9: ນັກປະຕິຮູບຊາວສວິສ

https://m.egwwritings.org/en/book/132.768#768

ອຸນຣິກ ສວິງລີ

ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກຄົນໃຫ້ປະຕິຮູບຄຣິສຕະຈັກ ທີ່ມີລັກສະນະເໝືອນພວກສາວົກທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໃນການກໍ່ຕັ້ງຄຣິສຕະຈັກ. ພຣະເຢຊູຄຣິສຊົງເບິ່ງຂ້າມຄົນທີ່ຊາວໂລກຖືວ່າສຳຄັນ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເລືອກຄົນຮັ່ງມີ ຫຼື ຄົນທີ່ມີຍົດຖາບັນດາສັກ ຜູ້ລຶ້ງເຄີຍກັບການຮັບຄຳສັນລະເສີນຈາກປະຊາຊົນ ແລະ ການນັບໜ້າຖືຕາໃນຖານະຜູ້ນຳ. ຄົນເຊັ່ນນີ້ມີຄວາມຫຍິ່ງທະນົງໂຕ, ມີຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຕົວເອງ ແລະ ອວດຖານະຂອງຕົນ; ມັນຈຶ່ງເປັນໄປບໍ່ໄດ້ ທີ່ຈະປັ້ນພວກເຂົາໃຫ້ມີຄວາມອີ່ຕົນສົງສານຕໍ່ເພື່ອນມະນຸດດ້ວຍກັນ ແລະ ມາຮ່ວມວຽກງານກັບພຣະເຢຊູໄທນາຊາເຣັດ ຜູ້ມີຄວາມນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນ. ພຣະອົງຊົງຮຽກເອີ້ນຊາວປະມົງແຫ່ງແຂວງຄາລີເລທີ່ບໍ່ມີການສຶກສາ ແຕ່ຮູ້ຈັກເຮັດວຽກໜັກ ໂດຍຊົງກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຕາມເຮົາມາ ແລະ ເຮົາຈະສອນພວກເຈົ້າໃຫ້ເປັນຜູ້ຫາຄົນ.” (ມັດທາຍ 4:19). ສາວົກເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນ ແລະ ຍອມໃຫ້ພຣະອົງສັ່ງສອນ. ຍິ່ງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກຄຳສອນທຽມເທັດໃນສະໄໝນັ້ນ ພຣະອົງຍິ່ງສາມາດອົບຮົມສັ່ງສອນໃນການຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. ໃນສະໄໝປະຕິຮູບສາສະໜາຄັ້ງໃຫຍ່ນັ້ນກໍເຊັ່ນກັນ; ພວກຜູ້ນຳຂະບວນການປະຕິຮູບເປັນຊາຍເຊິ່ງມາຈາກຄອບຄົວທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍ, ເປັນຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຫຍິ່ງໃນຍົດຕຳແໜ່ງ, ທັງເປັນຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບອະຄະຕິ ຫຼື ເລ່ລ່ຽມຈາກພວກບາດຫຼວງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ພຣະເຈົ້າມີພຣະປະສົງທີ່ຈະໃຊ້ຄົນຕ່ຳຕ້ອຍ ເພື່ອຜົນສຳເລັດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່; ເພື່ອວ່າແທນທີ່ຄົນທັງຫຼາຍຈະຍົກຍ້ອງສັນລະເສີນມະນຸດດ້ວຍກັນ, ພວກເຂົາຈະຖວາຍກຽດແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ດຳເນີນພຣະຣາຊກິດຜ່ານມະນຸດຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ. {GC 171.1}

ຫຼັງຈາກລູເທີເກີດໃນກະຕູບຂອງກຳມະກອນຂຸດແຮ່ໃນແຂວງແຊັກຊັນນີ 7–8 ອາທິດ, ອຸນຣິກ ສວິງລີ (Ulric Zwingli) ກໍເກີດໃນກະຕູບຂອງຄົນລ້ຽງສັດຕາມສາຍພູອານເບີ (Alps). ສະພາບແວດລ້ອມຂອງສວິງລີໃນໄວເດັກ ແລະ ການອົບຮົມທີ່ເພິ່ນໄດ້ຮັບຕອນອາຍຸນ້ອຍ ໄດ້ກຽມເພິ່ນໄວ້ສຳລັບພັນທະກິດໃນອະນາຄົດ. ເພິ່ນເຕີບໂຕທ່າມກາງທຳມະຊາດທີ່ສວຍງາມເລີດລ້ຳ, ຮູ້ສຶກເຖິງຣິດອຳນາດ, ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຍັງນ້ອຍ. ປະຫວັດວິລະກຳຂອງຄົນທີ່ອາໄສຕາມສາຍພູ ອັນເປັນບ້ານເກີດຂອງເພິ່ນ ໄດ້ຈູດປະກາຍຄວາມໃຝ່ຝັນໃນໃຈໜຸ່ມນ້ອຍຜູ້ນີ້. ຄຳສອນສ່ວນໃຫຍ່ຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນສະໄໝນັ້ນເນັ້ນຕຳນານ ແລະ ທຳນຽມຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ແຕ່ແມ່ຍ່າຂອງສວິງລີມີຄວາມສັດທາໃນພຣະເຈົ້າ, ນາງກອງຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລ້ວສາມາດຄັດສັນເລື່ອງຕ່າງໆທີ່ລ້ຳຄ່າຈາກພຣະຄຳພີມາເວົ້າໃຫ້ຫຼານຟັງ. ສວິງລີນັ່ງຢູ່ຂ້າງໆ ແລະ ຕັ້ງໃຈຟັງແມ່ຍ່າເວົ້າເຖິງວິລະກຳຂອງຄົນລຸ້ນບັນພະຊົນ, ພວກຜູ້ເຜີຍພຣະທຳ, ເລື່ອງຂອງຜູ້ລ້ຽງແກະທີ່ເຝົ້າຝູງແກະຕາມເນີນພູແຫ່ງປາແລັດສະໄຕເມື່ອທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າມາເວົ້ານຳ ແລະ ຟັງແມ່ຍ່າເວົ້າເລື່ອງທີ່ພຣະຄຣິສຊົງບັງເກີດຢູ່ບ້ານເບັດເລເຮັມ ແລະ ສິ້ນພຣະຊົນເທິງພູເຂົາຄານວາຣີ. {GC 171.2}

ພໍ່ຂອງສວິງລີເໝືອນກັບພໍ່ຂອງລູເທີໃນປະເດັນທີ່ຢາກໃຫ້ລູກຊາຍໄດ້ຮັບການສຶກສາຮ່ຳຮຽນ, ຈຶ່ງສົ່ງລູກອອກໄປຈາກບ້ານໃນຮ່ອມພູເມື່ອຍັງເປັນເດັກ. ສະໝອງຂອງເພິ່ນພັດທະນາຢ່າງໄວວາ ຈົນໃນບໍ່ຊ້າເປັນເລື່ອງຍາກທີ່ຈະຫານາຍຄູທີ່ມີຄວາມຮູ້ພໍທີ່ຈະສອນເພິ່ນໄດ້. ເມື່ອສວິງລີອາຍຸ 13 ປີ ເພິ່ນຍ້າຍໄປຢູ່ທີ່ເມືອງເບີນ (Bern) ເພາະທີ່ນັ້ນມີສະຖາບັນການສຶກສາທີ່ມີຊື່ສຽງໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດໃນສວິສເຊີແລນ, ແຕ່ທີ່ນັ້ນເກີດເລື່ອງອັນຕະລາຍຂຶ້ນທີ່ເກືອບທຳລາຍອະນາຄົດຂອງເພິ່ນ. ພວກນັກບວດກາໂຕລິກໝາຍໝັ້ນປັ້ນມື ເພື່ອຊັກຈູງໃຫ້ເພິ່ນບວດເຂົ້າສຳນັກນັກບວດຂອງພວກເຂົາ. ໃນຂະນະນັ້ນ, ພວກບາດຫຼວງຈາກສອງຄະນະໃຫຍ່ກຳລັງແຂ່ງກັນ ເພື່ອເປັນທີ່ນິຍົມຊົມຊອບຂອງປະຊາຊົນ ຄືຄະນະໂດມິນນິກັນ ແລະ ຄະນະຟຣັນຊິສກັນ. ພວກເຂົາພະຍາຍາມດຶງດູດປະຊາຊົນດ້ວຍການປະດັບໂບດຢ່າງຫຼູຫຼາ, ການເຮັດພິທີກຳອັນສະຫງ່າງາມ ແລະ ການວາງສະແດງວັດຖຸສັກສິດທີ່ມີຊື່ສຽງກັບຮູບປັ້ນທີ່ອ້າງວ່າເຮັດການອັດສະຈັນໄດ້. {GC 172.1}

ພວກບາດຫຼວງຈາກຄະນະໂດມິນນິກັນທີ່ເມືອງເບີນເຫັນວ່າ ຖ້າສາມາດຊະນະໃຈໜຸ່ມນ້ອຍທີ່ຮຽນເກັ່ງຜູ້ນີ້ ພວກເຂົາຈະໄດ້ປະໂຫຍດ ແລະ ກຽດສັກສີ. ພວກເຂົາຄິດວ່າ ຖ້າມີຄົນຢ່າງສວິງລີທີ່ອາຍຸຍັງນ້ອຍ ແລະ ມີພອນສະຫວັນທີ່ເວົ້າເກັ່ງຂຽນເກັ່ງ, ເປັນອັດສະຣິຍະດ້ານດົນຕີ ແລະ ການແຕ່ງກາບກອນບົດກະວີນັ້ນ ກໍຈະຊ່ວຍຊັກຈູງປະຊາຊົນໃຫ້ເຂົ້າມາຮ່ວມປະຊຸມນະມັດສະການຫຼາຍກວ່າການຕົບແຕ່ງໂບດ ຫຼື ການເຮັດພິທີທີ່ໜ້າຈັບຕາ. ນອກຈາກນັ້ນ, ກໍຈະຊ່ວຍໃຫ້ສຳນັກນັກບວດຂອງພວກເຂົາໄດ້ເງິນຖວາຍເພີ່ມຂຶ້ນ. ພວກບາດຫຼວງຍົກຍໍປໍປັ້ນ ແລະ ໃຊ້ການຫຼອກລວງເພື່ອລໍ້ໃຫ້ສວິງລີບວດ. ສ່ວນລູເທີໃນຂະນະທີ່ຮຽນນັ້ນ ໄດ້ຂັງຕົວເອງໃນຫ້ອງນັກບວດ ແລະ ຄົງບໍ່ໄດ້ເຮັດປະໂຫຍດໃຫ້ກັບໂລກ ຖ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍປົດປ່ອຍເພິ່ນ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງປ້ອງກັນສວິງລີຈາກອັນຕະລາຍດັ່ງກ່າວ ໂດຍຊົງນຳໃຫ້ພໍ່ຂອງເພິ່ນໄດ້ຮັບຂ່າວເຖິງແຜນການຂອງພວກນັກບວດກາໂຕລິກ. ລາວຕັ້ງໃຈໄວ້ວ່າ ຈະຕ້ອງບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ລູກຊາຍດຳເນີນຊີວິດແບບຢູ່ລ້າໆ ແລະ ບໍ່ເກີດປະໂຫຍດເໝືອນພວກບາດຫຼວງ. ລາວເຫັນວ່າ ຖ້າລູກຈະເຮັດສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດໃນອະນາຄົດກໍຂຶ້ນຢູ່ກັບການຕັດສິນໃຈໃນຄັ້ງນີ້, ລາວຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ສວິງລີກັບເມືອບ້ານໂດຍບໍ່ຕ້ອງລໍຊ້າ. {GC 172.2}

ສວິງລີໄດ້ເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພໍ່ ແຕ່ກໍບໍ່ພໍໃຈທີ່ຈະຢູ່ບ້ານດົນ; ບໍ່ຊ້າເພິ່ນໄປທີ່ເມືອງບາເຊັນ (Basel) ເພື່ອສຶກສາຕໍ່. ທີ່ເມືອງບາເຊັນນີ້ເອງສວິງລີໄດ້ຍິນຂ່າວປະເສີດຄັ້ງທຳອິດ ເຖິງເລື່ອງພຣະຄຸນທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໂດຍບໍ່ຄິດມູນຄ່າ. ພຣະເຈົ້າຊົງນຳອາຈານສອນພາສາບູຮານຊື່ວິດເທັມບາກ (Wittembach) ໃຫ້ອ່ານພຣະຄຳພີໃນຂະນະທີ່ກຳລັງສຶກສາພາສາກຣີກ ແລະ ພາສາເຮັບເຣີ ລາວຈຶ່ງແບ່ງປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ຮັບນັ້ນໃຫ້ພວກລູກສິດ. ລາວສອນວ່າມີຄວາມຈິງທີ່ເກົ່າແກ່ກວ່າ ແລະ ລ້ຳຄ່າກວ່າທິດສະດີຕ່າງໆຂອງພວກນັກວິຊາການ ແລະ ນັກປັດຊະຍາ. ຄວາມຈິງບູຮານນີ້ຄື ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິສເປັນສິ່ງດຽວທີ່ສາມາດໄຖ່ບາບຂອງມະນຸດໄດ້. ສຳລັບສວິງລີແລ້ວ ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ເໝືອນແສງທຳອິດກ່ອນອາລຸນເບີກຟ້າ. {GC 173.1}

ອຸທິດຕົນໃນການຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ

ໃນບໍ່ຊ້າສວິງລີຖືກຮຽກເອີ້ນໃຫ້ຍ້າຍຈາກເມືອງບາເຊັນເພື່ອເລີ່ມວຽກງານສຳຄັນແຫ່ງຊີວິດ. ສະຖານທີ່ເຮັດວຽກຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ ແມ່ນໂບດແຫ່ງໜຶ່ງໃນເຂດສາຍພູອານເບີ ບໍ່ໄກຈາກຮ່ອມພູອັນເປັນບ່ອນເກີດຂອງເພິ່ນ. ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມຕັ້ງເປັນປະໂຣຫິດ ເພິ່ນ “ອຸທິດຕົນເພື່ອຄົ້ນຫາຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍສິ້ນສຸດຫົວໃຈ.” ມີເພື່ອນນັກປະຕິຮູບກ່າວເຖິງສວິງລີວ່າ, “ເພາະເພິ່ນຮູ້ຊຶ້ງວ່າ ຄົນທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃຫ້ເບິ່ງແຍງຝູງແກະຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງມີຄວາມຮູ້ພຽງໃດ.”¹ ເພິ່ນຍິ່ງຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີກໍຍິ່ງເຫັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄວາມຈິງຂອງພຣະຄຳພີ ແລະ ຄວາມເທັດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ເພິ່ນຈຶ່ງຍອມຮັບພຣະຄຳພີໃນຖານະພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນມາດຕະຖານດຽວທີ່ພຽງພໍ ແລະ ບໍ່ຜິດພາດ. ສວິງລີເຫັນວ່າຈະຕ້ອງໃຫ້ພຣະຄຳພີຕີຄວາມໝາຍຂອງພຣະຄຳພີເອງ, ຈຶ່ງບໍ່ກ້າອະທິບາຍພຣະຄຳພີເພື່ອສະໜັບສະໜູນທິດສະດີ ຫຼື ຄຳສອນທີ່ເຊື່ອຢູ່ແລ້ວ ແຕ່ຖືວ່າຕົນມີໜ້າທີ່ສຶກສາຮຽນຮູ້ເຖິງຄຳສອນທີ່ກົງໄປກົງມາ ແລະ ແຈ່ມແຈ້ງຂອງພຣະຄຳພີ. ເພິ່ນພະຍາຍາມໃຊ້ທຸກສິ່ງທີ່ມີປະໂຫຍດໃນການເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍຂອງພຣະຄຳພີຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ຄົບຖ້ວນ, ພ້ອມທັງທູນຂໍໃຫ້ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຊົງຊ່ວຍ, ເພາະເພິ່ນກ່າວວ່າ ພຣະວິນຍານຈະຊົງເປີດເຜີຍຄວາມໝາຍໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ສະແຫວງຫາດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ ແລະ ການອະທິຖານ. {GC 173.2}

ສວິງລີກ່າວວ່າ: “ພຣະຄຳພີມາຈາກພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນມາຈາກມະນຸດ ແລະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງໃຫ້ຄວາມກະຈ່າງນັ້ນ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານເຂົ້າໃຈວ່າຖ້ອຍຄຳໃນພຣະຄຳພີມາຈາກພຣະອົງ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ…ບໍ່ສາມາດລົ້ມເຫຼວ, ພຣະຄຳນັ້ນສະຫວ່າງສະໄຫວ, ທັງອະທິບາຍ ແລະ ເປີດເຜີຍຕົວມັນເອງ ແລະ ສ່ອງສະຫວ່າງເຂົ້າໄປໃນຈິດໃຈເພື່ອໃຫ້ຮູ້ເລື່ອງແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະ ຄວາມລອດພົ້ນທີ່ສົມບູນ; ພຣະຄຳພີເລົ້າໂລມຈິດໃຈຂອງຜູ້ຄົນໃນພຣະເຈົ້າ, ຊ່ວຍຄົນໃຫ້ຖ່ອມໃຈລົງເພື່ອຈະລືມຕົວເອງ ເຖິງຂັ້ນສະຫຼະຕົວເອງໄດ້ ແລະ ຮັບເອົາພຣະເຈົ້າ.” ສວິງລີໄດ້ພິສູດເຖິງຄວາມຈິງຂອງຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ໃນຊີວິດຂອງເຂົາເອງ. ຕໍ່ມາເພິ່ນຂຽນເຖິງປະສົບການຂອງຕົນໃນເວລານັ້ນວ່າ: “ເມື່ອ…ຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມທຸ້ມເທກັບການສຶກສາພຣະຄຳພີຢ່າງສຸດໃຈນັ້ນ ກໍຈະມີຂໍ້ຄັດຄ້ານຈາກຫຼັກປັດຊະຍາ ແລະ ວິຊາສາສະໜາສາດຢູ່ເລື້ອຍໆ. ໃນທີ່ສຸດຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າກັບຕົວເອງວ່າ, ‘ເຈົ້າຕ້ອງປະຖິ້ມສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດ ແລະ ຮຽນຮູ້ເຖິງຄວາມໝາຍຂອງພຣະເຈົ້າຈາກພຣະຄຳອັນລຽບງ່າຍຂອງພຣະອົງຢ່າງດຽວ.’ ຈາກນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າກໍເລີ່ມທູນຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ຄວາມກະຈ່າງ ແລະ ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີງ່າຍຂຶ້ນ.”² {GC 174.1}

ສວິງລີປະກາດເລື່ອງຄວາມລອດພົ້ນ

ຄຳສອນທີ່ສວິງລີປະກາດນັ້ນບໍ່ໄດ້ຮັບຈາກລູເທີ, ແຕ່ເປັນຄຳສອນຂອງພຣະຄຣິສ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ຖ້າລູເທີປະກາດພຣະຄຣິສ ເພິ່ນກໍເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງເຮັດຢູ່ນີ້ແຫຼະ. ຄົນທີ່ເພິ່ນນຳມາຫາພຣະຄຣິສມີຫຼາຍກວ່າທີ່ຂ້າພະເຈົ້ານຳມາ ແຕ່ເລື່ອງນີ້ບໍ່ສຳຄັນ. ຂ້າພະເຈົ້າເປັນທະຫານຂອງພຣະຄຣິສ, ພຣະອົງເປັນເຈົ້ານາຍຜູ້ດຽວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ເຊີດຊູນາມຊື່ອື່ນໃດນອກຈາກພຣະອົງ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຂຽນຫາລູເທີແມ່ນແຕ່ຄຳດຽວ ແລະ ລູເທີກໍບໍ່ເຄີຍຂຽນຫາຂ້າພະເຈົ້າ. ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເປັນຢ່າງນັ້ນ?…ກໍເພື່ອພິສູດວ່າ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນກັບພຣະອົງເອງຢ່າງແທ້ຈິງ, ເນື່ອງຈາກເຮົາທັງສອງສອນເລື່ອງຂອງພຣະຄຣິສໃນລັກສະນະທີ່ເໝືອນກັນ ໂດຍບໍ່ໄດ້ວາງແຜນກັນມາກ່ອນ”³ {GC 174.2}

ໃນປີ 1516 ສວິງລີຖືກຮັບເຊີນໃຫ້ເປັນນັກເທດປະຈຳຢູ່ສຳນັກນັກບວດທີ່ເມືອງໄອຊີເດັນ (Einsiedeln). ໃນສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ ເພິ່ນມີໂອກາດເຫັນຄວາມເສື່ອມເສຍຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຢ່າງໃກ້ຊິດ ແລະ ເປັນບ່ອນທີ່ເພິ່ນເຮັດວຽກໃນຖານະນັກປະຕິຮູບທີ່ແຜ່ອິດທິພົນອອກໄປໄກພົ້ນສາຍພູອານເບີ ອັນເປັນບ້ານເກີດຂອງເພິ່ນ. ມີຮູບປັ້ນຂອງນາງມາຣີ ເປັນໜຶ່ງໃນແຫຼ່ງທ່ອງທ່ຽວທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດຂອງເມືອງໄອຊີເດັນ, ເຊິ່ງມີການເລົ່າລືກັນວ່າຮູບປັ້ນດັ່ງກ່າວສາມາດເຮັດການອັດສະຈັນໄດ້. ມີຂໍ້ຄວາມຂຽນໄວ້ເໜືອປະຕູກຳແພງຂອງສຳນັກນັກບວດນັ້ນວ່າ, “ຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາໃນນີ້ສາມາດຮັບການຍົກບາບທັງສິ້ນ.”⁴ ມີຜູ້ສະແຫວງບຸນເດີນທາງມາໄຫວ້ບູຊາຮູບປັ້ນນາງມາຣີຢູ່ຕະຫຼອດປີ ແຕ່ໃນເທດສະການປະຈຳປີມີຄົນຫຼວງຫຼາຍມາຈາກທຸກພາກຂອງສວິສເຊີແລນ, ຈາກປະເທດຝຣັ່ງ ແລະ ເຢຍລະມັນ. ສວິງລີເຫັນແລ້ວຈຶ່ງຮູ້ສຶກເສົ້າ ແຕ່ກໍຖືເປັນໂອກາດທີ່ຈະປະກາດແກ່ຜູ້ທີ່ເປັນທາດຂອງຄວາມງົມງວາຍເຫຼົ່ານີ້ວ່າ ຂ່າວປະເສີດຊ່ວຍປົດປ່ອຍພວກເຂົາໄດ້. {GC 174.3}

ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ຢ່າໄດ້ຄິດເລີຍວ່າ ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນວິຫານນີ້ຫຼາຍກວ່າບ່ອນອື່ນທົ່ວໃຕ້ຟ້າທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງ. ບໍ່ວ່າທ່ານຈະມາຈາກປະເທດໃດ ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະ ຊົງຟັງທ່ານ.…ພວກທ່ານຄິດວ່າຈະໄດ້ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າຜ່ານເລື່ອງຕ່າງໆເຫຼົ່ານີ້ບໍ ເຊັ່ນ: ການເຮັດບຸນທີ່ບໍ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດ, ການເດີນທາງໄກເພື່ອສະແຫວງບຸນ, ການຖວາຍ, ການຂາບໄຫວ້ຮູບປັ້ນ ແລະ ການອະທິຖານຕໍ່ນາງມາຣີ ຫຼື ຕໍ່ພວກນັກບຸນ?…ການອະທິຖານຢ່າງຍາວນານຊ່ວຍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຕອບຄຳອະທິຖານຂອງເຮົາຊັ້ນບໍ? ຜ້າຄຸມຫົວທີ່ສະທ້ອນແສງແວວວາວ, ການໂກນຫົວໃຫ້ກ້ຽງ, ຜ້າຄຸມຍາວທີ່ຄຸມທັງຕົວ ຫຼື ເກີບລາຍສີທອງມີປະໂຫຍດຫຍັງ?…ພຣະເຈົ້າຊົງເບິ່ງທີ່ຈິດໃຈ ແລະ ຈິດໃຈຂອງພວກເຮົາຫ່າງເຫີນຈາກພຣະອົງ.” “ພຣະຄຣິສຜູ້ສະຫຼະພຣະຊົນເທິງໄມ້ກາງແຂນຄັ້ງດຽວນັ້ນ ຊົງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ ທີ່ຊຳລະຄວາມຜິດບາບຂອງຜູ້ເຊື່ອໄປຕະຫຼອດການ.”⁵ {GC 175.1}

ຜູ້ຟັງຫຼາຍຄົນບໍ່ຍອມເປີດໃຈຮັບເອົາຄຳສອນເຫຼົ່ານີ້ ເພາະຮູ້ສຶກຂົມຂື່ນເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າ ການເດີນທາງມາສະແຫວງບຸນດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກນັ້ນບໍ່ມີປະໂຫຍດ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈເລື່ອງທີ່ພຣະຄຣິສຊົງອະໄພຄວາມບາບ ໂດຍທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງເສຍຄ່າອັນໃດເລີຍ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ພໍໃຈກັບວິທີຂຶ້ນສະຫວັນແບບເກົ່າທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມເຄີຍສອນໄວ້ ແລະ ຮູ້ສຶກກຽດຄ້ານທີ່ຈະສະແຫວງຫາສິ່ງທີ່ດີກວ່າ. ການໄວ້ວາງໃຈໃນພວກບາດຫຼວງ ແລະ ສັນຕະປາປາໃນເລື່ອງຄວາມລອດຂອງຕົນ ງ່າຍກວ່າທີ່ຈະສະແຫວງຫາຈິດໃຈທີ່ບໍຣິສຸດ. {GC 175.2}

ແຕ່ກໍມີກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ ທີ່ຈະຮັບເອົາຂ່າວປະເສີດເລື່ອງພຣະຄຣິສຊົງໄຖ່ບາບຂອງມະນຸດ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຮູ້ສຶກວ່າ ພິທີກຳຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈມີສັນຕິສຸກ, ພວກເຂົາຈຶ່ງເຊື່ອວາງໃຈໃນພຣະໂລຫິດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ເພື່ອຊຳລະຄວາມຜິດບາບຂອງຕົນ. ເມື່ອກັບໄປບ້ານແລ້ວ ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍເປີດເຜີຍຄວາມຈິງອັນລ້ຳຄ່າທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບ; ສະນັ້ນ, ຫຼັກຄວາມຈິງຈຶ່ງຖືກນຳມາປະກາດຈາກບ້ານສູ່ບ້ານ ແລະ ຈາກເມືອງສູ່ເມືອງ, ສ່ວນຈຳນວນນັກສະແຫວງບຸນທີ່ມານະມັດສະການທີ່ສານເຈົ້າຂອງນາງມາຣີນັ້ນກໍຫຼຸດລົງຫຼາຍ ແລະ ເງິນຖວາຍກໍຫຼຸດລົງດ້ວຍ; ເພາະເຫດນີ້, ເງິນເດືອນຂອງສວິງລີກໍຫຼຸດລົງ ເພາະມາຈາກເງິນຖວາຍນັ້ນເອງ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພິ່ນມີແຕ່ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີທີ່ເຫັນວ່າຄວາມຄັ່ງໄຄ້ ແລະ ຄວາມງົມງວາຍທີ່ຄອບງຳຈິດໃຈປະຊາຊົນນັ້ນກຳລັງໝົດອຳນາດລົງ. {GC 175.3}

ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກໂຣມບໍ່ໄດ້ມືດບອດຕໍ່ວຽກງານທີ່ສວິງລີກຳລັງເຮັດຢູ່ ແຕ່ໃນຕອນນັ້ນພວກເຂົາຍັງຂົ່ມໃຈ ແລະ ບໍ່ເຂົ້າໄປຂັດຂວາງ, ເພາະຍັງຫວັງວ່າຈະສາມາດດຶງເພິ່ນມາເປັນຝ່າຍຂອງຕົນ, ພວກເຂົາ ຈຶ່ງຍົກຍໍປໍປັ້ນເພື່ອຊະນະໃຈເພິ່ນ. ຢ່າງໃດກໍດີ, ຫຼັກຄວາມຈິງກຳລັງເຂົ້າຢຶດຄອງຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນ. {GC 176.1}

ຍ້າຍໄປປະຈຳຢູ່ນະຄອນຊູຣິກ

ການເຮັດວຽກທີ່ເມືອງໄອຊີເດັນນັ້ນ ຊ່ວຍກຽມສວິງລີໃຫ້ພ້ອມທີ່ຈະເຮັດວຽກໃນພາກສະໜາມທີ່ກວ້າງຂຶ້ນອີກ ແລະ ໃນບໍ່ດົນເພິ່ນກໍຖືກຍ້າຍ. ຫຼັງຈາກຢູ່ທີ່ເມືອງໄອຊີເດັນສາມປີ ເພິ່ນຖືກຮຽກເອີ້ນໃຫ້ປະຈຳຕຳແໜ່ງນັກເທດທີ່ໂບດໃຫຍ່ແຫ່ງນະຄອນຊູຣິກ (Zurich) ເຊິ່ງເປັນເມືອງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງສະຫະພັນລັດສວິສໃນຂະນະນັ້ນ ແລະ ການເຮັດວຽກທີ່ນັ້ນສົ່ງອິດທິພົນອອກໄປຢ່າງກວ້າງຂວາງ. ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກທີ່ເຊີນສວິງລີໄປທີ່ນະຄອນຊູຣິກຕ້ອງການປິດປະຕູບໍ່ໃຫ້ມີການປະຕິຮູບ, ພວກເຂົາຈຶ່ງລະບຸຂອບເຂດຄວາມຮັບຜິດຊອບໃຫ້ເພິ່ນ. {GC 176.2}

ພວກເຂົາສັ່ງວ່າ: “ເຈົ້າຕ້ອງມີຄວາມຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນໃນການເກັບເງິນເຂົ້າມາໃນໂບດແຫ່ງນີ້, ໂດຍບໍ່ໃຫ້ເບິ່ງຂ້າມແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ. ເຈົ້າຕ້ອງຕັກເຕືອນສະມາຊິກຜູ້ສັດຊື່ດ້ວຍການເທດສະໜາ ແລະ ໃນຕູ້ຮັບຟັງການສາລະພາບບາບ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຖວາຍເງິນສິບລົດ ແລະ ຄ່າທຳນຽມຕ່າງໆໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ແລະ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາສະແດງອອກເຖິງຄວາມຮັກທີ່ມີຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກດ້ວຍການຖວາຍ. ເຈົ້າຕ້ອງຂະຫຍັນເອົາໃຈໃສ່ເພື່ອເພີ່ມລາຍຮັບຈາກຄົນປ່ວຍ, ຈາກຄົນທີ່ເຂົ້າພິທີສິນລະນຶກ ແລະ ຈາກພິທີອື່ນໆຂອງຄຣິສຕະຈັກ.” ພວກເຂົາສັ່ງເພີ່ມເຕີມວ່າ: “ສ່ວນການນຳໃນພິທີຕ່າງໆ, ການເທດສະໜາ ແລະ ການເບິ່ງແຍງສະມາຊິກນັ້ນ ກໍເປັນໜ້າທີ່ຂອງອາຈານປະຈຳໂບດດ້ວຍ, ແຕ່ເຈົ້າສາມາດຫາຄົນເຮັດແທນໄດ້ ໂດຍສະເພາະການເທດສະໜາ. ເຈົ້າຈະເຮັດພິທີໃຫ້ຄົນດ້ວຍຕົວເອງໄດ້ໃນເມື່ອຄົນນັ້ນເປັນບຸກຄົນສຳຄັນ ແລະ ສະເພາະໃນເວລາທີ່ມີຄົນຂໍ, ຫ້າມປະກອບພິທີສຸ່ມສີ່ສຸ່ມຫ້າໂດຍບໍ່ແບ່ງແຍກຊົນຊັ້ນຄົນ.”⁶ {GC 176.3}

ສວິງລີຟັງການມອບວຽກຢ່າງງຽບໆ ແລ້ວຈຶ່ງໃຫ້ຄຳຕອບດ້ວຍການຂອບໃຈຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຮຽກເອີ້ນເພິ່ນສຳລັບຕຳແໜ່ງທີ່ສຳຄັນນີ້; ຈາກນັ້ນ, ຈຶ່ງອະທິບາຍແນວທາງທີ່ເພິ່ນຢາກໃຊ້ໃນການປະຕິບັດວຽກງານ ໂດຍກ່າວວ່າ: “ຊີວິດຂອງພຣະຄຣິສໄດ້ຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກປະຊາຊົນດົນນານເກີນໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເທດສະໜາຈາກພຣະທຳມັດທາຍທັງໝົດ…ໂດຍໃຊ້ແຕ່ພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ, ຈະເຈາະເຂົ້າໄປເຖິງສ່ວນເລິກຂອງຄວາມໝາຍ, ເອົາຂໍ້ພຣະຄຳພີຕອນໜຶ່ງໄປສົມທຽບກັບພຣະຄຳພີຕອນອື່ນ ແລະ ຈະສະແຫວງຫາຄວາມກະຈ່າງດ້ວຍການອະທິຖານຢ່າງຮ້ອນຮົນຢູ່ສະເໝີ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍອຸທິດການຮັບໃຊ້ເພື່ອຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອການສັນລະເສີນພຣະບຸດອົງດຽວຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອຄວາມລອດພົ້ນຂອງຜູ້ຄົນ ແລະ ເພື່ອເສີມສ້າງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາຢ່າງແທ້ຈິງ.”⁷ ເຖິງແມ່ນວ່າມີຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກບາງຄົນບໍ່ເຫັນດ້ວຍກັບແຜນການນີ້ ແລະ ພະຍາຍາມໂນ້ມນ້າວໃຫ້ສວິງລີປ່ຽນໃຈກໍຕາມ, ແຕ່ເພິ່ນຍັງຢືນຢັນໝັ້ນຄົງ. ເພິ່ນປະກາດວ່າຈະບໍ່ນຳວິທີການໃໝ່ເຂົ້າມາ ແຕ່ຈະໃຊ້ວິທີເກົ່າແກ່ທີ່ຄຣິສຕະຈັກເຄີຍນຳໃຊ້ໃນສະໄໝກ່ອນ ເຊິ່ງເປັນສະໄໝທີ່ບໍຣິສຸດກວ່າ. {GC 176.4}

ເມື່ອເລີ່ມຕົ້ນກໍມີຄົນສົນໃຈໃນຫຼັກຄວາມຈິງທີ່ສວິງລີສອນ ແລະ ມີຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍພາກັນມາຟັງເພິ່ນເທດສະໜາ. ມີຫຼາຍຄົນທີ່ເຄີຍເຊົາມາໂບດເປັນເວລາດົນກັບເຂົ້າມາຟັງເພິ່ນດ້ວຍ. ເພິ່ນເລີ່ມການປະກາດທີ່ນັ້ນດ້ວຍການເປີດອ່ານໜັງສືພຣະກິດຕິຄຸນສີ່ເຫຼັ້ມໃນພຣະຄຳພີໃໝ່ ແລະ ອະທິບາຍຄວາມໝາຍຂອງເລື່ອງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງດົນໃຈໃຫ້ມີການບັນທຶກໄວ້ໃນນັ້ນ ໃຫ້ຄົນຟັງເຖິງຊີວິດ, ຄຳສອນ ແລະ ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິສ. ເພິ່ນໃຊ້ວິທີການດຽວກັນທີ່ໃຊ້ໃນເມືອງໄອຊີເດັນ ຄືການສອນຄົນທັງຫຼາຍວ່າ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າເປັນມາດຕະຖານດຽວໃນຊີວິດທີ່ບໍ່ຜິດພາດ ແລະ ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິສເປັນເຄື່ອງໄຖ່ບາບອັນດຽວທີ່ຄົບຖ້ວນບໍຣິບູນ. ສວິງລີກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜານຳພວກທ່ານມາເຖິງພຣະຄຣິສ, ພຣະອົງຊົງເປັນແຫຼ່ງຄວາມລອດພົ້ນອັນແທ້ຈິງ.”⁸ ມີຄົນຈາກທຸກລະດັບຊົນຊັ້ນມາອ້ອມລ້ອມຟັງເພິ່ນ ຕັ້ງແຕ່ລະດັບລັດຖະບຸລຸດ, ຕະຫຼອດຈົນເຖິງພວກນັກວິຊາການ, ຊ່າງຝີມື ແລະ ຊາວໄຮ່ຊາວນາ, ຕ່າງຄົນຕ່າງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເພິ່ນດ້ວຍໃຈຈົດຈໍ່. ເພິ່ນບໍ່ພຽງແຕ່ປະກາດເຖິງຄວາມລອດພົ້ນທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ໂດຍບໍ່ຄິດມູນຄ່າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງປະນາມຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຕ່າງໆໃນສະໄໝນັ້ນໂດຍບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ຫຼາຍຄົນສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າໃນຂະນະທີ່ເດີນທາງກັບຈາກໂບດ ແລະ ກ່າວວ່າ: “ຊາຍຜູ້ນີ້ເປັນນັກເທດສະໜາເລື່ອງຫຼັກຄວາມຈິງ. ເພິ່ນຈະເປັນໂມເຊຂອງພວກເຮົາທີ່ຈະນຳພວກເຮົາອອກຈາກຄວາມມືດມິດແຫ່ງເອຢິບນີ້.”⁹ {GC 177.1}

ເຖິງແມ່ນວ່າເບື້ອງຕົ້ນມີຄົນຕອບຮັບຕໍ່ການເຮັດວຽກຂອງເພິ່ນດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນດີໃຈ, ແຕ່ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປໄລຍະໜຶ່ງ ກໍມີຄົນເລີ່ມຕໍ່ຕ້ານ. ພວກບາດຫຼວງຕັ້ງໜ້າຂັດຂວາງການປະກາດຂອງເພິ່ນ ແລະ ປະນາມຕິຕຽນຄຳສອນຂອງເພິ່ນ. ມີຫຼາຍຄົນເວົ້າເຍາະເຍີ້ຍສຽດສີ, ສ່ວນຄົນອື່ນກໍດູຖູກ ແລະ ຂົ່ມຂູ່; ແຕ່ສວິງລີຮັບມືກັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍຄວາມອົດທົນ ແລະ ກ່າວວ່າ: “ຖ້າພວກເຮົາປາຖະໜາທີ່ຈະຊະນະໃຈຄົນຊົ່ວເພື່ອນຳມາຢູ່ຝ່າຍພຣະຄຣິສ ກໍມີຫຼາຍເລື່ອງທີ່ພວກເຮົາຈະຕ້ອງບໍ່ຖືສາ.”¹⁰ {GC 177.2}

ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ມີວິທີການໃໝ່ເຂົ້າມາສົ່ງເສີມພັນທະກິດຂອງການປະຕິຮູບ. ມີຜູ້ສະໜັບສະໜູນຂະບວນການປະຕິຮູບຄົນໜຶ່ງຈາກເມືອງບາເຊັນ (Basel) ສົ່ງທ້າວລູຊຽນ (Lucian) ມາທີ່ນະຄອນຊູຣິກພ້ອມດ້ວຍໜັງສືບາງເຫຼັ້ມຂອງລູເທີ ໂດຍແນະນຳວ່າ ການຂາຍໜັງສືເຫຼົ່ານີ້ອາດເປັນວິທີໜຶ່ງທີ່ຈະກະຈາຍແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ຜົນ. ຄົນນັ້ນໄດ້ຂຽນເຖິງສວິງລີວ່າ: “ລອງສຳຫຼວດເບິ່ງດູວ່າ [ທ້າວລູຊຽນ] ເປັນຄົນຮອບຄອບ ແລະ ມີຄວາມສາມາດພຽງພໍຫຼືບໍ່. ຖ້າມີກໍໃຫ້ລາວນຳໜັງສືຂອງລູເທີໄປທ່າມກາງຊາວສວິສ ຈາກນະຄອນໜຶ່ງໄປສູ່ນະຄອນອື່ນ, ຈາກເມືອງໜຶ່ງໄປສູ່ເມືອງອື່ນ, ຈາກບ້ານນີ້ໄປບ້ານນັ້ນ ແລະ ແມ່ນແຕ່ໄປຕາມເຮືອນຊານຂອງປະຊາຊົນ, ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງ ໜັງສືທີ່ອະທິບາຍຄຳອະທິຖານຂອງພຣະເຢຊູ ເຊິ່ງຂຽນໃຫ້ສະມາຊິກທົ່ວໄປ. ຍິ່ງມີຄົນຮູ້ຈັກໜັງສືເຫຼົ່ານີ້ ກໍຈະຍິ່ງມີຄົນຊື້.”¹¹ ດ້ວຍເຫດນີ້, ແສງແຫ່ງຄວາມຈິງຈຶ່ງປະກາດເຂົ້າໄປໃນສວິສເຊີແລນ. {GC 178.1}

ໃບລ້າງບາບ

ໃນເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າກຳລັງກຽມທີ່ຈະຫັກສາຍໂສ້ແຫ່ງຄວາມງົມງວາຍ ແລະ ການຂາດຄວາມຮູ້ນັ້ນ ເປັນເວລາທີ່ຊາຕານໃຊ້ພະລັງອຳນາດຫຼາຍທີ່ສຸດ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມມືດປົກຄຸມຜູ້ຄົນ ແລະ ເພື່ອມັດສາຍໂສ້ໃຫ້ແໜ້ນເຂົ້າໄປອີກ. ໃນຂະນະທີ່ມີຊາຍຫຼາຍຄົນໃນດິນແດນຕ່າງໆລຸກຂຶ້ນປະກາດໃຫ້ປະຊາຊົນຮູ້ວ່າ ມະນຸດສາມາດຮັບການອະໄພບາບ ແລະ ເປັນຄົນຊອບທຳໄດ້ໂດຍຜ່ານພຣະໂລຫິດຂອງພຣະຄຣິສ, ຄຣິສຕະຈັກໂຣມກໍມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນທີ່ຈະເຮັດການຄ້າຂາຍທົ່ວເອີຣົບ ໃຫ້ຄົນຊື້ການອະໄພບາບດ້ວຍເງິນ. {GC 178.2}

ບາບທຸກຢ່າງກໍມີລາຄາຂອງມັນ ແລະ ຕາບໃດທີ່ຄັງເງິນຂອງຄຣິສຕະຈັກເຕັມ ຄົນທັງຫຼາຍສາມາດເຮັດຜິດເຮັດຊົ່ວໄດ້ຢ່າງອິດສະຫຼະ. ສະນັ້ນ, ທັງສອງຝ່າຍຈຶ່ງເຄື່ອນໄຫວຂະຫຍັບຂະຫຍາຍຕໍ່ໄປ, ຝ່າຍໜຶ່ງສະເໜີການໃຫ້ອະໄພດ້ວຍການແລກເງິນ, ອີກຝ່າຍໜຶ່ງສອນວ່າການໃຫ້ອະໄພນັ້ນມາຈາກພຣະຄຣິສ; ຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດບາບ ແລະ ໃຊ້ບາບເປັນເຄື່ອງມືຫາເງິນ, ສ່ວນຝ່າຍພວກນັກປະຕິຮູບນັ້ນປະນາມຄວາມບາບ ແລະ ປະກາດວ່າພຣະຄຣິສຊົງເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ ແລະ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. {GC 178.3}

ໃນເຢຍລະມັນການຂາຍໃບລ້າງບາບຖືກມອບໄວ້ໃຫ້ພວກບາດຫຼວງຄະນະໂດມິນນິກັນຮັບຜິດຊອບ ໂດຍມີ ທ້າວ ເທັດເຊັນ (Tetzel) ຜູ້ມີຊື່ສຽງບໍ່ດີນັ້ນເປັນຜູ້ດຳເນີນການ. ສ່ວນໃນສວິສເຊີແລນ ໃບລ້າງບາບນັ້ນຖືກມອບໄວ້ໃນມືພວກນັກບວດຄະນະຟຣັນຊິສກັນ ໂດຍມີ ທ້າວ ແຊມຊັນ (Samson) ຜູ້ເປັນບາດຫຼວງຊາວອີຕາລີດຳເນີນການ. ກ່ອນໜ້ານີ້ແຊມຊັນໄດ້ຮັບໃຊ້ຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ແລະ ໄດ້ສ້າງຜົນງານດີເດັ່ນດ້ວຍການນຳເງິນມະຫາສານຈາກເຢຍລະມັນ ແລະ ຈາກສວິສເຊີແລນເຂົ້າຄັງເງິນຂອງສັນຕະປາປາ. ບັດນີ້, ລາວເດີນທາງທົ່ວສວິສເຊີແລນ ໂດຍມີຝູງຊົນຫຼວງຫຼາຍອອກມາຟັງລາວ, ລາວໄດ້ຫຼອກເອົາລາຍຮັບອັນໜ້ອຍດຽວຂອງປະຊາຊົນຜູ້ຍາກຈົນ ແລະ ຮຽກຮ້ອງເງິນບໍລິຈາກຈຳນວນຫຼາຍຈາກຄົນຮັ່ງມີ. ເຖິງແມ່ນວ່າອິດທິພົນຂອງການປະຕິຮູບບໍ່ສາມາດຢຸດຢັ້ງການຂາຍໃບລ້າງບາບ, ແຕ່ມັນກໍຊ່ວຍບັນເທົາໄດ້ໃນລະດັບໜຶ່ງ. ສວິງລີຍັງຢູ່ເມືອງໄອຊີເດັນເມື່ອແຊມຊັນເຂົ້າມາໃນສວິສເຊີແລນ ແລະ ເລີ່ມຂາຍໃບລ້າງບາບໃນເມືອງທີ່ໃກ້ຄຽງ. ທັນທີທີ່ຮັບຂ່າວເລື່ອງພັນທະກິດຂອງແຊມຊັນ ສວິງລີຕັ້ງໜ້າຕັ້ງຕາຕໍ່ຕ້ານລາວ. ທັງສອງຄົນບໍ່ໄດ້ພົບກັນ ແຕ່ສວິງລີສາມາດເປີດໂປງການຫຼອກລວງຂອງບາດຫຼວງຜູ້ນີ້ໄດ້ ຈົນລາວຈຳເປັນຕ້ອງຍ້າຍໄປບ່ອນອື່ນ. {GC 178.4}

ທີ່ນະຄອນຊູຣິກ, ສວິງລີເທດສະໜາຕໍ່ຕ້ານພວກຂາຍໃບລ້າງບາບຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ເມື່ອແຊມຊັນເດີນທາງມາໃກ້ເມືອງ ມີຜູ້ສື່ສານອອກໄປບອກລາວວ່າ ຝ່າຍຄະນະປົກຄອງເມືອງຢາກໃຫ້ລາວເດີນທາງຕໍ່. ໃນທີ່ສຸດລາວໃຊ້ແຜນອຸບາຍເພື່ອເຂົ້າເມືອງໄດ້ສຳເລັດ ແຕ່ຖືກໄລ່ອອກໄປໂດຍບໍ່ສາມາດຂາຍໃບລ້າງບາບແມ່ນແຕ່ໃບດຽວ; ຫຼັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ ລາວກໍເດີນທາງອອກຈາກສວິສເຊີແລນ. {GC 179.1}

ມີເຫດການເກີດຂຶ້ນໃນປີ 1519 ທີ່ສ້າງແຮງສະໜັບສະໜູນໃຫ້ຂະບວນການປະຕິຮູບ ຄືການລະບາດຄັ້ງໃຫຍ່ຂອງການລະໂຣກ¹²ທີ່ນັກປະຫວັດສາດເອີ້ນວ່າ “ມະຫາມໍຣະນະໄພ” (The Great Death) ທີ່ລະບາດໃນສວິສເຊີແລນໃນປີນັ້ນ. ໃນຂະນະທີ່ຄົນທັງຫຼາຍຕ້ອງປະເຊີນໜ້າກັບຄວາມຕາຍເຊັ່ນນີ້ ມີຫຼາຍຄົນກັບຮູ້ສຶກວ່າໃບລ້າງບາບທີ່ຕົນຊື້ໄປນັ້ນບໍ່ມີຄ່າ ແລະ ບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງເລີຍ. ພວກເຂົາປາຖະໜາຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອທີ່ໝັ້ນຄົງແຂງແກ່ນກວ່ານີ້. ສວິງລີຕິດໂຣກລະບາດທີ່ນະຄອນຊູຣິກ ໂດຍມີອາການໜັກຫຼາຍ ຈົນບໍ່ມີຄວາມຫວັງວ່າຈະສາມາດຫາຍໄດ້ ແລະ ມີຄົນປ່າວປະກາດຢ່າງກວ້າງຂວາງວ່າ ເພິ່ນໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວ. ແຕ່ຄວາມກ້າຫານ ແລະ ຄວາມຫວັງຂອງເພິ່ນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວໃນເວລາທີ່ທົດສອບຄວາມເຊື່ອນັ້ນ. ເພິ່ນຈັບຈ້ອງໄປທີ່ໄມ້ກາງແຂນແຫ່ງຄານວາຣີດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ແລະ ໄວ້ວາງໃຈໃນການໄຖ່ບາບທີ່ຄົບຖ້ວນບໍຣິບູນຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອເພິ່ນຟື້ນກັບຄືນມາຈາກສະພາບໃກ້ຕາຍ ເພິ່ນເທດສະໜາປະກາດຂ່າວປະເສີດດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນຍິ່ງກວ່າເກົ່າ ແລະ ຖ້ອຍຄຳຂອງເພິ່ນມີພະລັງຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ. ປະຊາຊົນຕ້ອນຮັບອາຈານທີ່ຮັກແພງກັບມາຈາກຂອບຫຼຸມຝັງສົບດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ. ພວກເຂົາເອງກໍມາຈາກການເຝົ້າຄົນປ່ວຍ ແລະ ການເບິ່ງແຍງຄົນໃກ້ຕາຍ ຈຶ່ງຮູ້ສຶກເຖິງຄຸນຄ່າຂອງຂ່າວປະເສີດຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍຮູ້ສຶກມາກ່ອນ. {GC 179.2}

ບັດນີ້ສວິງລີເຂົ້າໃຈຫຼັກຄວາມຈິງແຫ່ງຂ່າວປະເສີດຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ປະສົບການເຖິງພະລັງຟື້ນຟູຂອງຂ່າວປະເສີດຫຼາຍຂຶ້ນດ້ວຍ. ເພິ່ນໃສ່ໃຈໃນເລື່ອງທີ່ມະນຸດຕົກສູ່ຄວາມບາບ ແລະ ແຜນການໄຖ່ມະນຸດໃຫ້ລອດ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ໃນອາດາມນັ້ນເຮົາທຸກຄົນມີສະພາບທີ່ຕາຍແລ້ວ ແລະ ເສື່ອມລົງພາຍໃຕ້ຄຳຕັດສິນລົງໂທດ.”¹³ “ພຣະຄຣິສ…ຊົງໄຖ່ພວກເຮົາຄືນມາ, ເປັນການໄຖ່ທີ່ບໍ່ມີວັນໝົດສິ້ນ…ໂດຍຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພຣະອົງນັ້ນ…ພຣະອົງຈຶ່ງເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບຕະຫຼອດການ ແລະ ມີພະລັງໃນການຮັກສາຄົນໃຫ້ຫາຍຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ. ພຣະເຈົ້າຈະພໍພຣະໄທຕະຫຼອດນິຣັນກັບທຸກຄົນທີ່ໄວ້ວາງໃຈໃນການໄຖ່ບາບຂອງພຣະຄຣິສຢ່າງໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ເພາະຊົງຖືວ່າສົມຄວນຕໍ່ຂະບວນການຍຸຕິທຳແລ້ວ.” ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນສວິງລີສອນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ມະນຸດບໍ່ສາມາດອ້າງພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິສເພື່ອເຮັດບາບຕໍ່ໄປຢ່າງເສລີ. “ພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນທຸກສະຖານທີ່ທີ່ມີຄົນເຊື່ອໃນພຣະອົງ ແລະ ຖ້າພຣະອົງສະຖິດຢູ່ສະຖານທີ່ແຫ່ງໃດ ຄົນທີ່ນັ້ນຈະມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນໃນການປະພຶດດີ.”¹⁴ {GC 180.1}

ມີຄົນສົນໃຈມາຟັງການເທດສະໜາຂອງສວິງລີຈົນລົ້ນໂບດ. ເພິ່ນເປີດເຜີຍຫຼັກຄວາມຈິງເທື່ອລະໜ້ອຍຕາມທີ່ຜູ້ຟັງສາມາດຮັບໄດ້. ເພິ່ນລະວັງທີ່ຈະບໍ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍປະເດັນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ຟັງຕົກໃຈ ແລະ ມີອະຄະຕິ. ວຽກງານຂອງເພິ່ນແມ່ນການຊັກຈູງຄົນໃຫ້ມາໃສ່ໃຈໃນຄຳສອນຂອງພຣະຄຣິສ ແລະ ຄິດເຖິງແບບຢ່າງຂອງພຣະອົງຢູ່ສະເໝີ; ດ້ວຍວ່າ ຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ມີຄວາມອ່ອນໂຍນກວ່າເດີມ. ເມື່ອພວກເຂົາຮັບເອົາຫຼັກການຕ່າງໆແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ, ຄວາມເຊື່ອ ແລະ ການກະທຳທີ່ງົມງວາຍກໍຈະຄ່ອຍໆໝົດໄປໃນທີ່ສຸດຢ່າງແນ່ນອນ. {GC 180.2}

ຂະບວນການປະຕິຮູບໄດ້ຂະຫຍາຍໄປເທື່ອລະກ້າວຕາມລຳດັບໃນນະຄອນຊູຣິກ ຈົນຝ່າຍສັດຕູຕົກໃຈແລ້ວຕື່ນຂຶ້ນມາຕໍ່ຕ້ານຢ່າງແຂງຂັນ. ກ່ອນໜ້ານັ້ນໜຶ່ງປີ ລູເທີໄດ້ກ່າວປະຕິເສດຄຳສັ່ງຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ຂອງຈັກກະພັດຢູ່ເມືອງເວີມ; ບັດນີ້, ທຸກຢ່າງເບິ່ງຄືວ່າຈະມີການຢືນຢັດຕໍ່ສູ້ການປະກາດອ້າງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາຢູ່ນະຄອນຊູຣິກໃນລັກສະນະທີ່ຄ້າຍຄືກັນ. ມີການໂຈມຕີສວິງລີຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ໃນເມືອງທີ່ປົກຄອງຕາມລະບອບສັນຕະປາປາ ດົນໆເທື່ອໜຶ່ງຈະມີການປະຫານຊີວິດພວກສາວົກຂອງຂ່າວປະເສີດດ້ວຍການເຜົາໄຟ, ແຕ່ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າຍັງບໍ່ພໍໃຈ, ຈະຕ້ອງປິດປາກອາຈານຜູ້ເຜີຍແຜ່ຄຳສອນນອກຮີດໃຫ້ໄດ້. ສະນັ້ນ, ເຈົ້າຄະນະແຫ່ງເມືອງຄອນສະຕັນຈຶ່ງສົ່ງຕົວແທນສາມຄົນໄປທີ່ສະພາແຫ່ງນະຄອນຊູຣິກ ດ້ວຍຂໍ້ກ່າວຫາວ່າສວິງລີສອນປະຊາຊົນໃຫ້ລະເມີດກົດຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ເຊິ່ງເປັນການກະທົບຕໍ່ຄວາມສະຫງົບສຸກ ແລະ ຄວາມເປັນລະບຽບຂອງສັງຄົມ. ຜູ້ທີ່ຟ້ອງນັ້ນຍັງກ່າວວ່າ ຖ້າຫາກວ່າປະຊາຊົນເຊົານັບຖືອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກແລ້ວ ກໍຈະເກີດຄວາມສັບສົນວຸ້ນວາຍໃນທຸກແຫ່ງຕາມມາ. ສ່ວນສວິງລີກໍຕອບກັບວ່າ ເພິ່ນໄດ້ສອນຂ່າວປະເສີດໃນນະຄອນຊູຣິກມາແລ້ວສີ່ປີ ແລະ ນະຄອນນີ້ “ມີຄວາມສະຫງົບສຸກກວ່າເມືອງອື່ນໃດຂອງສະຫະພັນ [ສວິສ].” “ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ຄຳສອນຄຣິສຕຽນແມ່ນສິ່ງທີ່ຮັກສາຄວາມສະຫງົບສຸກທີ່ດີທີ່ສຸດບໍ່ແມ່ນບໍ?”¹⁵ {GC 180.3}

ພວກຕົວແທນເຈົ້າຄະນະແຂວງເຕືອນສະມາຊິກສະພາໃຫ້ດຳເນີນຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກຕໍ່ໄປ ໂດຍກ່າວວ່າ ຖ້າຢູ່ນອກຄຣິສຕະຈັກແລ້ວ ບໍ່ມີຄວາມລອດພົ້ນ. ສ່ວນສວິງລີຕອບວ່າ: “ຢ່າໃຫ້ຂໍ້ກ່າວຫານີ້ກະທົບຕໍ່ພວກທ່ານເລີຍ. ດ້ວຍວ່າ, ຮາກຖານຂອງຄຣິສຕະຈັກແມ່ນພຣະສິລາອັນດຽວກັນ ກໍຄືພຣະຄຣິສອົງດຽວກັນທີ່ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ເປໂຕ ເພາະເພິ່ນຍອມຮັບພຣະອົງຢ່າງສັດຊື່. ຜູ້ໃດກໍຕາມໃນທຸກຊົນຊາດທີ່ເຊື່ອຢ່າງສຸດໃຈໃນອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ກໍເປັນທີ່ຍອມຮັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ນີ້ແຫຼະຄືຄຣິສຕະຈັກທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ນອກເໜືອຈາກຄຣິສຕະຈັກນີ້ ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດລອດພົ້ນໄດ້.”¹⁶ ຜົນຂອງການປະຊຸມໃນຄັ້ງນີ້ ມີຕົວແທນຄົນໜຶ່ງຂອງເຈົ້າຄະນະແຂວງໄດ້ຮັບເຊື່ອໃນຄຳສອນຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບ. {GC 181.1}

ສະພາບໍ່ໄດ້ດຳເນີນການຕໍ່ສວິງລີແຕ່ຢ່າງໃດ, ສ່ວນຄຣິສຕະຈັກໂຣມກໍກຽມຕົວທີ່ຈະໂຈມຕີອີກ. ເມື່ອສວິງລີໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງແຜນອຸບາຍຂອງພວກສັດຕູຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ປ່ອຍພວກເຂົາໃຫ້ໂຈມຕີສາ, ໜ້າຜາບໍ່ຢ້ານຄື້ນທະເລທີ່ກະທົບຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມສັນໃດ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ຢ້ານພວກເຂົາສັນນັ້ນ.”¹⁷ ການເຄື່ອນໄຫວຂອງພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກໄດ້ແຕ່ສົ່ງຜົນດີຕໍ່ຂະບວນການທີ່ພວກເຂົາພະຍາຍາມທຳລາຍ. ມີການເຜີຍແຜ່ຫຼັກຄວາມຈິງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ໃນເຢຍລະມັນມີຜູ້ສັດທາໃນຂະບວນການນີ້ຮູ້ສຶກທໍ້ຖອຍທີ່ລູເທີຫາຍໜ້າໄປ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກັບມີກຳລັງໃຈຂຶ້ນໃໝ່ເມື່ອເຫັນການປະກາດຂ່າວປະເສີດໃນສວິສເຊີແລນ. {GC 181.2}

ໂຕ້ວາທີກັບຕົວແທນຈາກໂຣມ

ຍິ່ງຂະບວນການປະຕິຮູບຢັ່ງຮາກລົງໃນນະຄອນຊູຣິກ, ຜົນກໍຍິ່ງປາກົດໃຫ້ເຫັນ ໂດຍມີການປາບປາມຄວາມຊົ່ວ ແລະ ການສົ່ງເສີມໃຫ້ຄົນມີຄວາມສາມັກຄີປອງດອງກັນ ແລະ ຢູ່ກັນຢ່າງມີລະບຽບ. ສວິງລີຂຽນວ່າ: “ຄວາມສະຫງົບສຸກດຳລົງຢູ່ໃນບ້ານເມືອງຂອງເຮົາ. ບໍ່ມີການຜິດຖຽງກັນ ຫຼື ຄວາມໜ້າໄຫວ້ຫຼັງຫຼອກ; ບໍ່ມີຄວາມອິດສາ ຫຼື ການທະເລາະວິວາດກັນ. ຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນເຊັ່ນນີ້ມາແຕ່ໃສ ນອກຈາກຈະມາຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ຄຳສອນຂອງພວກເຮົາ ທີ່ສົ່ງຜົນແຫ່ງສັນຕິສຸກ ແລະ ສິນລະທຳອັນດີງາມຕໍ່ພວກເຮົາຢ່າງເຕັມລົ້ນ?”¹⁸ {GC 181.3}

ຂະບວນການປະຕິຮູບຍິ່ງມີໄຊຊະນະຫຼາຍສ່ຳໃດ ພວກຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມຍິ່ງຕັ້ງໜ້າເພື່ອທຳລາຍລົງຫຼາຍສ່ຳນັ້ນ. ເມື່ອເຫັນວ່າການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງວຽກງານຂອງລູເທີໃນເຢຍລະມັນບໍ່ໄດ້ຜົນຫຼາຍ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງຕັດສິນໃຈປະເຊີນໜ້າກັບຂະບວນການປະຕິຮູບ ດ້ວຍການນຳໃຊ້ອາວຸດຂອງການປະຕິຮູບເອງ. ພວກເຂົາຈະໃຫ້ມີການໂຕ້ວາທີກັບສວິງລີ ແລະ ຈະຈັດການທຸກຢ່າງເພື່ອໃຫ້ໝັ້ນໃຈວ່າພວກຕົນຈະເປັນຝ່າຍຊະນະ ໂດຍຈະເປັນຝ່າຍເລືອກທັງສະຖານທີ່ໂຕ້ວາທີ ແລະ ກຳມະການຕັດສິນ. ຖ້າຫາກວ່າສວິງລີຕົກຢູ່ໃນອຳນາດຂອງພວກເຂົາແລ້ວ ກໍຈະລະວັງເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເພິ່ນຫຼຸດມືໄປໄດ້. ຖ້າຈັດການປິດປາກຜູ້ນຳແລ້ວ, ພວກເຂົາຈະສາມາດທຳລາຍຂະບວນການປະຕິຮູບຢ່າງໄວວາ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພວກເຂົາປິດບັງຈຸດປະສົງນີ້ໄວ້ຢ່າງດີ. {GC 181.4}

ມີການກຳນົດໃຫ້ເມືອງບາເດັນ (Baden) ເປັນສະຖານທີ່ຈັດການໂຕ້ວາທີ, ແຕ່ສວິງລີບໍ່ຢູ່. ຄະນະຝ່າຍປົກຄອງນະຄອນຊູຣິກສົງໄສໃນແຜນອຸບາຍຂອງພວກຝ່າຍສັນຕະປາປາ ແລະ ເມື່ອເຫັນວ່າຄົນທີ່ຍອມຮັບຂ່າວປະເສີດໃນກຸ່ມເມືອງທີ່ປົກຄອງດ້ວຍລະບອບສັນຕະປາປາຖືກປະຫານດ້ວຍການເຜົາໄຟ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ອາຈານຂອງພວກເຂົາສ່ຽງໄພໃນຄັ້ງນີ້. ຖ້າພົບກັນທີ່ຊູຣິກແລ້ວ, ເພິ່ນພ້ອມທີ່ຈະປະເຊີນກັບທຸກຄົນທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຈະສົ່ງມາ, ແຕ່ບໍ່ດົນມານີ້ ມີການປະຫານຊີວິດຄົນທີ່ເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມຈິງທີ່ເມືອງບາເດັນ, ຖ້າໄປທີ່ນັ້ນກໍຈະຕ້ອງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ. ທ້າວ ເອໂກລຳພາດິອັດ (Oecolampadius) ແລະ ທ້າວ ຮານເລີ (Haller) ຖືກເລືອກໃຫ້ເປັນຕົວແທນຂອງຝ່າຍຂະບວນການປະຕິຮູບ, ໃນຂະນະທີ່ ດຣ. ເອັກ (Dr. Eck) ຜູ້ເລືອງນາມເປັນຫົວຫອກຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ພ້ອມດ້ວຍນັກວິຊາການ ແລະ ຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຫຼາຍຄົນ. {GC 182.1}

ເຖິງແມ່ນວ່າສວິງລີບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນທີ່ປະຊຸມ, ແຕ່ຄົນທີ່ນັ້ນໄດ້ສຳຜັດເຖິງອິດທິພົນຂອງເພິ່ນ. ພວກຝ່າຍສັນຕະປາປາໄດ້ກຳນົດເລຂາທຸກຄົນ ແລະ ຫ້າມຄົນອື່ນເຮັດການຈົດບັນທຶກ ໂດຍມີໂທດປະຫານສຳລັບຄົນທີ່ຝ່າຝືນ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍດີ, ໃນທຸກວັນສວິງລີໄດ້ຮັບລາຍງານບັນທຶກການປະຊຸມທີ່ເມືອງບາເດັນຢ່າງຖືກຕ້ອງແນ່ນອນ. ມີນັກສຶກສາຟັງການໂຕ້ວາທີ ແລະ ຈົດປະເດັນຕ່າງໆຂອງວັນນັ້ນເມື່ອກັບໄປທີ່ບ້ານໃນຕອນແລງ. ມີນັກສຶກສາອີກສອງຄົນອາສານຳສົ່ງເອກະສານເຫຼົ່ານີ້ ພ້ອມຈົດໝາຍປະຈຳວັນຂອງ ເອໂກລຳພາດິອັດ ໄປຍັງສວິງລີທີ່ນະຄອນຊູຣິກ. ສວິງລີຈະຂຽນຈົດໝາຍທຸກຄືນເພື່ອແນະນຳ ແລະ ໃຫ້ຄຳປຶກສາ ສ່ວນນັກສຶກສາທັງສອງຄົນກໍຈະນຳຈົດໝາຍກັບມາທີ່ເມືອງບາເດັນໃນຕອນເຊົ້າ. ແລ້ວເພື່ອຫຼົບຫຼີກຍາມທີ່ປະຕູເມືອງ ພວກເຂົາກໍຈະເອົາກະຕ່າໄກ່ຢອງໃສ່ຫົວ ຈຶ່ງສາມາດຜ່ານເຂົ້າໄປໄດ້ໂດຍບໍ່ມີບັນຫາ. {GC 182.2}

ຢ່າງນີ້ແຫຼະສວິງລີຈຶ່ງຢືນຢັດຕໍ່ສູ້ກັບພວກສັດຕູຜູ້ມີເລ່ມີລ່ຽມ. ໄມໂຄນຽສ (Myconius) ກ່າວວ່າ: “ຖ້າເພິ່ນໄດ້ອະພິປາຍໃນທີ່ປະຂຸມທ່າມກາງພວກສັດຕູຂອງເພິ່ນ ກໍຈະບໍ່ໄດ້ຜົນເທົ່າກັບທີ່ເພິ່ນໄດ້ອົດຫຼັບອົດນອນໄຕ່ຕອງໄຄ່ຄວນ ແລະ ສົ່ງຄຳແນະນຳໄປຍັງເມືອງບາເດັນນັ້ນ.”¹⁹ {GC 183.1}

ຝ່າຍພວກຄຣິສຕະຈັກໂຣມຕ່າງຄົນຕ່າງຮູ້ສຶກຕື່ນເຕັ້ນດີໃຈ ເພາະຄາດວ່າໄຊຊະນະຢູ່ໃນມືແລ້ວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງມາທີ່ເມືອງບາເດັນໂດຍໃສ່ເສື້ອຜ້າທີ່ຫຼູຫຼາທີ່ສຸດ ເຊິ່ງປະດັບປະດາດ້ວຍເພັດພອຍທີ່ສະທ້ອນແສງເຫຼື້ອມຍິບຍັບ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກິນລ້ຽງກັນຢ່າງອີ່ມໜຳສຳລານ ໂດຍເລືອກອາຫານທີ່ແພງທີ່ສຸດກັບເຫຼົ້າແວງຊັ້ນດີທີ່ສຸດ ແລະ ຊົດເຊີຍພາລະໜ້າທີ່ດ້ານສາສະໜາຂອງຕົນດ້ວຍການກິນລ້ຽງຢ່າງເຮຮາ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຕ່າງຈາກພວກນັກປະຕິຮູບຫຼາຍ, ປະຊາຊົນເບິ່ງພວກນັກປະຕິຮູບບໍ່ຕ່າງກັບກຸ່ມຄົນຂໍທານທີ່ກິນເຂົ້າໄວ ເພາະບໍ່ມີເງິນຊື້ກັບເຂົ້າຫຼາຍ. ເຈົ້າຂອງບ້ານທີ່ ເອໂກລຳພາດິອັດ ພັກຢູ່ນັ້ນມີໂອກາດເບິ່ງນັກປະຕິຮູບຜູ້ນີ້ຢູ່ໃນຫ້ອງນອນຫຼາຍເທື່ອ ແລະ ສັງເກດວ່າທຸກຄັ້ງລາວກຳລັງສຶກສາ ຫຼື ອະທິຖານ. ເຈົ້າຂອງບ້ານສົງໄສເປັນພິເສດຈຶ່ງລາຍງານວ່າ ຢ່າງໜ້ອຍຄົນນອກຮີດຜູ້ນີ້ “ທຳມະທຳໂມຫຼາຍ.” {GC 183.2}

ໃນທີ່ປະຊຸມ, “[ດຣ.] ເອັກ ຍ່າງເປັນທ່າທີ່ອວດອົ່ງທະນົງຕົວ ແລ້ວຂຶ້ນທຳມາດທີ່ປະດັບໄວ້ຢ່າງຫຼູຫຼາ, ໃນຂະນະທີ່ ເອໂກລຳພາດິອັດ ຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍແຕ່ງຕົວທຳມະດາ ແລະ ຖືກບັງຄັບໃຫ້ນັ່ງເທິງຕັ່ງໄມ້ຫຍາບໆຕໍ່ໜ້າຄູ່ຕໍ່ສູ້.”²⁰ ສຽງຂອງ ດຣ. ເອັກ ດັງກ້ອງຢູ່ໃນຫ້ອງປະຊຸມ ໃນຂະນະທີ່ຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງລາວລົ້ນຟ້າ ໂດຍທີ່ລາວໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈ ເພາະຫວັງວ່າຈະໄດ້ຮັບທອງຄຳ ແລະ ຊື່ສຽງ ເນື່ອງຈາກວ່າຜູ້ທີ່ປົກປ້ອງຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຈະໄດ້ຮັບຄ່າຕອບແທນຢ່າງງົດງາມ. ເມື່ອການໃຊ້ເຫດຜົນບໍ່ໄດ້ເປັນໄປຕາມທີ່ຕ້ອງການ ລາວກໍຂົ່ມຂູ່ ແລະ ສາບົດສາບານອ້າງຟ້າອ້າງດິນ. {GC 183.3}

ເອໂກລຳພາດິອັດ ເປັນຄົນອ່ອນນ້ອມຖ່ອມຕົນ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອໝັ້ນໃນຕົນເອງ. ລາວບໍ່ຢາກຕໍ່ສູ້ ແຕ່ກໍເຂົ້າປະເຊີນໜ້າດ້ວຍການປະຕິຍານຕົນວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຍອມຮັບມາດຕະຖານອື່ນໃດນອກຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ.”²¹ ເຖິງແມ່ນວ່າລາວເປັນຄົນສຸພາບອ່ອນນ້ອມ, ແຕ່ລາວພິສູດຕົນວ່າເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດ ແລະ ມີຄວາມໜັກແໜ້ນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ໃນຂະນະທີ່ພວກຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມອ້າງທຳນຽມຂອງຄຣິສຕະຈັກຕາມເຄີຍ, ເອໂກລຳພາດິອັດ ຍັງຢຶດໝັ້ນໃນພຣະຄຳພີ ໂດຍກ່າວວ່າ: “ທຳນຽມປະເພນີບໍ່ມີນ້ຳໜັກໃນສວິສເຊີແລນຂອງພວກເຮົາ ນອກຈາກຈະເປັນໄປຕາມລັດຖະທຳມະນູນ, ສ່ວນເລື່ອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມເຊື່ອນັ້ນ ພຣະຄຳພີແມ່ນທຳມະນູນຂອງພວກເຮົາ.”²² {GC 183.4}

ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄົນໂຕ້ວາທີສອງຝ່າຍມີອິດທິພົນຕໍ່ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຜູ້ຟັງບໍ່ໜ້ອຍ. ປະຊາຊົນປະທັບໃຈກັບນັກປະຕິຮູບທີ່ມີທ່າທີອ່ອນນ້ອມຖ່ອມຕົນ, ສະຫງົບສຸຂຸມ ແລະ ໃຊ້ເຫດຜົນຢ່າງຈະແຈ້ງ. ແຕ່ພວກເຂົາຮູ້ສຶກລັງກຽດການອວດອ້າງ ແລະ ທ່າທີທີ່ຟົດມັນຂອງ ດຣ. ເອັກ. {GC 184.1}

ການອະພິປາຍສືບຕໍ່ 18 ວັນ ແລະ ເມື່ອສິ້ນສຸດປະຊຸມ ພວກຝ່າຍສັນຕະປາປາກໍອ້າງດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈຫຼາຍວ່າ ພວກຕົນເປັນຝ່າຍຊະນະ. ເຈົ້າໜ້າທີ່ສ່ວນໃຫຍ່ເຂົ້າຂ້າງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ, ສ່ວນສະພາກໍປະກາດວ່າພວກນັກປະຕິຮູບນັ້ນໄດ້ປະລາໄຊ ແລະ ຖືກຕັດອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກພ້ອມສວິງລີຜູ້ເປັນຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ຜົນຂອງການປະຊຸມນັ້ນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າແມ່ນຝ່າຍໃດໄດ້ປຽບແທ້, ເພາະຂະບວນການຂອງຝ່າຍໂປຣແຕັສຕັງໄດ້ຮັບແຮງສະໜັບສະໜູນຫຼາຍຈາກເຫດການໃນຄັ້ງນີ້. ໃນບໍ່ຊ້າເມືອງເບີນ ແລະ ເມືອງບາເຊັນປະກາດວ່າຈະຢືນຝ່າຍຂະບວນການປະຕິຮູບ. {GC 184.2}

8: ລູເທີຕໍ່ໜ້າສະພາ10: ການປະຕິຮູບສືບຕໍ່ໃນອານາຈັກເຢຍລະມັນ