8 ລູເທີຕໍ່ໜ້າສະພາ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ພ້ອມໃຈຢືນຢັດ

ມີຈັກກະພັດອົງໃໝ່ຂຶ້ນຄອງອານາຈັກເຢຍລະມັນຊື່ວ່າ ຊານສ໌ທີ 5 (Charles V); ມີຄະນະທູດຈາກນະຄອນໂຣມຟ້າວໄປສະແດງຄວາມຍິນດີນຳ ແລະ ຂໍຮ້ອງໃຫ້ເພິ່ນຕໍ່ສູ້ຂະບວນການປະຕິຮູບຢ່າງເຕັມອຳນາດ. ໃນຂະນະດຽວກັນ ເຈົ້າແຂວງແຊັກຊັນນີໄດ້ວິງວອນຈັກກະພັດ ບໍ່ໃຫ້ກະທຳສິ່ງໃດຕໍ່ຕ້ານລູເທີຈົນກວ່າຈະມີການໄຕ່ສວນຄັກແນ່. ເຈົ້າແຂວງຜູ້ນີ້ເປັນໜຶ່ງໃນຜູ້ມີສິດເລືອກຈັກກະພັດ¹ ແລະ ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການຂຶ້ນຄອງຣາຊສົມບັດຄັ້ງນີ້. ອົງຈັກກະພັດຈຶ່ງເປັນໜີ້ບຸນຄຸນເຈົ້າແຂວງຢູ່ພໍດີ ແລະ ຕົກຢູ່ໃນສະພາບທີ່ກືນບໍ່ເຂົ້າຄາຍບໍ່ອອກ ຈະເລືອກທາງໃດກໍມີແຕ່ຈະຕ້ອງຂາຍໜ້າ. ພວກທີ່ຢູ່ຝ່າຍສັນຕະປາປາຈະບໍ່ພໍໃຈ ນອກເສຍຈາກຈັກກະພັດຈະອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ປະຫານຊີວິດລູເທີ. ສ່ວນເຈົ້າແຂວງນັ້ນໄດ້ກ່າວຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າ: “ບໍ່ມີໃຜສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ງານຂຽນຂອງລູເທີມີຄວາມຜິດ ບໍ່ວ່າອົງຈັກກະພັດເອງ ຫຼື ຄົນອື່ນ.” ສະນັ້ນ, ເຈົ້າແຂວງຈຶ່ງຂໍ “ໃຫ້ອອກໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພແກ່ ດຣ. ລູເທີ ເພື່ອເພິ່ນຈະໄດ້ລາຍງານຕົວຕໍ່ໜ້າຄະນະຕຸລາການທີ່ເປັນກາງ ແລະ ປະກອບດ້ວຍຄົນທີ່ມີຄວາມຮອບຮູ້ ແລະ ມີສິນລະທຳ.”² {GC 145.1}

ບັດນີ້ຄົນທຸກຝ່າຍພາກັນຫັນຄວາມສົນໃຈໄປທີ່ສະພາແຫ່ງຊາດ ອັນປະກອບດ້ວຍບັນດາເຈົ້າແຂວງຈາກທຸກແຂວງຂອງອານາຈັກເຢຍລະມັນ; ສະພາດັ່ງກ່າວຈັດຂຶ້ນໃນເມືອງເວີມ (Worms) ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກທີ່ຈັກກະພັດຊານສ໌ຂຶ້ນຄອງອຳນາດ. ມີປະເດັນສຳຄັນທາງການເມືອງທີ່ສະພາແຫ່ງຊາດຕ້ອງພິຈາລະນາ ແລະ ເປັນໂອກາດທຳອິດທີ່ພວກເຈົ້າແຂວງຂອງເຢຍລະມັນຈະໄດ້ພົບກັບຈັກກະພັດໜຸ່ມໃນກອງປະຊຸມສະພາເຊັ່ນນີ້. ມີເຈົ້າໜ້າທີ່ຜູ້ຫຼັກຜູ້ໃຫຍ່ທັງຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຝ່າຍການປົກຄອງທີ່ພາກັນມາຈາກທົ່ວທຸກພາກຂອງອານາຈັກ. ມີພວກເຈົ້າແຂວງ ແລະ ຂຸນນາງຕະກູນດີມີອຳນາດໃຫຍ່ໂຕທີ່ເປັນຫ່ວງໃນສິດທິຂອງຕະກູນ, ມີຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກທີ່ຫຍິ່ງໃນສັກສີ ແລະ ຕຳແໜ່ງທີ່ມີອຳນາດສູງກວ່າຄົນອື່ນ, ພວກອັດສະວິນພ້ອມດ້ວຍອົງຄະລັກທີ່ຖືອາວຸດ ແລະ ຄະນະທູດຈາກປະເທດໃກ້ຄຽງ ແລະ ດິນແດນຫ່າງໄກ: ທັງໝົດນີ້ຮວມຕົວກັນທີ່ເມືອງເວີມ. ແຕ່ທ່າມກາງກອງປະຊຸມທີ່ມີຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍນັ້ນ ສິ່ງທີ່ຜູ້ຄົນສົນໃຈທີ່ສຸດຄືເລື່ອງລາວຂອງ ມາຕິນ ລູເທີ ນັກປະຕິຮູບຊາວແຊັກຊັນ. {GC 145.2}

ຈັກກະພັດຊານສ໌ໄດ້ສັ່ງໄວ້ ໃຫ້ເຈົ້າແຂວງພາລູເທີມາທີ່ປະຊຸມສະພາ ໂດຍຢືນຢັນວ່າຈະຄຸ້ມຄອງຄວາມປອດໄພ ແລະ ສັນຍາວ່າຈະໃຫ້ມີການອະພິປາຍກັນຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະ ເຖິງປະເດັນຕ່າງໆທີ່ກຳລັງມີການຖົກຖຽງກັນຢູ່ໃນຂະນະນັ້ນ ໂດຍທີ່ຝ່າຍໂຕ້ແຍ້ງຈະຕ້ອງເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດ. ສ່ວນລູເທີກໍມີຄວາມຮ້ອນໃຈຢາກເຂົ້າເຝົ້າຈັກກະພັດ. ເຖິງແມ່ນວ່າສຸຂະພາບຂອງເພິ່ນຈະບໍ່ຄ່ອຍດີໃນເວລານັ້ນ ເພິ່ນຂຽນເຖິງເຈົ້າແຂວງວ່າ: “ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສາມາດໄປທີ່ເມືອງເວີມໃນຂະນະທີ່ມີສຸຂະພາບແຂງແຮງ ກໍຈະໃຫ້ຄົນຫາມຂ້າພະເຈົ້າໄປ, ເພາະວ່າຖ້າຈັກກະພັດຮຽກເອີ້ນແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າໝັ້ນໃຈວ່າ ນັ້ນກໍເປັນການຮຽກເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປເພື່ອຈະອົບຮົມສັ່ງສອນພວກເຂົາ, ສະນັ້ນເປັນໄປໄດ້ສູງທີ່ພວກເຂົາຈະໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງກັບຂ້າພະເຈົ້າ. ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍມອບເລື່ອງນີ້ໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງຮັກສາຊີວິດຂອງຊາວໜຸ່ມສາມຄົນໃນເຕົາໄຟຍັງຊົງພຣະຊົນຢູ່ ແລະ ຊົງຄອບຄອງຢູ່, ຖ້າພຣະອົງຈະບໍ່ຊ່ວຍຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສຳຄັນຫຼາຍ. ຂໍພຽງຢ່າງດຽວ, ຢ່າໃຫ້ຄົນຊົ່ວດູຖູກຂ່າວປະເສີດ, ໃຫ້ພວກເຮົາຍອມສະຫຼະເລືອດເພື່ອຂ່າວປະເສີດ ແລະ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພວກເຂົາຊະນະ. ບໍ່ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ຈະຕັດສິນວ່າ ລະຫວ່າງຊີວິດ ແລະ ການຕາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ ອັນໃດຈະຊ່ວຍໃຫ້ມີຄົນລອດພົ້ນຫຼາຍທີ່ສຸດ.…ທ່ານສາມາດຄາດຫວັງທຸກສິ່ງຈາກຂ້າພະເຈົ້າໄດ້…ຍົກເວັ້ນການຫຼົບໜີ ຫຼື ການຖອນຄຳສອນຄືນ. ຂ້າພະເຈົ້າໜີບໍ່ໄດ້, ສ່ວນການຖອນຄຳສອນນັ້ນກໍຍິ່ງເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍ.”³ {GC 146.1}

ທ່ານອະລີອັນເດີຕໍ່ຕ້ານ

ປະຊາຊົນພາກັນຕື່ນເຕັ້ນເມື່ອຂ່າວທີ່ລູເທີຈະໄປລາຍງານຕົວຕໍ່ໜ້າສະພານັ້ນໄດ້ແຜ່ກະຈາຍໄປທົ່ວເມືອງເວີມ. ຕົວແທນຂອງສັນຕະປາປາທີ່ຮັບມອບໝາຍໃຫ້ດຳເນີນການໃນຄະດີນີ້ຊື່ວ່າ ອະລີອັນເດີ (Aleander), ລາວທັງຕົກໃຈທັງໂກດຮ້າຍກັບຂ່າວດັ່ງກ່າວ. ລາວເຫັນວ່າຝ່າຍສັນຕະປາປາຈະເສຍຫາຍຫຼາຍຖ້າໃຫ້ລູເທີລາຍງານຕົວຕໍ່ສະພາ, ເພາະການພິຈາລະນາຄະດີທີ່ສັນຕະປາປາປະກາດຄຳຕັດສິນໄປຮຽບຮ້ອຍແລ້ວກໍຈະເປັນການດູຖູກອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ. ຊ້ຳບໍ່ໜຳ, ລາວຢ້ານວ່າຖ້ອຍຄຳທີ່ຄົມຄາຍ ແລະ ເຫດຜົນທີ່ສຽບແຫຼມຂອງລູເທີຈະເປັນເຫດໃຫ້ເຈົ້າແຂວງຫຼາຍຄົນຢຸດການສະໜັບສະໜູນສັນຕະປາປາ. ສະນັ້ນ, ລາວຈຶ່ງຄັດຄ້ານຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະ ຂໍຮ້ອງຈັກກະພັດບໍ່ໃຫ້ລູເທີເຂົ້າສະພາທີ່ເມືອງເວີມ. ໃນຊ່ວງນີ້, ມີການຕິດໃບປະກາດພິເສດຂອງສັນຕະປາປາທີ່ຕັດລູເທີອອກຈາກການເປັນສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກ, ເຊິ່ງເລື່ອງນີ້ບວກກັບຖ້ອຍຄຳຂອງອະລີອັນເດີ ໄດ້ໂນ້ມນ້າວຈັກກະພັດຈົນສຳເລັດ. ຈັກກະພັດຊານສ໌ຂຽນຈົດໝາຍໄປເຖິງເຈົ້າແຂວງວ່າ ຖ້າລູເທີບໍ່ຍອມຖອນຄຳສອນກໍຈະຕ້ອງຢູ່ຕໍ່ທີ່ເມືອງວິດ­ເທັນ­ເບີກ. {GC 146.2}

ແຕ່ອະລີອັນເດີບໍ່ພໍໃຈກັບໄຊຊະນະຄັ້ງນີ້, ລາວຈຶ່ງພະຍາຍາມສຸດກຳລັງຄວາມສາມາດ ເພື່ອໃຫ້ລູເທີຖືກຕັດສິນລົງໂທດ. ແທນທີ່ຈະທຸ້ມເທກຳລັງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ດີງາມ ລາວກັບຟ້ອງລູເທີຕໍ່ໜ້າພວກເຈົ້າແຂວງ, ຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ສະມາຊິກສະພາຄົນອື່ນວ່າລູເທີໄດ້ “ສ້າງຄວາມແຕກແຍກ, ກໍ່ກະບົດ, ໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຮັດຜິດຕໍ່ຫຼັກສິນລະທຳ.” ແຕ່ຄວາມໃຈຮ້ອນຢ່າງຮຸນແຮງຂອງອະລີອັນເດີ ໄດ້ເປີດເຜີຍຈິດໃຈຂອງລາວ. ຄົນທົ່ວໄປຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ລາວເຮັດດ້ວຍຄວາມກຽດຊັງ ແລະ ການຜູກແຄ້ນ ຫຼາຍກວ່າຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ຫຼື ຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະເຮັດຕາມຫຼັກສິນລະທຳ.”⁴ ຄົນສ່ວນຫຼາຍໃນສະພາຈຶ່ງເອນອ່ຽງທີ່ຈະເຂົ້າຂ້າງລູເທີຫຼາຍກວ່າເກົ່າ. {GC 147.1}

ອະລີອັນເດີຈຶ່ງເພີ່ມຄວາມພະຍາຍາມເປັນສອງເທົ່າ ເພື່ອໂນ້ມນ້າວຈັກກະພັດເຖິງໜ້າທີ່ທີ່ຈະດຳເນີນການຕາມໃບປະກາດພິເສດຂອງສັນຕະປາປາ. ແຕ່ຕາມກົດໝາຍຂອງເຢຍລະມັນແລ້ວບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້ ນອກຈາກພວກເຈົ້າແຂວງຈະເຫັນດີ; ໃນທີ່ສຸດການຮຽກຮ້ອງຂອງອະລີອັນເດີໄດ້ຜົນ ແລະ ຈັກກະພັດຊານສ໌ຈຶ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ລາວນຳເລື່ອງໄປສະເໜີຕໍ່ສະພາ. “ວັນນັ້ນເປັນວັນທີ່ພາກພູມໃຈສຳລັບຕົວແທນຂອງສັນຕະປາປາ, ປະຊຸມນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່, ແຕ່ປະເດັນຄວາມຂັດແຍ້ງຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ. ອະລີອັນເດີເຮັດໜ້າທີ່ເປັນທະນາຍຝ່າຍໂຣມ…ເຊິ່ງເປັນມານດາຂອງຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ ແລະ ເປັນນາຍຜູ້ຍິງຂອງຊຸມນຸມຜູ້ເຊື່ອທັງປວງ.” ມີຄົນສຳຄັນຝ່າຍການປົກຄອງຈາກບັນດາປະເທດທີ່ນັບຖືສາສະໜາຄຣິສຢູ່ທີ່ສະພາໃນຄັ້ງນັ້ນ ແລະ ອະລີອັນເດີມີໜ້າທີ່ພິສູດຕໍ່ໜ້າເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ ອັກຄະສາວົກເປໂຕເປັນເຈົ້ານາຍສູງສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກ. “[ອະລີອັນເດີ] ມີພອນສະຫວັນໃນການເວົ້າຢ່າງຄ່ອງແຄ້ວ, ລາວຈຶ່ງຮວບຮວມໝົດຄວາມສາມາດເພື່ອເຫດການອັນສຳຄັນນີ້. ກ່ອນທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຈະຖືກປະກາດກ່າວໂທດ, ພຣະເຈົ້າຊົງນຳໃຫ້ນັກໂຕ້ວາທີທີ່ເກັ່ງທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ມາແກ້ຕ່າງໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຕໍ່ໜ້າສະພາສູງ.”⁵ ສ່ວນຄົນທີ່ສະໜັບສະໜູນລູເທີນັ້ນ ກໍຢ້ານສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຈາກຖ້ອຍຄຳຂອງອະລີອັນເດີ. ເຈົ້າແຂວງແຊັກຊັນນີບໍ່ຢູ່, ແຕ່ເພິ່ນສັ່ງໃຫ້ທີ່ປຶກສາບາງຄົນຂອງເພິ່ນຈົດບັນທຶກຖ້ອຍຄຳຂອງຕົວແທນຜູ້ນີ້ໄວ້. {GC 147.2}

ອະລີອັນເດີຮວບຮວມຄວາມຮູ້ທັງໝົດທີ່ມີຢູ່ ແລະ ໃຊ້ວາທະສິນຢ່າງເຕັມຄວາມສາມາດເພື່ອເອົາຊະນະຫຼັກຄວາມຈິງ. ລາວຕັ້ງຂໍ້ກ່າວຫາຕໍ່ລູເທີຫຼາຍຂໍ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງວ່າ ລູເທີເປັນປໍລະປັກຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ເປັນສັດຕູຕໍ່ອຳນາດລັດ, ເປັນຄູ່ຕໍ່ສູ້ທັງຄົນເປັນ ແລະ ຄົນຕາຍ, ເປັນຄູ່ກໍລະນີຂອງພວກບາດຫຼວງ ແລະ ປະຊາຊົນ, ແລະ ເປັນຄູ່ຂັດແຍ້ງຕໍ່ສະພາຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຕໍ່ຄຣິສຕຽນທຸກຄົນ. ລາວກ່າວວ່າ: “ໃນຄວາມຜິດທັງໝົດຂອງລູເທີນັ້ນ ມີຄວາມຜິດພຽງພໍທີ່ຈະອະນຸມັດໃຫ້ປະຫານຊີວິດຄົນນອກຮີດໜຶ່ງແສນຄົນດ້ວຍການເຜົາໄຟ.” {GC 148.1}

ລາວປິດທ້າຍດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມໂນ້ມນ້າວຜູ້ຟັງໃຫ້ດູຖູກຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຢຶດຖືຫຼັກການປະຕິຮູບນັ້ນ ໂດຍກ່າວວ່າ: “ພວກສາວົກຂອງລູເທີແມ່ນໃຜ? ເປັນແກ້ງອັນທະພານທີ່ປະກອບດ້ວຍນາຍຄູບ້ານນອກທີ່ອວດດີ, ບາດຫຼວງທີ່ສໍ້ໂກງ, ນັກບວດທີ່ໄຮ້ສິນລະທຳ, ນັກກົດໝາຍທີ່ຂາດຄວາມຮູ້, ຂຸນນາງທີ່ເສຍຍົດ ແລະ ປະຊາຊົນທີ່ພວກເຂົາຫຼອກລວງໃຫ້ຫຼົງຜິດ. ຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກກາໂຕລິກມີຄົນຫຼາຍກວ່າພວກເຂົາເປັນຈຳນວນມະຫາສານ ທັງມີຄວາມສາມາດ ແລະ ອຳນາດຫຼາຍກວ່າ! ຂໍໃຫ້ສະພາອັນຊົງກຽດແຫ່ງນີ້ລົງມະຕິເປັນເອກະສັນ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມກະຈ່າງແຈ້ງແກ່ຜູ້ຮູ້ນ້ອຍ, ຕັກເຕືອນຄົນທີ່ບໍ່ຮອບຄອບ, ຊ່ວຍຄົນສອງຈິດສອງໃຈໃຫ້ຕັດສິນໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ໜູນກຳລັງໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ອ່ອນແອ.”⁶ {GC 148.2}

ຄົນທີ່ປະກາດຄວາມຈິງໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝໄດ້ຖືກໂຈມຕີດ້ວຍອາວຸດປະເພດນີ້ແຫຼະ. ໃນປັດຈຸບັນນີ້ມີການໃຊ້ຄຳໂຕ້ແຍ້ງແບບດຽວກັນ ເພື່ອຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນທີ່ກ້າຄັດຄ້ານຄວາມເທັດທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ເຊື່ອຢ່າງໜຽວແໜ້ນ ດ້ວຍການນຳສະເໜີຄຳສອນທີ່ແຈ່ມແຈ້ງກົງໄປກົງມາຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄົນທີ່ຢາກໄດ້ສາສະໜາອັນເປັນທີ່ນິຍົມຂອງຄົນໃນສັງຄົມຖາມຂຶ້ນວ່າ: “ພວກທີ່ມາເທດສະໜາຄຳສອນໃໝ່ນັ້ນແມ່ນໃຜ? ເປັນຄົນຈຳນວນໜ້ອຍທີ່ຍາກຈົນ ແລະ ໄຮ້ການສຶກສາ, ແຕ່ກັບອ້າງວ່າເປັນພວກທີ່ມີຫຼັກຄວາມຈິງ ແລະ ເປັນໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຂາດຄວາມຮູ້ ແລະ ຖືກຫຼອກລວງ. ເບິ່ງແມ! ຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຮົາມີຈຳນວນຄົນ ແລະ ມີອິດທິພົນຫຼາຍກວ່າພວກເຂົາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍທີ່ສຸດ! ມີຄົນສຳຄັນ ແລະ ນັກວິຊາການຫຼາຍຄົນຢູ່ຝ່າຍພວກເຮົາ! ມີອຳນາດມະຫາສານຢູ່ຝ່າຍພວກເຮົາ!” ຊາວໂລກນິຍົມຟັງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງແບບນີ້ ແຕ່ໃນປັດຈຸບັນຄຳເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ສາມາດພິສູດຫຍັງໄດ້ເລີຍ ບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບໃນສະໄໝຂອງລູເທີນັກປະຕິຮູບລຸ້ນບຸກເບີກ. {GC 148.3}

ການປະຕິຮູບຄັ້ງສຳຄັນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ສິ້ນສຸດທີ່ລູເທີຢ່າງທີ່ຫຼາຍຄົນເຂົ້າໃຈ, ແຕ່ເປັນຂະບວນການທີ່ຕ້ອງສືບຕໍ່ຈົນເຖິງວັນສິ້ນໂລກ. ລູເທີມີວຽກງານສຳຄັນໃນການສະທ້ອນແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າສ່ອງມາຍັງເພິ່ນໃຫ້ຄົນອື່ນ, ແຕ່ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ຮັບແສງແຫ່ງຄວາມຈິງທັງໝົດທີ່ພຣະເຈົ້າຈະປະທານໃຫ້ແກ່ມະນຸດສະໂລກ. ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງລູເທີເຖິງປັດຈຸບັນ ພຣະເຈົ້າຊົງເປີດເຜີຍຫຼັກຄວາມຈິງໃນປະເດັນໃໝ່ຈາກພຣະຄຳພີມາເລື້ອຍໆ ແລະ ມີຄວາມກະຈ່າງແຈ້ງໃນຫຼັກຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. {GC 148.4}

ທ່ານດະຍຸກຈອດຈ໌ຕອບໂຕ້

ຄົນສ່ວນຫຼາຍໃນສະພາປະທັບໃຈໃນຖ້ອຍຄຳຂອງອະລີອັນເດີ. ລູເທີບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີໂອກາດນຳສະເໜີຫຼັກຄວາມຈິງທີ່ແຈ່ມແຈ້ງ ແລະ ມີນ້ຳໜັກຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອຊະນະນັກໂຕ້ວາທີຝ່າຍສັນຕະປາປາ. ບໍ່ມີໃຜລຸກຂຶ້ນກ່າວປົກປ້ອງລູເທີ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ, ພວກເຂົາບໍ່ພຽງຄິດທີ່ຈະກ່າວໂທດລູເທີກັບຄຳສອນຂອງເພິ່ນ, ແຕ່ຍັງຄິດທີ່ຈະທຳລາຍຂະບວນການນອກຮີດໃຫ້ໝົດສິ້ນ ແບບຖອນຮາກຖອນໂຄນ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ໂອກາດທີ່ດີທີ່ສຸດເພື່ອປ້ອງກັນຕົວເອງ. ທຸກສິ່ງທີ່ສາມາດເວົ້າໄດ້ເພື່ອປົກປ້ອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມກໍໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນທີ່ປະຊຸມແລ້ວ. ແຕ່ສິ່ງທີ່ເບິ່ງເປັນໄຊຊະນະຂອງພວກເຂົາ ທີ່ຈິງເປັນສັນຍານຂອງຄວາມປະລາໄຊ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມເທັດກໍປາກົດໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ທັງສອງຝ່າຍຕໍ່ສູ້ຢ່າງເປີດເຜີຍ. ຕັ້ງແຕ່ວັນນັ້ນມາ, ຄຣິສຕະຈັກໂຣມບໍ່ເຄີຍເຂັ້ມແຂງເໝືອນແຕ່ກ່ອນ. {GC 149.1}

ເຖິງແມ່ນວ່າສະມາຊິກສະພາສ່ວນໃຫຍ່ຈະບໍ່ລັງເລທີ່ຈະມອບລູເທີໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກໂຣມແກ້ແຄ້ນ, ແຕ່ມີຫຼາຍຄົນເຫັນສະພາບທີ່ເສື່ອມເສຍຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຮູ້ສຶກບໍ່ພໍໃຈ. ພວກເຂົາປາຖະໜາໃຫ້ມີການບັນເທົາທຸກໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຊາວເຢຍລະມັນທີ່ຕ້ອງທົນຢູ່ກັບການສໍ້ໂກງ ແລະ ຄວາມໂລບຂອງພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກ. ຕົວແທນຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ບັນລະຍາຍເຖິງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາໃຫ້ເຫັນແຕ່ແງ່ດີ. ບັດນີ້, ພຣະເຈົ້າຊົງດົນໃຈສະມາຊິກສະພາຄົນໜຶ່ງ ໃຫ້ແຈ້ງຜົນຮ້າຍຂອງການປົກຄອງແບບຜະເດັດການຂອງສັນຕະປາປາຢ່າງລະອຽດຖີ່ຖ້ວນ. ທ່ານດະຍຸກຈອດຈ໌⁷ (Duke George) ຜູ້ປົກຄອງອີກເຂດໜຶ່ງຂອງແຊັກຊັນນີ ໄດ້ລຸກຂຶ້ນທ່າມກາງທີ່ປະຊຸມແຫ່ງຊາດ ເພື່ອລະບຸການຫຼອກລວງ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງລະບອບສັນຕະປາປາເປັນຂໍ້ໆ ຢ່າງໜັກແໜ້ນໝັ້ນຄົງ ພ້ອມກ່າວເຖິງຜົນອັນຮ້າຍແຮງຈາກສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ. ເພິ່ນປິດທ້າຍດ້ວຍການກ່າວວ່າ: {GC 149.2}

“ຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ເປັນພຽງສ່ວນໜຶ່ງຂອງການລະເມີດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ພວກເຂົາໜ້າດ້ານໄຮ້ຢາງອາຍ ແລະ ມີເປົ້າໝາຍຢ່າງດຽວຄື…ເງິນ, ເງິນ ແລະ ກໍເງິນ…ຈົນມີນັກເທດທີ່ມີໜ້າທີ່ສອນຄວາມຈິງພັດກ່າວແຕ່ເລື່ອງທີ່ເປັນເທັດ. ສ່ວນຄຣິສຕະຈັກບໍ່ພຽງແຕ່ຍອມໃຫ້ພວກເຂົາເທດສະໜາຕໍ່ໄປ ແຕ່ຍັງໃຫ້ລາງວັນພວກເຂົາອີກຊ້ຳ ເພາະວ່າການເວົ້າຕົວະຂອງຄົນເຫຼົ່ານີ້ຫຼາຍສ່ຳໃດ ຜົນກຳໄລຂອງພວກເຂົາກໍຫຼາຍຂຶ້ນສ່ຳນັ້ນ. ຕົ້ນນ້ຳເນົ່າເຮັດໃຫ້ນ້ຳໃນລຳຫ້ວຍເສຍ; ຖ້າຄຣິສຕະຈັກເນົ່າ, ຄຳສອນກໍເສື່ອມ. ຄວາມໂລບ ແລະ ການຜິດສິນລະທຳກໍຈັບມືກັນ,…ເປັນຕາຢ້ານແທ້ໆ! ພວກບາດຫຼວງມີພຶດຕິກຳທີ່ອັບອາຍຂາຍໜ້າ ເປັນເຫດໃຫ້ຄົນທີ່ໜ້າສົງສານຫຼາຍຄົນຕ້ອງຮັບໂທດນິຣັນ, ຈຶ່ງຕ້ອງມີການປະຕິຮູບທົ່ວໄປ.”⁸ {GC 149.3}

ຖ້າຫາກວ່າລູເທີຢູ່ໃນທີ່ປະຊຸມ ກໍຈະບໍ່ສາມາດຕຳໜິຕິຕຽນການໃຊ້ອຳນາດເກີນຂອບເຂດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາໄດ້ດີກວ່ານີ້. ຊ້ຳບໍ່ໜຳ, ການທີ່ຄົນເວົ້າເປັນສັດຕູຂອງລູເທີ ກໍຍິ່ງເຮັດໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານດະຍຸກມີພະລັງ. {GC 150.1}

ຖ້າຫາກວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງເປີດຕາໃຫ້ຄົນໃນສະພາເຫັນໂລກວິນຍານໄດ້ ກໍຈະເຫັນວ່າມີທູດສະຫວັນຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ ທີ່ຄອຍສ່ອງສະຫວ່າງເຂົ້າໄປຂັບໄລ່ຄວາມມືດ ເພື່ອເປີດຈິດໃຈຂອງຜູ້ຄົນໃຫ້ມີຄວາມພ້ອມທີ່ຈະຮັບເອົາຄວາມຈິງ; ດ້ວຍວ່າ, ຄວາມຈິງ ແລະ ສະຕິປັນຍາມາຈາກພຣະເຈົ້າ. ຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງໄດ້ຄວບຄຸມແມ່ນກະທັ້ງສັດຕູຂອງການປະຕິຮູບ ແລະ ໄດ້ຈັດຕຽມເສັ້ນທາງສຳລັບວຽກງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ກຳລັງຈະສຳເລັດ. ມາຕິນ ລູເທີບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນທີ່ປະຊຸມກໍຈິງ ແຕ່ທຸກຄົນໃນສະພາໄດ້ຍິນສຽງຂອງຜູ້ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າລູເທີ ນັ້ນຄືພຣະສຸຣະສຽງຂອງອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ. {GC 150.2}

ລູເທີຖືກເອີ້ນໃຫ້ລາຍງານຕົວຕໍ່ສະພາ

ປະຊຸມສະພາຈຶ່ງຕັ້ງຄະນະ­ກຳມະການຂຶ້ນມາທັນທີ ເພື່ອລະບຸການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຂອງລະບອບສັນຕະປາປາຢ່າງຄົບຖ້ວນ ເພາະວ່າການຂົ່ມເຫັງນີ້ເປັນພາລະທີ່ຊາວເຢຍລະມັນຕ້ອງແບກຮັບຢ່າງໜັກໜ່ວງ. ມີການລະບຸເລື່ອງການໃຊ້ອຳນາດຜິດເປັນຂໍ້ໆໃຫ້ຄົບ 101 ຂໍ້ ແລະ ມີການນຳລາຍການດັ່ງກ່າວໄປສະເໜີຕໍ່ຈັກກະພັດ ພ້ອມດ້ວຍຄຳຂໍຮ້ອງໃຫ້ເພິ່ນຈັດການກັບຄວາມຜິດເຫຼົ່ານັ້ນທັນທີ. ພວກທີ່ຂຽນຄຳຮ້ອງນັ້ນກ່າວວ່າ: “ພວກຄຣິສຕຽນຕ້ອງພິນາດຫຼາຍສ່ຳໃດ? ເບິ່ງແມ! ຫົວໜ້າຝ່າຍຈິດວິນຍານຂອງຊາວຄຣິສຕຽນທັງປວງຢູ່ທ່າມກາງຄວາມເສື່ອມຊາມ, ການບີບບັງຄັບ ແລະ ເລື່ອງທີ່ອັບອາຍຂາຍໜ້າຫຼາຍສ່ຳໃດ? ພວກເຮົາມີໜ້າທີ່ຢັບຢັ້ງຄວາມພິນາດ ແລະ ຄວາມອັບອາຍຂາຍໜ້າຂອງປະຊາຊົນ. ເພາະເຫດນີ້, ພວກເຮົາຈຶ່ງນ້ອມຂໍໃຫ້ທ່ານອອກຄຳສັ່ງດ່ວນ ໃຫ້ມີການປະຕິຮູບທົ່ວໄປ ແລະ ຂໍໃຫ້ດຳເນີນການເພື່ອໃຫ້ການປະຕິຮູບດັ່ງກ່າວສຳເລັດເປັນຈິງ.”⁹ {GC 150.3}

ບັດນີ້ສະພາສັ່ງໃຫ້ລູເທີມາລາຍງານຕໍ່ທີ່ປະຊຸມ. ເຖິງແມ່ນວ່າອະລີອັນເດີໄດ້ຄັດຄ້ານ, ຂໍຮ້ອງ ແລະ ຂົ່ມຂູ່ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ລູເທີມາ, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດຈັກກະພັດໄດ້ອະນຸມັດຕາມຄຳຮຽກຮ້ອງຂອງທີ່ປະຊຸມ ລູເທີຈຶ່ງຖືກເອີ້ນມາໃຫ້ລາຍງານຕໍ່ໜ້າປະຊຸມສະພາ. ມີການເຮັດໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພພ້ອມກັບໝາຍຮຽກ ທີ່ຢືນຢັນວ່າຈະສົ່ງເພິ່ນກັບໄປໃນທີ່ປອດໄພ. ມີການມອບໝາຍໃຫ້ຜູ້ສົ່ງສານຫຼວງນຳເອກະສານເຫຼົ່ານີ້ໄປທີ່ວິດ­ເທັນ­ເບີກ ແລະ ນຳພາລູເທີກັບມາທີ່ເມືອງເວີມ. {GC 150.4}

ໝູ່ເພື່ອນຂອງລູເທີຢ້ານຫຼາຍ ແລະ ບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເຮັດຫຍັງດີ. ພວກເຂົາຊາບເຖິງອະຄະຕິ ແລະ ຄວາມກຽດຊັງທີ່ຝ່າຍສັນຕະປາປາມີຕໍ່ເພິ່ນ, ຈຶ່ງຢ້ານວ່າລູເທີຈະຖືກຈັບ ເຖິງແມ່ນວ່າມີໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພກໍຕາມ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຂໍຮ້ອງລູເທີບໍ່ໃຫ້ສ່ຽງຊີວິດ. ເພິ່ນຕອບວ່າ: “ພວກຝ່າຍສັນຕະປາປາບໍ່ຢາກໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າມາທີ່ເມືອງເວີມ ແຕ່ຕ້ອງການໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຕັດສິນໂທດປະຫານຊີວິດ. ບໍ່ວ່າຈະຢ່າງໃດກໍບໍ່ສຳຄັນ. ຢ່າອະທິຖານເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ ແຕ່ຈົ່ງອະທິຖານເພື່ອພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ.…ພຣະຄຣິສຈະປະທານພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດເອົາຊະນະອາຈານທີ່ສອນຄວາມເທັດເຫຼົ່ານັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ດູຖູກພວກເຂົາໃນຊ່ວງທີ່ມີຊີວິດ ແລະ ຈະຊະນະພວກເຂົາດ້ວຍການຕາຍ. ຄົນທີ່ເມືອງເວີມວຸ້ນວາຍກັນດ້ວຍການພະຍາຍາມບັງຄັບໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖອນຄຳສອນ ແຕ່ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖອນຄືສິ່ງນີ້: ແຕ່ກ່ອນຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍກ່າວວ່າສັນຕະປາປາເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິສ, ມາບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ສັນຕະປາປາເປັນສັດຕູຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເປັນທູດຂອງມານຊາຕານ.”¹⁰ {GC 150.5}

ລູເທີບໍ່ຕ້ອງເດີນທາງຄົນດຽວ, ນອກຈາກຜູ້ສົ່ງສານຂອງຈັກກະພັດແລ້ວ ຍັງມີເພື່ອນສະໜິດສາມຄົນທີ່ຕັ້ງໃຈຮ່ວມເດີນທາງໄປນຳ. ເມລັງໂທນມີຄວາມປາຖະໜາຢ່າງແຮງກ້າທີ່ຈະໄປດ້ວຍ ເພາະລາວຜູກພັນກັບເພິ່ນຢ່າງໃກ້ຊິດ. ເມລັງໂທນຍິນດີຕິດຕາມລູເທີເຖິງຂັ້ນຕິດຄຸກ ຫຼື ຖືກຂ້າຖ້າຈຳເປັນ, ແຕ່ຄຳວິງວອນຂອງລາວຖືກປະຕິເສດ. ຖ້າລູເທີເສຍຊີວິດ ຄວາມຫວັງຂອງການປະຕິຮູບຈະຕ້ອງຝາກໄວ້ກັບຜູ້ຮ່ວມງານໜຸ່ມຜູ້ນີ້. ລູເທີກ່າວອຳລາເມລັງໂທນວ່າ: “ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກັບມາ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກພວກສັດຕູຂ້າຕາຍ, ເຈົ້າຈົ່ງສອນຕໍ່ໄປ ແລະ ຢືນໝັ້ນໃນຫຼັກຄວາມຈິງ. ຈົ່ງເຮັດວຽກແທນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າ.…ຖ້າເຈົ້າລອດຕາຍແລ້ວ ການຕາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ສ້າງຄວາມເສຍຫາຍຫຼາຍ.”¹¹ ພວກນັກສຶກສາ ແລະ ປະຊາຊົນທີ່ເຕົ້າໂຮມກັນເພື່ອສົ່ງລູເທີນັ້ນ ຕ່າງຮູ້ສຶກຊາບຊຶ້ງ. ມີຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍທີ່ຕອບສະໜອງຕໍ່ຂ່າວປະເສີດ ຢືນຮ້ອງໄຫ້ຂໍໃຫ້ເພິ່ນເດີນທາງດ້ວຍຄວາມປອດໄພ. ຢ່າງນີ້ແຫຼະ, ນັກປະຕິຮູບພ້ອມດ້ວຍເພື່ອນຮ່ວມທາງຈຶ່ງອອກເດີນທາງຈາກເມືອງວິດ­ເທັນ­ເບີກ. {GC 151.1}

ໃນຂະນະທີ່ເດີນທາງ ພວກເຂົາເຫັນວ່າປະຊາຊົນເສົ້າໝອງ ເພາະສັງຫອນເຖິງເຫດຮ້າຍທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນ. ໃນເມືອງບາງແຫ່ງບໍ່ມີການຕ້ອນຮັບຢ່າງເປັນກຽດ. ຄັ້ງໜຶ່ງເມື່ອພວກເຂົາຢຸດພັກເຊົາໃນຕອນແລງ, ມີບາດຫຼວງຄົນໜຶ່ງທີ່ເປັນມິດ ສະແດງເຖິງຄວາມຢ້ານກົວ ດ້ວຍການເອົາຮູບຂອງນັກປະຕິຮູບຊາວອີຕາລີຄົນໜຶ່ງ ທີ່ຖືກຂ້າຍ້ອນຄວາມເຊື່ອມາໃຫ້ລູເທີເບິ່ງ. ວັນຕໍ່ມາພວກເຂົາໄດ້ຂ່າວວ່າ ທີ່ເມືອງເວີມມີຄຳສັ່ງຫ້າມງານຂຽນຂອງລູເທີ. ພວກສົ່ງສານນຳຄຳສັ່ງຂອງຈັກກະພັດອອກໄປປະກາດ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ປະຊາຊົນນຳງານຂຽນດັ່ງກ່າວມາໃຫ້ພວກເຈົ້າເມືອງ. ຜູ້ສົ່ງສານຫຼວງທີ່ນຳທາງລູເທີຢ້ານວ່າເພິ່ນຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມປອດໄພທີ່ສະພາ ແລະ ຄິດວ່າຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງເພິ່ນຄົງຫວັ່ນໄຫວ ຈຶ່ງຖາມວ່າເພິ່ນຍັງຈະເດີນທາງຕໍ່ໄປ ຫຼື ບໍ່. ລູເທີຕອບວ່າ: “ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຖືກສັ່ງຫ້າມໃນທຸກເມືອງ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງຈະເດີນທາງຕໍ່ໄປ.”¹² {GC 151.2}

ລູເທີໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບຢ່າງເປັນກຽດທີ່ເມືອງເອີເຟີດ (Erfurt). ຂະນະທີ່ເດີນທາງຕາມຖະໜົນໃນເມືອງທີ່ເພິ່ນເຄີຍຂໍທານໃນຊ່ວງໄວໜຸ່ມ, ມີຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍອອກມາຫ້ອມລ້ອມຊົມເຊີຍເພິ່ນ. ລູເທີແວ່ຢ້ຽມຫ້ອງພັກຂອງເພິ່ນສະໄໝເປັນນັກບວດ ແລະ ຄິດຄຳນຶງເຖິງການຕໍ່ສູ້ໃນໃຈກວ່າເພິ່ນຈະຮັບແສງແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ ເຊິ່ງບັດນີ້ແສງນັ້ນກຳລັງສ່ອງໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງໃນເຢຍລະມັນ. ມີຄົນຂໍຮ້ອງໃຫ້ເພິ່ນເທດສະໜາ, ເຖິງແມ່ນວ່າທາງການໄດ້ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເພິ່ນເທດກໍຕາມ ແຕ່ຜູ້ສົ່ງສານຫຼວງທີ່ນຳທາງເພິ່ນກໍອະນຸຍາດ. ສະນັ້ນ, ຄົນທີ່ເຄີຍເປັນນັກບວດຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດໃນສຳນັກນັກບວດ ຈຶ່ງຂຶ້ນທຳມາດເພື່ອເທດສະໜາ. {GC 152.1}

ເພິ່ນຂຶ້ນຕົ້ນກ່າວແກ່ຄົນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ນັ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສວ່າ: “ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ທ່ານທັງຫຼາຍ.” “ພວກນັກປັດຊະຍາ, ນັກສາສະໜາສາດ ແລະ ນັກຂຽນໄດ້ພະຍາຍາມສອນຄົນເຖິງຫົນທາງທີ່ນຳໄປສູ່ຊີວິດອັນຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ ແຕ່ກໍບໍ່ສຳເລັດ. ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກທ່ານທັງຫຼາຍໃຫ້ຊາບວ່າ…ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງຟື້ນຈາກຄວາມຕາຍ ຄືພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສເຈົ້າ, ເພື່ອພຣະອົງຈະທຳລາຍຄວາມຕາຍ, ກຳຈັດຄວາມບາບ ແລະ ປິດປະຕູນະຣົກ. ນີ້ຄືພັນທະກິດຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ລອດພົ້ນ;…ພຣະຄຣິສຊົງມີໄຊຊະນະແລ້ວ! ເປັນຂ່າວທີ່ໜ້າຊົມຊື່ນຍິນດີ! ພວກເຮົາລອດພົ້ນເພາະການປະພຶດປະຕິບັດຂອງພຣະອົງ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນການເຮັດບຸນທຳທານຂອງເຮົາເອງ.…ອົງພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສເຈົ້າຂອງເຮົາທັງຫຼາຍຊົງກ່າວວ່າ: ‘ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ທ່ານທັງຫຼາຍ;…ຈົ່ງເບິ່ງມື ແລະ ຕີນຂອງເຮົາ.’¹³ ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, ມະນຸດເອີຍ, ເຮົາເອງ, ຄືເຮົາຜູ້ດຽວທີ່ໄດ້ເອົາຄວາມຜິດບາບຂອງເຈົ້າໄປ, ເຮົາໄດ້ໄຖ່ຊີວິດເຈົ້າ, ບັດນີ້ເຈົ້າຈຶ່ງມີສັນຕິສຸກ.” {GC 152.2}

ລູເທີຍັງຄົງເທດສະໜາຕໍ່ດ້ວຍການສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງຈະປາກົດໃຫ້ເຫັນໃນຊີວິດທີ່ບໍຣິສຸດ. “ພຣະເຈົ້າຊົງຊ່ວຍພວກເຮົາໃຫ້ລອດພົ້ນ, ສະນັ້ນ, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາດຳເນີນຊີວິດເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງພຣະອົງ. ເຈົ້າເປັນຄົນຮັ່ງມີບໍ? ຂໍໃຫ້ເຈົ້າໃຊ້ຊັບສິນເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອຄົນຍາກຈົນຕາມຄວາມຈຳເປັນຂອງພວກເຂົາ. ຫຼືວ່າເຈົ້າເປັນຄົນຍາກຈົນບໍ? ຈົ່ງເຮັດວຽກເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງຄົນຮັ່ງມີ. ຖ້າຄວາມດີທີ່ເຈົ້າເຮັດນັ້ນມີປະໂຫຍດສຳລັບເຈົ້າຜູ້ດຽວ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້າອ້າງວ່າເຮັດເພື່ອຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້ານັ້ນບໍ່ເປັນຄວາມຈິງ.”¹⁴ {GC 152.3}

ປະຊາຊົນຟັງເໝືອນຕ້ອງມົນສະກົດ. ຄຳເທດສະໜາຂອງລູເທີເໝືອນການແບ່ງປັນອາຫານແຫ່ງຊີວິດໃຫ້ຈິດວິນຍານທີ່ຫິວກະຫາຍ. ລູເທີເຊີດຊູພຣະຄຣິສໄວ້ເໜືອບັນດາສັນຕະປາປາ ແລະ ຕົວແທນທຸກຄົນຂອງພວກເຂົາ, ເໜືອຈັກກະພັດທຸກອົງ ແລະ ກະສັດທັງປວງ. ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມອັນຕະລາຍທີ່ເພິ່ນກຳລັງປະເຊີນຢູ່ໃນຂະນະນັ້ນ, ບໍ່ໄດ້ພະຍາຍາມໃຫ້ຕົວເອງເປັນສູນກາງ ຫຼື ໃຫ້ຄົນສົງສານເພິ່ນ. ການໄຕ່ຕອງເຖິງພຣະຄຣິສເຮັດໃຫ້ລູເທີລືມຕົວເອງ, ຊີວິດຂອງເພິ່ນເຊື່ອງຊ່ອນໄວ້ດ້ານຫຼັງພຣະອົງຜູ້ສິ້ນພຣະຊົນເທິງພູເຂົາຄານວາຣີ, ມີເປົ້າໝາຍດຽວຄືການປະກາດພຣະເຢຊູໃນຖານະພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຄົນບາບ. {GC 152.4}

ກ້າເພາະເຊື່ອ

ທຸກບ່ອນທີ່ລູເທີເດີນທາງຜ່ານກໍມີຄົນອອກມາຕ້ອນຮັບຢ່າງຫຼວງຫຼາຍດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ. ມີຝູງຊົນມະຫາສານຫ້ອມລ້ອມເພິ່ນ ແລະ ມີສຽງຮ້ອງເຕືອນດ້ວຍຄວາມຫວັງດີວ່າ ພວກຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມປະສົງຮ້າຍຕໍ່ເພິ່ນ. ບາງຄົນບອກວ່າ: “ພວກເຂົາຈະຂ້າເຈົ້າດ້ວຍການເຜົາໄຟ ຈົນຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າເຫຼືອແຕ່ເທົ່າຖ່ານ ເໝືອນທີ່ພວກເຂົາເຮັດຕໍ່ ຈອນ ຮັສ.” ລູເທີຕອບວ່າ, “ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະກໍ່ໄຟສູງພຽງຟ້າຕັ້ງແຕ່ເມືອງເວີມຕະຫຼອດຈົນຮອດເມືອງວິດ­ເທັນ­ເບີກ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍ່າງຜ່ານຜ່າແປວໄຟນັ້ນໃນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແລະ ຈະລາຍງານຕົວຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງສັດຮ້າຍຕົວນີ້ເພື່ອຫັກແຂ້ວຂອງມັນ ພ້ອມທັງປະກາດຢືນຢັນຄວາມເຊື່ອໃນອົງພຣະ­ເຢຊູ­ຄຣິສເຈົ້າ.”¹⁵ {GC 153.1}

ຂ່າວທີ່ລູເທີເດີນທາງໃກ້ຈະຮອດເມືອງເວີມນັ້ນ ສ້າງຄວາມວຸ້ນວາຍບໍ່ໜ້ອຍ. ຝ່າຍພວກທີ່ເປັນມິດຢ້ານວ່າເພິ່ນຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມປອດໄພ, ສ່ວນຝ່າຍສັດຕູກໍຢ້ານວ່າຈຸດປະສົງຂອງພວກເຂົາຈະບໍ່ສຳເລັດ. ພວກຝ່າຍສັນຕະປາປາພະຍາຍາມຈົນສຸດກຳລັງ ເພື່ອໃຫ້ລູເທີປ່ຽນໃຈບໍ່ເຂົ້າເມືອງ. ພວກເຂົາຂໍຮ້ອງໃຫ້ເພິ່ນໄປພັກໃນຜາສາດຫີນຂອງອັດສະວິນທີ່ເປັນມິດກັບຂະບວນການປະຕິຮູບ ໂດຍກ່າວວ່າ ຖ້າມີຂໍ້ຂັດແຍ້ງປະການໃດ ກໍຈະສາມາດປັບປ່ຽນແກ້ໄຂທີ່ນັ້ນໄດ້ໂດຍບໍ່ກະທົບຕໍ່ໃຜ. ສ່ວນຄົນທີ່ເຂົ້າຂ້າງເພິ່ນນັ້ນ ກໍເວົ້າເຖິງໄພອັນຕະລາຍທີ່ຈະຕ້ອງປະເຊີນ ໂດຍຫວັງວ່າເພິ່ນຈະຢ້ານ ແລະ ບໍ່ເຂົ້າເມືອງ. ແຕ່ຄວາມພະຍາຍາມທັງໝົດຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເປັນຜົນ. ລູເທີຍັງໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ໂດຍກ່າວຈຸດຢືນວ່າ: “ເຖິງແມ່ນວ່າຜີສາດມານຮ້າຍໃນເມືອງເວີມ ມີຈຳນວນເທົ່າກັບດິນຂໍທີ່ມຸງຫຼັງຄາເຮືອນທຸກຫຼັງ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງຈະເຂົ້າເມືອງນັ້ນຢູ່ດີ.”¹⁶ {GC 153.2}

ເມື່ອລູເທີໄປເຖິງເມືອງເວີມ ມີຝູງຊົນໃຫຍ່ມະຫາສານອອກມາຕ້ອນຮັບຢູ່ທີ່ປະຕູເມືອງ ເຊິ່ງມີຈຳນວນຫຼາຍກວ່າທີ່ອອກມາຕ້ອນຮັບອົງຈັກກະພັດເສຍອີກ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມຕື່ນເຕັ້ນຫຼາຍທີ່ສຸດ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ ມີສຽງຂັບຮ້ອງບົດໄວ້ທຸກດັງຂຶ້ນຈາກທ່າມກາງຝູງຊົນ, ເປັນການເຕືອນລູເທີເຖິງຊະຕາກຳທີ່ລໍຖ້າເພິ່ນຢູ່ຂ້າງໜ້າ. ແຕ່ເພິ່ນກ່າວໃນຂະນະທີ່ລົງຈາກລົດມ້າວ່າ: “ພຣະເຈົ້າຈະຊົງປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງຂ້າພະເຈົ້າ.” {GC 153.3}

ພວກຝ່າຍສັນຕະປາປາບໍ່ເຊື່ອວ່າລູເທີຈະມາທີ່ເມືອງເວີມແທ້ ແລະ ເມື່ອເພິ່ນໄປເຖິງເມືອງພວກເຂົາຈຶ່ງສັບສົນວຸ້ນວາຍ. ຈັກກະພັດສັ່ງໃຫ້ພວກທີ່ປຶກສາມາປະຊຸມກັນທັນທີ ເພື່ອພິຈາລະນາວ່າຈະດຳເນີນການຢ່າງໃດ. ມີເຈົ້າຄະນະຄົນໜຶ່ງທີ່ສະໜັບສະໜູນສັນຕະປາປາຢ່າງເຄັ່ງຄັດກ່າວວ່າ: “ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາເລື່ອງນີ້ມາດົນແລ້ວ ຂໍໃຫ້ທ່ານຈັດການຄົນນີ້ທັນທີ. ຈັກກະພັດຊີກີມົງໄດ້ປະຫານຊີວິດ ຈອນ ຮັສ ດ້ວຍການເຜົາໄຟບໍ່ແມ່ນບໍ? ເຮົາບໍ່ຈຳເປັນໃຫ້ໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພແກ່ຄົນນອກຮີດ ແລະ ຖ້າຄົນນອກຮີດມີໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພຢູ່ແລ້ວ ພວກເຮົາບໍ່ຕ້ອງປະຕິບັດຕາມ.” ຈັກກະພັດຕອບວ່າ: “ບໍ່, ພວກເຮົາຕ້ອງຮັກສາສັນຍາ.”¹⁷ ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຕົກລົງທີ່ຈະຟັງລູເທີໃຫ້ການຕໍ່ສະພາ. {GC 153.4}

ຄົນທັງເມືອງຢາກເຫັນຊາຍທີ່ມີຊື່ສຽງຄົນນີ້, ຈຶ່ງມີຄົນພາກັນຫຼັ່ງໄຫຼໄປຢາມເພິ່ນທີ່ເຮືອນພັກ. ລູເທີຫາກໍຫາຍປ່ວຍ ແລະ ມີອາການເມື່ອຍລ້າຈາກການເດີນທາງຕະຫຼອດສອງອາທິດ. ເພິ່ນຕ້ອງກຽມຕົວສຳລັບເຫດການສຳຄັນໃນມື້ອື່ນ, ເພິ່ນຈຶ່ງຕ້ອງການເວລາພັກຜ່ອນງຽບໆ. ແຕ່ມີຄົນປາຖະໜາທີ່ຈະພົບເພິ່ນຫຼາຍ; ສະນັ້ນ, ຫຼັງຈາກທີ່ເພິ່ນໄດ້ພັກຜ່ອນສອງສາມຊົ່ວໂມງ ມີພວກຂຸນນາງ, ອັດສະວິນ, ບາດຫຼວງ ແລະ ປະຊາຊົນພາກັນມາເຕົ້າໂຮມຢູ່ອ້ອມຮອບໂຕເພິ່ນ. ທ່າມກາງຄົນເຫຼົ່ານີ້ມີຂຸນນາງຫຼາຍຄົນທີ່ຮຽກຮ້ອງຕໍ່ຈັກກະພັດດ້ວຍຄວາມກ້າຫານໃຫ້ແກ້ໄຂການໃຊ້ອຳນາດຜິດຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ລູເທີກ່າວກ່ຽວກັບພວກເຂົາວ່າ: “ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເປັນອິດສະຫຼະເພາະຂ່າວປະເສີດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປະກາດ.”¹⁸ ໃນຄົນທີ່ມາຢາມເບິ່ງນັກບວດທີ່ບໍ່ຢ້ານກົວຜູ້ນີ້ ມີທັງມິດ ແລະ ສັດຕູ, ແຕ່ບໍ່ວ່າເປັນໃຜເພິ່ນກໍຕ້ອນຮັບຢ່າງສຸຂຸມບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະ ຕອບທຸກຄົນດ້ວຍສະຕິປັນຍາ ແລະ ການໃຫ້ກຽດ. ເພິ່ນມີທ່າທີກ້າຫານ ແລະ ໜັກແໜ້ນໝັ້ນຄົງ. ໃບໜ້າຂອງເພິ່ນຊີດຂາວ ແລະ ມີຮ່ອງຮອຍຈາກຄວາມລຳບາກ ແລະ ການປ່ວຍໂຊ, ແຕ່ຍັງມີຮອຍຍິ້ມອັນເບີກບານສະແດງເຖິງຄວາມເປັນມິດ. ຖ້ອຍຄຳຂອງເພິ່ນມີພະລັງ ເພາະເພິ່ນກ່າວດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈຢ່າງໜັກແໜ້ນ ແລະ ກະຕືລືລົ້ນ ຈົນພວກສັດຕູບໍ່ສາມາດຕ້ານທານໄດ້. ບໍ່ວ່າມິດ ຫຼື ສັດຕູຕ່າງກໍຮູ້ສຶກປະຫຼາດໃຈ. ບາງຄົນໝັ້ນໃຈວ່າພຣະເຈົ້າຊົງດົນໃຈເພິ່ນ, ສ່ວນຄົນອື່ນຢືມຖ້ອຍຄຳທີ່ພວກຟາຣີຊາຍກ່າວເຖິງພຣະຄຣິສວ່າ: “ຜີມານຮ້າຍສິງລາວຢູ່.” {GC 154.1}