7 ລູເທີແຍກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມ

ຕົ້ນສະບັບພາສາອັງກິດ

ນັກປະຕິຮູບຈາກຄອບຄົວຍາກຈົນ

ໃນທ່າມກາງຄົນທີ່ຖືກຮຽກເອີ້ນໃຫ້ນຳຄຣິສຕະຈັກອອກຈາກຄວາມມືດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ ເຂົ້າສູ່ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມເຊື່ອທີ່ບໍຣິສຸດນັ້ນ, ມາຕິນ ລູເທີ (Martin Luther) ຢືນຢູ່ແນວໜ້າສຸດ. ເພິ່ນເປັນຄົນຫ້າວຫັນ ແລະ ກະຕືລືລົ້ນ, ມີຄວາມມຸ່ງໝັ້ນອຸທິດຕົນ, ບໍ່ຢ້ານກົວສິ່ງໃດ ມີແຕ່ຢ້ານຢຳພຣະເຈົ້າ. ເພິ່ນບໍ່ຍອມຮັບຮາກຖານຄວາມເຊື່ອດ້ານສາສະໜາອື່ນໃດ ນອກຈາກພຣະຄຳພີອັນສັກສິດ. ລູເທີເປັນຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໃຫ້ຮັບມືກັບບັນຫາໃນຍຸກສະໄໝຂອງເພິ່ນ. ພຣະອົງຊົງໃຊ້ເພິ່ນໃຫ້ປະຕິຮູບຄຣິສຕະຈັກຄັ້ງໃຫຍ່ ແລະ ສ່ອງແສງສະຫວ່າງໄປທົ່ວໂລກ. {GC 120.1}

ລູເທີມາຈາກຄອບຄົວທີ່ຍາກຈົນ ເໝືອນກັບຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດລຸ້ນທຳອິດ. ເພິ່ນໃຊ້ຊີວິດຊ່ວງໄວເດັກໃນຊົນນະບົດກັບຄອບຄົວຜູ້ເປັນຊາວເຢຍລະມັນ. ທຸກມື້ພໍ່ຂອງເພິ່ນຕ້ອງເຮັດວຽກໃນເໝືອງແຮ່ ເພື່ອຫາເງິນສົ່ງລູເທີຮຽນ ໂດຍຕັ້ງໃຈວ່າຈະໃຫ້ລູກຊາຍຄົນນີ້ຮຽນເປັນນັກກົດໝາຍ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າມີພຣະປະສົງໃຫ້ລູເທີເປັນຜູ້ກໍ່ສ້າງໃນພຣະວິຫານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ຄ່ອຍໆກໍ່ຕັ້ງຂຶ້ນເປັນເວລາຫຼາຍສະຕະວັດ. ລູເທີຕ້ອງຜ່ານຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ, ຄວາມຂາດແຄນ ແລະ ການຝຶກວິໄນຢ່າງເຂັ້ມງວດ ເຊິ່ງເປັນໂຮງຮຽນທີ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງມີພຣະປັນຍາອັນລ້ຳເລີດ ຊົງໃຊ້ເພື່ອຫຼໍ່ຫຼອມເພິ່ນສຳລັບພາລະກິດສຳຄັນແຫ່ງຊີວິດ. {GC 120.2}

ພໍ່ຂອງລູເທີເປັນຄົນຫົວໄວໃຈໝັ້ນຄົງ ແລະ ມີບຸກຄະລິກທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ສັດຊື່, ເດັດດ່ຽວ ແລະ ເວົ້າກົງໄປກົງມາ. ລາວຢຶດໝັ້ນໃນສິ່ງທີ່ເຊື່ອວ່າຖືກຕ້ອງ ໂດຍບໍ່ສົນໃຈວ່າຜົນທີ່ຕາມມາຈະເປັນແນວໃດ. ດ້ວຍການໃຊ້ວິຈາລະ­ນະຍານອັນແຫຼມຄົມ ລາວບໍ່ໄວ້ວາງໃຈໃນລະບົບວັດວາອາຮາມຂອງພວກນັກບວດ. ລາວຈຶ່ງບໍ່ພໍໃຈຫຼາຍເມື່ອລູເທີເຂົ້າສຳນັກນັກບວດໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ. ສອງປີຜ່ານໄປກວ່າສອງພໍ່ລູກຈະຄືນດີກັນ ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນຄວາມຄິດຂອງພໍ່ກໍຍັງບໍ່ປ່ຽນແປງ. {GC 120.3}

ການຮ່ຳຮຽນ

ພໍ່ແມ່ຂອງລູເທີເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນການສຶກສາ ແລະ ການອົບຮົມສັ່ງສອນລູກໆ. ພວກເພິ່ນພະຍາຍາມສອນລູກໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ແລະ ດຳເນີນຊີວິດຕາມຫຼັກສິນທຳຂອງຄຣິສຕຽນ. ລູກຊາຍມັກໄດ້ຍິນສຽງອະທິຖານຂອງພໍ່ ທີ່ທູນຂໍໃຫ້ລູກລະນຶກເຖິງພຣະນາມຂອງພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າ ເພື່ອວ່າມື້ໜຶ່ງລູກຈະໄດ້ຊ່ວຍເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ. ພໍ່ແມ່ຂອງລູເທີໃຊ້ທຸກໂອກາດເທົ່າທີ່ເຮັດໄດ້ທ່າມກາງຊີວິດທີ່ລຳບາກ ເພື່ອພັດທະນາດ້ານສິນທຳ ແລະ ສະຕິປັນຍາຂອງລູກໆ. ພວກເພິ່ນມີຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງຈິງຈັງ ແລະ ຕໍ່ເນື່ອງເພື່ອກຽມລູກໃຫ້ມີຊີວິດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສິນທຳ ແລະ ເປັນປະໂຫຍດ. ຍ້ອນອຸປະນິໄສທີ່ໝັ້ນຄົງ ແລະ ເດັດດ່ຽວນັ້ນ ບາງຄັ້ງການອົບຮົມຈຶ່ງເຂັ້ມງວດເກີນໄປ, ລູເທີເອງຮູ້ວ່າພໍ່ແມ່ໄດ້ຜິດພາດໄປໃນບາງເລື່ອງ ແຕ່ເມື່ອເບິ່ງການອົບຮົມສັ່ງສອນຂອງພວກເພິ່ນແລ້ວ ກໍເຫັນວ່າມີສິ່ງທີ່ໜ້າຍ້ອງຍໍຫຼາຍກວ່າທີ່ຈະຕຳໜິ. {GC 121.1}

ລູເທີໄດ້ຖືກສົ່ງໄປໂຮງຮຽນຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຍັງນ້ອຍ ແລະ ຖືກປະຕິບັດຢ່າງໂຫດຮ້າຍທາລຸນ. ພໍ່ແມ່ເພິ່ນທຸກຍາກຫຼາຍ ຈົນເມື່ອໄປຮຽນຢູ່ຕ່າງເມືອງ ເພິ່ນຕ້ອງຫາອາຫານດ້ວຍການຮ້ອງເພງຕາມເຮືອນຊານ ແລະ ຫຼາຍຄັ້ງຕ້ອງທົນກັບຄວາມຫິວ. ແນວຄິດທາງສາສະໜາທີ່ງົມງວາຍ ແລະ ໝົດຫວັງໃນສະໄໝນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ. ໃນຕອນກາງຄືນເພິ່ນນອນລົງດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ເສົ້າໝອງ ຄິດເຖິງອະນາຄົດອັນມືດມົນດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ສັ່ນສະທ້ານ ແລະ ຢູ່ໃນຄວາມຢ້ານກົວຕະຫຼອດເວລາເມື່ອຄິດວ່າ ພຣະເຈົ້າເປັນພຽງຜູ້ພິພາກສາທີ່ເຂັ້ມງວດ ແລະ ເປັນຜະເດັດການທີ່ໂຫດຮ້າຍ ແທນທີ່ຈະເຫັນພຣະອົງໃນຖານະເປັນພຣະບິດາໃນສະຫວັນຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ. {GC 121.2}

ເຖິງແມ່ນວ່າມີບັນຫາໃຫຍ່ຫຼາຍຢ່າງທີ່ເຮັດໃຫ້ລູເທີທໍ້ຖອຍ ແຕ່ເພິ່ນຍັງໄດ້ບາກບັ່ນກ້າວໜ້າຢ່າງໝັ້ນຄົງໄປສູ່ມາດຕະຖານອັນສູງສົ່ງດ້ານສິນທຳ ແລະ ສະຕິປັນຍາທີ່ດຶງດູດຈິດໃຈຂອງເພິ່ນ. ເພິ່ນກະຫາຍຄວາມຮູ້, ແລະ ຍ້ອນເປັນຄົນຈິງໃຈ ແລະ ຢູ່ໃນໂລກຄວາມເປັນຈິງ ຈຶ່ງປາຖະໜາສິ່ງທີ່ໜັກແໜ້ນ ແລະ ເປັນປະໂຫຍດ ຫຼາຍກວ່າການສະແດງເອົາໜ້າ ຫຼື ເລື່ອງທີ່ບໍ່ມີສາລະ. {GC 121.3}

ເມື່ອອາຍຸ 18 ປີ ລູເທີເຂົ້າມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລທີ່ເມືອງເອີເຟີດ (Erfurt). ຄາວນີ້ສະພາບການເງິນດີກວ່າ ແລະ ຄວາມຫວັງໃນອະນາຄົດສົດໃສກວ່າຊ່ວງຕອນເປັນເດັກ. ພໍ່ແມ່ປາກກັດຕີນຖີບ ແລະ ອົດອອມເກັບທ້ອນຈົນມີເງິນພໍທີ່ຈະສົ່ງເສຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຕາມທີ່ລູເທີຕ້ອງການ. ນອກຈາກນັ້ນ, ອິດທິພົນດີຈາກໝູ່ເພື່ອນທີ່ມີສະຕິປັນຍາ ໄດ້ຊ່ວຍບັນເທົາຄວາມມືດມົນທີ່ເກີດຈາກການອົບຮົມໃນອະດີດ. ເພິ່ນໃຊ້ເວລາສຶກສາຄົ້ນຄວ້າໜັງສືຂອງບັນດານັກຂຽນທີ່ດີທີ່ສຸດ ແລະ ເອົາໃຈໃສ່ແນວຄິດທີ່ສຳຄັນຂອງພວກເຂົາຢ່າງຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ ເພື່ອຮັບເອົາປັນຍາຂອງນັກປາດມາເປັນຂອງຕົນເອງ. ເຖິງແມ່ນວ່າກ່ອນໜ້ານີ້ ຄູອາຈານມີວິໄນຢ່າງໂຫດຮ້າຍ ແຕ່ເພິ່ນກໍຍັງສະແດງໃຫ້ເຫັນແວວແຫ່ງຄວາມດີເດັ່ນ. ພາຍໃຕ້ສະພາບແວດລ້ອມທີ່ດີ ສະໝອງຂອງເພິ່ນຈຶ່ງພັດທະນາຢ່າງໄວວາ. ລູເທີມີຄວາມຈຳດີ, ມີຈິນຕະນາການອັນແຈ່ມແຈ້ງ, ມີຄວາມສາມາດຄິດເປັນເຫດເປັນຜົນ ແລະ ເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມພະຍາຍາມບໍ່ຮູ້ອິດຮູ້ເມື່ອຍ. ໃນບໍ່ຊ້າເພິ່ນຈຶ່ງຢູ່ອັນດັບຕົ້ນໆທ່າມກາງນັກສຶກສາລຸ້ນດຽວກັນ. ການໃຊ້ຄວາມຄິດຢ່າງມີວິໄນໄດ້ພັດທະນາຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເພິ່ນ ພ້ອມທັງເຮັດໃຫ້ເພິ່ນມີຄວາມຄິດທີ່ວ່ອງໄວ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການສັງເກດອັນແຫຼມຄົມ ເຊິ່ງເປັນການກຽມຕົວສຳລັບການຕໍ່ສູ້ໃນຊີວິດ. {GC 121.4}

ລູເທີຢຳເກງພຣະເຈົ້າດ້ວຍໃຈ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເພິ່ນຮັກສາຄວາມມຸ່ງໝາຍໄວ້ຢ່າງແນ່ວແນ່ ແລະ ນຳພາເພິ່ນໃຫ້ມີຄວາມຖ່ອມໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ລູເທີຮູ້ສຶກຕະຫຼອດເວລາວ່າເພິ່ນຕ້ອງການໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງຊ່ວຍເຫຼືອເພິ່ນ, ທຸກເຊົ້າເພິ່ນບໍ່ພາດທີ່ຈະເລີ່ມວັນໃໝ່ດ້ວຍການອະທິຖານ ແລະ ຈະອະທິຖານຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີຕະຫຼອດທັງວັນເພື່ອຂໍການຊົງນຳ ແລະ ການຊ່ວຍຊູຈາກພຣະເຈົ້າ. ເພິ່ນມັກເວົ້າຢູ່ເລື້ອຍໆວ່າ: “ຫຼາຍກວ່າເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຄວາມສຳເລັດໃນດ້ານການສຶກສາແມ່ນການຮູ້ຈັກອະທິຖານຢ່າງຖືກຕ້ອງ.”¹ {GC 122.1}

ພົບພຣະຄຳພີແລ້ວຈຶ່ງພົບພຣະເຢຊູ

ຢູ່ມາມື້ໜຶ່ງໃນຂະນະທີ່ເພິ່ນສຳຫຼວດໜັງສືໃນຫໍສະໝຸດປະຈຳມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລ ລູເທີພົບພຣະຄຳພີສະບັບແປເປັນພາສາລາຕິນເຫຼັ້ມໜຶ່ງ. ເພິ່ນບໍ່ເຄີຍເຫັນໜັງສືແບບນີ້ມາກ່ອນ ແລະ ບໍ່ຮູ້ເລີຍຊ້ຳວ່າມີພຣະຄຳພີແບບນີ້ຢູ່ໃນໂລກ. ກ່ອນໜ້ານີ້ເພິ່ນເຄີຍໄດ້ຍິນຄົນອ່ານບາງສ່ວນຂອງພຣະທຳມັດທາຍ, ມາຣະໂກ, ລູກາ, ໂຢຮັນ ແລະ ບາງຕອນຈາກຈົດໝາຍຕ່າງໆ ໃນພຣະຄຳພີໃໝ່, ເພາະມີການອ່ານຂໍ້ຄວາມບາງຕອນໃຫ້ປະຊາຊົນຟັງໃນທີ່ປະຊຸມນະມັດສະການ, ເພິ່ນຈຶ່ງຄິດວ່ານັ້ນຄົງເປັນພຣະຄຳພີທັງໝົດ. ສະນັ້ນ, ນີ້ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ເພິ່ນໄດ້ເຫັນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າທັງເຫຼັ້ມ. ຈິດໃຈຂອງລູເທີຮູ້ສຶກຢຳເກງໃນຂະນະດຽວກັນກໍຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ ເພິ່ນຈຶ່ງເປີດພຣະຄຳອັນສັກສິດໄປເທື່ອລະໜ້າ ຫົວໃຈເຕັ້ນແຮງເມື່ອອ່ານຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຊີວິດດ້ວຍຕົນເອງ. ຫຼາຍຄັ້ງເພິ່ນຢຸດອ່ານແລ້ວອຸທານອອກມາວ່າ: “ໂອ້ໂຫ ຢາກໃຫ້ພຣະເຈົ້າປະທານໜັງສືແບບນີ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ!”² ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ຄຽງຂ້າງເພິ່ນ ແລະ ພຣະເຈົ້າປະທານຄວາມສະຫວ່າງໃຫ້ເພິ່ນເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມຈິງອັນລ້ຳຄ່າ. ຕະຫຼອດຊີວິດຂອງລູເທີນັ້ນເພິ່ນຢ້ານວ່າຈະເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າໂກດຮ້າຍ, ແຕ່ບັດນີ້ເພິ່ນເຫັນເຖິງສະພາບຂອງຕົນໃນຖານະຄົນບາບຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນມາກ່ອນ. {GC 122.2}

ລູເທີປາຖະໜາຢ່າງແຮງກ້າທີ່ຈະຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມບາບ ແລະ ພົບສັນຕິສຸກໃນພຣະເຈົ້າ, ໃນທີ່ສຸດເພິ່ນຈຶ່ງເຂົ້າສຳນັກນັກບວດເພື່ອອຸທິດຊີວິດຕາມວິຖີນັ້ນ. ໃນສຳນັກດັ່ງກ່າວເພິ່ນຕ້ອງເຮັດວຽກທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ຕ້ອງອອກໄປບິນທະບາດຕາມເຮືອນຊານຂອງປະຊາຊົນ. ໃນໄວໜຸ່ມທີ່ຕ້ອງການກຽດ ແລະ ການຍອມຮັບຈາກຄົນອື່ນຫຼາຍທີ່ສຸດ ການເຮັດວຽກຕ່ຳຕ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເພິ່ນຮູ້ສຶກອັບອາຍຂາຍໜ້າ. ຢ່າງໃດກໍດີ, ເພິ່ນກໍທຳໃຈອົດທົນຕໍ່ຄວາມອັບອາຍນັ້ນ, ໂດຍເຊື່ອວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມຈຳເປັນຍ້ອນຄວາມຜິດບາບຂອງຕົນ. {GC 123.1}

ລູເທີໃຊ້ທຸກນາທີທີ່ຍາດເອົາໄດ້ຈາກໜ້າທີ່ປະຈຳວັນ ເພື່ອໃຊ້ໃນການສຶກສາຄົ້ນຄວ້າ, ເຖິງຂັ້ນອົດຫຼັບອົດນອນ ແລະ ຮູ້ສຶກເສຍດາຍເວລາທີ່ຕ້ອງກິນອາຫານອັນເລັກໜ້ອຍຂອງຕົນ. ສິ່ງທີ່ເພິ່ນມັກສຶກສາຫຼາຍທີ່ສຸດແມ່ນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ເພິ່ນໄດ້ພົບພຣະຄຳພີເຫຼັ້ມໜຶ່ງຖືກລ່າມໂສ້ທີ່ຝາຜະໜັງຂອງສຳນັກນັກບວດ ຈຶ່ງໄປອ່ານຢູ່ເລື້ອຍໆ. ຍິ່ງອ່ານລູເທີຍິ່ງຮູ້ສຶກວ່າຕົນເປັນຄົນບາບ, ເພິ່ນຈຶ່ງພະຍາຍາມທຳບຸນເພື່ອລົບລ້າງຄວາມບາບ ແລະ ເພື່ອຈິດໃຈຈະໄດ້ມີສັນຕິສຸກ. ເພິ່ນພະຍາຍາມດັບກິເລດດ້ວຍການໃຊ້ຊີວິດຢ່າງເຂັ້ມງວດທີ່ສຸດ, ການອົດອາຫານ, ການອົດນອນ ແລະ ການຂ້ຽນຕີຕົນເອງ, ເພາະວ່າຊີວິດນັກບວດທຳມະດາບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ເພິ່ນຫຼຸດພົ້ນໄດ້. ເພິ່ນບໍ່ຫຼີກລ່ຽງການເສຍສະຫຼະ ຖ້າຫາກການເສຍສະຫຼະນັ້ນຈະຊ່ວຍໃຫ້ເພິ່ນມີຈິດໃຈທີ່ບໍຣິສຸດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນເປັນທີ່ຍອມຮັບຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ຕໍ່ມາລູເທີເວົ້າເຖິງຊ່ວງຊີວິດນີ້ວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າເປັນນັກບວດທີ່ທຳມະທຳໂມອີ່ຫຼີ ແລະ ປະຕິບັດຕາມສິນທີ່ຄະນະນັກບວດຂອງຂ້າພະເຈົ້າກຳນົດໄວ້ຢ່າງເຂັ້ມງວດເກີນທີ່ຈະບັນລະຍາຍໄດ້. ຖ້າຫາກວ່ານັກບວດສາມາດໄປເຖິງສະຫວັນໄດ້ດ້ວຍການຖືສິນ ຂ້າພະເຈົ້າຄົງໄດ້ສິດຂຶ້ນສະຫວັນແນ່ນອນ;…ຖ້າຫາກວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປອີກໜ້ອຍດຽວ ກໍຄົງຕາຍຍ້ອນການທໍລະມານຕົນເອງ.”³ ຜົນຈາກການປະຕິບັດຕົນຢ່າງເຄັ່ງຄັດຈົນເຈັບປວດນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນເສຍກຳລັງວັງຊາ ແລະ ມີອາການເປັນວິນເປັນລົມຢູ່ເລື້ອຍໆ, ເຊິ່ງເປັນຜົນກະທົບທີ່ຕິດຕົວເພິ່ນໄປຕະຫຼອດຊີວິດ. ເຖິງແມ່ນວ່າເພິ່ນຈະພະຍາຍາມທຸກວິຖີທາງແລ້ວກໍຕາມ ແຕ່ຈິດວິນຍານທີ່ແບກພາລະໜັກຂອງເພິ່ນກໍບໍ່ໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍແຕ່ຢ່າງໃດ. ໃນທີ່ສຸດເພິ່ນກໍມາເຖິງປາກເຫວແຫ່ງຄວາມສິ້ນຫວັງ. {GC 123.2}

ເມື່ອລູເທີຮູ້ສຶກວ່າຕົນໝົດຫົນທາງແລ້ວ ພຣະເຈົ້າຊົງນຳໃຫ້ເພິ່ນຮູ້ຈັກກັບສະເຕົາພິດ (Staupitz) ຜູ້ກາຍເປັນທັງເພື່ອນ ແລະ ຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອເພິ່ນ. ສະເຕົາພິດ ເປັນຜູ້ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ເພິ່ນອະທິບາຍພຣະຄຳຂອງພຣະອົງໃຫ້ລູເທີເຂົ້າໃຈ ແລະ ຂໍໃຫ້ລູເທີເຊົາການເບິ່ງແຕ່ຕົວເອງ, ຢຸດຄິດເຖິງການລົງໂທດອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດສຳລັບການລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລ້ວຫັນໄປເບິ່ງພຣະເຢຊູ ອົງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດຜູ້ຊົງອະໄພຄວາມຜິດບາບຂອງຕົນ. ສະເຕົາພິດກ່າວວ່າ: “ແທນທີ່ຈະທໍລະມານຕົນເອງຍ້ອນຄວາມຜິດບາບທີ່ໄດ້ກະທຳ ຈົ່ງແລ່ນໄປທີ່ອ້ອມກອດຂອງພຣະຜູ້ໄຖ່. ຈົ່ງໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງ, ໃນຄວາມຊອບທຳແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະອົງ ແລະ ໃນການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງທີ່ນຳໃຫ້ພວກເຮົາຄືນດີກັບພຣະເຈົ້າ;…ຈົ່ງຟັງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງບັງເກີດເປັນມະນຸດເພື່ອຢືນຢັນໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າຊົງໂຜດມະນຸດ.” “ຈົ່ງຮັກພຣະອົງຜູ້ທີ່ຊົງຮັກເຈົ້າກ່ອນ.”⁴ ຖ້ອຍຄຳຂອງສະເຕົາພິດທີ່ເພິ່ນກ່າວເພື່ອສື່ສານເຖິງພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ເຂົ້າໄປເຖິງສ່ວນເລິກຂອງຈິດໃຈລູເທີ. ຫຼັງຈາກຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດທີ່ຢຶດຖືມາດົນນານ, ລູເທີກໍສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງໃນທີ່ສຸດ, ແລ້ວສັນຕິສຸກຈຶ່ງມາແທນທີ່ຄວາມອຸກອັ່ງໃຈ. {GC 123.3}

ຈຸດຫັກເຫ

ລູເທີໄດ້ຮັບການເຈີມຕັ້ງເປັນບາດຫຼວງ ແລະ ຖືກຮຽກເອີ້ນໃຫ້ອອກຈາກສຳນັກນັກບວດໄປເປັນສາດສະດາຈານປະຈຳມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລແຫ່ງເມືອງວິດ­ເທັນ­ເບີກ (Wittenberg). ທີ່ນີ້ເພິ່ນໃຊ້ເວລາສຶກສາພຣະຄຳພີໃນພາສາດັ້ງເດີມ ແລະ ເລີ່ມບັນລະຍາຍເຖິງພຣະຄຳພີໃຫ້ຄົນຟັງ. ເພິ່ນອະທິບາຍພຣະທຳເພງສັນລະ­ເສີນ, ໜັງສືພຣະກິດຕິຄຸນ ແລະ ຈົດໝາຍຕ່າງໆໃນພຣະຄຳພີໃໝ່ໃຫ້ຝູງຊົນທີ່ລໍຟັງດ້ວຍຄວາມດີອົກດີໃຈ. ສະເຕົາພິດໃນຖານະເພື່ອນ ແລະ ຜູ້ມີຕຳແໜ່ງສູງກວ່າ ໄດ້ສົ່ງເສີມໃຫ້ລູເທີຂຶ້ນທຳມາດເພື່ອເທດສະໜາປະກາດພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ລູເທີລັງເລ ເພາະຮູ້ສຶກວ່າຕົນບໍ່ຄູ່ຄວນທີ່ຈະເປັນຜູ້ກ່າວແທນພຣະຄຣິສໃນການປະກາດພຣະທຳໃຫ້ປະຊາຊົນຟັງ. ເພິ່ນຕໍ່ສູ້ກັບຕົນເອງເປັນເວລາດົນ ກວ່າຈະຍອມເຮັດຕາມຄຳແນະນຳຂອງໝູ່ເພື່ອນ. ໃນຊ່ວງນີ້ເພິ່ນມີຄວາມຊຳນານໃນພຣະຄຳພີແລ້ວ ແລະ ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ກັບເພິ່ນ. ການທີ່ລູເທີເວົ້າຢ່າງລ່ຽນໄຫຼນັ້ນເປັນທີ່ຈັບໃຈຂອງຜູ້ຟັງ, ເພິ່ນອະທິບາຍຢ່າງຊັດເຈນ ແລະ ມີພະລັງ, ເຮັດໃຫ້ຄົນຟັງເຂົ້າໃຈ ແລະ ຍອມຮັບຄວາມຈິງ, ສ່ວນຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງເພິ່ນກໍເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຊາບຊຶ້ງ. {GC 124.1}

ໃນເວລານັ້ນ ລູເທີຍັງເປັນສາວົກທີ່ສັດຊື່ຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນລະບອບສັນຕະປາປາ ແລະ ບໍ່ຄິດບໍ່ຝັນວ່າຈະມີວັນໜຶ່ງທີ່ຈະເປັນຢ່າງອື່ນ. ພຣະເຈົ້າຊົງນຳໃຫ້ເພິ່ນມີໂອກາດໄປຢ້ຽມຢາມນະຄອນໂຣມ, ເພິ່ນຈຶ່ງອອກເດີນທາງດ້ວຍການຍ່າງ ແລະ ພັກໃນສຳນັກນັກບວດຢູ່ລະຫວ່າງທາງ. ໃນສຳນັກນັກບວດແຫ່ງໜຶ່ງໃນອີຕາລີ ເພິ່ນຕົກຕະລຶງທີ່ເຫັນຄວາມຫຼູຫຼາຮັ່ງມີ ແລະ ຄວາມຟຸມເຟືອຍ. ພວກນັກບວດທີ່ນັ້ນມີລາຍຮັບເໝືອນເປັນຂຸນນາງ ແລະ ອາໄສໃນອາຄານທີ່ຕົບແຕ່ງໄວ້ຢ່າງງົດງາມ, ນຸ່ງເຄື່ອງທີ່ລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດ ແລະ ກິນລ້ຽງກັນຢ່າງອີ່ມໜຳສຳລານ. ເພິ່ນຮູ້ສຶກເຈັບປວດໃນໃຈເມື່ອປຽບທຽບສິ່ງທີ່ເຫັນ ກັບການປະຕິເສດຕົນເອງ ແລະ ຄວາມລຳບາກໃນຊີວິດຂອງຕົນ, ຍິ່ງຄິດກໍຍິ່ງສັບສົນ. {GC 124.2}

ໃນທີ່ສຸດ ເພິ່ນກໍໄດ້ເຫັນນະຄອນໂຣມແຕ່ໄກ ຄືນະຄອນທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງເນີນພູເຈັດໜ່ວຍ. ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກສະເທືອນໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ເພິ່ນໄດ້ຂາບລົງກັບພື້ນດິນ ແລະ ຮ້ອງອອກມາວ່າ: “ນະຄອນໂຣມອັນສັກສິດເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຂໍຄຳນັບເຈົ້າ!”⁵ ເພິ່ນໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນ, ໄປຢ້ຽມຢາມໂບດວິຫານຕ່າງໆ, ໄດ້ຟັງເລື່ອງແປກປະຫຼາດທີ່ພວກບາດຫຼວງ ແລະ ພວກນັກບວດເລົ່າ ແລະ ໄດ້ເຮັດທຸກພິທີກຳທີ່ກຳນົດໄວ້. ແຕ່ລະບ່ອນທີ່ເພິ່ນເບິ່ງໄປ ກໍພົບເຫັນແຕ່ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນຕົກໃຈຢ້ານ. ລູເທີເຫັນວ່ານັກບວດ ແລະ ບາດຫຼວງໃນທຸກລະດັບຊັ້ນລ້ວນແຕ່ມີຄົນເຮັດຊົ່ວ. ເພິ່ນໄດ້ຍິນເລື່ອງຕະຫຼົກຫຍາບຄາຍຈາກພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຮູ້ສຶກຕົກໃຈກັບຄຳເວົ້າໝິ່ນປະໝາດຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາປະກອບພິທີສິນລະນຶກ. ເມື່ອເພິ່ນເຂົ້າໆ ອອກໆຢູ່ທ່າມກາງພວກນັກບວດ ແລະ ປະຊາຊົນ ລູເທີພົບເຫັນຄວາມມຶນເມົາເສເພ. ບໍ່ວ່າຈະຫັນໄປທາງໃດ ແທນທີ່ຈະເຫັນຄວາມບໍຣິສຸດດີງາມ ກໍເຫັນການປະໝາດຕໍ່ສິ່ງສັກສິດ. ເພິ່ນຂຽນວ່າ: “ບໍ່ມີໃຜຄາດຄິດໄດ້ວ່າມີຄວາມບາບ ແລະ ການກະທຳທີ່ໜ້າອັບອາຍຫຼາຍປານໃດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນນະຄອນໂຣມ. ຕ້ອງໄດ້ເຫັນກັບຕາ ແລະ ໄດ້ຍິນກັບຫູຕົນເອງຈຶ່ງຈະເຊື່ອໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງມັກເວົ້າກັນວ່າ: ‘ຖ້າມີນະຣົກຈິງ ນະຄອນໂຣມກໍຖືກສ້າງຂຶ້ນຢູ່ເທິງນະຣົກນັ້ນ. ມັນເປັນເຫວເລິກທີ່ເປັນບໍ່ເກີດຂອງຄວາມຜິດບາບທຸກຊະນິດ.’”⁶ {GC 124.3}

ກ່ອນໜ້ານັ້ນບໍ່ດົນມີຄຳປະກາດຂອງສັນຕະປາປາວ່າ ຈະຍົກຄວາມບາບໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ໃຊ້ຫົວເຂົ່າຄານຂຶ້ນ “ຂັ້ນໄດຂອງປີລາດ.” ພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ ເປັນຂັ້ນໄດດຽວກັນທີ່ພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດສະເດັດລົງ ເມື່ອອອກຈາກຫ້ອງພິພາກສາຂອງປີລາດ ແລະ ຖືກນຳມາຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມມາເຖິງນະຄອນໂຣມຢ່າງອັດສະຈັນ. ລູເທີກຳລັງຄານຂຶ້ນຂັ້ນໄດດັ່ງກ່າວດ້ວຍຄວາມເຫຼື້ອມໃສສັດທາ ໃນທັນໃດນັ້ນເໝືອນມີສຽງດັງຄ້າຍຄືກັບສຽງຟ້າຮ້ອງກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ: “ຄົນຊອບທຳຈະດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອ.” (ໂຣມ 1:17 TNCV). ເພິ່ນຈຶ່ງຟ້າວລຸກຂຶ້ນ ແລ້ວແລ່ນໜີອອກຈາກທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມອັບອາຍ ແລະ ຄວາມຕົກໃຈ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ ຂໍ້ພຣະຄຳພີຂໍ້ນີ້ມີພະລັງຣິດ­ເດດໃນໃຈຂອງເພິ່ນຢ່າງບໍ່ເສື່ອມຄາຍ. ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ເພິ່ນເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ການຫວັງເພິ່ງບຸນກຸສົນຂອງມະນຸດເພື່ອຈະໄດ້ລອດພົ້ນນັ້ນເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດ ແຕ່ຄວາມລອດນັ້ນ ມາດ້ວຍການເຊື່ອວາງໃຈຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນຄຸນຄວາມດີຂອງພຣະຄຣິສ. ບັດນີ້ຕາຂອງເພິ່ນໄດ້ຖືກເປີດອອກໃຫ້ເຫັນການຫຼອກລວງຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ ແລະ ຈະບໍ່ມີວັນປິດລົງອີກ. ເມື່ອເພິ່ນຫັນໜ້າຈາກນະຄອນໂຣມ ຈິດໃຈຂອງເພິ່ນກໍຫັນໄປດ້ວຍ ແລະ ນັບແຕ່ນັ້ນມາເພິ່ນກໍຫ່າງອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄປເລື້ອຍໆ ຈົນໃນທີ່ສຸດເພິ່ນໄດ້ຕັດຂາດຢ່າງສິ້ນເຊີງຈາກຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີສັນຕະປາປາເປັນປະມຸກ. {GC 125.1}

ລູເທີປະກາດພຣະທຳ

ຫຼັງຈາກລູເທີກັບຈາກການຢ້ຽມຢາມນະຄອນໂຣມ ມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລແຫ່ງເມືອງວິດ­ເທັນ­ເບີກໄດ້ໃຫ້ປະລິນຍາເອກດ້ານສາສະໜາສາດແກ່ເພິ່ນ. ບັດນີ້ເພິ່ນຈຶ່ງມີອິດສະຫຼະທີ່ຈະຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີທີ່ເພິ່ນຮັກຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດມາກ່ອນ. ເພິ່ນໄດ້ປະຕິຍານຕົນວ່າຈະສຶກສາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງລະອຽດ ແລະ ຈະເທດສະໜາພຣະຄຳນັ້ນຢ່າງສັດຊື່ຕະຫຼອດຊີວິດທີ່ເຫຼືອຢູ່ ແຕ່ຈະບໍ່ເທດສະໜາຄຳກ່າວ ຫຼື ຄຳສອນຂອງສັນຕະປາປາ. ບັດນີ້ເພິ່ນບໍ່ແມ່ນພຽງນັກບວດ ຫຼື ສາດສະດາຈານຢ່າງດຽວ ແຕ່ເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງເພື່ອປະກາດພຣະຄຳພີ. ເພິ່ນໄດ້ຮັບການຮຽກເອີ້ນໃຫ້ເປັນຜູ້ລ້ຽງຝູງແກະຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງຫິວກະຫາຍຄວາມຈິງ. ລູເທີປະກາດຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າ ຄຣິສຕຽນບໍ່ຄວນຮັບຄຳສອນອັນໃດເລີຍທີ່ພຣະຄຳພີບໍ່ຮັບຮອງ. ຄຳປະກາດນີ້ກະທົບຕໍ່ຮາກຖານຂອງລະບອບສັນຕະປາປາໂດຍກົງ ແລະ ເປັນແກ່ນສານສຳຄັນຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບສາສະໜາຄັ້ງໃຫຍ່ນັ້ນ. {GC 125.2}

ລູເທີເຫັນວ່າການຍົກເອົາທິດສະດີຂອງມະນຸດເໜືອພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສິ່ງທີ່ອັນຕະລາຍ. ເພິ່ນຈຶ່ງໂຈມຕີຄຳສອນຂອງພວກນັກວິຊາການທີ່ຊວນໃຫ້ສົງໄສພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານຫຼັກປັດຊະຍາກັບຫຼັກສາສະໜາສາດທີ່ຄອບງຳປະຊາຊົນມາດົນນານ. ເພິ່ນປະນາມວິຊາເຫຼົ່ານີ້ວ່າບໍ່ພຽງແຕ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງເລີຍ ແຕ່ຍັງເປັນພິດເປັນໄພຕໍ່ຜູ້ທີ່ສຶກສາ. ລູເທີພະຍາຍາມຫັນຄວາມຄິດຂອງຜູ້ຟັງອອກຈາກຄຳສອນທຽມເທັດຂອງພວກນັກປັດຊະຍາ ແລະ ພວກນັກສາສະໜາສາດ ໃຫ້ມາສົນໃຈໃນຄວາມຈິງອັນເປັນນິຣັນທີ່ພວກຜູ້­ເຜີຍ­ພຣະ­ທຳ ແລະ ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ສອນໄວ້. {GC 126.1}

ປະຊາຊົນຮັບຟັງຂ່າວປະເສີດທີ່ລູເທີປະກາດຢ່າງໃຈຈົດໃຈຈໍ່. ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນຄຳສອນແບບນີ້ມາກ່ອນ. ປະຊາຊົນຊົມຊື່ນຍິນດີ ທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວປະເສີດເລື່ອງຄວາມຮັກຂອງພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດ ກັບຖ້ອຍຄຳທີ່ຢືນຢັນວ່າ ພຣະອົງຊົງໃຫ້ອະໄພຄວາມບາບ ແລະ ຊົງໃຫ້ສັນຕິສຸກຜ່ານພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງ ທີ່ນຳໃຫ້ພວກເຂົາຄືນດີກັບພຣະເຈົ້າ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຟັງມີຄວາມຫວັງໃນຊີວິດນິຣັນ. ແສງປະທີບໄດ້ຈູດຂຶ້ນທີ່ເມືອງວິດ­ເທັນ­ເບີກ ເຊິ່ງຈະສ່ອງໄປຍັງທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ຈະສະຫວ່າງຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຈົນເຖິງວັນອະວະສານ. {GC 126.2}

ແຕ່ຄວາມສະຫວ່າງກັບຄວາມມືດບໍ່ສາມາດເຂົ້າກັນໄດ້. ລະຫວ່າງຄວາມຈິງກັບຄວາມເທັດມີການຕໍ່ສູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດລະງັບໄດ້. ການສະໜັບສະໜູນ ແລະ ການປົກປ້ອງຝ່າຍໜຶ່ງ ຍ່ອມໝາຍເຖິງການໂຈມຕີ ແລະ ການລົ້ມລ້າງອີກຝ່າຍໜຶ່ງ. ພຣະ­ຜູ້ຊ່ວຍ­ໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົາຊົງກ່າວດ້ວຍພຣະອົງເອງວ່າ: “ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອນຳຄວາມສະຫງົບສຸກມາໃຫ້ ແຕ່ໃຫ້ມີດາບ.” (ມັດທາຍ 10:34). ສ່ວນລູເທີນັ້ນໄດ້ກ່າວໄວ້ຫຼັງຈາກເລີ່ມການປະຕິຮູບໄດ້ສອງສາມປີວ່າ: “ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງນຳພາຂ້າພະເຈົ້າ ແຕ່ພຣະອົງຊົງຜັກດັນຂ້າພະເຈົ້າໄປຂ້າງໜ້າ ແລະ ຊົງພາຂ້າພະເຈົ້າໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປັນນາຍຂອງຕົນເອງ. ໃນສ່ວນຕົວຂ້າພະເຈົ້າຢາກຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນທ່າມກາງຄວາມວຸ້ນວາຍ ແລະ ການປະຕິວັດ.”⁷ ບັດນີ້ເພິ່ນກຳລັງຈະຖືກເລັ່ງລັດໃຫ້ເຂົ້າສູ່ການຕໍ່ສູ້. {GC 126.3}

ໃບລ້າງບາບ

ຄຣິສຕະຈັກໂຣມກາຍເປັນຄຣິສຕະ­ພານິດທີ່ຕັ້ງພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສິນຄ້າ. ໂຕ໊ະຂອງຄົນແລກປ່ຽນເງິນ⁸ຖືກຕັ້ງໄວ້ຂ້າງແທ່ນປະກອບພິທີ ແລະ ມີສຽງໂຮ່ຮ້ອງຕະໂກນຂອງຄົນຊື້ຂາຍດັງກ້ອງໄປທົ່ວໂບດ. ສັນຕະປາປາອະນຸຍາດໃຫ້ມີການຂາຍໃບລ້າງບາບຢ່າງເປີດເຜີຍ ໂດຍອ້າງວ່າເປັນການຫາເງິນສຳລັບການກໍ່ສ້າງໂບດນັກບຸນເປໂຕ (St. Peter’s Church) ທີ່ນະຄອນໂຣມ. ພວກເຂົາຈະສ້າງພຣະວິຫານເພື່ອນະມັດສະການພຣະເຈົ້າດ້ວຍເງິນຄ່າບາບ ແລະ ຈະໃຊ້ຄ່າຈ້າງແຫ່ງຄວາມຊົ່ວໃນການວາງຫີນເສົາເອກ! ແຕ່ວິທີການທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃຊ້ເພື່ອຂະຫຍາຍອຳນາດນັ້ນ ພັດກາຍເປັນເຫດໃຫ້ອຳນາດ ແລະ ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງລະບອບສັນຕະປາປາຖືກໂຈມຕີຢ່າງຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ມັນໄດ້ປຸກສັດຕູທີ່ແຂງແກ່ນ ຜູ້ທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດຫຼາຍທີ່ສຸດໃນການຕໍ່ຕ້ານລະບອບສັນຕະປາປາໃຫ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້, ເຊິ່ງນຳໄປສູ່ການຕໍ່ສູ້ທີ່ສະເທືອນບັນລັງຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ເປັນເຫດໃຫ້ມົງກຸດສາມຊັ້ນຂອງເພິ່ນສັ່ນຄອນ. {GC 127.1}

ເຈົ້າໜ້າທີ່ທີ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງເພື່ອຂາຍໃບລ້າງບາບໃນປະເທດເຢຍລະມັນຊື່ວ່າເທັດເຊັນ (Tetzel). ລາວເຄີຍຖືກສານຕັດສິນໃນຄວາມຜິດທີ່ຕ່ຳຊ້າທີ່ສຸດ ເຊິ່ງລາວໄດ້ເຮັດຕໍ່ສັງຄົມ ແລະ ຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ໜີໂທດໄດ້ ຈຶ່ງຖືກຈ້າງໃນໂຄງການຂອງສັນຕະປາປາທີ່ສະແຫວງການຂະຫຍາຍອຳນາດ ໂດຍບໍ່ສົນໃຈຫຼັກສິນທຳ. ລາວປັ້ນເລື່ອງຄວາມເທັດຢ່າງໜ້າດ້ານ ແລະ ແຕ່ງນິຍາຍເພີ້ຝັນເພື່ອຫຼອກລວງປະຊາຊົນທີ່ງົມງວາຍ, ຫົວອ່ອນ ແລະ ຂາດຄວາມຮູ້. ຖ້າປະຊາຊົນມີພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຖືກຫຼອກລວງ. ສະນັ້ນ, ເພື່ອຄວບຄຸມພວກເຂົາໄວ້ໃຕ້ອຳນາດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ ແລະ ເພື່ອເພີ່ມອຳນາດບາລະມີ ແລະ ຊັບສິນຂອງພວກຜູ້ນຳທີ່ມີແຕ່ຄວາມທະເຍີທະຍານ, ພຣະຄຳພີຈຶ່ງຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກປະຊາຊົນ.⁹ {GC 127.2}

ເມື່ອ ເທັດເຊັນ ເຂົ້າໄປໃນເມືອງໃດເມືອງໜຶ່ງ ກໍຈະມີຄົນເດີນປະກາດໄປຂ້າງໜ້າວ່າ: “ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂອງພຣະສັນຕະປາປາພຣະບິດານັ້ນ ໄດ້ມາເຖິງປະຕູເມືອງຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວ.”¹⁰ ແລ້ວປະຊາຊົນກໍຕ້ອນຮັບນັກສວມຮອຍທີ່ໝິ່ນປະໝາດນັ້ນເໝືອນດັ່ງວ່າ ອົງ­ພຣະ­ຜູ້­ເປັນ­ເຈົ້າສະເດັດຈາກສະຫວັນລົງມາຫາພວກເຂົາ. ມີການຂາຍໃບລ້າງບາບຢ່າງໜ້າລະອາຍໃນໂບດ; ເທັດເຊັນກໍຂຶ້ນທຳມາດ ແລະ ບັນລະຍາຍເຖິງໃບລ້າງບາບນັ້ນວ່າ ເປັນຂອງປະທານທີ່ລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດຈາກພຣະເຈົ້າ. ລາວປະກາດວ່າ ຄົນທີ່ຊື້ໃບລ້າງບາບຂອງລາວ ຈະໄດ້ຮັບການຍົກໂທດບາບທີ່ຢາກເຮັດໃນອະນາຄົດ ໂດຍ “ບໍ່ຕ້ອງກັບໃຈເລີຍ.”¹¹ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ລາວຢືນຢັນໃຫ້ຄົນຟັງວ່າ ໃບລ້າງບາບບໍ່ພຽງແຕ່ຈະຊ່ວຍຄົນເປັນໃຫ້ລອດພົ້ນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສາມາດຊ່ວຍຄົນຕາຍໄດ້ດ້ວຍ, ຄືໃນວິນາທີທີ່ຫຼຽນດັງປິ່ງປັ່ງປິ່ງປັ່ງໃນຫີບຮັບເງິນ ດວງວິນຍານຂອງຄົນຕາຍທີ່ມີຄົນຊື້ໃບລ້າງບາບເພື່ອນັ້ນ ຈະຫຼຸດພົ້ນຈາກແດນຊຳລະບາບຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ.¹² {GC 127.3}

ເມື່ອຊີໂມນຜູ້ເປັນໝໍມົນຂໍຊື້ພະລັງຣິດ­ເດດຈາກພວກອັກຄະສາວົກ ເພື່ອຈະສາມາດເຮັດການອັດສະຈັນໄດ້, ເປໂຕໄດ້ຕອບລາວວ່າ: “ຈົ່ງໃຫ້ເງິນຂອງເຈົ້າຈິບຫາຍໄປກັບເຈົ້າສາ ເພາະເຈົ້າຄິດວ່າຈະຊື້ຂອງປະທານຈາກພຣະເຈົ້າດ້ວຍເງິນ.” (ກິດຈະການ 8:20). ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມີຫຼາຍພັນຄົນຟ້າວຊື້ໃບລ້າງບາບຂອງເທັດເຊັນ. ເງິນຄຳໄດ້ຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າສູ່ຄັງເງິນຂອງລາວ. ປະຊາຊົນຮູ້ສຶກວ່າ ຄວາມລອດພົ້ນທີ່ສາມາດຊື້ດ້ວຍເງິນນັ້ນ ງ່າຍກວ່າຄວາມລອດທີ່ຕ້ອງກັບໃຈເຊື່ອ ແລະ ໃຊ້ຄວາມພຽນພະຍາຍາມໃນການຕໍ່ສູ້ ເພື່ອເອົາຊະນະຄວາມບາບ. {GC 128.1}

ຄຳສອນເລື່ອງໃບລ້າງບາບໄດ້ຖືກຕໍ່ຕ້ານໂດຍຄົນທີ່ມີສິນທຳ ແລະ ການສຶກສາໃນຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນຄຳໂຄສະນາທີ່ຂັດກັບເຫດຜົນ ແລະ ບໍ່ມີຄຳສອນໃນພຣະຄຳພີຮອງຮັບ. ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຄົນໃດກ້າປະກາດຕໍ່ຕ້ານການຄ້າອັນຊົ່ວຮ້າຍນີ້. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ປະຊາຊົນເລີ່ມຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈ. ຫຼາຍຄົນຖາມຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງນຳໃຊ້ຜູ້ໃດໜໍ ເພື່ອຊຳລະຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງ. {GC 128.2}

ເຖິງແມ່ນວ່າລູເທີຈະຍັງປະຕິບັດຕົວຢູ່ໃນລະບອບສັນຕະປາປາຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແຕ່ເພິ່ນຮູ້ສຶກຕົກໃຈຢ້ານກັບການໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າຂອງພວກທີ່ຂາຍໃບລ້າງບາບ. ມີສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກຂອງເພິ່ນຫຼາຍຄົນໄດ້ຊື້ໃບລ້າງບາບ ແລະ ບໍ່ດົນກໍມາສາລະພາບຄວາມຜິດບາບໃຫ້ລູເທີຟັງໃນຖານະທີ່ເພິ່ນເປັນບາດຫຼວງປະຈຳໂບດ. ພວກເຂົາຫວັງວ່າເພິ່ນຈະປະກາດວ່າຄວາມບາບຂອງຕົນໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນມີການສຳນຶກຜິດ ແລະ ຢາກປ່ຽນແປງຊີວິດ ແຕ່ເພາະວ່າມີໃບລ້າງບາບ. ລູເທີປະຕິເສດທີ່ຈະປະກາດວ່າພວກເຂົາໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ ແລະ ເຕືອນເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ ຖ້າບໍ່ກັບໃຈ ແລະ ປ່ຽນແປງຊີວິດ ກໍຈະພິນາດໃນຄວາມບາບ. ສະມາຊິກເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ກັບໄປຫາເທັດເຊັນດ້ວຍຄວາມສັບສົນໃນໃຈ ແລະ ຈົ່ມໃຫ້ລາວຟັງວ່າ ບາດຫຼວງຂອງພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບໃບລ້າງບາບ. ບາງຄົນຍັງຮຽກຮ້ອງຢ່າງແຂງຂັນໃຫ້ລາວຄືນເງິນ. ພຣະກາໂຕລິກຜູ້ນີ້ຄຽດແຄ້ນຫຼາຍ ແລະ ກ່າວຄຳສາບແຊ່ງທີ່ໜ້າຢ້ານກົວທີ່ສຸດ. ລາວໃຫ້ຄົນຈູດໄຟຢູ່ເດີ່ນເມືອງ ແລະ ປະກາດວ່າຕົນ “ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງຈາກສັນຕະປາປາ ໃຫ້ເຜົາຄົນນອກຮີດທຸກຄົນທີ່ກ້າຕໍ່ຕ້ານໃບລ້າງບາບອັນສັກສິດຂອງເພິ່ນ.”¹³ {GC 128.3}

ບັດນີ້ລູເທີຈຶ່ງກ້າວສູ່ວຽກງານປະກາດຄວາມຈິງດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ. ເພິ່ນຢືນຕັກເຕືອນໃນທຳມາດດ້ວຍສຽງທີ່ໜັກແໜ້ນ ແລະ ຈິງຈັງ. ລູເທີອະທິບາຍໃຫ້ປະຊາຊົນຟັງວ່າ ຄວາມບາບເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ ພ້ອມທັງສອນພວກເຂົາວ່າ ມະນຸດບໍ່ສາມາດທຳບຸນເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຜິດ ຫຼື ພົ້ນການລົງໂທດໄດ້. ມີແຕ່ການກັບໃຈມາຫາພຣະເຈົ້າ ແລະ ການເຊື່ອວາງໃຈໃນພຣະຄຣິສເທົ່ານັ້ນ ທີ່ສາມາດຊ່ວຍຄົນບາບໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້. ພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິສບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຈະຊື້ໄດ້ ແຕ່ເປັນຂອງປະທານທີ່ບໍ່ຕ້ອງເສຍຄ່າ. ລູເທີແນະນຳປະຊາຊົນບໍ່ໃຫ້ຊື້ໃບລ້າງບາບ ແຕ່ໃຫ້ເບິ່ງພຣະຜູ້ໄຖ່ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ເພາະພຣະອົງຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນເພື່ອໄຖ່ບາບຂອງພວກເຂົາ. ເພິ່ນໄດ້ກ່າວເຖິງປະສົບການອັນເຈັບປວດຂອງຕົນໃນການພະຍາຍາມຫາຄວາມລອດພົ້ນດ້ວຍການຖ່ອມໃຈລົງ ແລະ ການທໍລະມານຕົນເພື່ອຊົດໃຊ້ບາບໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດ. ນອກຈາກນັ້ນ, ກໍຍັງຢືນຢັນໃຫ້ແກ່ຜູ້ຟັງວ່າເພິ່ນໄດ້ຮັບສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີດ້ວຍການເຊື່ອວາງໃຈໃນພຣະຄຣິສ ແລະ ການເຊົາເບິ່ງທີ່ຕົນເອງ. {GC 129.1}

ຄຳປະທ້ວງ 95 ຂໍ້

ໃນຂະນະທີ່ ເທັດເຊັນ ສືບຕໍ່ຂາຍໃບລ້າງບາບ ແລະ ປັ້ນເລື່ອງຢ່າງໝິ່ນປະໝາດນັ້ນ, ລູເທີຕັ້ງໃຈປະທ້ວງຄວາມຊົ່ວດັ່ງກ່າວ ໂດຍໃຊ້ວິທີທີ່ຈະໄດ້ຜົນດີກວ່າ, ໃນບໍ່ຊ້າຈຶ່ງໄດ້ໂອກາດ. ໂບດໃນຜາສາດຫີນແຫ່ງເມືອງວິດ­ເທັນ­ເບີກມີວັດຖຸສັກສິດຫຼາຍອັນ ແລະ ໃນວັນສຳຄັນທາງສາສະໜາ ກໍຈະມີການນຳວັດຖຸສັກສິດເຫຼົ່ານີ້ອອກມາໃຫ້ປະຊາຊົນເບິ່ງ. ມີການປະກາດວ່າ, ທຸກຄົນທີ່ມາຢາມໂບດ ແລະ ສາລະພາບບາບໃນວັນທີ່ສະແດງວັດຖຸສັກສິດກໍຈະໄດ້ຮັບການອະໄພບາບຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ສະນັ້ນ, ຈຶ່ງມີປະຊາຊົນເຂົ້າໂບດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນວັນສຳຄັນດັ່ງກ່າວ. ເວລານັ້ນໃກ້ເຖິງເທດສະການທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດເທດສະການໜຶ່ງ ຄືເທດສະການການສະຫຼອງບັນດານັກບຸນທີ່ລ່ວງລັບໄປແລ້ວ. ກ່ອນເທດສະການໜຶ່ງວັນ¹⁴ ລູເທີຮ່ວມຍ່າງໄປກັບຝູງຊົນມຸ່ງໜ້າໄປໂບດ ແລະ ໄດ້ຕິດປະກາດຄຳປະທ້ວງ 95 ຂໍ້ ໄວ້ທີ່ປະຕູໂບດເພື່ອຕໍ່ຕ້ານຄຳສອນເລື່ອງໃບລ້າງບາບ ໂດຍປະກາດວ່າຖ້າມີຜູ້ໃດເຫັນສົມຄວນກ່າວຄັດຄ້ານ ເພິ່ນພ້ອມຈະປ້ອງກັນຄຳປະທ້ວງເຫຼົ່ານີ້ທີ່ມະຫາ­ວິທະ­ຍາໄລໃນມື້ຕໍ່ໄປ. {GC 129.2}