຜິດຊອບຂອງຕົນ; ໃນບໍ່ຊ້າບໍ່ດົນ ປະຊາຊົນຊາວເມືອງໂມຈຶ່ງໄດ້ເປັນເຈົ້າຂອງພຣະຄຳພີ. {GC 214.3}

ນັກເດີນທາງທີ່ໃກ້ຕາຍເພາະຂາດນ້ຳຈະດື່ມນ້ຳຈາກຕານ້ຳໃສດ້ວຍຄວາມຍິນດີສັນໃດ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍໄດ້ຮັບເອົາຂ່າວສານແຫ່ງສະຫວັນສັນນັ້ນ. ກະສິກອນທີ່ເຮັດວຽກຕາມທົ່ງໄຮ່ທົ່ງນາ ແລະ ຊ່າງຝີມື ຕ່າງຄົນຕ່າງເພີ່ມຄວາມສຸກໃຫ້ກັບວຽກງານປະຈຳວັນ ໂດຍການເວົ້າເຖິງຄວາມຈິງອັນລ້ຳຄ່າໃນພຣະຄຳພີ. ໃນຕອນແລງ ແທນທີ່ຈະໄປຮ້ານເຫຼົ້າຮ້ານເບຍ ພວກເຂົາໄດ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ໃນບ້ານເຮືອນຂອງກັນແລະກັນ ເພື່ອອ່ານພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ຮ່ວມກັນອະທິຖານ ແລະ ສັນລະເສີນ. ບໍ່ດົນກໍມີການປ່ຽນແປງອັນໃຫຍ່ຫຼວງໃນຊຸມຊົນເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງເຫັນໄດ້ຈະແຈ້ງ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະເປັນຊົນຊັ້ນທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດ, ເປັນຄົນຍາກຈົນທີ່ຂາດການສຶກສາ ແລະ ຕ້ອງເຮັດວຽກໜັກ, ແຕ່ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ປ່ຽນແປງ ແລະ ເຊີດຊູພວກເຂົາເຊິ່ງເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄົນຖ່ອມຕົວ, ມີຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມບໍຣິສຸດ, ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນພະຍານເຖິງຜົນຂອງຂ່າວປະເສີດໃນຊີວິດຂອງຜູ້ທີ່ຮັບເອົາດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ. {GC 215.1}

ແສງສະຫວ່າງທີ່ຈູດປະກາຍທີ່ເມືອງໂມໄດ້ສ່ອງອອກໄປໄກ; ທຸກມື້ທຸກວັນຈຳນວນຜູ້ຮັບເຊື່ອໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນ. ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຖືກກະສັດຢັບຢັ້ງຢູ່ຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ເພາະເພິ່ນກຽດຊັງທີ່ພວກບາດຫຼວງຖືກຄອບງຳດ້ວຍອະຄະຕິ; ແຕ່ໃນທີ່ສຸດພວກຜູ້ນຳຝ່າຍສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບໃນສິ່ງທີ່ພວກຕົນຕ້ອງການ ຈຶ່ງມີການປັກຫຼັກປະຫານຂຶ້ນ. ເມື່ອເຈົ້າຄະນະແຫ່ງເມືອງໂມຖືກສະຖານະການບັງຄັບໃຫ້ຕ້ອງເລືອກລະຫວ່າງການຖືກປະຫານດ້ວຍການເຜົາໄຟກັບການປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອ, ເພິ່ນຈຶ່ງຕັດສິນໃຈເລືອກເອົາທາງທີ່ງ່າຍກວ່າ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ນຳໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອແລ້ວກໍຕາມ, ຝູງແກະຂອງເພິ່ນກໍຍັງຄົງຢຶດໝັ້ນຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອ. ຫຼາຍຄົນຍອມຖືກປະຫານຊີວິດ ແລະ ໄດ້ເປັນພະຍານເພື່ອຄວາມຈິງທ່າມກາງແປວໄຟ. ໂດຍຄວາມກ້າຫານ ແລະ ຄວາມສັດຊື່ທ່າມກາງແປວໄຟແຫ່ງແດນປະຫານ, ຊາວຄຣິສຕຽນຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ກ່າວແກ່ຫຼາຍພັນຄົນ ຜູ້ເຊິ່ງໃນຍາມທີ່ສຸກສະບາຍບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາ. {GC 215.2}

ທ່ານ ເບີຄວິນ ອຸທິດຕົນເພື່ອປະກາດຂ່າວປະເສີດ

ບໍ່ແມ່ນພຽງຄົນຍາກຈົນ ແລະ ຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍເທົ່ານັ້ນທີ່ກ້າເປັນພະຍານເພື່ອພຣະຄຣິສທ່າມກາງຄວາມທຸກທໍລະມານ ແລະ ການຖືກໝິ່ນປະໝາດ. ໃນຜາສາດຫີນຂອງພວກຂຸນນາງ ແລະ ໃນຣາຊວັງຂອງກະສັດ ຍັງມີຄົນທີ່ມີຈິດວິນຍານສູງສົ່ງ ທີ່ຖືວ່າຄວາມຈິງມີຄ່າຍິ່ງກວ່າຊັບສົມບັດ, ຕຳແໜ່ງ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ຊີວິດ. ປາກົດວ່າ ຜູ້ທີ່ໃສ່ເຄື່ອງເກາະຂອງເຈົ້ານາຍບາງຄົນມີຈິດວິນຍານອັນສູງສົ່ງ ແລະ ໝັ້ນຄົງກວ່າເຈົ້າຄະນະຜູ້ແຕ່ງກາຍດ້ວຍເສື້ອຄຸມຍາວ ແລະ ໝວກປະຈຳຕຳແໜ່ງ. ທ່ານ ຫຼຸຍສ໌ ແຫ່ງເບີຄວິນ (Louis de Berquin) ເປັນຕົວຢ່າງຂອງຄົນກຸ່ມນີ້. ເພິ່ນເກີດໃນຕະກູນຂຸນນາງ, ເປັນອັດສະວິນຜູ້ກ້າຫານປະຈຳຣາຊສຳນັກ, ເປັນຄົນທີ່ອຸທິດຕົນໃນການສຶກສາ, ມີມາລະຍາດ ແລະ ສິນທຳຢ່າງບໍ່ມີຕຳໜິ. ນັກຂຽນຄົນໜຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ: “ເພິ່ນເປັນຜູ້ຕິດຕາມກົດລະບຽບຂອງລະບອບສັນຕະປາປາຢ່າງເຄັ່ງຄັດ ແລະ ມັກຟັງຄຳເທດສະໜາ ແລະ ຖ້ອຍຄຳປະກອບພິທີສິນລະນຶກຂອງກາໂຕລິກເປັນປະຈຳ.…ແຕ່ໃນທ່າມກາງຄຸນງາມຄວາມດີທັງໝົດຂອງເພິ່ນນັ້ນ ຂໍ້ທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດເໜືອສິ່ງອື່ນໃດຄື ເພິ່ນຖືວ່າ ຄຳສອນຂອງຄະນະລູເທີແຣນເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າລັງກຽດເປັນພິເສດ.” ແຕ່ເຊັ່ນດຽວກັບອີກຫຼາຍຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງນຳໃຫ້ອ່ານພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ, ເພິ່ນກໍປະຫຼາດໃຈເມື່ອພົບວ່າພຣະຄຳພີ “ບໍ່ແມ່ນຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ, ແຕ່ເປັນຄຳສອນຂອງລູເທີ.”⁸ ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ເພິ່ນໄດ້ອຸທິດຕົນດ້ວຍສິ້ນສຸດຫົວໃຈໃນການປະກາດຂ່າວປະເສີດ. {GC 215.3}

ເພິ່ນເປັນ “ຂຸນນາງທີ່ມີການສຶກສາຫຼາຍທີ່ສຸດໃນປະເທດຝຣັ່ງ,” ເປັນຄົນສະຫຼຽວສະຫຼາດ, ມີວາຈາຄົມຄາຍ, ເປັນຄົນກ້າຫານ, ສູ້ບໍ່ຖອຍ, ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນເໝືອນດັ່ງເຫຼົ່າວິລະຊົນ ແລະ ມີອິດທິພົນໃນຣາຊສຳນັກ ເນື່ອງຈາກເພິ່ນເປັນຄົນໜຶ່ງທີ່ກະສັດນິຍົມຊົມຊອບ; ເພາະສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ຈຶ່ງມີຫຼາຍຄົນຖືວ່າເພິ່ນຈະເປັນຜູ້ປະຕິຮູບປະເທດຊາດຂອງຕົນຢ່າງແນ່ນອນ. ທ່ານ ເບຊາ (Beza) ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ຖ້າຫາກກະສັດຟຣານຊິສທີ 1 ເໝືອນເຈົ້າແຂວງ[ເຟຣເດີຣິກ], ເບີຄວິນຄົງໄດ້ເປັນລູເທີອີກຄົນທີສອງ.” ສ່ວນພວກນິຍົມສັນຕະປາປາກໍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ: “ລາວແຮງຮ້າຍກວ່າລູເທີອີກ.”⁹ ສຳລັບຄົນທີ່ສະໜັບສະໜູນຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃນປະເທດຝຣັ່ງ ກໍຖືວ່າເພິ່ນໜ້າຢ້ານກົວກວ່າລູເທີແທ້ໆ. ພວກເຂົາໄດ້ຈັບເພິ່ນເຂົ້າຄຸກໃນຂໍ້ຫາເປັນຄົນນອກຮີດ, ແຕ່ກະສັດໄດ້ປ່ອຍເພິ່ນອອກມາໃຫ້ເປັນອິດສະຫຼະ. ການຕໍ່ສູ້ໄດ້ສືບຕໍ່ຫຼາຍປີ. ກະສັດຟຣານຊິສຍັງລັງເລຢູ່ລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ແລະ ຂະບວນການປະຕິຮູບ, ເພິ່ນຈຶ່ງສະຫຼັບໄປມາລະຫວ່າງການຍິນຍອມ ແລະ ການຢັບຢັ້ງຄວາມກະຕືລືລົ້ນອັນແຮງກ້າຂອງພວກບາດຫຼວງ. ເບີຄວິນຖືກຈັບຂັງຄຸກຢູ່ສາມຄັ້ງ ແຕ່ກະສັດໄດ້ປ່ອຍຕົວທຸກຄັ້ງໄປ ເພາະຟຣານຊິສຊົມເຊີຍຄວາມສະຫຼາດ ແລະ ອຸປະນິໄສອັນດີງາມຂອງເພິ່ນ ຈຶ່ງບໍ່ຍອມໃຫ້ເພິ່ນຕົກເປັນເຫຍື່ອການປອງຮ້າຍຂອງພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. {GC 216.1}

ເບີຄວິນໄດ້ຮັບການເຕືອນໄພຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກເຖິງອັນຕະລາຍທີ່ເພິ່ນຕ້ອງປະເຊີນຢູ່ໃນປະເທດຝຣັ່ງ; ມີຄົນຂໍຮ້ອງໃຫ້ເພິ່ນໜີອອກນອກປະເທດເໝືອນກັບຄົນອື່ນ. ທ່ານ ເອີຣັສມາສ (Erasmus) ເປັນນັກວິຊາການທີ່ເກັ່ງທີ່ສຸດຄົນໜຶ່ງ ແຕ່ເປັນຄົນຂີ້ຂາດ, ເປັນນັກສວຍໂອກາດ ແລະ ເປັນຄົນທີ່ຂາດຄວາມສູງສົ່ງທາງສິນທຳທີ່ຖືວ່າຊີວິດ ແລະ ສັກສີຕ້ອງເປັນຮອງຂອງຄວາມຈິງ. ລາວໄດ້ຂຽນເຖິງເບີຄວິນວ່າ: “ຂໍສະໝັກເປັນທູດຫຼວງປະຈຳປະເທດໃດໜຶ່ງ ຫຼື ວ່າເດີນທາງໄປທ່ຽວເຢຍລະມັນສາ. ເຈົ້າຮູ້ຈັກ ທ່ານ ເບດາ (Beda) ດີວ່າ ລາວເໝືອນຜີສາດມານຮ້າຍທີ່ມີຫົວນັບເປັນພັນຫົວ ແລະ ພົ່ນພິດໄປທຸກດ້ານ. ສັດຕູຂອງເຈົ້າຊື່ວ່າກອງທັບຜີມານ. ເຖິງອຸດົມການຂອງເຈົ້າຈະມີຄວາມສຳຄັນກວ່າວຽກງານຂອງພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສເອງກໍຕາມ, ພວກເຂົາຍັງຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ເຈົ້າໄປ ຈົນກວ່າເຈົ້າໄດ້ຖືກທຳລາຍໃຫ້ສິ້ນຊາກ. ຢ່າໄວ້ວາງໃຈໃນການຄຸ້ມຄອງຂອງກະສັດຫຼາຍເກີນໄປ. ແຕ່ບໍ່ວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນກໍຕາມ, ຢ່າໄດ້ເປີດໂປງຂ້ອຍໃຫ້ກັບຄະນະວິຊາສາສະໜາສາດ.”¹⁰ {GC 216.2}

ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຄວາມອັນຕະລາຍເພີ່ມຂຶ້ນ, ຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງເບີຄວິນຍິ່ງຮ້ອນຮົນຂຶ້ນຕາມລຳດັບ. ແທນທີ່ຈະເຮັດຕາມຄຳແນະນຳທີ່ອີງການເມືອງ ແລະ ຫາປະໂຫຍດໃສ່ຕົນເອງຂອງເອີຣັສມາສ, ເພິ່ນຕັດສິນໃຈວ່າ ຈະໃຊ້ມາດຕະການທີ່ຫານກ້າກວ່າເດີມ; ເພິ່ນຈະບໍ່ພຽງແຕ່ປົກປ້ອງຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຈະໂຈມຕີຄວາມເທັດດ້ວຍ. ຂໍ້ກ່າວຫາວ່າເປັນຄົນນອກຮີດທີ່ຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກໂຣມພະຍາຍາມມັດຕົວເພິ່ນຢູ່ນັ້ນ, ເພິ່ນກໍໂຍນຄືນໃຫ້ພວກເຂົາ. ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານເພິ່ນຢ່າງຂົມຂື່ນ ແລະ ກະຕືລືລົ້ນທີ່ສຸດ ແມ່ນພວກນັກວິຊາການ ແລະ ພວກບາດຫຼວງຂອງພະແນກສາສະໜາສາດໃນມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລແຫ່ງນະຄອນປາຣີ ເຊິ່ງເປັນໜຶ່ງໃນສະຖາບັນທີ່ມີອຳນາດສູງສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນນະຄອນນັ້ນ ແລະ ໃນປະເທດຝຣັ່ງ. ຈາກການຂຽນຂອງນັກວິຊາການເຫຼົ່ານີ້, ເບີຄວິນໄດ້ຍົກຕົວຢ່າງ 12 ຂໍ້ ເຊິ່ງເພິ່ນປະກາດຢ່າງເປີດເຜີຍວ່າ “ກົງກັນຂ້າມກັບພຣະຄຳພີ ແລະ ເປັນຄຳສອນນອກຮີດ.” ເພິ່ນຈຶ່ງຂໍຮ້ອງໃຫ້ກະສັດເປັນຜູ້ຕັດສິນໃນເລື່ອງນີ້. {GC 216.3}

ກະສັດຟຣານຊິສ ປາຖະໜາທີ່ຈະເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄົນເກັ່ງຂອງທັງສອງຝ່າຍ; ແລະໃນຂະນະດຽວກັນ, ກໍຢາກຈະຂະໜາບປາບປາມຄວາມຫຍິ່ງຈອງຫອງຂອງພວກບາດຫຼວງ, ເພິ່ນຈຶ່ງຂໍໃຫ້ຄົນຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມປົກປ້ອງຈຸດຢືນຂອງຕົນຈາກພຣະຄຳພີ. ແຕ່ພວກເຂົາຮູ້ວ່າພຣະຄຳພີເປັນອາວຸດທີ່ຈະບໍ່ໃຫ້ຜົນຫຼາຍສຳລັບພວກຕົນ, ເພາະອາວຸດທີ່ພວກເຂົາຖະໜັດຄື ການຄຸມຂັງ, ການທໍລະມານ ແລະ ການປະຫານຊີວິດດ້ວຍໄຟ. ບັດນີ້ສະຖານະການກັບປີ້ນຄືນ ແລະ ພວກບາດຫຼວງ ເຫັນວ່າພວກຕົນກຳລັງຈະຕົກໃສ່ຂຸມດັກທີ່ພວກເຂົາເອງໄດ້ຂຸດໄວ້ສຳລັບເບີຄວິນ; ພວກເຂົາຈຶ່ງຊອກຫາທາງອອກດ້ວຍຄວາມປະຫຼາດໃຈ. {GC 217.1}

ຂໍ້ອ້າງໃນການຂົ່ມເຫັງ

“ໃນເວລານັ້ນພໍດີ ຮູບປັ້ນນາງມາຣີທີ່ຕັ້ງຢູ່ສີ່ແຍກແຫ່ງໜຶ່ງໃນເມືອງ ຖືກທຸບທຳລາຍ” ເຮັດໃຫ້ຊາວເມືອງແຕກຕື່ນເປັນພິເສດ. ຝູງຊົນພາກັນຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າມາໃນສະຖານທີ່ເກີດເຫດ ຕ່າງຄົນຕ່າງມີທ່າທີໂມໂຫ ແລະ ໂສກເສົ້າ; ກະສັດຟຣານຊິສເອງກໍສະເທືອນໃຈຫຼາຍ. ນີ້ແມ່ນຂໍ້ໄດ້ປຽບທີ່ພວກບາດຫຼວງສາມາດໃຊ້ເປັນປະໂຫຍດໄດ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງຈັດການຢ່າງໄວວາ. ພວກເຂົາຮ້ອງວ່າ: “ນີ້ແມ່ນໝາກຜົນຈາກຄຳສອນຂອງເບີຄວິນ. ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງກຳລັງຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມໂດຍການສົມຮູ້­ຮ່ວມ­ຄິດຂອງພວກລູເທີແຣນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນສາສະໜາ, ກົດໝາຍ, ຫຼື ແມ່ນແຕ່ຣາຊບັນລັງ.”¹¹ {GC 217.2}

ເບີຄວິນກໍຖືກຈັບກຸມອີກ. ສ່ວນກະສັດຟຣານຊິສໄດ້ຖອນຕົວອອກຈາກນະຄອນປາຣີ ແລະ ປະໃຫ້ພວກບາດຫຼວງເຮັດຕາມໃຈປະສົງ. ເບີຄວິນຖືກສານຕັດສິນປະຫານຊີວິດ ແລະ ຍ້ອນພວກເຂົາຢ້ານວ່າກະສັດຟຣານຊິສຈະຊ່ວຍເພິ່ນໃຫ້ລອດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງປະຫານເພິ່ນໃນວັນດຽວກັນທີ່ສານຕັດສິນນັ້ນເອງ; ຕອນທ່ຽງເບີຄວິນຖືກນຳພາໄປທີ່ແດນປະຫານ. ຄົນຈຳນວນມະຫາສານໄດ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນເພື່ອເບິ່ງເຫດການນັ້ນ ແລະ ມີຫຼາຍຄົນຕົກໃຈ ແລະ ເກີດຄວາມສົງໄສເມື່ອເຫັນວ່າ ຜູ້ທີ່ຈະຖືກປະຫານແມ່ນຄົນຈາກໜຶ່ງໃນຕະກູນທີ່ດີທີ່ສຸດ ແລະ ກ້າຫານທີ່ສຸດ ທ່າມກາງບັນດາຕະກູນຂຸນນາງຂອງປະເທດຝຣັ່ງ. ຄວາມປະຫຼາດໃຈ, ຄວາມໂກດແຄ້ນ, ການດູຖູກ ແລະ ຄວາມກຽດຊັງຢ່າງຂົມຂື່ນປາກົດຢູ່ເທິງໃບໜ້າຂອງຝູງຊົນ; ແຕ່ມີໃບໜ້າຂອງຄົນໜຶ່ງທີ່ສະແດງເຖິງສັນຕິສຸກ. ຄວາມຄິດຂອງຜູ້ທີ່ກຳລັງຈະສະຫຼະຊີວິດຍ້ອນຄວາມເຊື່ອ ແມ່ນຢູ່ໄກຈາກເຫດການວຸ້ນວາຍທີ່ຢູ່ຮອບຕົວ ເພາະເພິ່ນຮັບຮູ້ພຽງຢ່າງດຽວວ່າ ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຂອງເພິ່ນສະຖິດຢູ່ດ້ວຍໃນເວລານັ້ນ. {GC 217.3}

ເບີຄວິນບໍ່ໃສ່ໃຈກັບກວຽນອັນຊຸດໂຊມທີ່ເພິ່ນນັ່ງ, ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ສົນໃຈໃບໜ້າຂອງຜູ້ຂົ່ມເຫັງ ຫຼື ຄວາມຕາຍຢ່າງໜ້າຢ້ານທີ່ລໍຖ້າຢູ່ຂ້າງໜ້າ, ເພາະວ່າພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສຊົງຢູ່ຄຽງຂ້າງເພິ່ນ. ພຣະອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່; ພຣະອົງໄດ້ສິ້ນພຣະຊົນ ແລະ ພຣະອົງມີຊີວິດຢູ່ຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ; ພຣະອົງຊົງຖືລູກກະແຈແຫ່ງຄວາມຕາຍ ແລະ ນະຣົກ. ໃບໜ້າຂອງເບີຄວິນຊື່ນບານດ້ວຍແສງສະຫວ່າງ ແລະ ສັນຕິສຸກຈາກສະຫວັນ. ເພິ່ນນຸ່ງເສື້ອຜ້າຊັ້ນດີ ຄື “ເສື້ອຄຸມຜ້າກຳມະຫຍີ່, ເສື້ອຮັດຕົວຜ້າຊາແຕ້ງປະດັບລາຍ ແລະ ຖົງຕີນຍາວສີທອງຄຳ.”¹² ເພິ່ນຈະເປັນພະຍານເຖິງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນຕໍ່ໜ້າພຣະມະຫາກະສັດຜູ້ຊົງເໜືອກະສັດທັງຫຼາຍ ແລະ ຕໍ່ຈັກກະວານທີ່ກຳລັງເຝົ້າເບິ່ງ; ສະນັ້ນ, ເພິ່ນບໍ່ໃຫ້ມີຮ່ອງຮອຍຂອງຄວາມໂສກເສົ້າມາກະທົບຕໍ່ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງຕົນ. {GC 218.1}

ຂະນະທີ່ຂະບວນເຄື່ອນຍ້າຍໄປຢ່າງຊ້າໆ ຜ່ານຖະໜົນຫົນທາງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຜູ້ຄົນ, ປະຊາຊົນຕ່າງຮູ້ສຶກປະຫຼາດໃຈກັບໃບໜ້າ ແລະ ທ່າທີຂອງເພິ່ນທີ່ມີແຕ່ສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີແຫ່ງໄຊຊະນະ. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ: “ລາວເໝືອນຄົນທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານ ແລະ ຕຶກຕອງເຖິງສິ່ງສັກສິດ.”¹³ {GC 218.2}

ເມື່ອເຖິງຫຼັກປະຫານ, ເບີຄວິນພະຍາຍາມເວົ້າກັບປະຊາຊົນເລັກນ້ອຍ ແຕ່ພວກບາດຫຼວງຢ້ານວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນຖ້າໃຫ້ເພິ່ນເວົ້າ, ພວກເຂົາຈຶ່ງເລີ່ມຮ້ອງສຽງໂຫວກເຫວກອອກມາ; ໃນຂະນະດຽວກັນພວກທະຫານກໍພາກັນຕົບຕີອາວຸດໃຫ້ເກີດສຽງດັງ ຈົນບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງຂອງເບີຄວິນ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນປີ 1529 ອຳນາດຝ່າຍການສຶກສາ ແລະ ຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກທີ່ສູງສຸດຂອງນະຄອນປາຣີ ເຊິ່ງເປັນເມືອງແຫ່ງວັດທະນະທຳອັນສີວິໄລນັ້ນ, “ໄດ້ວາງແບບຢ່າງອັນຕ່ຳຊ້າແກ່ປະຊາຊົນແຫ່ງປີ 1793 ທີ່ເຮັດສຽງດັງໃນແດນປະຫານ ເພື່ອຈະບໍ່ມີໃຜໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳອັນສັກສິດຂອງຄົນໃກ້ຈະຕາຍ.”¹⁴ {GC 218.3}

ຂ່າວປະເສີດກະຈາຍຍ້ອນຖືກຂົ່ມເຫັງ

ເບີຄວິນຖືກຮັດຄໍຕາຍ ແລ້ວສົບຂອງເພິ່ນກໍຖືກເຜົາດ້ວຍໄຟ. ຂ່າວການເສຍຊີວິດຂອງເພິ່ນເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ເຫັນດ້ວຍກັບຂະບວນການປະຕິຮູບທົ່ວປະເທດຝຣັ່ງເກີດຄວາມເສົ້າສະຫຼົດໃຈ; ແຕ່ແບບຢ່າງຂອງເພິ່ນບໍ່ໄດ້ສູນເປົ່າ. ພວກພະຍານຝ່າຍຄວາມຈິງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາເອງກໍພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະປະເຊີນກັບຄວາມຕາຍດ້ວຍໃຈເບີກບານ ໂດຍຕັ້ງຕາເບິ່ງຊີວິດທີ່ຈະມາເຖິງ.”¹⁵ {GC 218.4}

ໃນລະຫວ່າງການຂົ່ມເຫັງທີ່ເມືອງໂມນັ້ນ, ຜູ້ທີ່ສອນຕາມຫຼັກການປະຕິຮູບບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເທດສະໜາ, ພວກເຂົາຈຶ່ງອອກໄປປະກາດໃນບ່ອນອື່ນ. ພໍເວລາຜ່ານໄປຊ່ວງໜຶ່ງທ່ານເລີເຟວກໍໄດ້ເດີນທາງໄປເຢຍລະມັນ; ສ່ວນແຟໂຣ ກໍກັບຄືນໄປຍັງບ້ານເກີດເມືອງນອນຢູ່ພາກຕາເວັນອອກຂອງປະເທດຝຣັ່ງ ເພື່ອປະກາດຄວາມຈິງທີ່ບ້ານຂອງເພິ່ນໃນໄວເດັກ. ຄົນທີ່ນັ້ນໄດ້ຮັບຂ່າວກ່ຽວກັບເຫດການຕ່າງໆເຊິ່ງເກີດຂຶ້ນທີ່ເມືອງໂມ, ແລ້ວກໍມີຄົນຮັບຟັງໃນຂະນະທີ່ເພິ່ນສອນຫຼັກຄວາມຈິງຢ່າງກະຕືລືລົ້ນໂດຍບໍ່ຢ້ານກົວຕໍ່ສິ່ງໃດ. ບໍ່ດົນເຈົ້າໜ້າທີ່ກໍລຸກຂຶ້ນເພື່ອຫາທາງຢຸດຢັ້ງແຟໂຣ, ເພິ່ນຈຶ່ງຖືກໄລ່ອອກຈາກເມືອງ. ເຖິງແມ່ນວ່າເພິ່ນບໍ່ສາມາດປະກາດຢ່າງເປີດເຜີຍອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ໄປຕາມທົ່ງພຽງ ແລະ ໝູ່ບ້ານເພື່ອສອນຕາມເຮືອນປະຊາຊົນ ແລະ ຕາມທົ່ງນາທີ່ຫ່າງໄກສອກຫຼີກ; ເພິ່ນຕ້ອງຊອກຫາບ່ອນພັກຢູ່ໃນປ່າ ແລະ ໃນຖ້ຳຫີນເຊິ່ງເປັນບ່ອນທີ່ເພິ່ນລຶ້ງເຄີຍຕອນອາຍຸຍັງນ້ອຍ. ພຣະເຈົ້າກຳລັງກຽມເພິ່ນສຳລັບການທົດລອງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນ. ແຟໂຣກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຮັບການເຕືອນວ່າ ຈະຕ້ອງປະເຊີນກັບໄມ້ກາງແຂນ, ການຂົ່ມເຫັງ ແລະ ອຸບາຍຕ່າງໆຂອງຊາຕານ, ແລ້ວປາກົດວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ມີຢູ່ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ. ມັນຮຸນແຮງເກີນກວ່າທີ່ຂ້າພະເຈົ້າສາມາດແບກຮັບໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ພຣະອົງຊົງຈັດຕຽມໄວ້ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ສະເໝີ ແລະ ພຣະອົງຈະຊົງເສີມກຳລັງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການ.”¹⁶ {GC 219.1}

ເຊັ່ນດຽວກັບສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກ, ການຂົ່ມເຫັງເປັນເຫດໃຫ້ “ຂ່າວປະເສີດແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປ.” (ຟີລິບປອຍ 1:12). ພວກນັກປະຕິຮູບຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກນະຄອນປາຣີ ແລະ ເມືອງໂມ, ສ່ວນຄົນທີ່ “ກະຈັດກະຈາຍໄປນັ້ນ ຕ່າງກໍໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດຕາມບ່ອນຕ່າງໆ.” (ກິດຈະການ 8:4). ດ້ວຍເຫດນີ້, ແສງແຫ່ງຄວາມຈິງ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບການປະກາດໄປຍັງຫຼາຍແຂວງທີ່ຫ່າງໄກສອກຫຼີກຂອງປະເທດຝຣັ່ງ. {GC 219.2}

ໃນຂະນະນັ້ນພຣະເຈົ້າຍັງຊົງກຽມຜູ້ຮັບໃຊ້ໃຫ້ຂະຫຍາຍວຽກງານຂອງພຣະອົງ. ໃນສະຖານສຶກສາແຫ່ງໜຶ່ງໃນນະຄອນປາຣີ ມີຊາວໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງທີ່ມີຄວາມສຸຂຸມຮູ້ຈັກຄິດ. ເພິ່ນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າເປັນຄົນສະຫຼາດຫຼັກແຫຼມຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຍັງນ້ອຍ; ສ່ວນຄວາມບໍຣິສຸດຂອງຊີວິດ ກໍມີຄວາມໂດດເດັ່ນທີ່ບໍ່ໄດ້ນ້ອຍໜ້າເລື່ອງຄວາມຂະຫຍັນໃນການໃຊ້ສະໝອງ ແລະ ການອຸທິດຕົນທາງສາສະໜາ. ບໍ່ດົນຄວາມສະຫຼຽວສະຫຼາດ ແລະ ຄວາມຂະຫຍັນຮຽນເຮັດໃຫ້ເພິ່ນກາຍເປັນທີ່ພາກພູມໃຈຂອງວິທະຍາໄລ, ຄົນທັງຫຼາຍຈຶ່ງມີຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າ ຈອນ ຄາວິນ (John Calvin) ຈະກາຍເປັນຜູ້ປົກປ້ອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມທີ່ມີຄວາມສາມາດ ແລະ ມີກຽດຫຼາຍທີ່ສຸດຄົນໜຶ່ງ. ແຕ່ມີແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນ ສ່ອງທະລຸເຂົ້າໄປໃນກຳແພງແຫ່ງຫຼັກວິຊາການ ແລະ ຄວາມງົມງວາຍທີ່ປິດລ້ອມຄາວິນໄວ້. ເພິ່ນຢ້ານຈົນຕົວສັ່ນເມື່ອໄດ້ຍິນເຖິງຄຳສອນຂອງພວກນັກປະຕິຮູບ, ໂດຍຖືວ່າສົມຄວນແລ້ວທີ່ຈະປະຫານພວກນອກຮີດເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍການເຜົາໄຟ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພິ່ນໄດ້ຖືກນຳມາປະເຊີນໜ້າກັບຄຳສອນນອກຮີດດັ່ງກ່າວໂດຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈ ແລະ ຖືກສະຖານະການບັງຄັບ ໃຫ້ເພິ່ນຕ້ອງທົດສອບນ້ຳໜັກຂອງຫຼັກສາສະໜາສາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ໃນການຕໍ່ສູ້ກັບຄຳສອນຂອງຝ່າຍໂປຣແຕັສຕັງ. {GC 219.3}

ໃນຂະນະນັ້ນ, ມີລູກອ້າຍລູກນ້ອງຄົນໜຶ່ງຂອງຄາວິນທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໃນຂະບວນການປະຕິຮູບຢູ່ທີ່ນະຄອນປາຣີ. ສອງອ້າຍນ້ອງພົບກັນຢູ່ເລື້ອຍໆ ແລະ ສົນທະນາກັນເຖິງເລື່ອງຕ່າງໆທີ່ກຳລັງສ້າງຄວາມວຸ້ນວາຍໃຫ້ກັບບັນດາປະເທດທີ່ນັບຖືສາສະໜາຄຣິສໃນເວລານັ້ນ. ຝ່າຍ ໂອລີເວຕັນ (Olivetan) ຜູ້ເປັນໂປຣແຕັສຕັງກ່າວວ່າ, “ມີແຕ່ສອງສາສະໜາຢູ່ໃນໂລກ: ສາສະໜາປະເພດໜຶ່ງແມ່ນສາສະໜາທີ່ມະນຸດປະດິດຄິດສ້າງເອງ, ເຊິ່ງໃນນັ້ນມະນຸດຊ່ວຍຕົນເອງໃຫ້ລອດໂດຍອາໄສພິທີກຳ ແລະ ການທຳບຸນສຸນທານ. ສ່ວນສາສະໜາອີກປະເພດໜຶ່ງ ແມ່ນສາສະໜາທີ່ໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍໃນພຣະຄຳພີ ເຊິ່ງສອນມະນຸດໃຫ້ຊອກຫາຄວາມລອດພົ້ນຈາກພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າພຽງຢ່າງດຽວ ອັນເປັນພຣະຄຸນທີ່ພຣະອົງປະທານໃຫ້ໂດຍບໍ່ຄິດມູນຄ່າ.” {GC 220.1}