10: ການປະຕິຮູບສືບຕໍ່ໃນອານາຈັກເຢຍລະມັນ

https://m.egwwritings.org/en/book/132.832#832

ລູເທີຫາຍຕົວໄປ

ຄົນທົ່ວອານາຈັກເຢຍລະມັນຕົກໃຈ ແລະ ເປັນຫ່ວງທີ່ລູເທີຫາຍຕົວໄປຢ່າງເລິກລັບ, ທຸກບ່ອນທຸກແຫ່ງມີຄົນຖາມເຖິງເພິ່ນ; ຂ່າວລືທີ່ແປກປະຫຼາດກໍຖືກແຜ່ກະຈາຍ ແລະ ມີຫຼາຍຄົນເຊື່ອວ່າເພິ່ນຖືກຂ້າຕາຍເສຍແລ້ວ. ມີການຄ່ຳຄວນໄວ້ທຸກຄັ້ງໃຫຍ່ ບໍ່ພຽງແຕ່ຈາກຜູ້ທີ່ປະກາດຕົວເປັນມິດ ແຕ່ຈາກຫຼາຍພັນຄົນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍຈຸດຢືນສະໜັບສະໜູນຂະບວນການປະຕິຮູບອີກດ້ວຍ. ມີຫຼາຍຄົນປະຕິຍານວ່າຈະແກ້ແຄ້ນແທນເພິ່ນ. {GC 185.1}

ຜູ້ນຳຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມເກີດຄວາມສະທ້ານຢ້ານກົວທີ່ເຫັນວ່າກະແສຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົານັ້ນຮຸນແຮງຫຼາຍຂຶ້ນ. ເຖິງແມ່ນວ່າໃນເບື້ອງຕົ້ນ ພວກເຂົາຮູ້ສຶກດີໃຈກັບຂ່າວທີ່ວ່າລູເທີຄົງໄດ້ເສຍຊີວິດໄປແລ້ວ, ແຕ່ໃນບໍ່ຊ້າ ພວກເຂົາພັດປາຖະໜາທີ່ຈະຫຼົບຊ່ອນຈາກຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງປະຊາຊົນ. ພວກສັດຕູຂອງລູເທີຮູ້ສຶກວ່າ ການກະທຳທີ່ກ້າຫານທີ່ສຸດຂອງເພິ່ນໃນຂະນະທີ່ເພິ່ນຍັງເຄື່ອນໄຫວຢູ່ ບໍ່ໄດ້ລົບກວນພວກເຂົາເທົ່າກັບຕອນທີ່ເພິ່ນຫາຍຕົວໄປ. ບັດນີ້ຄົນທີ່ເຄີຍຮູ້ສຶກໃຈຮ້າຍ ແລະ ພະຍາຍາມທຳລາຍນັກປະຕິຮູບຜູ້ຫານກ້າຄົນນີ້ ກັບຮູ້ສຶກຢ້ານໃນເມື່ອເພິ່ນຖືກຂັງຢ່າງຊ່ວຍເຫຼືອຕົວເອງບໍ່ໄດ້. ມີຄົນໜຶ່ງກ່າວວ່າ: “ມີທາງດຽວທີ່ຈະຊ່ວຍຊີວິດຂອງພວກເຮົາໄດ້, ນັ້ນຄືການໄຕ້ກະບອງໄຟ ແລະ ຊອກຫາລູເທີໄປທົ່ວໂລກ ແລ້ວນຳພາລາວກັບມາຫາປະຊາຊົນທີ່ກຳລັງຮຽກຮ້ອງຫາລາວ.”¹ ຄຳປະກາດຂອງຈັກກະພັດເບິ່ງຄືເປັນໝັນ. ພວກຕົວແທນຂອງສັນຕະປາປາມີຄວາມໂມໂຫເປັນຟືນເປັນໄຟທີ່ເຫັນຄົນເອົາໃຈໃສ່ຄຳປະກາດຂອງຈັກກະພັດໜ້ອຍກວ່າຊະຕາຊີວິດຂອງລູເທີ. {GC 185.2}

ຂ່າວທີ່ລູເທີປອດໄພແຕ່ຖືກຂັງນັ້ນ ຊ່ວຍສະຫງົບຄວາມຢ້ານກົວຂອງປະຊາຊົນ ແລະ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຍິ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນໃນການສະໜັບສະໜູນເພິ່ນ. ປະຊາຊົນພາກັນອ່ານງານຂຽນຂອງເພິ່ນດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ຢາກຮຽນຫຼາຍກວ່າທີ່ເຄີຍເປັນ. ມີຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍເຂົ້າຮ່ວມໃນຂະບວນການຂອງນັກປະຕິຮູບຜູ້ກ້າຫານ ທີ່ປົກປ້ອງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າທ່າມກາງອັນຕະລາຍ. ຂະບວນການປະຕິຮູບເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນຕາມລຳດັບ. ເມັດພືດແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ລູເທີຫວ່ານແລ້ວນັ້ນໄດ້ງອກຂຶ້ນໃນທຸກແຫ່ງ. ຄັນຈະທຽບກັນແລ້ວ ຜົນທີ່ໄດ້ມາເນື່ອງຈາກທີ່ເພິ່ນບໍ່ຢູ່ນັ້ນ ຫຼາຍກວ່າຜົນທີ່ຈະໄດ້ຖ້າເພິ່ນຍັງຢູ່ຕໍ່ເຮັດວຽກ, ເພາະຄົນງານຄົນອື່ນຮູ້ສຶກວ່າຕົນຕ້ອງຮັບຜິດຊອບໃນເມື່ອຜູ້ນຳບໍ່ຢູ່. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບການເສີມຄວາມເຊື່ອໃໝ່ ແລະ ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນກວ່າເດີມຈຶ່ງບາກບັ່ນໄປຂ້າງໜ້າດ້ວຍສິ້ນສຸດກຳລັງ ເພື່ອວຽກງານທີ່ລູເທີເລີ່ມຕົ້ນຢ່າງດີນັ້ນຈະບໍ່ໄດ້ຖືກລະງັບລົງ. {GC 185.3}

ຊາຕານນຳພາການປະຕິຮູບປອມແປງ

ແຕ່ຊາຕານກໍບໍ່ໄດ້ຢູ່ລ້າ, ບັດນີ້ມັນພະຍາຍາມເຮັດໃນສິ່ງທີ່ມັນມັກເຮັດທຸກຄັ້ງທີ່ມີການປະຕິຮູບ ກໍຄືຫຼອກລວງ ແລະ ທຳລາຍປະຊາຊົນ ໂດຍການສະເໜີຂະບວນການປະຕິຮູບປອມແທນການປະຕິຮູບທີ່ແທ້ຈິງ. ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ມີພຣະຄຣິສປອມໃນສະຕະວັດທຳອິດຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ກໍມີຜູ້ເຜີຍພຣະທຳປອມໃນສະຕະວັດທີ 16 ດ້ວຍ. {GC 186.1}

ມີຜູ້ຊາຍຈຳນວນໜ້ອຍທີ່ຮູ້ສຶກຊາບຊຶ້ງກັບກະແສຄວາມຕື່ນເຕັ້ນທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນໝູ່ຄົນທີ່ນັບຖືສາສະໜາ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຫຼົງຕົວເອງວ່າ ຕົນໄດ້ຮັບການສຳແດງເປັນພິເສດຈາກສະຫວັນ ແລະ ອ້າງວ່າຕົນໄດ້ຮັບມອບໝາຍຈາກພຣະເຈົ້າ ໃຫ້ສືບຕໍ່ການປະຕິຮູບທີ່ລູເທີເລີ່ມຕົ້ນໄວ້ຢ່າງແປະໆບາງໆນັ້ນຈົນສຳເລັດ. ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ພວກເຂົາກຳລັງທຳລາຍວຽກງານຂອງລູເທີຕ່າງຫາກ, ເພາະພວກເຂົາປະຕິເສດຫຼັກການສຳຄັນທີ່ເປັນຮາກຖານຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບຄັ້ງໃຫຍ່ນັ້ນ ກໍຄືພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າເປັນມາດຕະຖານທີ່ພຽງພໍສຳລັບຄວາມເຊື່ອ ແລະ ການປະພຶດປະຕິບັດ. ແທນທີ່ຈະໃຫ້ພຣະຄຳອັນບໍ່ມີຜິດພາດຂອງພຣະເຈົ້ານຳທາງຊີວິດ ພວກເຂົາຕັ້ງມາດຕະຖານທີ່ບໍ່ແນ່ນອນ ຄືຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ຈິນຕະນາການຂອງຕົນເອງ. ພຣະຄຳພີເປັນເຄື່ອງກວດກາຄົ້ນພົບຄວາມຜິດ, ການທີ່ພວກເຂົາເອົາພຣະຄຳພີອອກໄປ ຈຶ່ງເປັນການເປີດປະຕູໃຫ້ຊາຕານເຂົ້າມາຄວບຄຸມຈິດໃຈຕາມຄວາມປາຖະໜາຂອງມັນ. {GC 186.2}

ຄົນໜຶ່ງໃນພວກຜູ້ເຜີຍພຣະທຳປອມ ອ້າງວ່າຕົນໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນຈາກທູດສະຫວັນຄັບຣີເອນ (Gabriel). ລູກສິດຄົນໜຶ່ງຂອງລາວໄດ້ປະຖິ້ມການຮຽນ ແລະ ປະກາດວ່າເພິ່ນໄດ້ຮັບສະຕິປັນຍາຈາກພຣະເຈົ້າໂດຍກົງ ຈຶ່ງສາມາດອະທິບາຍພຣະຄຳຂອງພຣະອົງໄດ້; ຄົນທີ່ມີແນວໂນ້ມຄັ່ງໄຄ້ສາສະໜາກໍເຂົ້າຮ່ວມກັບພວກເຂົາ. ການເຄື່ອນໄຫວຂອງຄົນເຫຼົ່ານີ້ສ້າງຄວາມແຕກຕື່ນໃນໝູ່ປະຊາຊົນບໍ່ໜ້ອຍ. ການເທດສະໜາຂອງລູເທີໄດ້ປຸກປະຊາຊົນທົ່ວໄປໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ ຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຂົາສຳນຶກວ່າຈຳເປັນຕ້ອງມີການປະຕິຮູບ, ບັດນີ້ບາງຄົນທີ່ຈິງໃຈກໍຖືກຊັກຈູງໃຫ້ຫຼົງຕາມພວກຜູ້ເຜີຍພຣະທຳຄົນໃໝ່ເຫຼົ່ານີ້. {GC 186.3}

ພວກຜູ້ນຳການເຄື່ອນໄຫວນີ້ໄດ້ເດີນທາງໄປທີ່ເມືອງວິດເທັນເບີກ ແລະ ຂໍຮ້ອງເມລັງໂທນກັບເພື່ອນຮ່ວມງານຂອງເພິ່ນໃຫ້ຮັບເອົາຄຳສອນຂອງພວກເຂົາ ໂດຍກ່າວວ່າ: “ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ພວກເຮົາມາເພື່ອສັ່ງສອນປະຊາຊົນ. ເຮົາໄດ້ສົນທະນາກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໂດຍກົງ, ເຮົາຈຶ່ງຮູ້ລ້ວງໜ້າວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນ. ສະຫຼຸບງ່າຍໆວ່າ ພວກເຮົາເປັນອັກຄະສາວົກ ແລະ ເປັນຜູ້ເຜີຍພຣະທຳ, ພວກເຮົາຈຶ່ງຂໍອຸທອນຕໍ່ ດຣ. ລູເທີ.”² {GC 187.1}

ຝ່າຍພວກນັກປະຕິຮູບຕົກຕະລຶງ ແລະ ຮູ້ສຶກສັບສົນ ເພາະນີ້ແມ່ນສິ່ງໃໝ່ທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍປະສົບພົບພໍ້ມາກ່ອນ ຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ວ່າຄວນດຳເນີນການແນວໃດ. ເມລັງໂທນກ່າວວ່າ: “ມີວິນຍານພິເສດຢູ່ໃນຄົນເຫຼົ່ານີ້ແທ້ ແຕ່ເປັນວິນຍານຫຍັງ?…ດ້ານໜຶ່ງເຮົາຕ້ອງລະວັງທີ່ຈະບໍ່ດັບພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ໃນອີກດ້ານໜຶ່ງ ເຮົາຕ້ອງລະວັງບໍ່ໃຫ້ວິນຍານຈາກຊາຕານຊັກຈູງພວກເຮົາໃຫ້ຫຼົງຜິດ.”³ {GC 187.2}

ຜົນຂອງຄຳສອນໃໝ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນ

ບໍ່ຊ້າຜົນຂອງຄຳສອນໃໝ່ນີ້ກໍປາກົດໃຫ້ເຫັນ. ປະຊາຊົນຖືກນຳໃຫ້ບໍ່ໃສ່ໃຈໃນພຣະຄຳພີ ແລະ ບາງຄົນກໍບໍ່ອ່ານເລີຍ. ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍໃນສະຖາບັນການສຶກສາຕ່າງໆ, ນັກສຶກສາບໍ່ຍອມຟັງກົດລະບຽບ; ພວກເຂົາປະຖິ້ມການຮ່ຳຮຽນ ແລະ ພາກັນຖອນຕົວອອກຈາກມະຫາວິທະຍາໄລ. ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຄິດວ່າຕົນມີຄວາມສາມາດທີ່ຈະຟື້ນຟູ ແລະ ຄວບຄຸມວຽກງານການປະຕິຮູບໄດ້ ກັບກາຍເປັນຜູ້ທີ່ນຳຂະບວນການປະຕິຮູບນັ້ນໄປສູ່ຂອບເຫວແຫ່ງຄວາມພິນາດ. ບັດນີ້ພວກທີ່ສະໜັບສະໜູນຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ຄວາມໝັ້ນໃຈຄືນມາ ຈຶ່ງຮ້ອງອອກມາດ້ວຍຄວາມດີອົກດີໃຈວ່າ: “ມາເດີ້! ໃຫ້ພວກເຮົາສູ້ອີກຮອບດຽວ ແລ້ວທຸກຢ່າງຈະເປັນຂອງພວກເຮົາ.”⁴ {GC 187.3}

ໃນຂະນະນັ້ນລູເທີຍັງຢູ່ທີ່ວາດເບີກ (Wartburg), ເມື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວຂອງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນຈຶ່ງກ່າວດ້ວຍຄວາມເປັນຫ່ວງວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຄາດໄວ້ສະເໝີວ່າ ຊາຕານຈະສົ່ງໄພພິບັດຕົວນີ້ມາໃຫ້ພວກເຮົາ.”⁵ ເພິ່ນເບິ່ງເຫັນທາດແທ້ຂອງຄົນເຫຼົ່ານີ້ທີ່ສຳຄັນຕົວເອງວ່າເປັນຜູ້ເຜີຍພຣະທຳ ແລະ ເຫັນເຖິງຄວາມອັນຕະລາຍທີ່ຄຸກຄາມພັນທະກິດແຫ່ງການປະກາດຄວາມຈິງ. ການທີ່ສັນຕະປາປາ ແລະ ຈັກກະພັດຕໍ່ຕ້ານນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນລຳບາກໃຈເທົ່າກັບທີ່ເປັນຢູ່ໃນຂະນະນີ້. ສັດຕູທີ່ຮ້າຍກາດທີ່ສຸດຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບມາຈາກພວກທີ່ອ້າງວ່າເປັນມິດ. ຫຼັກຄວາມຈິງຕ່າງໆທີ່ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ ແລະ ທີ່ໄດ້ເລົ້າໂລມຈິດໃຈຂອງຕົນນັ້ນ ບັດນີ້ກຳລັງຖືກໃຊ້ເພື່ອສ້າງຄວາມຂັດແຍ້ງ ແລະ ກໍ່ຄວາມວຸ້ນວາຍໃນຄຣິສຕະຈັກ. {GC 187.4}

ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງນຳລູເທີໃນວຽກງານການປະຕິຮູບ ຈົນເພິ່ນໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເກີນຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງ. ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະມາເຖິງຈຸດຢືນເຫຼົ່ານັ້ນ ຫຼື ໃຫ້ມີການປ່ຽນແປງຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງເຊັ່ນນີ້. ເພິ່ນເປັນພຽງເຄື່ອງມືໃນພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພິ່ນກໍຢ້ານກົວຢູ່ເລື້ອຍໆ ເພາະເປັນຫ່ວງວ່າວຽກງານຂອງຕົນຈະສົ່ງຜົນອອກໄປແບບໃດ. ມີຄັ້ງໜຶ່ງເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ຄຳສອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສາມາດເຮັດອັນຕະລາຍໄດ້ ເພາະເປັນຂ່າວປະເສີດນັ້ນເອງ, ແຕ່ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າຄຳສອນນັ້ນໄດ້ສ້າງຄວາມເສຍຫາຍໃຫ້ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ ແມ່ນຈະເປັນຜູ້ທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດກໍຕາມ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະຖອນຄຳສອນນັ້ນຄືນທັນທີ ແລະ ຖ້າບໍ່ໄດ້ຖອນກໍຍິນດີຕາຍສິບເທື່ອ.”⁶ {GC 188.1}

ແລ້ວບັດນີ້ເມືອງວິດເທັນເບີກ ອັນເປັນສູນກາງຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບ ກຳລັງຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ອິດທິພົນຂອງຄວາມຄັ່ງໄຄ້ ແລະ ສະພາບທີ່ໄຮ້ກົດໝາຍ. ສະພາບທີ່ໜ້າຢ້ານກົວນີ້ ບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກຄຳສອນຂອງລູເທີ, ແຕ່ທົ່ວອານາຈັກເຢຍລະມັນ ຝ່າຍພວກສັດຕູກ່າວຫາວ່າ ລູເທີເປັນຕົ້ນເຫດຂອງສະພາບທີ່ເກີດຂຶ້ນ. ບາງຄັ້ງເພິ່ນທູນຖາມພຣະເຈົ້າດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ຂົມຂື່ນວ່າ: “ຫຼືວ່າ ຂະບວນການປະຕິຮູບຄັ້ງສຳຄັນນີ້ຈະຈົບລົງພຽງເທົ່ານີ້ບໍ?”⁷ ແລ້ວໃນຂະນະທີ່ເພິ່ນອະທິຖານດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນ ສັນຕິສຸກກໍຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າມາໃນຈິດໃຈ. ເພິ່ນຈຶ່ງອະທິຖານຕໍ່ໄປອີກວ່າ: “ວຽກງານນີ້ບໍ່ແມ່ນຂອງຂ້ານ້ອຍ ແຕ່ເປັນຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ງານນີ້ຖືກທຳລາຍໄປຍ້ອນຄວາມງົມງວາຍ ຫຼື ຄວາມຄັ່ງໄຄ້ຫຼົງໄຫຼ.” ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພິ່ນບໍ່ສາມາດຢູ່ເສີຍໆຕໍ່ໄປໄດ້ເມື່ອມີວິກິດການເຊັ່ນນີ້, ເພິ່ນຈຶ່ງຕັ້ງໃຈກັບຄືນໄປເມືອງວິດເທັນເບີກ. {GC 188.2}

ເພິ່ນສ່ຽງອອກເດີນທາງໂດຍບໍ່ລໍຊ້າ. ໃນຂະນະນັ້ນທາງການປະກາດວ່າເພິ່ນຍັງເປັນບຸກຄົນຕ້ອງຫ້າມ. ພວກສັດຕູມີສິດທີ່ຈະຂ້າເພິ່ນໄດ້, ສ່ວນຜູ້ທີ່ສະໜັບສະໜູນກໍຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ຊ່ວຍເຫຼືອເພິ່ນ ຫຼື ໃຫ້ບ່ອນພັກ. ອຳນາດການປົກຄອງຝ່າຍຈັກກະພັດ ກຳລັງໃຊ້ມາດຕະການເດັດຂາດກັບຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນຄຳສອນຂອງເພິ່ນ. ແຕ່ເມື່ອເຫັນວ່າຂະບວນການປະກາດຂ່າວປະເສີດກຳລັງເຂົ້າສູ່ອັນຕະລາຍ ເພິ່ນຈຶ່ງອອກໄປຕໍ່ສູ້ໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເພື່ອປົກປ້ອງຫຼັກຄວາມຈິງ. {GC 188.3}

ລູເທີຂຽນຈົດໝາຍເຖິງເຈົ້າແຂວງທີ່ລະບຸເຫດຜົນທີ່ເພິ່ນຕັ້ງໃຈອອກຈາກຜາສາດຫີນໃນເມືອງວາດເບີກວ່າ: “ຂໍລາຍງານໃຫ້ທ່ານຊາບວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຈະເດີນທາງໄປເມືອງວິດເທັນເບີກ ໂດຍຜູ້ທີ່ຮັບຮອງຄວາມປອດໄພນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າກະສັດ ແລະ ເຈົ້າແຂວງຄົນໃດ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຄິດທີ່ຈະຂໍໃຫ້ທ່ານສະໜັບສະໜູນຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະແທນທີ່ຈະປາຖະໜາໃຫ້ທ່ານປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຢາກປົກປ້ອງທ່ານ. ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າທ່ານສາມາດປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ ຫຼື ຄິດທີ່ຈະປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະບໍ່ໄປທີ່ເມືອງວິດເທັນເບີກເລີຍ. ບໍ່ມີດາບເຫຼັ້ມໃດທີ່ສາມາດຊຸກຍູ້ໃຫ້ຂະບວນການນີ້ສຳເລັດໄດ້. ພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນຕ້ອງເຮັດທຸກສິ່ງ ໂດຍປາສະຈາກຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ ຫຼື ຄວາມເຫັນດີຂອງມະນຸດ. ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສາມາດຄຸ້ມຄອງໃຫ້ດີທີ່ສຸດ ຄືຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຊື່ອຫຼາຍທີ່ສຸດ.”⁸ {GC 188.4}

ລູເທີຂຽນຈົດໝາຍອີກສະບັບໜຶ່ງໃນຂະນະທີ່ເດີນທາງໄປເມືອງວິດເທັນເບີກ ໂດຍເພິ່ນກ່າວເພີ່ມເຕີມວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານບໍ່ພໍ່ໃຈ ແລະ ພ້ອມທີ່ຈະໃຫ້ມະນຸດທຸກຄົນໃນໂລກໂກດຮ້າຍໃສ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ປະຊາຊົນຊາວເມືອງວິດເທັນເບີກເປັນລູກແກະຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ? ພຣະເຈົ້າຊົງມອບໝາຍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ເບິ່ງແຍງພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນບໍ? ສະນັ້ນ, ຖ້າຈຳເປັນຂ້າພະເຈົ້າຄວນກ້າສ່ຽງຊີວິດເພື່ອຄົນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນບໍ? ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າຈະມີຄວາມວຸ້ນວາຍເກີດຂຶ້ນໃນອານາຈັກເຢຍລະມັນ ເຊິ່ງຈະເປັນເຫດໃຫ້ພຣະເຈົ້າລົງໂທດບ້ານເມືອງຂອງພວກເຮົາ.”⁹ {GC 189.1}

ຣິດອຳນາດຂອງພຣະຄຳພີ

ລູເທີເລີ່ມລົງມືເຮັດວຽກຢ່າງລະມັດລະວັງ ແລະ ດ້ວຍຄວາມອ່ອນນ້ອມຖ່ອມຕົນ, ໃນຂະນະດຽວກັນ ກໍຍັງມີຄວາມໝັ້ນຄົງເດັດດ່ຽວ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ສິ່ງທີ່ຄວາມຮຸນແຮງໄດ້ກໍ່ຂຶ້ນນັ້ນ ພວກເຮົາຕ້ອງໃຊ້ພຣະຄຳພີເພື່ອມ້າງທຳລາຍລົງ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໃຊ້ອຳນາດການບີບບັງຄັບຕໍ່ຄົນທີ່ງົມງວາຍ ແລະ ຂາດຄວາມເຊື່ອ.…ຈະຕ້ອງບໍ່ມີການບັງຄັບຜູ້ໃດ ເພາະວ່າເສລີພາບເປັນແກ່ນແທ້ຂອງຄວາມເຊື່ອ.”¹⁰ {GC 189.2}

ໃນບໍ່ຊ້າຂ່າວທີ່ລູເທີກັບມາ ແລະ ຈະເທດສະໜານັ້ນດັງທົ່ວເມືອງວິດເທັນເບີກ. ຄົນຈາກທຸກສາລະທິດພາກັນມາຈົນລົ້ນໂບດ. ລູເທີຂຶ້ນທຳມາດແລ້ວສັ່ງສອນ ແລະ ຕັກເຕືອນວ່າກ່າວດ້ວຍສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມສຸພາບອ່ອນນ້ອມ. ເພິ່ນກ່າວເຖິງບາງຄົນທີ່ໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງເພື່ອໃຫ້ມີການຍົກເລີກພິທີສິນລະນຶກແບບຄຣິສຕະຈັກໂຣມວ່າ: {GC 189.3}

“ພິທີສິນລະນຶກແບບທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມເຮັດນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ບໍ່ດີ, ພຣະເຈົ້າຊົງຕໍ່ຕ້ານມັນ ແລະ ມັນກໍສົມຄວນຖືກຍົກເລີກໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາໃຫ້ທົ່ວໂລກປ່ຽນຈາກສິນລະນຶກແບບກາໂຕລິກ ມາເປັນພິທີລະນຶກເຖິງຄາບອາຫານສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຣິສ ຕາມທີ່ປາກົດຢູ່ໃນຂ່າວປະເສີດ. ແຕ່ຢ່າໄດ້ບີບບັງຄັບຜູ້ໃດເລີຍໃຫ້ຍົກເລີກສິນລະນຶກ. ພວກເຮົາຕ້ອງຝາກເລື່ອງນີ້ໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຕ້ອງໃຫ້ພຣະຄຳຂອງພຣະອົງເປັນຝ່າຍດຳເນີນການ ບໍ່ແມ່ນພວກເຮົາເອງ. ບາງຄົນອາດຖາມວ່າ, ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເວົ້າຈັ່ງຊັ້ນ? ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖືຈິດໃຈຂອງມະນຸດໄວ້ໃນມື ເໝືອນຊ່າງປັ້ນໝໍ້ຖືກ້ອນດິນໜຽວ. ເຮົາມີສິດເວົ້າ ແຕ່ບໍ່ມີສິດລົງມື. ສະນັ້ນ, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາເທດສະໜາປະກາດ, ສ່ວນທີ່ເຫຼືອເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຊ້ກຳລັງ ແລ້ວຈະໄດ້ຫຍັງຕາມມາ? ໄດ້ແຕ່ໜ້າຕາບິດບ້ຽວ, ການຖືຕາມພິທີກຳ, ການຮຽນແບບ, ການຢຶດເອົາກົດລະບຽບຂອງມະນຸດ ແລະ ຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດ.…ແຕ່ຈະບໍ່ມີຄວາມຈິງໃຈ, ຄວາມເຊື່ອ ຫຼື ຄວາມຮັກ. ຖ້າຂາດສາມສິ່ງນີ້ແລ້ວ ກໍຈະບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງທັງໝົດ; ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຖືວ່າຜົນເຊັ່ນນີ້ບໍ່ມີຄ່າເລີຍ.…ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳໂດຍຜ່ານພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ ຫຼາຍກວ່າສິ່ງທີ່ທ່ານ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າ ກັບຄົນທັງໂລກສາມາດເຮັດໄດ້ດ້ວຍກຳລັງຮວມຂອງພວກເຮົາ. ພຣະເຈົ້າຊົງສຳຜັດທີ່ຈິດໃຈ ແລະ ເມື່ອຊະນະຈິດໃຈແລ້ວ ກໍຊະນະທຸກຢ່າງ.…” {GC 189.4}

“ຂ້າພະເຈົ້າຈະເທດສະໜາ, ຈະອະພິປາຍ ແລະ ຈະຂຽນ ແຕ່ຈະບໍ່ບັງຄັບຜູ້ໃດ ເພາະຄວາມເຊື່ອເປັນເລື່ອງຂອງຄວາມສະໝັກໃຈ. ທ່ານທັງຫຼາຍເຫັນການກະທຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢືນຢັດຕໍ່ສູ້ສັນຕະປາປາ, ໃບລ້າງບາບ ແລະ ພວກທີ່ສະໜັບສະໜູນສັນຕະປາປາ ໂດຍບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງ ແລະ ບໍ່ໄດ້ກໍ່ຄວາມວຸ້ນວາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍການເທດສະໜາ ແລະ ການຂຽນ. ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດພຽງເທົ່ານີ້, ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້ານອນຫຼັບ,…ພຣະຄຳທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປະກາດເທດສະໜາໄປນັ້ນ ໄດ້ທຳລາຍລະບອບສັນຕະປາປາ ຈົນບໍ່ມີເຈົ້າແຂວງຄົນໃດ ຫຼື ຈັກກະພັດອົງໃດທີ່ສ້າງຄວາມເສຍຫາຍໃຫ້ລະບອບນັ້ນເທົ່າກັບພຣະຄຳ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດຫຍັງ, ຜົນທັງໝົດມາຈາກພຣະຄຳພີ. ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຂໍໃຫ້ມີການໃຊ້ກຳລັງ ທົ່ວອານາຈັກເຢຍລະມັນຄົງໄດ້ນອງເລືອດ, ແຕ່ມັນຈະໄດ້ປະໂຫຍດຫຍັງ? ໄດ້ແຕ່ຄວາມເພພັງ ແລະ ຄວາມພິນາດຂອງຮ່າງກາຍ ແລະ ຈິດວິນຍານ. ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງງຽບໄວ້ ແລະ ໃຫ້ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າອອກຜົນເອງໄປທົ່ວໂລກ.”¹¹ {GC 190.1}

ລູເທີສືບຕໍ່ເທດສະໜາທຸກວັນຕະຫຼອດໜຶ່ງອາທິດ ໃຫ້ແກ່ຝູງຊົນທີ່ລໍຟັງດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ໃນສິ່ງທີ່ເພິ່ນປະກາດ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ທຳລາຍຄວາມຄັ່ງໄຄ້ຫຼົງໄຫຼທີ່ສະກົດຈິດປະຊາຊົນ. ອຳນາດຂອງຂ່າວປະເສີດໄດ້ນຳຄົນທີ່ຫຼົງທາງໃຫ້ກັບມາສູ່ທາງແຫ່ງຄວາມຈິງ. {GC 190.2}

ລູເທີບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະປະເຊີນໜ້າກັບພວກຄັ່ງໄຄ້ທີ່ສ້າງຄວາມເສຍຫາຍຫຼາຍເຊັ່ນນີ້. ເພິ່ນຮູ້ວ່າຄົນເຫຼົ່ານີ້ມີນິໄສເຈົ້າອາລົມ ແລະ ຂາດວິຈາລະນະຍານ; ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນອ້າງວ່າຕົນໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງພິເສດຈາກສະຫວັນ, ແຕ່ຖ້າມີຄົນຄັດຄ້ານໜ້ອຍດຽວ ຫຼື ຕັກເຕືອນດ້ວຍຄວາມຫວັງດີ ຫຼື ໃຫ້ຄຳແນະນຳ ພວກເຂົາພັດທົນບໍ່ໄດ້ເລີຍ. ພວກທີ່ຄັ່ງໄຄ້ເຫຼົ່ານັ້ນອ້າງວ່າອຳນາດສູງສຸດຢູ່ທີ່ພວກເຂົາ ຈຶ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທຸກຄົນຍອມຮັບຄຳສອນຂອງພວກຕົນໂດຍບໍ່ໃຫ້ທວງຖາມແຕ່ຢ່າງໃດ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາຂໍໃຫ້ລູເທີໄປພົບ, ເພິ່ນກໍຍອມ ແລະ ໄດ້ເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນວ່າຄຳອວດອ້າງຂອງພວກເຂົານັ້ນບໍ່ເປັນຄວາມຈິງ ພວກຜູ້ເຜີຍພຣະທຳປອມເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງເດີນທາງອອກຈາກເມືອງວິດເທັນເບີກທັນທີ. {GC 190.3}

ຄວາມຄັ່ງໄຄ້ໄດ້ຖືກຢັບຢັ້ງໄປໄລຍະເວລາໜຶ່ງ ແຕ່ຫຼາຍປີຕໍ່ມາກໍປະທຸຂຶ້ນອີກຄັ້ງໜຶ່ງດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງ ແລະ ຜົນເສຍຫາຍທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່າເກົ່າ. ລູເທີກ່າວເຖິງພວກຜູ້ນຳການເຄື່ອນໄຫວນີ້ວ່າ: “ພວກເຂົາຖືວ່າພຣະຄຳພີເປັນພຽງຕົວອັກສອນທີ່ບໍ່ມີຊີວິດ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍຮ້ອງຂຶ້ນພ້ອມກັນວ່າ, ‘ພຣະວິນຍານ! ພຣະວິນຍານ!’ ແຕ່ແນ່ນອນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຕາມໄປໃນທາງທີ່ວິນຍານເຊິ່ງຢູ່ໃນພວກເຂົານັ້ນນຳພາໄປ. ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງເມດຕາຂ້າພະເຈົ້າ ໃຫ້ພົ້ນຈາກຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີແຕ່ນັກບຸນເປັນສະມາຊິກ. ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາທີ່ຈະຢູ່ກັບຄົນທີ່ອ່ອນນ້ອມຖ່ອມຕົນ, ຄົນອ່ອນແອ ແລະ ຄົນເຈັບປ່ວຍ, ຄືຄົນທີ່ສຳນຶກເຖິງຄວາມບາບຂອງຕົນ ແລະ ຄ່ຳຄວນຮ້ອງຫາພຣະອົງຢູ່ສະເໝີຈາກສ່ວນເລິກຂອງຫົວໃຈ ເພື່ອຂໍໃຫ້ພຣະອົງຊົງປອບໃຈ ແລະ ຊ່ວຍຊູ.”¹² {GC 190.4}

ທ່າມກາງພວກທີ່ຄັ່ງໄຄ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ໂທມັດ ມູນເຊີ (Thomas Munzer) ເປັນຄົນທີ່ເຄື່ອນໄຫວຫຼາຍທີ່ສຸດ. ລາວເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດຫຼາຍ ເຊິ່ງຖ້າລາວໄດ້ໃຊ້ຄວາມສາມາດນັ້ນໃນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ ກໍຄົງໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດ, ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ເຖິງຫຼັກການເບື້ອງຕົ້ນແຫ່ງທຳມະທີ່ແທ້ຈິງ. “ລາວປາຖະໜາຢ່າງແຮງກ້າທີ່ຈະປະຕິຮູບໂລກ ແຕ່ລືມໃນຂໍ້ທີ່ຄົນຄັ່ງໄຄ້ທັງຫຼາຍເບິ່ງຂ້າມ ຄືໃຫ້ການປະຕິຮູບນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຕົນເອງ.”¹³ ລາວມີຄວາມທະເຍີທະຍານຢາກໄດ້ຕຳແໜ່ງ ແລະ ອິດທິພົນ, ບໍ່ຍອມເປັນຮອງໃຜ, ແມ່ນແຕ່ລູເທີເອງ. ລາວປະກາດວ່າທີ່ພວກນັກປະຕິຮູບຢຶດເອົາພຣະຄຳພີເປັນບັນທັດຖານຊີວິດແທນສັນຕະປາປານັ້ນ ເປັນການຕັ້ງລະບອບສັນຕະປາປາໃນຮູບແບບໃໝ່. ລາວອ້າງວ່າລາວໄດ້ຮັບມອບໝາຍຈາກພຣະເຈົ້າໃຫ້ສອນການປະຕິຮູບທີ່ແທ້ຈິງ. ມູນເຊີກ່າວວ່າ: “ຄົນທີ່ມີວິນຍານນີ້ກໍມີຄວາມເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງ ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຈະບໍ່ເຄີຍເຫັນພຣະຄຳພີຈັກເທື່ອ.”¹⁴ {GC 191.1}

ອາຈານທີ່ຄັ່ງໄຄ້ທັງຫຼາຍຍອມໃຫ້ຈິດໃຈຖືກຄວບຄຸມດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກ ໂດຍຖືວ່າທຸກຄວາມຄິດ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຜຸດຂຶ້ນໃນໃຈເປັນພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ; ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເກີນຄວາມສົມຄວນ. ບາງຄົນເຖິງກັບເຜົາພຣະຄຳພີຂອງຕົນຖິ້ມ ໂດຍກ່າວວ່າ: “ຕົວອັກສອນຂ້າໃຫ້ຕາຍ ແຕ່ພຣະວິນຍານໃຫ້ຊີວິດ.” ຄຳສອນຂອງມູນເຊີຖືກໃຈຄົນທີ່ມັກເລື່ອງມະຫັດສະຈັນ ໃນຂະນະທີ່ມັນສະໜອງຄວາມຍິ່ງຂອງພວກເຂົາ ໂດຍການຍົກຄວາມຄິດຂອງມະນຸດໄວ້ເໜືອພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ມີຫຼາຍພັນຄົນຮັບເຊື່ອໃນຄຳສອນຂອງລາວ. ໃນບໍ່ຊ້າລາວປະນາມການມີລະບົບລະບຽບທຸກຢ່າງໃນທີ່ປະຊຸມນະມັດສະການ ແລະ ປະກາດວ່າການເຊື່ອຟັງອຳນາດການປົກຄອງ ເປັນການພະຍາຍາມຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ ແລະ ເບລີອາ¹⁵ພ້ອມກັນ. {GC 191.2}

ຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນທີ່ເລີ່ມຖິ້ມທຳລາຍແອກຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ ກໍເລີ່ມຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ຢາກອົດທົນຕໍ່ອຳນາດການປົກຄອງ. ຄຳສອນທີ່ຍຸຍົງປຸກປັ່ນຂອງມູນເຊີທີ່ອ້າງວ່າມາຈາກພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນໃຫ້ປະຕິເສດການຄວບຄຸມທຸກຢ່າງ ແລະ ປ່ອຍຕົວໃຫ້ເຮັດຕາມອາລົມຄວາມຮູ້ສຶກຢ່າງເຕັມທີ່. ສິ່ງທີ່ຕາມມາຄືການກະບົດ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ທີ່ຮ້າຍແຮງ ຈົນເກີດການນອງເລືອດຕາມທົ່ງໄຮ່ທົ່ງນາທົ່ວອານາຈັກເຢຍລະມັນ. {GC 191.3}

ລູເທີແປພຣະຄຳພີ

ເມື່ອລູເທີເຫັນຂະບວນການປະຕິຮູບຖືກກ່າວຫາດ້ວຍຜົນຂອງຄວາມຄັ່ງໄຄ້, ຄວາມທຸກໃຈທີ່ເພິ່ນເຄີຍມີເມື່ອເພິ່ນຢູ່ເມືອງເອີເຟີດນັ້ນ ໄດ້ກັບເຂົ້າມາອີກເປັນສອງເທົ່າ. ພວກເຈົ້າແຂວງຝ່າຍລະບອບສັນຕະປາປາກ່າວວ່າ ການກະບົດທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນຜົນໂດຍກົງຂອງຄຳສອນຂອງລູເທີ ແລະ ມີຫຼາຍຄົນພ້ອມທີ່ຈະຄ້ອຍຕາມຄວາມຄິດນີ້. ເຖິງແມ່ນວ່າຂໍ້ກ່າວຫານີ້ບໍ່ມີເຄົ້າຄວາມເປັນຈິງເລີຍ, ແຕ່ມັນສ້າງຄວາມລຳບາກໃຈໃຫ້ລູເທີຫຼາຍ. ເພິ່ນຮູ້ສຶກເໝືອນຈະທົນບໍ່ໄດ້ ທີ່ເຫັນພັນທະກິດການປະກາດຫຼັກຄວາມຈິງຖືກນັບຮວມກັບຄວາມຄັ່ງໄຄ້ທີ່ຕ່ຳຊ້າທີ່ສຸດ. ສ່ວນພວກຜູ້ນຳການກະບົດກຽດຊັງລູເທີ ເພາະເພິ່ນບໍ່ພຽງແຕ່ຕໍ່ຕ້ານຄຳສອນ ແລະ ຂໍ້ອ້າງຂອງພວກເຂົາທີ່ອ້າງວ່າໄດ້ຮັບການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າແລ້ວ ແຕ່ເພິ່ນກໍຍັງປະກາດວ່າພວກເຂົາເປັນກະບົດຕໍ່ອຳນາດການປົກຄອງດ້ວຍ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແກ້ແຄ້ນດ້ວຍການປະນາມລູເທີ ວ່າເປັນຈອມຫຼອກລວງທີ່ຕ່ຳຊ້າ. ເບິ່ງຄືວ່າລູເທີໄດ້ເຮັດໃຫ້ທັງພວກເຈົ້າແຂວງ ແລະ ປະຊາຊົນກຽດຊັງຕົນເອງ. {GC 192.1}

ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ສະໜັບສະໜູນຄຣິສຕະຈັກໂຣມຕ່າງຄົນຕ່າງດີອົກດີໃຈ ເພາະພວກເຂົາຄາດວ່າໃກ້ຈະເຫັນຄວາມພິນາດຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບຢ່າງໄວວາ. ພວກເຂົາຍັງກ່າວໂທດລູເທີສຳລັບຄຳສອນຜິດໆທີ່ເພິ່ນໄດ້ທຸ້ມເທກຳລັງເພື່ອແກ້ໄຂໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ກຸ່ມພວກທີ່ຄັ່ງໄຄ້ໄດ້ເວົ້າເອົາເອງວ່າ ພວກຕົນບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມເປັນທຳ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍເຫັນໃຈພວກເຂົາ; ແລ້ວກໍເປັນຢ່າງນີ້ຢູ່ເລື້ອຍໆ, ຄືຄົນທີ່ເຮັດຜິດກໍຖືກນັບວ່າເປັນພວກທີ່ຍອມສະຫຼະຊີວິດເພື່ອຄວາມເຊື່ອ, ພວກທີ່ຄັ່ງໄຄ້ໃນສະໄໝລູເທີກໍເຊັ່ນກັນ. ສະນັ້ນ, ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ທຸ້ມເທກຳລັງເພື່ອຕໍ່ຕ້ານຂະບວນການປະຕິຮູບກາຍເປັນທີ່ເຫັນໃຈ ແລະ ເປັນທີ່ຍົກຍ້ອງວ່າເປັນເຫຍື່ອຂອງການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງທີ່ໂຫດຮ້າຍ. ນີ້ແມ່ນວຽກງານຂອງຊາຕານ, ໂດຍມີຄວາມຄິດກະບົດເປັນແຮງບັນດານໃຈຢູ່ເບື້ອງຫຼັງ ເຊິ່ງຄວາມຄິດນີ້ໄດ້ປາກົດເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນສະຫວັນເມື່ອຊາຕານກະບົດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. {GC 192.2}

ຊາຕານເຮັດວຽກຢູ່ຕະຫຼອດເວລາເພື່ອຫຼອກລວງມະນຸດໃຫ້ເອີ້ນຄວາມບາບວ່າເປັນຄວາມຊອບທຳ ແລະ ເອີ້ນຄວາມຊອບທຳວ່າເປັນຄວາມບາບ. ມັນໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດຫຼາຍໃນວຽກງານນີ້! ການທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຕຳໜິຕິຕຽນ ເພາະພວກເຂົາຢືນຢັດປົກປ້ອງຄວາມຈິງໂດຍບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ເປັນເລື່ອງທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ເລື້ອຍໆ! ຄົນທີ່ເປັນພຽງຕົວແທນຂອງຊາຕານກໍໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງສັນລະເສີນ ແລະ ຖືກນັບວ່າເປັນຄົນທີ່ຍອມສະຫຼະຊີວິດເພື່ອຄວາມເຊື່ອ, ໃນຂະນະທີ່ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບການນັບຖື ແລະ ການສະໜັບສະໜູນ ເພາະຄວາມຈົງຮັກພັກດີທີ່ມີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ພັດຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຢືນຄົນດຽວ ທັງຖືກສັງຄົມສົງໄສ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມໄວ້ວາງໃຈ. {GC 192.3}

ຄວາມບໍຣິສຸດທຽມເທັດ ແລະ ການຊຳລະໃຈຈອມປອມຍັງຄົງດຳເນີນການຫຼອກລວງຂອງມັນຢູ່. ໃນປັດຈຸບັນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຍັງສະແດງເຈດຕະນາແບບດຽວກັນກັບໃນສະໄໝລູເທີ ໂດຍມັນປາກົດໃນຮູບແບບຕ່າງໆ ເພື່ອຫັນເຫຄວາມຄິດຂອງຜູ້ຄົນອອກຈາກພຣະຄຳພີ ໄປໃສ່ໃຈກັບຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຕົນເອງ ແທນທີ່ຈະປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງມືທີ່ຊາຕານໃຊ້ໄດ້ຜົນຫຼາຍທີ່ສຸດໃນການນຳຄົນໃຫ້ປະນາມຄວາມບໍຣິສຸດ ແລະ ຄວາມຈິງ. {GC 193.1}

ລູເທີປົກປ້ອງຂ່າວປະເສີດຈາກການຖືກໂຈມຕີທີ່ມາຈາກທຸກທິດທາງ ແລະ ທຸກຄັ້ງທີ່ມີຄວາມຂັດແຍ້ງກໍມີການພິສູດວ່າ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າເປັນອາວຸດທີ່ມີອານຸພາບສູງ. ເພິ່ນນຳໃຊ້ພຣະຄຳພີໃນການຕໍ່ສູ້ກັບການຍາດແຍ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ປັດຊະຍາເຫດຜົນນິຍົມຂອງພວກນັກວິຊາການ; ໃນຂະນະດຽວກັນເພິ່ນຢືນໝັ້ນຄົງດັ່ງສິລາ ເພື່ອຕໍ່ສູ້ຄວາມຄັ່ງໄຄ້ທີ່ພະຍາຍາມຕີສະໜິດກັບຂະບວນການປະຕິຮູບ. {GC 193.2}

ພວກຕໍ່ຕ້ານແຕ່ລະຝ່າຍ ລ້ວນແຕ່ປະຖິ້ມພຣະຄຳພີດ້ວຍວິທີການຂອງຕົນເອງ ເພື່ອຍົກສະຕິປັນຍາຂອງມະນຸດຂຶ້ນເປັນແຫຼ່ງຄວາມຈິງທາງດ້ານສາສະໜາ ແລະ ຄວາມຮູ້. ພວກລັດທິເຫດຜົນນິຍົມໄດ້ຍົກຍ້ອງສະຕິປັນຍາຂອງມະນຸດ ແລະ ຕັ້ງການໃຊ້ເຫດຜົນໄວ້ເປັນບັນທັດຖານຂອງການເຊື່ອຖືໃນສາສະໜາ. ອີກກຸ່ມໜຶ່ງກໍມີຄວາມນິຍົມໃນຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ແລະ ອ້າງວ່າສັນຕະປາປາໄດ້ສືບທອດອຳນາດໂດຍກົງມາຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງພວກອັກຄະສາວົກ ໂດຍເຊື່ອວ່າອຳນາດດັ່ງກ່າວບໍ່ມີການປ່ຽນແປງໄປຕະຫຼອດການ. ຄວາມຄິດເຊັ່ນນີ້ໄດ້ເປີດໂອກາດໃຫ້ມີການໃຊ້ອຳນາດເກີນຂອບເຂດ ແລະ ໃຫ້ເກີດຄວາມຊົ່ວທຸກຢ່າງ ໂດຍອ້າງວ່າມີຄວາມຊອບທຳ ເພາະເປັນອຳນາດທີ່ສືບທອດມາຈາກພວກອັກຄະສາວົກນັ້ນເອງ. ການດົນບັນດານໃຈທີ່ມູນເຊີກັບພັກພວກອ້າງນັ້ນ ກໍມາຈາກຈິນຕະນາການທີ່ແປປ່ຽນຂອງພວກເຂົາເອງ, ແຕ່ອິດທິພົນຂອງມັນຄືການມຸ່ງທຳລາຍອຳນາດທຸກຢ່າງ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຂອງມະນຸດ ຫຼື ຂອງພຣະເຈົ້າ. ຫຼັກສາສະໜາຄຣິສທີ່ແທ້ຈິງຍອມຮັບເອົາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໃນຖານະຄັງຊັບອັນປະເສີດແຫ່ງຫຼັກຄວາມຈິງ ແລະ ເປັນບັນທັດຖານທີ່ໃຊ້ໃນການທົດສອບການດົນໃຈທຸກຢ່າງ. {GC 193.3}

ເມື່ອລູເທີກັບມາຈາກເມືອງວາດເບີກ, ເພິ່ນສືບຕໍ່ແປພຣະຄຳພີພາກພັນທະສັນຍາໃໝ່ຈົນສຳເລັດ; ຫຼັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ, ຊາວເຢຍລະມັນສາມາດອ່ານຂ່າວປະເສີດໃນພາສາຂອງພວກເຂົາເອງ. ທຸກຄົນທີ່ຮັກຫຼັກຄວາມຈິງໄດ້ຮັບເອົາສະບັບແປພຣະຄຳພີດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ, ແຕ່ຄົນທີ່ເລືອກປະເພນີ ແລະ ກົດບັນຍັດຂອງມະນຸດພັດປະຕິເສດດ້ວຍທ່າທີທີ່ດູຖູກດູໝິ່ນ. {GC 193.4}

ພວກບາດຫຼວງຕົກໃຈທີ່ປະຊາຊົນທົ່ວໄປຈະສາມາດໂອ້ລົມກັບພວກເຂົາໃນເລື່ອງຄຳສອນຂອງພຣະຄຳພີ, ເພາະຈະເປັນການເປີດເຜີຍໃຫ້ທຸກຄົນເຫັນວ່າພວກເຂົາຂາດຄວາມຮູ້. ການເວົ້າເປັນເຫດເປັນຜົນຝ່າຍເນື້ອໜັງຂອງພວກບາດຫຼວງເປັນອາວຸດທີ່ບໍ່ມີອຳນາດ ເມື່ອຕໍ່ສູ້ກັບພຣະຄຳພີອັນເປັນດາບແຫ່ງພຣະວິນຍານ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຮວບຮວມອຳນາດທັງໝົດທີ່ມີຢູ່ ເພື່ອຫ້າມການແຈກຈຳໜ່າຍພຣະຄຳພີ; ແຕ່ບໍ່ວ່າຈະປະກາດຫ້າມຢ່າງໃດ, ບໍ່ວ່າຈະຕັດຊື່ຄົນອອກຈາກການເປັນສະມາຊິກ ຫຼື ຈັບຄົນໄປທໍລະມານກໍຕາມ ແຕ່ຄວາມພະຍາຍາມຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃນການຫ້າມການເຜີຍແຜ່ພຣະຄຳພີກໍບໍ່ໄດ້ຜົນ. ພວກເຂົາຍິ່ງປະນາມ ແລະ ຫ້າມພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຫຼາຍເທົ່າໃດ ປະຊາຊົນກໍຍິ່ງຢາກຮູ້ວ່າພຣະຄຳພີສອນຫຍັງແທ້ຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ທຸກຄົນທີ່ອ່ານໄດ້ກໍມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນທີ່ຈະອ່ານພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຕົນເອງ ຈຶ່ງພົກພາຕິດຕົວ ແລະ ອ່ານແລ້ວອ່ານອີກ, ທັງຮູ້ສຶກບໍ່ອີ່ມໃຈຈົນພວກເຂົາສາມາດທ່ອງຈຳໄດ້ຫຼາຍບົດຫຼາຍຕອນ. ເມື່ອລູເທີເຫັນວ່າປະຊາຊົນຕອບຮັບພຣະຄຳພີໃໝ່ເປັນຢ່າງດີ ເພິ່ນຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນແປພຣະຄຳພີເດີມ ແລະ ຈັດພິມເປັນຕອນໆທັນທີທີ່ແປແລ້ວ. {GC 194.1}

ບົດຄວາມງານຂຽນຂອງລູເທີເປັນທີ່ຕ້ອນຮັບທັງໃນເມືອງ ແລະ ໃນຊົນນະບົດເໝືອນກັນ. “ສິ່ງທີ່ລູເທີກັບມິດສະຫາຍຂອງເພິ່ນຂຽນ ມີຄົນອື່ນນຳໄປເຜີຍແຜ່. ມີບາດຫຼວງບາງຄົນທີ່ເຫັນວ່າກົດຕ່າງໆຂອງສຳນັກນັກບວດບໍ່ຖືກຕ້ອງຕາມພຣະຄຳພີ ແລະ ຢາກແລກຊີວິດທີ່ກຽດຄ້ານກັບການເຄື່ອນໄຫວຮັບໃຊ້ ແຕ່ຄົນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ພຽງພໍທີ່ຈະສອນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາຈຶ່ງທຽວຕາມໝູ່ບ້ານໃນແຂວງຕ່າງໆ ແລະ ຂາຍໜັງສືຂອງລູເທີ ແລະ ພວກເພື່ອນຮ່ວມງານຂອງເພິ່ນຕາມເຮືອນຊານຂອງປະຊາຊົນ. ໃນບໍ່ຊ້າ ອານາຈັກເຢຍລະມັນຈຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຄົນທີ່ຂາຍປຶ້ມຢ່າງກ້າຫານ.”¹⁶ {GC 194.2}

ປະຊາຊົນສຶກສາພຣະຄຳພີ

ມີທັງຄົນຮັ່ງມີ ແລະ ຄົນຍາກຈົນ, ທັງຄົນຮຽນສູງ ແລະ ຄົນດ້ອຍການສຶກສາທີ່ຄົ້ນຄວ້າງານຂຽນເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ຢາກຮຽນຫຼາຍທີ່ສຸດ. ຍາມຄ່ຳຄືນ ພວກນາຍຄູຈາກໂຮງຮຽນຕາມຊົນນະບົດໄດ້ອ່ານໃຫ້ຄົນທີ່ມາຮວມຕົວກັນຢູ່ຮອບເຕົາໄຟ. ທຸກຄັ້ງທີ່ມີການປະກາດ ກໍມີຄົນຮັບເຊື່ອຄວາມຈິງ, ມີຄົນຮັບເອົາພຣະທຳດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລ້ວຫັນໄປບອກຂ່າວດີໃຫ້ຄົນອື່ນຕໍ່. {GC 194.3}

ຂໍ້ພຣະຄຳພີຕໍ່ໄປນີ້ໄດ້ຮັບການພິສູດວ່າເປັນຄວາມຈິງຜ່ານປະສົບການຂອງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ. “ການອະທິບາຍຂໍ້ຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະອົງໃຫ້ແສງສະຫວ່າງ ແລະ ນຳປັນຍາໃຫ້ແກ່ພວກຄົນໂງ່ຈ້າດ້ວຍ.” (ເພງສັນລະເສີນ 119:130). ການທີ່ປະຊາຊົນສຶກສາພຣະຄຳພີໄດ້ປ່ຽນແປງຄວາມຄິດ ແລະ ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ວາງແອກເຫຼັກຢູ່ເທິງຄໍປະຊາຊົນ ແລະ ກົດພວກເຂົາໄວ້ໃຫ້ຢູ່ໃນສະພາບທີ່ໂງ່ຈ້າ ແລະ ເສື່ອມເສຍ. ປະຊາຊົນເຮັດຕາມພິທີກຳຕ່າງໆຢ່າງງົມງວາຍຕາມລະບຽບຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ, ແຕ່ໃນທ່າມກາງພິທີກຳທາງສາສະໜາເຫຼົ່ານັ້ນ ແທບຈະບໍ່ຕ້ອງນຳຫົວໃຈ ຫຼື ສະຕິປັນຍາມາກ່ຽວຂ້ອງເລີຍ. ຄຳເທດສະໜາຂອງລູເທີທີ່ສອນຄວາມຈິງອັນຈະແຈ້ງຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ການເອົາພຣະຄຳພີມາວາງໄວ້ໃນມືຂອງປະຊາຊົນທົ່ວໄປ ໄດ້ປຸກພວກເຂົາໃຫ້ຕື່ນ ທັງໄດ້ຊຳລະຈິດວິນຍານໃຫ້ບໍຣິສຸດ ແລະ ສູງສົ່ງຂຶ້ນ; ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງໄດ້ເສີມສະຕິປັນຍາໃຫ້ມີພະລັງຄວາມຄິດທີ່ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນອີກດ້ວຍ. {GC 195.1}

ມີຄົນໃນທຸກລະດັບຊັ້ນຂອງສັງຄົມຖືພຣະຄຳພີໃນມື ແລະ ກ່າວປົກປ້ອງຄຳສອນຕ່າງໆຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບ. ສ່ວນຄົນທີ່ສະໜັບສະໜູນລະບອບສັນຕະປາປາ ທີ່ເຄີຍປະຖິ້ມການສຶກສາພຣະຄຳພີໃຫ້ເປັນໜ້າທີ່ຂອງພວກບາດຫຼວງ ແລະ ພວກນັກບວດ, ບັດນີ້ກໍຂໍໃຫ້ພວກບາດຫຼວງອອກມາໂຕ້ແຍ້ງກັບຄຳສອນໃໝ່ຂອງບັນດານັກປະຕິຮູບສາສະໜາ. ແຕ່ພວກບາດຫຼວງທັງບໍ່ຮູ້ພຣະຄຳພີ ແລະ ບໍ່ມີປະສົບການເຖິງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ; ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາ ແລະ ນັກບວດໄດ້ປະລາໄຊຢ່າງຮາບຄາບ ໂດຍຜູ້ຊະນະແມ່ນຄົນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍປະນາມວ່າ ເປັນພວກນອກຮີດທີ່ຂາດການສຶກສາ. ມີນັກຂຽນກາໂຕລິກຂຽນວ່າ: “ເປັນຕາໜ່າຍຫຼາຍທີ່ລູເທີສອນພວກລູກສິດຂອງລາວວ່າ ຢ່າວາງໃຈໃນຄຳສອນອື່ນໃດນອກຈາກພຣະຄຳພີຢ່າງດຽວ.”¹⁷ ມີຝູງຊົນເຕົ້າໂຮມກັນເພື່ອຟັງຄົນທີ່ມີການສຶກສາໜ້ອຍອະທິບາຍຫຼັກຄວາມຈິງ; ຊາວບ້ານທີ່ຮູ້ພຣະຄຳພີຍັງສາມາດໂອ້ລົມກັບກຸ່ມນັກສາສະໜາສາດທີ່ຮຽນສູງ ແລະ ມີວາທະສິນຄົມຄາຍ. ຄຳຕອບຂອງຜູ້ດ້ອຍການສຶກສາ ທີ່ອ້າງຄຳສອນອັນລຽບງ່າຍຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ເປີດໂປງໃຫ້ທຸກຄົນເຫັນວ່າ ບຸກຄົນສຳຄັນເຫຼົ່ານັ້ນຂາດຄວາມຮູ້ຢ່າງໜ້າອັບອາຍ. ມີກຳມະກອນ, ທະຫານ, ຜູ້ຍິງ ແລະ ແມ່ນແຕ່ເດັກນ້ອຍທີ່ຮູ້ພຣະຄຳພີຫຼາຍກວ່າພວກບາດຫຼວງ ແລະ ນັກສາສະໜາສາດທີ່ຮຽນສູງ. {GC 195.2}

ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງເຫຼົ່າສາວົກແຫ່ງຂ່າວປະເສີດກັບຄົນທີ່ຢຶດຖືຄວາມງົມງວາຍຂອງລະບອບສັນຕະປາປາເຫັນໄດ້ຢ່າງຈະແຈ້ງ ບໍ່ວ່າໃນຊົນຊັ້ນນັກວິຊາການ ຫຼື ທ່າມກາງປະຊາຊົນທົ່ວໄປ. “ມີຊາວໜຸ່ມຜູ້ມີໃຈກວ້າງ…ທີ່ຕໍ່ຕ້ານຄົນເຖົ້າຄົນແກ່ທີ່ປົກປ້ອງຊົນຊັ້ນຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກໂຣມທີ່ບໍ່ຍອມຮຽນພາສາດັ້ງເດີມ ຫຼື ສຶກສາວັນນະກຳ. ຊາວໜຸ່ມເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ອຸທິດຕົນໃນການສຶກສາຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ ແລະ ໃນການອ່ານວັນນະກຳບູຮານຈົນລຶ້ງເຄີຍ. ພວກເຂົາຫົວໄວ, ມີຈິດວິນຍານທີ່ສູງສົ່ງ ແລະ ມີໃຈກ້າຫານ. ໃນບໍ່ຊ້າພວກຊາວໜຸ່ມເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຄວາມຮູ້ຫຼາຍ ຈົນບໍ່ມີໃຜສາມາດແຂ່ງກັບພວກເຂົາໄດ້ເປັນເວລາດົນ.…ພວກເຂົາປົກປ້ອງຂະບວນການປະຕິຮູບ; ສະນັ້ນ, ເມື່ອມີການປະເຊີນໜ້າລະຫວ່າງພວກຊາວໜຸ່ມເຫຼົ່ານີ້ກັບນັກສາສະໜາສາດຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃນທີ່ປະຊຸມຕ່າງໆ, ພວກເຂົາກໍຈະໂຈມຕີຝ່າຍກົງກັນຂ້າມຢ່າງງ່າຍດາຍ ແລະ ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈ ຈົນຄົນທີ່ຂາດຄວາມຮູ້ເຫຼົ່ານັ້ນລັງເລ ແລະ ອັບອາຍຂາຍໜ້າ ແລະ ກາຍເປັນທີ່ດູຖູກຂອງຄົນທັງປວງ.”¹⁸ {GC 195.3}

ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງບໍ່ສາມາດທຳລາຍຄວາມເຊື່ອ

ເມື່ອພວກສາສະໜາຈານຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມເຫັນວ່າ ຈຳນວນຜູ້ທີ່ມາຮ່ວມປະຊຸມນະມັດສະການໜ້ອຍລົງ, ພວກເຂົາຈຶ່ງໄປຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກຝ່າຍອຳນາດການປົກຄອງ ແລະ ພະຍາຍາມໃຊ້ທຸກວິທີທີ່ພໍມີອຳນາດເຮັດໄດ້ ເພື່ອນຳສະມາຊິກກັບຄືນມາ. ແຕ່ປະຊາຊົນໄດ້ພົບໃນຄຳສອນໃໝ່ ສິ່ງທີ່ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຝ່າຍຈິດວິນຍານ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຫັນໄປຈາກຄົນທີ່ເຄີຍລ້ຽງພວກເຂົາດ້ວຍເຂົ້າແກບເປັນເວລາດົນນານ ກໍຄືພວກອາຈານຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມທີ່ສອນໃຫ້ພວກເຂົາປະຕິບັດຕາມພິທີກຳຢ່າງງົມງວາຍ ແລະ ຖືເອົາທຳນຽມປະເພນີຂອງມະນຸດ. {GC 196.1}

ເມື່ອພວກຜູ້ສອນຄວາມຈິງປະສົບກັບການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ, ພວກເຂົາປະຕິບັດຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຄຣິສທີ່ຊົງກ່າວວ່າ: “ເມື່ອພວກເຂົາຂົ່ມເຫັງພວກເຈົ້າໃນເມືອງໜຶ່ງ ຈົ່ງໜີໄປຍັງເມືອງອື່ນ.” (ມັດທາຍ 10:23). ແສງແຫ່ງຄວາມຈິງໄດ້ສ່ອງໄປຍັງທຸກສະຖານທີ່, ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະລີ້ໄພຢູ່ບ່ອນໃດກໍມີຄົນເປີດປະຕູຕ້ອນຮັບໃຫ້ພັກທີ່ນັ້ນ ແລ້ວພວກເຂົາກໍຈະປະກາດພຣະຄຣິສ ບາງຄັ້ງໃນໂບດ ຫຼື ວ່າຖ້າຖືກປະຕິເສດບໍ່ໃຫ້ໃຊ້ໂບດ ກໍຈະເທດສະໜາໃນເຮືອນປະຊາຊົນ ຫຼື ໃນສະຖານທີ່ນອກອາຄານ. ທຸກສະຖານທີ່ທີ່ມີຄົນຟັງກໍກາຍເປັນວິຫານສັກສິດ. ຫຼັກຄວາມຈິງຈຶ່ງໄດ້ຮັບການເຜີຍແຜ່ດ້ວຍກຳລັງເຫື່ອແຮງ, ຄວາມໝັ້ນໃຈ ແລະ ພະລັງຣິດເດດທີ່ຕ້ານທານບໍ່ໄດ້. {GC 196.2}

ມີການຂໍໃຫ້ເຈົ້າໜ້າທີ່ຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ຝ່າຍການປົກຄອງ ອອກມາປາບປາມຂະບວນການທີ່ພວກເຂົາເອີ້ນວ່ານອກຮີດ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຜົນ. ພວກເຂົາຈັບຄົນຂັງຄຸກ, ຈັບທໍລະມານ ແລະ ປະຫານຊີວິດດ້ວຍການເຜົາໄຟ ຫຼື ການຕັດຄໍ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ປະໂຫຍດຫຍັງ. ມີຜູ້ເຊື່ອຫຼາຍພັນຄົນຍອມຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອ; ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຂະບວນການປະຕິຮູບຍັງສືບຕໍ່. ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງໄດ້ແຕ່ຊ່ວຍໃນການເຜີຍແຜ່ຫຼັກຄວາມຈິງ ສ່ວນຄວາມຄັ່ງໄຄ້ທີ່ຊາຕານພະຍາຍາມນຳເຂົ້າມາປະປົນກັບງານປະຕິຮູບນັ້ນ ໄດ້ແຕ່ສົ່ງຜົນໃຫ້ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງວຽກງານຂອງຊາຕານ ແລະ ວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າເຫັນໄດ້ຊັດເຈນຍິ່ງຂຶ້ນ. {GC 196.3}

9: ນັກປະຕິຮູບຊາວສວິສ11: ພວກເຈົ້າແຂວງປະທ້ວງ