7: ລູເທີແຍກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມ

https://m.egwwritings.org/en/book/132.526#526

ນັກປະຕິຮູບຈາກຄອບຄົວຍາກຈົນ

ໃນທ່າມກາງຄົນທີ່ຖືກຮຽກເອີ້ນໃຫ້ນຳຄຣິສຕະຈັກອອກຈາກຄວາມມືດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ ເຂົ້າສູ່ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມເຊື່ອທີ່ບໍຣິສຸດນັ້ນ, ມາຕິນ ລູເທີ (Martin Luther) ຢືນຢູ່ແນວໜ້າສຸດ. ເພິ່ນເປັນຄົນຫ້າວຫັນ ແລະ ກະຕືລືລົ້ນ, ມີຄວາມມຸ່ງໝັ້ນອຸທິດຕົນ, ບໍ່ຢ້ານກົວສິ່ງໃດ ມີແຕ່ຢ້ານຢຳພຣະເຈົ້າ. ເພິ່ນບໍ່ຍອມຮັບຮາກຖານຄວາມເຊື່ອດ້ານສາສະໜາອື່ນໃດ ນອກຈາກພຣະຄຳພີອັນສັກສິດ. ລູເທີເປັນຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໃຫ້ຮັບມືກັບບັນຫາໃນຍຸກສະໄໝຂອງເພິ່ນ. ພຣະອົງຊົງໃຊ້ເພິ່ນໃຫ້ປະຕິຮູບຄຣິສຕະຈັກຄັ້ງໃຫຍ່ ແລະ ສ່ອງແສງສະຫວ່າງໄປທົ່ວໂລກ. {GC 120.1}

ລູເທີມາຈາກຄອບຄົວທີ່ຍາກຈົນ ເໝືອນກັບສາວົກຂອງພຣະເຢຊູລຸ້ນທຳອິດ. ເພິ່ນໃຊ້ຊີວິດຊ່ວງໄວເດັກໃນຊົນນະບົດກັບຄອບຄົວຜູ້ເປັນຊາວເຢຍລະມັນ. ທຸກມື້ພໍ່ຂອງເພິ່ນຕ້ອງເຮັດວຽກໃນເໝືອງແຮ່ ເພື່ອຫາເງິນສົ່ງລູເທີຮຽນ ໂດຍຕັ້ງໃຈວ່າຈະໃຫ້ລູກຊາຍຄົນນີ້ຮຽນເປັນທະນາຍຄວາມ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າມີພຣະປະສົງໃຫ້ລູເທີເປັນຜູ້ກໍ່ສ້າງໃນພຣະວິຫານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ຄ່ອຍໆກໍ່ຕັ້ງຂຶ້ນເປັນເວລາຫຼາຍສະຕະວັດ. ລູເທີຕ້ອງຜ່ານຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ, ຄວາມຂາດແຄນ ແລະ ການຝຶກວິໄນຢ່າງເຂັ້ມງວດ ເຊິ່ງເປັນໂຮງຮຽນທີ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງມີພຣະປັນຍາອັນລ້ຳເລີດ ຊົງໃຊ້ເພື່ອຫຼໍ່ຫຼອມເພິ່ນສຳລັບພາລະກິດສຳຄັນແຫ່ງຊີວິດ. {GC 120.2}

ພໍ່ຂອງລູເທີເປັນຄົນຫົວໄວໃຈໝັ້ນຄົງ ແລະ ມີບຸກຄະລິກທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ສັດຊື່, ເດັດດ່ຽວ ແລະ ເວົ້າກົງໄປກົງມາ. ລາວຢຶດໝັ້ນໃນສິ່ງທີ່ເຊື່ອວ່າຖືກຕ້ອງ ໂດຍບໍ່ສົນໃຈວ່າຜົນທີ່ຕາມມາຈະເປັນແນວໃດ. ດ້ວຍການໃຊ້ວິຈາລະນະຍານອັນແຫຼມຄົມ ລາວບໍ່ໄວ້ວາງໃຈໃນລະບົບວັດວາອາຮາມຂອງພວກບາດຫຼວງ. ລາວຈຶ່ງບໍ່ພໍໃຈຫຼາຍເມື່ອລູເທີບວດເປັນບາດຫຼວງໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ. ສອງປີຜ່ານໄປກວ່າສອງພໍ່ລູກຈະຄືນດີກັນ ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນຄວາມຄິດຂອງພໍ່ກໍຍັງບໍ່ປ່ຽນແປງ. {GC 120.3}

ການຮ່ຳຮຽນ

ພໍ່ແມ່ຂອງລູເທີເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນການສຶກສາ ແລະ ການອົບຮົມສັ່ງສອນລູກໆ. ພວກເພິ່ນພະຍາຍາມສອນລູກໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ແລະ ດຳເນີນຊີວິດຕາມຫຼັກສິນທຳຂອງຄຣິສຕຽນ. ລູກຊາຍມັກໄດ້ຍິນສຽງອະທິຖານຂອງພໍ່ ທີ່ທູນຂໍໃຫ້ລູກລະນຶກເຖິງພຣະນາມຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເພື່ອວ່າມື້ໜຶ່ງລູກຈະໄດ້ຊ່ວຍເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ. ພໍ່ແມ່ຂອງລູເທີໃຊ້ທຸກໂອກາດເທົ່າທີ່ເຮັດໄດ້ທ່າມກາງຊີວິດທີ່ລຳບາກ ເພື່ອພັດທະນາດ້ານສິນທຳ ແລະ ສະຕິປັນຍາຂອງລູກໆ. ພວກເພິ່ນມີຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງຈິງຈັງ ແລະ ຕໍ່ເນື່ອງເພື່ອກຽມລູກໃຫ້ມີຊີວິດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສິນທຳ ແລະ ເປັນປະໂຫຍດ. ຍ້ອນອຸປະນິໄສທີ່ໝັ້ນຄົງ ແລະ ເດັດດ່ຽວນັ້ນ ບາງຄັ້ງການອົບຮົມຈຶ່ງເຂັ້ມງວດເກີນໄປ, ລູເທີເອງຮູ້ວ່າພໍ່ແມ່ໄດ້ຜິດພາດໄປໃນບາງເລື່ອງ ແຕ່ເມື່ອເບິ່ງການອົບຮົມສັ່ງສອນຂອງພວກເພິ່ນແລ້ວ ກໍເຫັນວ່າມີສິ່ງທີ່ໜ້າຍ້ອງຍໍຫຼາຍກວ່າທີ່ຈະຕຳໜິ. {GC 121.1}

ລູເທີໄດ້ຖືກສົ່ງໄປໂຮງຮຽນຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຍັງນ້ອຍ ແລະ ຖືກປະຕິບັດຢ່າງໂຫດຮ້າຍທາລຸນ. ພໍ່ແມ່ເພິ່ນທຸກຍາກຫຼາຍ ຈົນເມື່ອໄປຮຽນຢູ່ຕ່າງເມືອງ ເພິ່ນຕ້ອງຫາອາຫານດ້ວຍການຮ້ອງເພງຕາມເຮືອນຊານ ແລະ ຫຼາຍຄັ້ງຕ້ອງທົນກັບຄວາມຫິວ. ແນວຄິດທາງສາສະໜາທີ່ງົມງວາຍ ແລະ ໝົດຫວັງໃນສະໄໝນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ. ໃນຕອນກາງຄືນເພິ່ນນອນລົງດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ເສົ້າໝອງ ຄິດເຖິງອະນາຄົດອັນມືດມົນດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ສັ່ນສະທ້ານ ແລະ ຢູ່ໃນຄວາມຢ້ານກົວຕະຫຼອດເວລາເມື່ອຄິດວ່າ ພຣະເຈົ້າເປັນພຽງຜູ້ພິພາກສາທີ່ເຂັ້ມງວດ ແລະ ເປັນຜະເດັດການທີ່ໂຫດຮ້າຍ ແທນທີ່ຈະເຫັນພຣະອົງໃນຖານະເປັນພຣະບິດາໃນສະຫວັນຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ. {GC 121.2}

ເຖິງແມ່ນວ່າມີບັນຫາໃຫຍ່ຫຼາຍຢ່າງທີ່ເຮັດໃຫ້ລູເທີທໍ້ຖອຍ ແຕ່ເພິ່ນຍັງໄດ້ບາກບັ່ນກ້າວໜ້າຢ່າງໝັ້ນຄົງໄປສູ່ມາດຕະຖານອັນສູງສົ່ງດ້ານສິນທຳ ແລະ ສະຕິປັນຍາທີ່ດຶງດູດຈິດໃຈຂອງເພິ່ນ. ເພິ່ນກະຫາຍຄວາມຮູ້ ແລະ ບໍ່ສົນໃຈໃນການສະແດງເອົາໜ້າ ຫຼື ເລື່ອງທີ່ບໍ່ມີສາລະ ເພາະເພິ່ນເປັນຄົນຈິງໃຈ ແລະ ຢູ່ໃນໂລກຄວາມເປັນຈິງ. {GC 121.3}

ເມື່ອອາຍຸ 18 ປີ ລູເທີເຂົ້າມະຫາວິທະຍາໄລທີ່ເມືອງເອີເຟີດ (Erfurt). ຄາວນີ້ສະພາບການເງິນດີກວ່າ ແລະ ຄວາມຫວັງໃນອະນາຄົດສົດໃສກວ່າຊ່ວງຕອນເປັນເດັກ. ພໍ່ແມ່ປາກກັດຕີນຖີບ ແລະ ອົດອອມເກັບທ້ອນຈົນມີເງິນພໍທີ່ຈະສົ່ງເສຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຕາມທີ່ລູເທີຕ້ອງການ. ນອກຈາກນັ້ນ, ອິດທິພົນດີຈາກໝູ່ເພື່ອນທີ່ມີສະຕິປັນຍາ ໄດ້ຊ່ວຍບັນເທົາຄວາມມືດມົນທີ່ເກີດຈາກການອົບຮົມໃນອະດີດ. ເພິ່ນໃຊ້ເວລາສຶກສາຄົ້ນຄວ້າໜັງສືຂອງບັນດານັກຂຽນທີ່ດີທີ່ສຸດ ແລະ ເອົາໃຈໃສ່ແນວຄິດທີ່ສຳຄັນຂອງພວກເຂົາຢ່າງຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ ເພື່ອຮັບເອົາປັນຍາຂອງນັກປາດມາເປັນຂອງຕົນເອງ. ເຖິງແມ່ນວ່າກ່ອນໜ້ານີ້ ຄູອາຈານມີວິໄນຢ່າງໂຫດຮ້າຍ ແຕ່ເພິ່ນກໍຍັງສະແດງໃຫ້ເຫັນແວວແຫ່ງຄວາມດີເດັ່ນ. ພາຍໃຕ້ສະພາບແວດລ້ອມທີ່ດີ ສະໝອງຂອງເພິ່ນຈຶ່ງພັດທະນາຢ່າງໄວວາ. ລູເທີມີຄວາມຈຳດີ, ມີຈິນຕະນາການອັນແຈ່ມແຈ້ງ, ມີຄວາມສາມາດຄິດເປັນເຫດເປັນຜົນ ແລະ ເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມພະຍາຍາມບໍ່ຮູ້ອິດຮູ້ເມື່ອຍ. ໃນບໍ່ຊ້າເພິ່ນຈຶ່ງຢູ່ອັນດັບຕົ້ນໆທ່າມກາງນັກສຶກສາລຸ້ນດຽວກັນ. ການໃຊ້ຄວາມຄິດຢ່າງມີວິໄນໄດ້ພັດທະນາຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເພິ່ນ ພ້ອມທັງເຮັດໃຫ້ເພິ່ນມີຄວາມຄິດທີ່ວ່ອງໄວ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການສັງເກດອັນແຫຼມຄົມ ເຊິ່ງເປັນການກຽມຕົວສຳລັບການຕໍ່ສູ້ໃນຊີວິດ. {GC 121.4}

ລູເທີຢຳເກງພຣະເຈົ້າດ້ວຍໃຈ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເພິ່ນຮັກສາຄວາມມຸ່ງໝາຍໄວ້ຢ່າງແນ່ວແນ່ ແລະ ນຳພາເພິ່ນໃຫ້ມີຄວາມຖ່ອມໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ລູເທີຮູ້ສຶກຕະຫຼອດເວລາວ່າເພິ່ນຕ້ອງການໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງຊ່ວຍເຫຼືອເພິ່ນ, ທຸກເຊົ້າເພິ່ນບໍ່ພາດທີ່ຈະເລີ່ມວັນໃໝ່ດ້ວຍການອະທິຖານ ແລະ ຈະອະທິຖານຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີຕະຫຼອດທັງວັນເພື່ອຂໍການຊົງນຳ ແລະ ການຊ່ວຍຊູຈາກພຣະເຈົ້າ. ເພິ່ນມັກເວົ້າຢູ່ເລື້ອຍໆວ່າ: “ຫຼາຍກວ່າເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຄວາມສຳເລັດໃນດ້ານການສຶກສາແມ່ນການຮູ້ຈັກອະທິຖານຢ່າງຖືກຕ້ອງ.”¹ {GC 122.1}

ພົບພຣະຄຳພີແລ້ວຈຶ່ງພົບພຣະເຢຊູ

ຢູ່ມາມື້ໜຶ່ງໃນຂະນະທີ່ເພິ່ນສຳຫຼວດໜັງສືໃນຫໍສະໝຸດປະຈຳມະຫາວິທະຍາໄລ ລູເທີພົບພຣະຄຳພີສະບັບແປເປັນພາສາລາຕິນເຫຼັ້ມໜຶ່ງ. ເພິ່ນບໍ່ເຄີຍເຫັນໜັງສືແບບນີ້ມາກ່ອນ ແລະ ບໍ່ຮູ້ເລີຍຊ້ຳວ່າມີພຣະຄຳພີແບບນີ້ຢູ່ໃນໂລກ. ກ່ອນໜ້ານີ້ເພິ່ນເຄີຍໄດ້ຍິນຄົນອ່ານບາງສ່ວນຂອງພຣະທຳມັດທາຍ, ມາຣະໂກ, ລູກາ, ໂຢຮັນ ແລະ ຈົດໝາຍອາຈານໂປໂລ, ເພາະມີການອ່ານຂໍ້ຄວາມບາງຕອນໃຫ້ປະຊາຊົນຟັງໃນທີ່ປະຊຸມນະມັດສະການ, ເພິ່ນຈຶ່ງຄິດວ່ານັ້ນຄົງເປັນພຣະຄຳພີທັງໝົດ. ສະນັ້ນ, ນີ້ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ເພິ່ນໄດ້ເຫັນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າທັງເຫຼັ້ມ. ຈິດໃຈຂອງລູເທີຮູ້ສຶກຢຳເກງໃນຂະນະດຽວກັນກໍຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ ເພິ່ນຈຶ່ງເປີດພຣະຄຳອັນສັກສິດໄປເທື່ອລະໜ້າ ຫົວໃຈເຕັ້ນແຮງເມື່ອອ່ານຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຊີວິດດ້ວຍຕົນເອງ. ຫຼາຍຄັ້ງເພິ່ນຢຸດອ່ານແລ້ວອຸທານອອກມາວ່າ: “ໂອ້ໂຫ ຢາກໃຫ້ພຣະເຈົ້າປະທານໜັງສືແບບນີ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ!”² ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ຄຽງຂ້າງເພິ່ນ ແລະ ພຣະເຈົ້າປະທານຄວາມສະຫວ່າງໃຫ້ເພິ່ນເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມຈິງອັນລ້ຳຄ່າ. ຕະຫຼອດຊີວິດຂອງລູເທີນັ້ນເພິ່ນຢ້ານວ່າຈະເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າໂກດຮ້າຍ, ແຕ່ບັດນີ້ເພິ່ນເຫັນເຖິງສະພາບຂອງຕົນໃນຖານະຄົນບາບຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນມາກ່ອນ. {GC 122.2}

ລູເທີປາຖະໜາຢ່າງແຮງກ້າທີ່ຈະຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມບາບ ແລະ ພົບສັນຕິສຸກໃນພຣະເຈົ້າ, ໃນທີ່ສຸດເພິ່ນຈຶ່ງເຂົ້າສຳນັກບາດຫຼວງເພື່ອອຸທິດຊີວິດໃນການເປັນນັກບວດ. ໃນສຳນັກບາດຫຼວງນັ້ນເພິ່ນຕ້ອງເຮັດວຽກທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ຕ້ອງອອກໄປບິນທະບາດຕາມເຮືອນຊານຂອງປະຊາຊົນ. ໃນໄວໜຸ່ມທີ່ຕ້ອງການກຽດ ແລະ ການຍອມຮັບຈາກຄົນອື່ນຫຼາຍທີ່ສຸດ ການເຮັດວຽກຕ່ຳຕ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເພິ່ນຮູ້ສຶກອັບອາຍຂາຍໜ້າ. ຢ່າງໃດກໍດີ, ເພິ່ນກໍທຳໃຈອົດທົນຕໍ່ຄວາມອັບອາຍນັ້ນ, ໂດຍເຊື່ອວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມຈຳເປັນຍ້ອນຄວາມຜິດບາບຂອງຕົນ. {GC 123.1}

ລູເທີໃຊ້ທຸກນາທີທີ່ຍາດເອົາໄດ້ຈາກໜ້າທີ່ປະຈຳວັນ ເພື່ອໃຊ້ໃນການສຶກສາຄົ້ນຄວ້າ, ເຖິງຂັ້ນອົດຫຼັບອົດນອນ ແລະ ຮູ້ສຶກເສຍດາຍເວລາທີ່ຕ້ອງກິນອາຫານອັນເລັກໜ້ອຍຂອງຕົນ. ສິ່ງທີ່ເພິ່ນມັກສຶກສາຫຼາຍທີ່ສຸດແມ່ນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ເພິ່ນໄດ້ພົບພຣະຄຳພີເຫຼັ້ມໜຶ່ງຖືກລ່າມໂສ້ທີ່ຝາຜະໜັງຂອງສຳນັກນັກບວດ ຈຶ່ງໄປອ່ານຢູ່ເລື້ອຍໆ. ຍິ່ງອ່ານລູເທີຍິ່ງຮູ້ສຶກວ່າຕົນເປັນຄົນບາບ, ເພິ່ນຈຶ່ງພະຍາຍາມທຳບຸນເພື່ອລົບລ້າງຄວາມບາບ ແລະ ເພື່ອຈິດໃຈຈະໄດ້ມີສັນຕິສຸກ. ເພິ່ນພະຍາຍາມດັບກິເລດດ້ວຍການໃຊ້ຊີວິດຢ່າງເຂັ້ມງວດທີ່ສຸດ, ການອົດອາຫານ, ການອົດນອນ ແລະ ການຂ້ຽນຕີຕົນເອງ, ເພາະວ່າຊີວິດນັກບວດທຳມະດາບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ເພິ່ນຫຼຸດພົ້ນໄດ້. ເພິ່ນບໍ່ຫຼີກລ່ຽງການເສຍສະຫຼະ ຖ້າຫາກການເສຍສະຫຼະນັ້ນຈະຊ່ວຍໃຫ້ເພິ່ນມີຈິດໃຈທີ່ບໍຣິສຸດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນເປັນທີ່ຍອມຮັບຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ຕໍ່ມາລູເທີເວົ້າເຖິງຊ່ວງຊີວິດນີ້ວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າເປັນນັກບວດທີ່ທຳມະທຳໂມອີ່ຫຼີ ແລະ ປະຕິບັດຕາມສິນທີ່ສຳນັກນັກບວດກຳນົດໄວ້ຢ່າງເຂັ້ມງວດເກີນທີ່ຈະບັນລະຍາຍໄດ້. ຖ້າຫາກວ່ານັກບວດສາມາດໄປເຖິງສະຫວັນໄດ້ດ້ວຍການຖືສິນ ຂ້າພະເຈົ້າຄົງໄດ້ສິດຂຶ້ນສະຫວັນແນ່ນອນ;…ຖ້າຫາກວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປອີກໜ້ອຍດຽວ ກໍຄົງຕາຍຍ້ອນການທໍລະມານຕົນເອງ.”³ ຜົນຈາກການປະຕິບັດຕົນຢ່າງເຄັ່ງຄັດຈົນເຈັບປວດນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນເສຍກຳລັງວັງຊາ ແລະ ມີອາການເປັນວິນເປັນລົມຢູ່ເລື້ອຍໆ, ເຊິ່ງເປັນຜົນກະທົບທີ່ຕິດຕົວເພິ່ນໄປຕະຫຼອດຊີວິດ. ເຖິງແມ່ນວ່າເພິ່ນຈະພະຍາຍາມທຸກວິຖີທາງແລ້ວກໍຕາມ ແຕ່ຈິດວິນຍານທີ່ແບກພາລະໜັກຂອງເພິ່ນກໍບໍ່ໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍແຕ່ຢ່າງໃດ. ໃນທີ່ສຸດເພິ່ນກໍຈົມລົງສູ່ຫ້ວງເຫວແຫ່ງຄວາມສິ້ນຫວັງ. {GC 123.2}

ເມື່ອລູເທີຮູ້ສຶກວ່າຕົນໝົດຫົນທາງແລ້ວ ພຣະເຈົ້າຊົງນຳໃຫ້ເພິ່ນຮູ້ຈັກກັບສະເຕົາພິດ (Staupitz) ຜູ້ກາຍເປັນທັງເພື່ອນ ແລະ ຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອເພິ່ນ. ສະເຕົາພິດ ເປັນຜູ້ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ເພິ່ນອະທິບາຍພຣະຄຳຂອງພຣະອົງໃຫ້ລູເທີເຂົ້າໃຈ ແລະ ຂໍໃຫ້ເພິ່ນເຊົາການເບິ່ງແຕ່ຕົວເອງ, ຢຸດຄິດເຖິງການລົງໂທດອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດສຳລັບການລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລ້ວຫັນໄປເບິ່ງພຣະເຢຊູ ອົງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຜູ້ຊົງອະໄພຄວາມຜິດບາບຂອງຕົນ. ສະເຕົາພິດກ່າວວ່າ: “ແທນທີ່ຈະທໍລະມານຕົນເອງຍ້ອນຄວາມຜິດບາບທີ່ໄດ້ກະທຳ ຈົ່ງແລ່ນໄປທີ່ອ້ອມກອດຂອງພຣະຜູ້ໄຖ່. ຈົ່ງໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງ, ໃນຄວາມຊອບທຳແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະອົງ ແລະ ໃນການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງທີ່ນຳໃຫ້ພວກເຮົາຄືນດີກັບພຣະເຈົ້າ;…ຈົ່ງຟັງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງບັງເກີດເປັນມະນຸດເພື່ອຢືນຢັນໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າຊົງໂຜດມະນຸດ.” “ຈົ່ງຮັກພຣະອົງຜູ້ທີ່ຊົງຮັກເຈົ້າກ່ອນ.”⁴ ຖ້ອຍຄຳຂອງສະເຕົາພິດທີ່ເພິ່ນກ່າວເພື່ອສື່ສານເຖິງພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ເຂົ້າໄປເຖິງສ່ວນເລິກຂອງຈິດໃຈລູເທີ. ຫຼັງຈາກຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດທີ່ຢຶດຖືມາດົນນານ, ລູເທີກໍສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງໃນທີ່ສຸດ, ແລ້ວສັນຕິສຸກຈຶ່ງມາແທນທີ່ຄວາມອຸກອັ່ງໃຈ. {GC 123.3}

ຈຸດຫັກເຫ

ລູເທີໄດ້ຮັບການເຈີມເປັນປະໂຣຫິດ ແລະ ຖືກຮຽກເອີ້ນໃຫ້ອອກຈາກສຳນັກນັກບວດໄປເປັນສາດສະດາຈານປະຈຳມະຫາວິທະຍາໄລແຫ່ງເມືອງວິດເທັນເບີກ (Wittenberg). ທີ່ນີ້ເພິ່ນໃຊ້ເວລາສຶກສາພຣະຄຳພີໃນພາສາດັ້ງເດີມ ແລະ ເລີ່ມບັນລະຍາຍເຖິງພຣະຄຳພີໃຫ້ຄົນຟັງ. ເພິ່ນອະທິບາຍພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ, ໜັງສືພຣະກິດຕິຄຸນ ແລະ ຈົດໝາຍຕ່າງໆໃນພຣະຄຳພີໃໝ່ໃຫ້ຝູງຊົນທີ່ລໍຟັງດ້ວຍຄວາມດີອົກດີໃຈ. ສະເຕົາພິດໃນຖານະເພື່ອນ ແລະ ຜູ້ມີຕຳແໜ່ງສູງກວ່າ ໄດ້ສົ່ງເສີມໃຫ້ລູເທີຂຶ້ນທຳມາດເພື່ອເທດສະໜາປະກາດພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ລູເທີລັງເລ ເພາະຮູ້ສຶກວ່າຕົນບໍ່ຄູ່ຄວນທີ່ຈະເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິສໃນການປະກາດພຣະທຳໃຫ້ປະຊາຊົນຟັງ. ເພິ່ນຕໍ່ສູ້ກັບຕົນເອງເປັນເວລາດົນ ກວ່າຈະຍອມເຮັດຕາມຄຳແນະນຳຂອງໝູ່ເພື່ອນ. ໃນຊ່ວງນີ້ເພິ່ນມີຄວາມຊຳນານໃນພຣະຄຳພີແລ້ວ ແລະ ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ກັບເພິ່ນ. ການທີ່ລູເທີເວົ້າຢ່າງລ່ຽນໄຫຼນັ້ນເປັນທີ່ຈັບໃຈຂອງຜູ້ຟັງ, ເພິ່ນອະທິບາຍຢ່າງຊັດເຈນ ແລະ ມີພະລັງ, ເຮັດໃຫ້ຄົນຟັງເຂົ້າໃຈ ແລະ ຍອມຮັບຄວາມຈິງ, ສ່ວນຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງເພິ່ນກໍເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຊາບຊຶ້ງ. {GC 124.1}

ໃນເວລານັ້ນ ລູເທີຍັງເປັນສາວົກທີ່ສັດຊື່ຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນລະບອບສັນຕະປາປາ ແລະ ບໍ່ຄິດບໍ່ຝັນວ່າຈະມີວັນໜຶ່ງທີ່ຈະເປັນຢ່າງອື່ນ. ພຣະເຈົ້າຊົງນຳໃຫ້ເພິ່ນມີໂອກາດໄປຢ້ຽມຢາມນະຄອນໂຣມ, ເພິ່ນຈຶ່ງອອກເດີນທາງດ້ວຍການຍ່າງ ແລະ ພັກໃນສຳນັກນັກບວດຢູ່ລະຫວ່າງທາງ. ໃນສຳນັກນັກບວດແຫ່ງໜຶ່ງໃນອີຕາລີ ເພິ່ນຕົກຕະລຶງທີ່ເຫັນຄວາມຫຼູຫຼາຮັ່ງມີ ແລະ ຄວາມຟຸມເຟືອຍ. ພວກບາດຫຼວງທີ່ນັ້ນມີລາຍຮັບເໝືອນເປັນຂຸນນາງ ແລະ ອາໄສໃນອາຄານທີ່ຕົບແຕ່ງໄວ້ຢ່າງງົດງາມ, ນຸ່ງເຄື່ອງທີ່ລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດ ແລະ ກິນລ້ຽງກັນຢ່າງອີ່ມໜໍາສຳລານ. ເພິ່ນຮູ້ສຶກເຈັບປວດໃນໃຈເມື່ອປຽບທຽບສິ່ງທີ່ເຫັນ ກັບການປະຕິເສດຕົນເອງ ແລະ ຄວາມລຳບາກໃນຊີວິດຂອງຕົນ, ຍິ່ງຄິດກໍຍິ່ງສັບສົນ. {GC 124.2}

ໃນທີ່ສຸດ ເພິ່ນກໍໄດ້ເຫັນນະຄອນໂຣມແຕ່ໄກ ຄືນະຄອນທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງເນີນພູເຈັດໜ່ວຍ. ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກສະເທືອນໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ເພິ່ນໄດ້ຂາບລົງກັບພື້ນດິນ ແລະ ຮ້ອງອອກມາວ່າ: “ນະຄອນໂຣມອັນສັກສິດເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍຂໍຄຳນັບເຈົ້າ!”⁵ ເພິ່ນໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນ, ໄປຢ້ຽມຢາມໂບດວິຫານຕ່າງໆ, ໄດ້ຟັງເລື່ອງແປກປະຫຼາດທີ່ພວກບາດຫຼວງ ແລະ ພວກນັກບວດເລົ່າ ແລະ ໄດ້ເຮັດທຸກພິທີກຳທີ່ກຳນົດໄວ້. ແຕ່ລະບ່ອນທີ່ເພິ່ນເບິ່ງໄປ ກໍພົບເຫັນແຕ່ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນຕົກໃຈຢ້ານ. ລູເທີເຫັນວ່າອາຈານໃນທຸກລະດັບຊັ້ນລ້ວນແຕ່ມີຄົນເຮັດຊົ່ວ. ເພິ່ນໄດ້ຍິນເລື່ອງຕະຫຼົກຫຍາບຄາຍຈາກພວກຫົວໜ້າບາດຫຼວງ ແລະ ຮູ້ສຶກຕົກໃຈກັບຄຳເວົ້າໝິ່ນປະໝາດຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາປະກອບພິທີສິນລະນຶກ. ເມື່ອເພິ່ນເຂົ້າໆ ອອກໆຢູ່ທ່າມກາງພວກນັກບວດ ແລະ ປະຊາຊົນ ລູເທີພົບເຫັນຄວາມມຶນເມົາເສເພ. ບໍ່ວ່າຈະຫັນໄປທາງໃດ ແທນທີ່ຈະເຫັນຄວາມບໍຣິສຸດດີງາມ ກໍເຫັນການປະໝາດຕໍ່ສິ່ງສັກສິດ. ເພິ່ນຂຽນວ່າ: “ບໍ່ມີໃຜຄາດຄິດໄດ້ວ່າມີຄວາມບາບ ແລະ ການກະທຳທີ່ໜ້າອັບອາຍຫຼາຍປານໃດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນນະຄອນໂຣມ. ຕ້ອງໄດ້ເຫັນກັບຕາ ແລະ ໄດ້ຍິນກັບຫູຕົນເອງຈຶ່ງຈະເຊື່ອໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງມັກເວົ້າກັນວ່າ: ‘ຖ້າມີນະຣົກຈິງ ນະຄອນໂຣມກໍຖືກສ້າງຂຶ້ນຢູ່ເທິງນະຣົກນັ້ນ. ມັນເປັນເຫວເລິກທີ່ເປັນບໍ່ເກີດຂອງຄວາມຜິດບາບທຸກຊະນິດ.’”⁶ {GC 124.3}

ກ່ອນໜ້ານັ້ນບໍ່ດົນມີຄຳປະກາດຂອງສັນຕະປາປາວ່າ ຈະຍົກຄວາມບາບໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ໃຊ້ຫົວເຂົ່າຄານຂຶ້ນ “ຂັ້ນໄດຂອງປີລາດ.” ພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ ເປັນຂັ້ນໄດດຽວກັນທີ່ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດສະເດັດລົງ ເມື່ອອອກຈາກຫ້ອງພິພາກສາຂອງປີລາດ ແລະ ຖືກນຳມາຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມມາເຖິງນະຄອນໂຣມຢ່າງອັດສະຈັນ. ລູເທີກຳລັງຄານຂຶ້ນຂັ້ນໄດດັ່ງກ່າວດ້ວຍຄວາມເຫຼື້ອມໃສສັດທາ ໃນທັນໃດນັ້ນເໝືອນມີສຽງດັງຄ້າຍຄືກັບສຽງຟ້າຮ້ອງກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ: “ຄົນຊອບທຳຈະດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອ.” (ໂຣມ 1:17 TNCV). ເພິ່ນຈຶ່ງຟ້າວລຸກຂຶ້ນ ແລ້ວແລ່ນໜີອອກຈາກທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມອັບອາຍ ແລະ ຄວາມຕົກໃຈ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ ຂໍ້ພຣະຄຳພີຂໍ້ນີ້ມີພະລັງຣິດເດດໃນໃຈຂອງເພິ່ນຢ່າງບໍ່ເສື່ອມຄາຍ. ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ເພິ່ນເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ການຫວັງເພິ່ງບຸນກຸສົນຂອງມະນຸດເພື່ອຈະໄດ້ລອດພົ້ນນັ້ນເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດ ແຕ່ຄວາມລອດນັ້ນ ມາດ້ວຍການເຊື່ອວາງໃຈຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນຄຸນຄວາມດີຂອງພຣະຄຣິສ. ບັດນີ້ຕາຂອງເພິ່ນໄດ້ຖືກເປີດອອກໃຫ້ເຫັນການຫຼອກລວງຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ ແລະ ຈະບໍ່ມີວັນປິດລົງອີກ. ເມື່ອເພິ່ນຫັນໜ້າຈາກນະຄອນໂຣມ ຈິດໃຈຂອງເພິ່ນກໍຫັນໄປດ້ວຍ ແລະ ນັບແຕ່ນັ້ນມາເພິ່ນກໍຫ່າງອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄປເລື້ອຍໆ ຈົນໃນທີ່ສຸດເພິ່ນໄດ້ຕັດຂາດຢ່າງສິ້ນເຊີງຈາກຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີສັນຕະປາປາເປັນປະມຸກ. {GC 125.1}

ລູເທີປະກາດພຣະທຳ

ຫຼັງຈາກລູເທີກັບຈາກການຢ້ຽມຢາມນະຄອນໂຣມ ມະຫາວິທະຍາໄລແຫ່ງເມືອງວິດເທັນເບີກໄດ້ໃຫ້ປະລິນຍາເອກດ້ານສາສະໜາສາດແກ່ເພິ່ນ. ບັດນີ້ເພິ່ນຈຶ່ງມີອິດສະຫຼະທີ່ຈະຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີທີ່ເພິ່ນຮັກຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດມາກ່ອນ. ເພິ່ນໄດ້ປະຕິຍານຕົນວ່າຈະສຶກສາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງລະອຽດ ແລະ ຈະເທດສະໜາພຣະຄຳນັ້ນຢ່າງສັດຊື່ຕະຫຼອດຊີວິດທີ່ເຫຼືອຢູ່ ແຕ່ຈະບໍ່ເທດສະໜາຄຳກ່າວ ຫຼື ຄຳສອນຂອງສັນຕະປາປາ. ບັດນີ້ເພິ່ນບໍ່ແມ່ນພຽງບາດຫຼວງ ຫຼື ສາດສະດາຈານຢ່າງດຽວ ແຕ່ເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງເພື່ອປະກາດພຣະຄຳພີ. ເພິ່ນໄດ້ຮັບການຮຽກເອີ້ນໃຫ້ເປັນຜູ້ລ້ຽງຝູງແກະຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງຫິວກະຫາຍຄວາມຈິງ. ລູເທີປະກາດຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າ ຄຣິສຕຽນບໍ່ຄວນຮັບຄຳສອນອັນໃດເລີຍທີ່ພຣະຄຳພີບໍ່ຮັບຮອງ. ຄຳປະກາດນີ້ກະທົບຕໍ່ຮາກຖານຂອງລະບອບສັນຕະປາປາໂດຍກົງ ແລະ ເປັນແກ່ນສານສຳຄັນຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບສາສະໜາຄັ້ງໃຫຍ່ນັ້ນ. {GC 125.2}

ລູເທີເຫັນວ່າການຍົກເອົາທິດສະດີຂອງມະນຸດເໜືອພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສິ່ງທີ່ອັນຕະລາຍ. ເພິ່ນຈຶ່ງໂຈມຕີຄຳສອນຂອງພວກນັກວິຊາການທີ່ຊວນໃຫ້ສົງໄສພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານຫຼັກປັດຊະຍາກັບຫຼັກສາສະໜາສາດທີ່ຄອບງຳປະຊາຊົນມາດົນນານ. ເພິ່ນປະນາມວິຊາເຫຼົ່ານີ້ວ່າບໍ່ພຽງແຕ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງເລີຍ ແຕ່ຍັງເປັນພິດເປັນໄພຕໍ່ຜູ້ທີ່ສຶກສາ. ລູເທີພະຍາຍາມຫັນຄວາມຄິດຂອງຜູ້ຟັງອອກຈາກຄຳສອນທຽມເທັດຂອງພວກນັກປັດຊະຍາ ແລະ ພວກນັກສາສະໜາສາດ ໃຫ້ມາສົນໃຈໃນຄວາມຈິງອັນເປັນນິຣັນທີ່ພວກຜູ້ເຜີຍພຣະທຳ ແລະ ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ສອນໄວ້. {GC 126.1}

ປະຊາຊົນຮັບຟັງຂ່າວປະເສີດທີ່ລູເທີປະກາດຢ່າງໃຈຈົດໃຈຈໍ່. ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນຄຳສອນແບບນີ້ມາກ່ອນ. ປະຊາຊົນຊົມຊື່ນຍິນດີ ທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວປະເສີດເລື່ອງຄວາມຮັກຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ກັບຖ້ອຍຄຳທີ່ຢືນຢັນວ່າ ພຣະອົງຊົງໃຫ້ອະໄພຄວາມບາບ ແລະ ຊົງໃຫ້ສັນຕິສຸກຜ່ານພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງ ທີ່ນຳໃຫ້ພວກເຂົາຄືນດີກັບພຣະເຈົ້າ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຟັງມີຄວາມຫວັງໃນຊີວິດນິຣັນ. ແສງປະທີບໄດ້ຈູດຂຶ້ນທີ່ເມືອງວິດເທັນເບີກ ເຊິ່ງຈະສ່ອງໄປຍັງທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ຈະສະຫວ່າງຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຈົນເຖິງວັນອະວະສານ. {GC 126.2}

ແຕ່ຄວາມສະຫວ່າງກັບຄວາມມືດບໍ່ສາມາດເຂົ້າກັນໄດ້. ລະຫວ່າງຄວາມຈິງກັບຄວາມເທັດມີການຕໍ່ສູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດລະງັບໄດ້. ການສະໜັບສະໜູນ ແລະ ການປົກປ້ອງຝ່າຍໜຶ່ງ ຍ່ອມໝາຍເຖິງການໂຈມຕີ ແລະ ການລົ້ມລ້າງອີກຝ່າຍໜຶ່ງ. ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົາຊົງກ່າວດ້ວຍພຣະອົງເອງວ່າ: “ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອນຳຄວາມສະຫງົບສຸກມາໃຫ້ ແຕ່ໃຫ້ມີດາບ.” (ມັດທາຍ 10:34). ສ່ວນລູເທີນັ້ນໄດ້ກ່າວໄວ້ຫຼັງຈາກເລີ່ມການປະຕິຮູບໄລຍະໜຶ່ງວ່າ: “ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງນຳພາຂ້າພະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ພຣະອົງຊົງຜັກດັນຂ້າພະເຈົ້າໄປຂ້າງໜ້າ ແລະ ຊົງພາຂ້າພະເຈົ້າໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປັນນາຍຂອງຕົນເອງ. ໃນສ່ວນຕົວຂ້າພະເຈົ້າຢາກຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນທ່າມກາງຄວາມວຸ້ນວາຍ ແລະ ການປະຕິວັດ.”⁷ ບັດນີ້ເພິ່ນກຳລັງຈະຖືກເລັ່ງລັດໃຫ້ເຂົ້າສູ່ການຕໍ່ສູ້. {GC 126.3}

ໃບລ້າງບາບ

ຄຣິສຕະຈັກໂຣມກາຍເປັນຄຣິສຕະພານິດທີ່ຕັ້ງພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສິນຄ້າ. ໂຕ໊ະຂອງຄົນແລກປ່ຽນເງິນ⁸ຖືກຕັ້ງໄວ້ຂ້າງແທ່ນປະກອບພິທີ ແລະ ມີສຽງໂຮ່ຮ້ອງຕະໂກນຂອງຄົນຊື້ຂາຍດັງກ້ອງໄປທົ່ວໂບດ. ສັນຕະປາປາອະນຸຍາດໃຫ້ມີການຂາຍໃບລ້າງບາບຢ່າງເປີດເຜີຍ ໂດຍອ້າງວ່າເປັນການຫາເງິນສຳລັບການກໍ່ສ້າງໂບດນັກບຸນເປໂຕ (St. Peter’s Church) ທີ່ນະຄອນໂຣມ. ພວກເຂົາຈະສ້າງພຣະວິຫານເພື່ອນະມັດສະການພຣະເຈົ້າດ້ວຍເງິນຄ່າບາບ ແລະ ຈະໃຊ້ຄ່າຈ້າງແຫ່ງຄວາມຊົ່ວໃນການວາງຫີນເສົາເອກ! ແຕ່ວິທີການທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃຊ້ເພື່ອຂະຫຍາຍອຳນາດນັ້ນ ພັດກາຍເປັນເຫດໃຫ້ອຳນາດ ແລະ ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງລະບອບສັນຕະປາປາຖືກໂຈມຕີຢ່າງຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ມັນໄດ້ປຸກສັດຕູທີ່ແຂງແກ່ນ ຜູ້ທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດຫຼາຍທີ່ສຸດໃນການຕໍ່ຕ້ານລະບອບສັນຕະປາປາໃຫ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້, ເຊິ່ງນຳໄປສູ່ການຕໍ່ສູ້ທີ່ສະເທືອນບັນລັງຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ເປັນເຫດໃຫ້ມົງກຸດສາມຊັ້ນຂອງເພິ່ນສັ່ນຄອນ. {GC 127.1}

ເຈົ້າໜ້າທີ່ທີ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງເພື່ອຂາຍໃບລ້າງບາບໃນປະເທດເຢຍລະມັນຊື່ວ່າເທັດເຊັນ (Tetzel). ລາວເຄີຍຖືກສານຕັດສິນໃນຄວາມຜິດທີ່ຕ່ຳຊ້າທີ່ສຸດ ເຊິ່ງລາວໄດ້ເຮັດຕໍ່ສັງຄົມ ແລະ ຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ໜີໂທດໄດ້ ຈຶ່ງຖືກຈ້າງໃນໂຄງການຂອງສັນຕະປາປາທີ່ສະແຫວງການຂະຫຍາຍອຳນາດ ໂດຍບໍ່ສົນໃຈຫຼັກສິນທຳ. ລາວປັ້ນເລື່ອງຄວາມເທັດຢ່າງໜ້າດ້ານ ແລະ ແຕ່ງນິຍາຍເພີ້ຝັນເພື່ອຫຼອກລວງປະຊາຊົນທີ່ງົມງວາຍ, ຫົວອ່ອນ ແລະ ຂາດຄວາມຮູ້. ຖ້າປະຊາຊົນມີພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຖືກຫຼອກລວງ. ສະນັ້ນ, ເພື່ອຄວບຄຸມພວກເຂົາໄວ້ໃຕ້ອຳນາດຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ ແລະ ເພື່ອເພີ່ມອຳນາດບາລະມີ ແລະ ຊັບສິນຂອງພວກຜູ້ນຳທີ່ມີແຕ່ຄວາມທະເຍີທະຍານ, ພຣະຄຳພີຈຶ່ງຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກປະຊາຊົນ.⁹ {GC 127.2}

ເມື່ອ ເທັດເຊັນ ເຂົ້າໄປໃນເມືອງໃດເມືອງໜຶ່ງ ກໍຈະມີຄົນເດີນປະກາດໄປຂ້າງໜ້າວ່າ: “ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂອງພຣະສັນຕະປາປາພຣະບິດານັ້ນ ໄດ້ມາເຖິງປະຕູເມືອງຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວ.”¹⁰ ແລ້ວປະຊາຊົນກໍຕ້ອນຮັບນັກສວມຮອຍທີ່ໝິ່ນປະໝາດນັ້ນເໝືອນດັ່ງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະເດັດຈາກສະຫວັນລົງມາຫາພວກເຂົາ. ມີການຂາຍໃບລ້າງບາບຢ່າງໜ້າລະອາຍໃນໂບດ; ເທັດເຊັນກໍຂຶ້ນທຳມາດ ແລະ ບັນລະຍາຍເຖິງໃບລ້າງບາບນັ້ນວ່າ ເປັນຂອງປະທານທີ່ລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດຈາກພຣະເຈົ້າ. ລາວປະກາດວ່າ ຄົນທີ່ຊື້ໃບລ້າງບາບຂອງລາວ ຈະໄດ້ຮັບການຍົກໂທດບາບທີ່ຢາກເຮັດໃນອະນາຄົດ ໂດຍ “ບໍ່ຕ້ອງກັບໃຈເລີຍ.”¹¹ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ລາວຢືນຢັນໃຫ້ຄົນຟັງວ່າ ໃບລ້າງບາບບໍ່ພຽງແຕ່ຈະຊ່ວຍຄົນເປັນໃຫ້ລອດພົ້ນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສາມາດຊ່ວຍຄົນຕາຍໄດ້ດ້ວຍ, ຄືໃນວິນາທີທີ່ຫຼຽນດັງປິ່ງປັ່ງປິ່ງປັ່ງໃນຫີບຮັບເງິນ ດວງວິນຍານຂອງຄົນຕາຍທີ່ມີຄົນຊື້ໃບລ້າງບາບເພື່ອນັ້ນ ຈະຫຼຸດພົ້ນຈາກແດນຊຳລະບາບຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ.¹² {GC 127.3}

ເມື່ອຊີໂມນຜູ້ເປັນໝໍມົນຂໍຊື້ພະລັງຣິດເດດຈາກພວກອັກຄະສາວົກ ເພື່ອຈະສາມາດເຮັດການອັດສະຈັນໄດ້, ເປໂຕໄດ້ຕອບລາວວ່າ: “ຈົ່ງໃຫ້ເງິນຂອງເຈົ້າຈິບຫາຍໄປກັບເຈົ້າສາ ເພາະເຈົ້າຄິດວ່າຈະຊື້ຂອງປະທານຈາກພຣະເຈົ້າດ້ວຍເງິນ.” (ກິດຈະການ 8:20). ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມີຫຼາຍພັນຄົນຟ້າວຊື້ໃບລ້າງບາບຂອງເທັດເຊັນ. ເງິນຄຳໄດ້ຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າສູ່ຄັງເງິນຂອງລາວ. ປະຊາຊົນຮູ້ສຶກວ່າ ຄວາມລອດພົ້ນທີ່ສາມາດຊື້ດ້ວຍເງິນນັ້ນ ງ່າຍກວ່າຄວາມລອດທີ່ຕ້ອງກັບໃຈເຊື່ອ ແລະ ໃຊ້ຄວາມພຽນພະຍາຍາມໃນການຕໍ່ສູ້ ເພື່ອເອົາຊະນະການທົດລອງ. {GC 128.1}

ຄຳສອນເລື່ອງໃບລ້າງບາບໄດ້ຖືກຕໍ່ຕ້ານໂດຍຄົນທີ່ມີສິນທຳ ແລະ ການສຶກສາໃນຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນຄຳໂຄສະນາທີ່ຂັດກັບເຫດຜົນ ແລະ ບໍ່ມີຄຳສອນໃນພຣະຄຳພີຮອງຮັບ. ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ນຳສາສະໜາຄົນໃດກ້າປະກາດຕໍ່ຕ້ານການຄ້າອັນຊົ່ວຮ້າຍນີ້. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ປະຊາຊົນເລີ່ມຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈ. ຫຼາຍຄົນຖາມຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງນຳໃຊ້ຜູ້ໃດໜໍ ເພື່ອຊຳລະຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງ. {GC 128.2}

ເຖິງແມ່ນວ່າລູເທີຈະຍັງປະຕິບັດຕົວຢູ່ໃນລະບອບສັນຕະປາປາຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແຕ່ເພິ່ນຮູ້ສຶກຕົກໃຈຢ້ານກັບການໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າຂອງພວກທີ່ຂາຍໃບລ້າງບາບ. ມີສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກຂອງເພິ່ນຫຼາຍຄົນໄດ້ຊື້ໃບລ້າງບາບ ແລະ ບໍ່ດົນກໍມາສາລະພາບຄວາມຜິດບາບໃຫ້ລູເທີຟັງໃນຖານະທີ່ເພິ່ນເປັນສາສະໜາຈານປະຈຳໂບດ. ພວກເຂົາຫວັງວ່າເພິ່ນຈະປະກາດວ່າຄວາມບາບຂອງຕົນໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນມີການສຳນຶກຜິດ ແລະ ຢາກປ່ຽນແປງຊີວິດ ແຕ່ເພາະວ່າມີໃບລ້າງບາບ. ລູເທີປະຕິເສດທີ່ຈະປະກາດວ່າພວກເຂົາໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ ແລະ ເຕືອນເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ ຖ້າບໍ່ກັບໃຈ ແລະ ປ່ຽນແປງຊີວິດ ກໍຈະພິນາດໃນຄວາມບາບ. ສະມາຊິກເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ກັບໄປຫາເທັດເຊັນດ້ວຍຄວາມສັບສົນໃນໃຈ ແລະ ຈົ່ມໃຫ້ລາວຟັງວ່າ ອາຈານຂອງພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບໃບລ້າງບາບ. ບາງຄົນຍັງຮຽກຮ້ອງຢ່າງແຂງຂັນໃຫ້ລາວຄືນເງິນ. ພຣະກາໂຕລິກຜູ້ນີ້ຄຽດແຄ້ນຫຼາຍ ແລະ ກ່າວຄຳສາບແຊ່ງທີ່ໜ້າຢ້ານກົວທີ່ສຸດ. ລາວໃຫ້ຄົນຈູດໄຟຢູ່ເດີ່ນເມືອງ ແລະ ປະກາດວ່າເພິ່ນ “ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງຈາກສັນຕະປາປາ ໃຫ້ເຜົາຄົນນອກຮີດທຸກຄົນທີ່ກ້າຕໍ່ຕ້ານໃບລ້າງບາບອັນສັກສິດຂອງລາວ.”¹³ {GC 128.3}

ບັດນີ້ລູເທີຈຶ່ງກ້າວສູ່ວຽກງານປະກາດຄວາມຈິງດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ. ເພິ່ນຢືນຕັກເຕືອນໃນທຳມາດດ້ວຍສຽງທີ່ໜັກແໜ້ນ ແລະ ຈິງຈັງ. ລູເທີອະທິບາຍໃຫ້ປະຊາຊົນຟັງວ່າ ຄວາມບາບເປັນສິ່ງທີ່ສ້າງຄວາມເສື່ອມເສຍ ພ້ອມທັງສອນພວກເຂົາວ່າ ມະນຸດບໍ່ສາມາດທຳບຸນເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຜິດ ຫຼື ພົ້ນການລົງໂທດໄດ້. ມີແຕ່ການກັບໃຈມາຫາພຣະເຈົ້າ ແລະ ການເຊື່ອວາງໃຈໃນພຣະຄຣິສເທົ່ານັ້ນ ທີ່ສາມາດຊ່ວຍຄົນບາບໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້. ພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິສບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຈະຊື້ໄດ້ ແຕ່ເປັນຂອງປະທານທີ່ບໍ່ຕ້ອງເສຍຄ່າ. ລູເທີແນະນຳປະຊາຊົນບໍ່ໃຫ້ຊື້ໃບລ້າງບາບ ແຕ່ໃຫ້ເບິ່ງພຣະຜູ້ໄຖ່ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ເພາະພຣະອົງຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນເພື່ອໄຖ່ບາບຂອງພວກເຂົາ. ເພິ່ນໄດ້ກ່າວເຖິງປະສົບການອັນເຈັບປວດຂອງຕົນໃນການພະຍາຍາມຫາຄວາມລອດພົ້ນດ້ວຍການຖ່ອມໃຈລົງ ແລະ ການທໍລະມານຕົນເອງໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດ. ນອກຈາກນັ້ນ, ກໍຍັງຢືນຢັນໃຫ້ແກ່ຜູ້ຟັງວ່າເພິ່ນໄດ້ຮັບສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີດ້ວຍການເຊື່ອວາງໃຈໃນພຣະຄຣິສ ແລະ ການເຊົາເບິ່ງທີ່ຕົນເອງ. {GC 129.1}

ຄຳປະທ້ວງ 95 ຂໍ້

ໃນຂະນະທີ່ ເທັດເຊັນ ສືບຕໍ່ຂາຍໃບລ້າງບາບ ແລະ ປັ້ນເລື່ອງຢ່າງໝິ່ນປະໝາດນັ້ນ, ລູເທີຕັ້ງໃຈປະທ້ວງຄວາມຊົ່ວດັ່ງກ່າວ ໂດຍໃຊ້ວິທີທີ່ຈະໄດ້ຜົນດີກວ່າ, ໃນບໍ່ຊ້າຈຶ່ງໄດ້ໂອກາດ. ໂບດໃນຜາສາດຫີນແຫ່ງເມືອງວິດເທັນເບີກມີວັດຖຸສັກສິດຫຼາຍອັນ ແລະ ໃນວັນສຳຄັນທາງສາສະໜາ ກໍຈະມີການນຳວັດຖຸສັກສິດເຫຼົ່ານີ້ອອກມາໃຫ້ປະຊາຊົນເບິ່ງ. ມີການປະກາດວ່າ, ທຸກຄົນທີ່ມາຢາມໂບດ ແລະ ສາລະພາບບາບໃນວັນທີ່ສະແດງວັດຖຸສັກສິດກໍຈະໄດ້ຮັບການອະໄພບາບຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ສະນັ້ນ, ຈຶ່ງມີປະຊາຊົນເຂົ້າໂບດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນວັນສຳຄັນດັ່ງກ່າວ. ເວລານັ້ນໃກ້ເຖິງເທດສະການທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດເທດສະການໜຶ່ງ ຄືເທດສະການການສະຫຼອງບັນດານັກບຸນທີ່ລ່ວງລັບໄປແລ້ວ. ກ່ອນເທດສະການໜຶ່ງວັນ¹⁴ ລູເທີຮ່ວມຍ່າງໄປກັບຝູງຊົນມຸ່ງໜ້າໄປໂບດ ແລະ ໄດ້ຕິດປະກາດຄຳປະທ້ວງ 95 ຂໍ້ ໄວ້ທີ່ປະຕູໂບດເພື່ອຕໍ່ຕ້ານການຂາຍໃບລ້າງບາບ ໂດຍປະກາດວ່າຖ້າມີຜູ້ໃດເຫັນສົມຄວນກ່າວຄັດຄ້ານ ເພິ່ນພ້ອມຈະປ້ອງກັນຄຳປະທ້ວງເຫຼົ່ານີ້ທີ່ມະຫາວິທະຍາໄລໃນມື້ຕໍ່ໄປ. {GC 129.2}

ຄຳປະທ້ວງຂອງລູເທີກາຍເປັນຂ່າວທີ່ທຸກຄົນຫັນມາໃຫ້ຄວາມສົນໃຈ. ຜູ້ຄົນພາກັນອ່ານຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ແລ້ວນຳໄປເລົ່າຕໍ່ໃນທຸກບ່ອນທຸກແຫ່ງ. ເລື່ອງນີ້ສ້າງຄວາມຕື່ນຕົວຢ່າງບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນໃນມະຫາວິທະຍາໄລ ແລະ ທົ່ວທັງເມືອງ. ຄຳປະທ້ວງ 95 ຂໍ້ ນີ້ພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າ ສິດອຳນາດໃນການອະໄພບາບ ຫຼື ຍົກໂທດຄວາມບາບບໍ່ເຄີຍຖືກມອບໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ ຫຼື ມະນຸດຄົນໃດເລີຍ. ການຂາຍໃບລ້າງບາບນີ້ເປັນພຽງລະຄອນຕະຫຼົກ, ເປັນກົນອຸບາຍຫາເງິນໂດຍອາໄສຄວາມງົມງວາຍຂອງປະຊາຊົນ, ເປັນແຜນຂອງຊາຕານ ເພື່ອທຳລາຍຈິດວິນຍານຂອງທຸກຄົນທີ່ຫຼົງເຊື່ອຄຳຫຼອກລວງນີ້. ລູເທີຍັງປະກາດຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຄຣິສເປັນຊັບສົມບັດອັນລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເປີດເຜີຍໃນຂ່າວປະເສີດນັ້ນ ມີສຳລັບທຸກຄົນທີ່ສະແຫວງຫາດ້ວຍການກັບໃຈ ແລະ ຄວາມເຊື່ອ. {GC 130.1}

ລູເທີທ້າທາຍໃຫ້ມີການອະພິປາຍໃນປະເດັນຄຳປະທ້ວງຂອງເພິ່ນ ແຕ່ບໍ່ມີໃຜກ້າຮັບຄຳທ້າທາຍນີ້. ພາຍໃນບໍ່ເທົ່າໃດມື້ ຄຳປະທ້ວງທີ່ລູເທີສະເໜີນັ້ນກໍແຜ່ກະຈາຍໄປທົ່ວເຢຍລະມັນ ແລະ ໃນອີກບໍ່ພໍເທົ່າໃດອາທິດ ກໍດັງກ້ອງໄປທົ່ວເອີຣົບ. ມີຄົນສັດທາໃນຄຣິສຕະຈັກໂຣມຫຼາຍຄົນ ທີ່ເຄີຍໂສກເສົ້າເພາະຄວາມບາບຊົ່ວທີ່ປາກົດຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກໃນເວລານັ້ນ ແຕ່ບໍ່ຮູ້ຈະຢຸດຢັ້ງມັນໄດ້ແນວໃດ. ເມື່ອພວກເຂົາອ່ານຄຳປະທ້ວງຂອງລູເທີກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ ເພາະຮູ້ວ່ານີ້ແມ່ນສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຍື່ນພຣະຫັດລົງມາ ເພື່ອຢຸດຢັ້ງກະແສແຫ່ງຄວາມຊົ່ວທີ່ກຳລັງໄຫຼລົ້ນອອກມາຈາກສັນຕະສຳນັກຂອງໂຣມ. ບັນດາຂຸນນາງ ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ບ້ານເມືອງກໍແອບດີໃຈ ທີ່ຈະມີການຈຳກັດອຳນາດອັນອວດດີຂອງສັນຕະປາປາ ຜູ້ເຊິ່ງບໍ່ຍອມໃຫ້ມີການອຸທອນໃນເລື່ອງທີ່ຕົນໄດ້ຕັດສິນໄປແລ້ວ. {GC 130.2}

ແຕ່ຝູງຊົນທີ່ງົມງວາຍ ແລະ ຮັກການເຮັດບາບກໍພາກັນສະທ້ານຢ້ານກົວ ເມື່ອຄຳສອນອັນຫຼອກລວງທີ່ເຄີຍປອບໃຈພວກເຂົາໄດ້ຖືກກວາດຖິ້ມໄປ. ພວກບາດຫຼວງຫົວໝໍ ເມື່ອຖືກຂັດຈັງຫວະໃນການອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດຊົ່ວ ແລະ ເມື່ອເຫັນວ່າລາຍໄດ້ຂອງຕົນກຳລັງຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ ກໍພາກັນຄຽດແຄ້ນ ແລະ ຮ່ວມມືກັນເພື່ອປົກປ້ອງຂໍ້ອ້າງຂອງພວກເຂົາ. ລູເທີຕ້ອງຮັບມືກັບຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານເພິ່ນຢ່າງຮຸນແຮງ. ບາງຄົນຫາວ່າເພິ່ນເຮັດໄປຕາມອາລົມໂດຍບໍ່ຄິດໜ້າຄິດຫຼັງ. ສ່ວນຄົນອື່ນກ່າວຫາວ່າເພິ່ນອວດອ້າງເກີນຂອບເຂດ ໂດຍເວົ້າວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງນຳພາເພິ່ນ ແຕ່ເພິ່ນບັງອາດເຮັດໄປດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ. ລູເທີຕອບວ່າ: “ໃຜບໍ່ຮູ້ວ່າ ຄົນທີ່ນຳສະເໜີແນວຄິດໃໝ່ເກືອບທຸກຄົນ ມັກຖືກຫາວ່າມີຄວາມຈອງຫອງ ແລະ ກໍ່ໃຫ້ເກີດການທະເລາະວິວາດຂຶ້ນ.…ເປັນຫຍັງພຣະຄຣິສ ແລະ ບັນດາຜູ້ຍອມຕາຍເພື່ອຄວາມເຊື່ອຈຶ່ງຖືກປະຫານຊີວິດ? ກໍເພາະໃນສາຍຕາຂອງຄົນໃນສັງຄົມ ພຣະເຢຊູ ແລະ ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເບິ່ງຄືຄົນຈອງຫອງທີ່ໝິ່ນປະໝາດປັນຍາຂອງຍຸກນັ້ນ ແລະ ເພາະການນຳສະເໜີສິ່ງແປກໃໝ່ ໂດຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຖ່ອມຕົວຂໍຄຳປຶກສາຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານແນວຄິດບູຮານ.” {GC 130.3}

ລູເທີຍັງປະກາດອີກວ່າ: “ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດນັ້ນ ຈະສຳເລັດບໍ່ແມ່ນດ້ວຍສະຕິປັນຍາຂອງມະນຸດ ແຕ່ດ້ວຍການຊົງນຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າວຽກງານນີ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າ, ໃຜຈະຢຸດມັນໄດ້? ຖ້າບໍ່ແມ່ນ, ໃຜຈະເຮັດໃຫ້ມັນສຳເລັດ? ບໍ່ແມ່ນຕາມໃຈຂ້າພະເຈົ້າ, ບໍ່ແມ່ນຕາມໃຈພວກເຂົາ, ບໍ່ແມ່ນຕາມໃຈພວກເຮົາ, ແຕ່ຂໍໃຫ້ເປັນໄປຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະບິດາຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນ.”¹⁵ {GC 131.1}

ການຕໍ່ຕ້ານຈາກຜູ້ມີອຳນາດ

ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງດົນໃຈໃຫ້ລູເທີເລີ່ມວຽກງານຂອງເພິ່ນ ແຕ່ເພິ່ນຕ້ອງປະເຊີນກັບການຕໍ່ຕ້ານຢ່າງຮຸນແຮງ. ການຕຳໜິຕິຕຽນຂອງພວກສັດຕູ, ການບິດເບືອນເຈດຕະນາຂອງເພິ່ນ ແລະ ການໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີອຸປະນິໄສ ແລະ ແຮງຈູງໃຈຂອງເພິ່ນຢ່າງບໍ່ເປັນທຳ ໄດ້ຖາໂຖມເຂົ້າໃສ່ເພິ່ນເໝືອນຄື້ນຊຶນາມິທີ່ພັດຖ້ວມຕົວ ເຊິ່ງກະທົບຕໍ່ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງເພິ່ນບໍ່ຫຼາຍກໍໜ້ອຍ. ເພິ່ນເຄີຍໝັ້ນໃຈວ່າບັນດາຜູ້ນຳທັງໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ໃນສະຖາບັນການສຶກສາຈະຮ່ວມມືກັບເພິ່ນໃນການປະຕິຮູບດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ຄຳໜູນໃຈຈາກຜູ້ມີອຳນາດສູງໄດ້ສ້າງຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ ແລະ ຄວາມຫວັງໃຫ້ແກ່ເພິ່ນ. ເພິ່ນເຫັນມື້ອັນສົດໃສກຳລັງຈະມາເຖິງສຳລັບຄຣິສຕະຈັກ. ແຕ່ຄຳໜູນໃຈໄດ້ກາຍເປັນຄຳຕຳໜິ ແລະ ການກ່າວໂທດ. ເຈົ້າໜ້າທີ່ຫຼາຍຄົນທັງໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ໃນບ້ານເມືອງຮູ້ວ່າຄຳປະທ້ວງຂອງລູເທີເປັນຄວາມຈິງ, ແຕ່ພວກເຂົາເຫັນວ່າການຍອມຮັບຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນຈະນຳໄປສູ່ການປ່ຽນແປງຄັ້ງໃຫຍ່. ຖ້າຈະນຳແສງສະຫວ່າງໃຫ້ປະຊາຊົນ ແລະ ປະຕິຮູບພວກເຂົາ ກໍເທົ່າກັບເປັນການທຳລາຍອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ, ເງິນທີ່ໄຫຼເຂົ້າຄັງເງິນເປັນກອບເປັນກຳນັ້ນກໍຈະຢຸດລົງ ແລ້ວພວກຜູ້ນຳໃນລະບອບສັນຕະປາປາຈະບໍ່ສາມາດໃຊ້ຊີວິດຢ່າງຫຼູຫຼາເໝືອນທີ່ຜ່ານມາ. ຊ້ຳບໍ່ໜໍາ, ຖ້າສອນໃຫ້ປະຊາຊົນຄິດເປັນ, ຮັບຜິດຊອບຊີວິດຂອງຕົນເອງ ແລະ ເບິ່ງໄປຍັງພຣະຄຣິສແຕ່ຜູ້ດຽວເພື່ອຄວາມລອດພົ້ນ, ກໍຈະນຳໄປສູ່ການທຳລາຍບັນລັງຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ໃນທີ່ສຸດອຳນາດຂອງພວກເຂົາກໍຈະຖືກທຳລາຍເຊັ່ນກັນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງປະຕິເສດຄວາມຮູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິສ ແລະ ຄວາມຈິງ ໂດຍການຂັດຂວາງຜູ້ທີ່ພຣະອົງສົ່ງມາໃຫ້ປະກາດຄວາມຈິງແກ່ພວກເຂົາ. {GC 131.2}

ລູເທີຕົວສັ່ນເມື່ອຄຳນຶງວ່າ ເພິ່ນເປັນຊາຍຄົນດຽວທີ່ກຳລັງຕໍ່ຕ້ານມະຫາອຳນາດຂອງໂລກ. ບາງຄັ້ງເພິ່ນສົງໄສວ່າ ແມ່ນແທ້ບໍ ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງນຳໃຫ້ເພິ່ນຕໍ່ສູ້ກັບສິດອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ເພິ່ນຂຽນວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນໃຜທີ່ຈະຕໍ່ຕ້ານອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງສັນຕະປາປາທີ່ມີ…ກະສັດທັງຫຼາຍໃນໂລກ ແລະ ປະຊາຊົນທັງປວງຢືນຕົວສັ່ນຕໍ່ໜ້າເພິ່ນ?…ບໍ່ມີໃຜຮູ້ໄດ້ວ່າໃນສອງປີທຳອິດນັ້ນຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນທຸກສ່ຳໃດ, ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກທໍ້ຖອຍສິ້ນຫວັງພຽງໃດ.”¹⁶ ແຕ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງປະໃຫ້ເພິ່ນທໍ້ຖອຍໝົດຫວັງຈົນສິ້ນເຊີງ. ເມື່ອບໍ່ມີມະນຸດຊ່ວຍເຫຼືອແລ້ວ ເພິ່ນຈຶ່ງເພິ່ງພາພຣະເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ ແລະ ໄດ້ຮຽນຮູ້ວ່າ ເພິ່ນສາມາດພັກພິງໃນອ້ອມແຂນອັນຊົງຣິດຂອງພຣະອົງ ດ້ວຍຄວາມປອດໄພຢ່າງແທ້ຈິງ. {GC 132.1}

ລູເທີຂຽນເຖິງໝູ່ເພື່ອນຄົນໜຶ່ງຜູ້ສະໜັບສະໜູນການປະຕິຮູບວ່າ: “ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີດ້ວຍການສຶກສາ ຫຼື ສະຕິປັນຍາຂອງເຮົາເອງ. ໜ້າທີ່ທຳອິດຂອງທ່ານແມ່ນຕ້ອງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການອະທິຖານ. ຈົ່ງທູນຂໍໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໂຜດປະທານຄວາມເຂົ້າໃຈອັນແທ້ຈິງໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງດ້ວຍພຣະກະລຸນາອັນລົ້ນເຫຼືອ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດອະທິບາຍພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ນອກຈາກພຣະອົງຜູ້ຊົງປະທານພຣະຄຳນັ້ນ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ: “ພວກເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ຮັບການສອນຈາກພຣະເຈົ້າ.” (ໂຢຮັນ 6:45 LCV). ຢ່າຫວັງເພິ່ງຄວາມພະຍາຍາມ ຫຼື ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຕົນເອງ. ຈົ່ງເພິ່ງພາພຣະເຈົ້າ ແລະ ການຊົງນຳຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ. ຈົ່ງເຊື່ອຄຳເວົ້ານີ້ຈາກຄົນທີ່ໄດ້ຜ່ານປະສົບການມາແລ້ວ.”¹⁷ ນີ້ແມ່ນບົດຮຽນອັນສຳຄັນຍິ່ງ ສຳລັບຜູ້ທີ່ຮູ້ສຶກວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຮຽກເອີ້ນໃຫ້ນຳຄວາມຈິງອັນເລິກເຊິ່ງສຳລັບຍຸກນີ້ໄປປະກາດແກ່ຜູ້ອື່ນ. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ຈະປຸກຊາຕານ ແລະ ຜູ້ທີ່ຫຼົງຮັກເລື່ອງຫຼອກລວງຂອງມັນໃຫ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານ. ໃນການຕໍ່ສູ້ກັບອຳນາດຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ ການມີສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມສະຫຼາດຂອງມະນຸດເທົ່ານັ້ນບໍ່ພຽງພໍ. {GC 132.2}

ເມື່ອພວກສັດຕູອ້າງຮີດຄອງປະເພນີ ຫຼື ຍົກຄຳຖະແຫຼງ ແລະ ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາມາໂຕ້ຖຽງ, ລູເທີຕອບໂຕ້ດ້ວຍພຣະຄຳພີພຽງຢ່າງດຽວ, ເປັນເຫດຜົນທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດໂຕ້ຕອບໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ, ຄົນທີ່ເປັນທາດຂອງປະເພນີ ແລະ ຄວາມງົມງວາຍຈຶ່ງກະຫາຍເລືອດລູເທີ ເໝືອນຄົນຢິວໄດ້ຮ້ອງຂໍໃຫ້ປະຫານຊີວິດພຣະເຢຊູຄຣິສ. ພວກເຄັ່ງໃນລະບອບສັນຕະປາປາຮ້ອງວ່າ: “ມັນເປັນຄົນນອກຮີດ. ການປ່ອຍຄົນທີ່ນອກຮີດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍເຊັ່ນນີ້ໃຫ້ມີຊີວິດຕໍ່ອີກຊົ່ວໂມງໜຶ່ງ ກໍເປັນຄວາມຜິດຮ້າຍແຮງຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ. ໃຫ້ເຮົາສ້າງຕະແລງແກງ ແລະ ແຂວນຄໍມັນໃຫ້ຕາຍ!”¹⁸ ແຕ່ລູເທີບໍ່ໄດ້ຕົກເປັນເຫຍື່ອຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ. ພຣະເຈົ້າຍັງມີພາລະກິດໃຫ້ເພິ່ນເຮັດ ແລະ ໄດ້ສົ່ງເຫຼົ່າທູດສະຫວັນມາປົກປ້ອງເພິ່ນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຫຼາຍຄົນທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງອັນລ້ຳຄ່າຈາກລູເທີ ໄດ້ຕົກເປັນເປົ້າຄວາມຄຽດແຄ້ນຂອງຊາຕານ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຍອມຖືກທໍລະມານ ແລະ ຖືກຂ້າຕາຍເພື່ອຄວາມຈິງໂດຍບໍ່ຢ້ານກົວແຕ່ຢ່າງໃດ. {GC 132.3}

ຄົນຮູ້ຈັກຄິດທົ່ວອານາຈັກເຢຍລະມັນ ຕ່າງໃຫ້ຄວາມສົນໃຈໃນຄຳສອນຂອງລູເທີ. ຄຳເທດສະໜາ ແລະ ບົດຄວາມງານຂຽນຂອງເພິ່ນເປັນດັ່ງລຳແສງທີ່ສ່ອງໄປໃຫ້ຄົນນັບໝື່ນນັບແສນຕື່ນຂຶ້ນ. ຄວາມເຊື່ອທີ່ມີຊີວິດກຳລັງເຂົ້າມາແທນທີ່ສະພາບຈິດວິນຍານທີ່ຕາຍແລ້ວເພາະເນັ້ນພິທີກຳ ເຊິ່ງເປັນສະພາບຂອງຄຣິສຕະຈັກມາເປັນເວລາດົນນານ. ນັບມື້ປະຊາຊົນຍິ່ງໝົດຄວາມເຊື່ອໝັ້ນໃນຄວາມງົມງວາຍຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ຄວາມເຊື່ອຜິດໆທີ່ເປັນເໝືອນກຳແພງທີ່ຂວາງກັ້ນນັ້ນກຳລັງພັງເພລົງມາ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ລູເທີໃຊ້ທົດສອບຄຳສອນ ແລະ ຫຼັກຄວາມເຊື່ອທຸກຢ່າງນັ້ນ ກໍປຽບເໝືອນດາບສອງຄົມທີ່ແທງເຂົ້າເຖິງຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນ. ປະຊາຊົນໃນທຸກບ່ອນໄດ້ຕື່ນຕົວຂຶ້ນ ແລະ ມີຄວາມປາຖະໜາຢາກເຕີບໃຫຍ່ທາງຈິດວິນຍານ. ທຸກແຫ່ງມີຄວາມຫິວກະຫາຍຄວາມຊອບທຳ ເຊິ່ງບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນເປັນເວລາຫຼາຍສະຕະວັດ. ປະຊາຊົນເຄີຍຫວັງເພິ່ງປະເພນີຂອງມະນຸດ ແລະ ຄົນກາງທີ່ເປັນມະນຸດ, ມາບັດນີ້ພວກເຂົາກໍຖ່ອມໃຈລົງ ແລະ ຫັນມາຮັບເຊື່ອໃນພຣະຄຣິສຜູ້ຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. {GC 133.1}

ຖືກສັ່ງໃຫ້ຂຶ້ນສານທີ່ນະຄອນໂຣມ

ຄວາມສົນໃຈທີ່ແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປນີ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ໃນລະບອບສັນຕະປາປາຍິ່ງຢ້ານກົວຫຼາຍຂຶ້ນ. ລູເທີໄດ້ຮັບໝາຍຮຽກໃຫ້ໄປຂຶ້ນສານທີ່ນະຄອນໂຣມເພື່ອຕອບຂໍ້ກ່າວຫາວ່າເປັນຄົນນອກຮີດ. ຄຳສັ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ໝູ່ເພື່ອນຂອງເພິ່ນຕົກໃຈຢ້ານ. ພວກເຂົາຮູ້ດີເຖິງອັນຕະລາຍທີ່ລໍຖ້າເພິ່ນຢູ່ໃນນະຄອນອັນຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ ເຊິ່ງມົວເມົາດ້ວຍເລືອດຂອງຜູ້ຕາຍເພື່ອຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ. ພວກເຂົາຈຶ່ງຄັດຄ້ານການໄປນະຄອນໂຣມ ແລະ ຂໍໃຫ້ເພິ່ນຮັບການສອບສວນໃນເຢຍລະມັນແທນ. {GC 133.2}

ໃນທີ່ສຸດມີການຕົກລົງຕາມນັ້ນ ແລະ ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງທູດຂອງສັນຕະປາປາມາພິຈາລະນາຄະດີ. ໃນຄຳສັ່ງທີ່ສັນຕະປາປາມອບໃຫ້ເຈົ້າໜ້າທີ່ຜູ້ນີ້ ໄດ້ລະບຸວ່າລູເທີຖືກຕັດສິນເປັນຜູ້ສອນນອກຮີດໄປຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ, ທູດຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງ “ໃຫ້ດຳເນີນຄະດີ ແລະ ຈັບກຸມໂດຍບໍ່ໃຫ້ຊັກຊ້າ.” ຖ້າລູເທີຍັງຢືນຢັດບໍ່ຍອມຮັບຜິດ ແລະ ທູດບໍ່ສາມາດຈັບກຸມໄດ້ ກໍໃຫ້ມີອຳນາດ “ຕັດສິດຂອງລາວທົ່ວທຸກບ່ອນໃນເຢຍລະມັນ, ໃຫ້ເນລະເທດ, ສາບແຊ່ງ ແລະ ຕັດການເປັນສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກຂອງທຸກຄົນທີ່ສະໜັບສະໜູນລາວ.”¹⁹ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ເພື່ອກຳຈັດຄຳສອນນອກຮີດທີ່ແຜ່ລາມນີ້ໃຫ້ໝົດສິ້ນ, ສັນຕະປາປາຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ທູດຂອງເພິ່ນຕັດຄວາມເປັນສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກຂອງທຸກຄົນທີ່ບໍ່ຍອມຈັບກຸມລູເທີກັບພັກພວກ ແລະ ສົ່ງໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກໂຣມລົງໂທດ, ບໍ່ວ່າຈະມີຕຳແໜ່ງສູງໃນຄຣິສຕະຈັກ ຫຼື ຝ່າຍປົກຄອງກໍຕາມ ຍົກເວັ້ນຈັກກະພັດເທົ່ານັ້ນ. {GC 133.3}

ພຶດຕິກຳນີ້ສະແດງເຖິງທາດແທ້ຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ. ໃນເອກະສານສະບັບນີ້ບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍຂອງຫຼັກການຄຣິສຕຽນ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ຄວາມຍຸຕິທຳທົ່ວໄປ. ລູເທີຢູ່ຫ່າງໄກຈາກນະຄອນໂຣມ ແລະ ບໍ່ມີໂອກາດອະທິບາຍ ຫຼື ປົກປ້ອງຈຸດຢືນຂອງຕົນ. ແຕ່ກ່ອນທີ່ຈະມີການສືບສວນຄະດີ ເພິ່ນກໍຖືກຕັດສິນວ່າເປັນຜູ້ສອນນອກຮີດ. ໃນມື້ດຽວກັນນັ້ນເພິ່ນຖືກຕັກເຕືອນ, ຖືກກ່າວຫາ, ຖືກພິພາກສາ ແລະ ຖືກຕັດສິນວ່າມີຄວາມຜິດ. ທັງໝົດນີ້ ເຮັດໂດຍຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນເປັນພຣະບິດາຜູ້ບໍຣິສຸດ, ຜູ້ມີອຳນາດສູງສຸດໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຝ່າຍການປົກຄອງ ທັງເປັນຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າບໍ່ມີວັນຜິດພາດ! {GC 134.1}

ໃນເວລານີ້ເມື່ອລູເທີຕ້ອງການຄວາມເຫັນໃຈ ແລະ ຄຳແນະນຳຈາກເພື່ອນແທ້, ພຣະເຈົ້າຊົງຈັດຕຽມໃຫ້ເມລັງໂທນ (Melanchthon) ເດີນທາງໄປເມືອງວິດເທັນເບີກ. ເພິ່ນອາຍຸຍັງນ້ອຍ ເປັນຄົນສຸພາບ ແລະ ຂີ້ອາຍ, ແຕ່ມີວິຈາລະນະຍານ, ຄວາມຮອບຮູ້, ວາທະສິນທີ່ໂນ້ມນ້າວໃຈ ແລະ ການດຳເນີນຊີວິດທີ່ບໍຣິສຸດທ່ຽງທຳ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເມລັງໂທນເປັນທີ່ຍອມຮັບນັບຖືຂອງຄົນທົ່ວໄປ. ຊື່ສຽງດ້ານຄວາມສາມາດທີ່ປາດເປື່ອງບໍ່ດ້ອຍກວ່າເລື່ອງຄວາມອ່ອນສຸພາບ. ໃນບໍ່ຊ້າ, ເພິ່ນກໍມາເປັນສາວົກທີ່ເອົາໃຈໃສ່ຂ່າວປະເສີດຢ່າງຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ ແລະ ກາຍເປັນມິດສະຫາຍທີ່ລູເທີໄວ້ວາງໃຈທີ່ສຸດ ພ້ອມທັງເປັນຜູ້ສະໜັບສະໜູນທີ່ສຳຄັນ. ຄວາມອ່ອນສຸພາບ, ຄວາມລະມັດລະວັງ ແລະ ຄວາມລະອຽດຂອງເມລັງໂທນຊ່ວຍເຕີມເຕັມໃຫ້ກັບຄວາມກ້າຫານ ແລະ ຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງລູເທີ. ການຮ່ວມມືຂອງທັງສອງຄົນນີ້ໄດ້ເສີມກຳລັງໃຫ້ກັບການປະຕິຮູບສາສະໜາ ແລະ ເປັນແຫຼ່ງກຳລັງໃຈອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງລູເທີ. {GC 134.2}

ຂຶ້ນສານທີ່ເມືອງອອກເບີກ

ເມືອງອອກເບີກ (Augsburg) ຖືກກຳນົດເປັນສະຖານທີ່ພິຈາລະນາຄະດີຂອງລູເທີ, ເພິ່ນຈຶ່ງອອກເດີນທາງດ້ວຍການຍ່າງໄປທີ່ນັ້ນ. ຫຼາຍຄົນມີຄວາມກັງວົນຢ່າງໜັກຕໍ່ຄວາມປອດໄພຂອງເພິ່ນ. ມີການຂົ່ມຂູ່ຢ່າງເປີດເຜີຍວ່າເພິ່ນຈະຖືກຈັບກຸມ ແລະ ຖືກຂ້າລະຫວ່າງທາງ, ໝູ່ເພື່ອນຈຶ່ງອ້ອນວອນບໍ່ໃຫ້ເພິ່ນສ່ຽງໄປ. ພວກເຂົາຍັງຂໍຮ້ອງໃຫ້ເພິ່ນອອກຈາກເມືອງວິດເທັນເບີກໄປພັກຊົ່ວຄາວນຳຄົນທີ່ພ້ອມປົກປ້ອງເພິ່ນ. ແຕ່ເພິ່ນບໍ່ຍອມປະຖິ້ມໜ້າທີ່ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງມອບໃຫ້. ເພິ່ນຕ້ອງສືບຕໍ່ຢືນຢັດເພື່ອຄວາມຈິງຢ່າງສັດຊື່ ເຖິງແມ່ນວ່າພະຍຸຈະພັດຖະຫຼົ່ມໃສ່ກໍຕາມ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຄືກັບເຢເຣມີຢາ, ເປັນຄົນທີ່ຢູ່ທ່າມກາງຄວາມຂັດແຍ້ງ ແລະ ການຕໍ່ສູ້, ແຕ່ພວກເຂົາຍິ່ງຂົ່ມຂູ່ຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່າໃດ ຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຍິ່ງເພີ່ມຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.…ພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍສັກສີ ແລະ ຊື່ສຽງຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ, ຍັງເຫຼືອພຽງສິ່ງດຽວ ຄືຮ່າງກາຍອັນບໍ່ມີຄ່າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ໃຫ້ພວກເຂົາເອົາໄປເທາະ ພວກເຂົາຈະພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າສັ້ນລົງບໍ່ພໍເທົ່າໃດຊົ່ວໂມງ. ແຕ່ຈິດວິນຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ ພວກເຂົາເອົາໄປບໍ່ໄດ້. ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາທີ່ຈະປະກາດພຣະຄຳຂອງພຣະຄຣິສໃຫ້ແກ່ໂລກ ຕ້ອງພ້ອມຕາຍຢູ່ທຸກເວລາ.”²⁰ {GC 134.3}

ຂ່າວທີ່ລູເທີເດີນທາງມາເຖິງເມືອງອອກເບີກນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ທູດຂອງສັນຕະປາປາມີຄວາມພໍໃຈຫຼາຍ. ເບິ່ງຄືວ່າ, ຄົນນອກຮີດທີ່ປັ່ນປ່ວນປະຊາຊົນ ແລະ ຍຸຍົງໃຫ້ຄົນທັງໂລກວຸ້ນວາຍນັ້ນໄດ້ຕົກຢູ່ໃນມືຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມແລ້ວ; ທູດຂອງສັນຕະປາປາກໍຕັ້ງໃຈວ່າຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ເພິ່ນໜີລອດໄປໄດ້. ລູເທີບໍ່ມີໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພ ແລະ ໝູ່ເພື່ອນຂອງເພິ່ນກໍໄດ້ເຕືອນບໍ່ໃຫ້ເພິ່ນໄປພົບທູດຂອງສັນຕະປາປາໂດຍບໍ່ມີໃບຮັບຮອງນີ້. ພວກເຂົາຈຶ່ງອາສາໄປຂໍຈາກຈັກກະພັດ. ທູດຂອງສັນຕະປາປາຕັ້ງໃຈຈະບັງຄັບໃຫ້ລູເທີປະຕິເສດຄຳສອນຂອງຕົນຖ້າເປັນໄປໄດ້ ຫຼື ຖ້າບໍ່ສຳເລັດກໍຈະສົ່ງເພິ່ນໄປນະຄອນໂຣມ ເພື່ອຮັບຊະຕາກຳດຽວກັນກັບຮັສ ແລະ ເຈໂຣມ. ດັ່ງນັ້ນ, ທູດຂອງສັນຕະປາປາຈຶ່ງສົ່ງຄົນໄປຊັກຊວນລູເທີໃຫ້ມາພົບໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພ ພຽງແຕ່ໃຫ້ລູເທີໄວ້ວາງໃຈໃນຄວາມເມດຕາຂອງເພິ່ນເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ລູເທີປະຕິເສດຢ່າງເດັດຂາດ ແລະ ບໍ່ຍອມໄປປາກົດຕົວຕໍ່ໜ້າທູດຂອງສັນຕະປາປາ ຈົນກວ່າຈະໄດ້ຮັບເອກະສານຢືນຢັນການຄຸ້ມຄອງຈາກຈັກກະພັດເສຍກ່ອນ. {GC 135.1}

ພວກຄົນເຄັ່ງໃນລະບອບສັນຕະປາປາໄດ້ວາງອຸບາຍເອົາຊະນະລູເທີ ດ້ວຍການສະແດງທ່າທີອ່ອນໂຍນ. ທູດຂອງສັນຕະປາປາສະແດງອອກເໝືອນເປັນມິດທີ່ດີໃນເວລາພົບລູເທີ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເພິ່ນຍອມຮັບອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະ ຍອມຈຳນົນໃນທຸກປະເດັນໂດຍບໍ່ມີການໂຕ້ແຍ້ງ ຫຼື ການຕັ້ງຄຳຖາມໃດໆ. ແຕ່ເພິ່ນປະເມີນອຸປະນິໄສຂອງລູເທີຜິດໄປ. ລູເທີຕອບໂດຍສະແດງຄວາມນັບຖືຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ, ຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະຮູ້ຄວາມຈິງ, ຄວາມພ້ອມທີ່ຈະຊີ້ແຈງຂໍ້ຂ້ອງໃຈຕໍ່ຄຳສອນຂອງເພິ່ນ ແລະ ຄວາມຍິນດີທີ່ຈະໃຫ້ມະຫາວິທະຍາໄລຊັ້ນນຳບາງແຫ່ງພິຈາລະນາຄຳສອນຂອງເພິ່ນ. ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ ລູເທີຄັດຄ້ານການທີ່ພຣະຄາດີນັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເພິ່ນຖອນຄຳສອນ ໂດຍບໍ່ໄດ້ພິສູດວ່າຄຳສອນນັ້ນຜິດ. {GC 135.2}

ຝ່າຍທູດຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ພຽງແຕ່ຕອບວ່າ: “ຈົ່ງຖອນຄຳຂອງເຈົ້າ, ຈົ່ງຖອນຄຳສອນຂອງເຈົ້າສາ!” ລູເທີສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າມີຂໍ້ພຣະຄຳພີຮອງຮັບຈຸດຢືນຂອງຕົນ ແລະ ຢືນຢັນຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າ ເພິ່ນບໍ່ສາມາດປະຕິເສດຄວາມຈິງໄດ້. ທູດຂອງສັນຕະປາປາບໍ່ສາມາດຕອບຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຂອງລູເທີໄດ້ ຈຶ່ງໂຈມຕີເພິ່ນດ້ວຍການຕຳໜິ, ການເຍາະເຍີ້ຍ ແລະ ຄຳປະຈົບປະແຈງ, ພ້ອມທັງອ້າງຄຳສອນທີ່ສືບທອດກັນມາ ແລະ ຖ້ອຍຄຳຂອງຄຣິສຕຽນໃນສະຕະວັດຕົ້ນໆ ໂດຍບໍ່ເປີດໂອກາດໃຫ້ລູເທີໄດ້ເວົ້າເລີຍ. ເມື່ອເຫັນວ່າການປະຊຸມທີ່ດຳເນີນໄປແບບນີ້ຈະບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງ, ລູເທີຈຶ່ງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດແບບບໍ່ເຕັມໃຈ ໃຫ້ມີການສະເໜີຄຳຕອບເປັນລາຍລັກອັກສອນ. {GC 136.1}

ລູເທີຂຽນເຖິງເພື່ອນຄົນໜຶ່ງວ່າ: “ການຕອບດ້ວຍການຂຽນມີປະໂຫຍດສອງຢ່າງສຳລັບຄົນທີ່ຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ, 1) ສາມາດສົ່ງຄຳຕອບທີ່ຂຽນໄວ້ນັ້ນໃຫ້ຄົນອື່ນພິຈາລະນາ, ແລະ 2) ມີໂອກາດດີກວ່າທີ່ຈະຈູງໃຈໂດຍອາໄສຄວາມຢ້ານກົວທີ່ພວກເຂົາມີຢູ່ແລ້ວ ຫຼື ອາດເຂົ້າເຖິງຈິດສຳນຶກຂອງຜູ້ປົກຄອງທີ່ຫຍິ່ງຈອງຫອງ ແລະ ເວົ້າຈາໂອ້ອວດ ເຊິ່ງຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນເພິ່ນກໍຈະໃຊ້ຖ້ອຍຄຳອັນອວດດີນັ້ນມາຂົ່ມຂູ່.”²¹ {GC 136.2}

ຕໍ່ມາເມື່ອພົບກັນອີກ ລູເທີໄດ້ຊີ້ແຈງຈຸດຢືນຂອງເພິ່ນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ, ກະທັດຮັດ ແລະ ມີນ້ຳໜັກ ໂດຍອ້າງອີງຂໍ້ພຣະຄຳພີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍມາເປັນຫຼັກຖານ. ຫຼັງຈາກອ່ານເອກະສານນັ້ນດັງໆໃຫ້ຄົນໃນສະພາຟັງແລ້ວ ລູເທີກໍມອບໃຫ້ພຣະຄາດີນັນ. ແຕ່ພຣະຄາດີນັນກັບສະແດງຄວາມດູໝິ່ນດ້ວຍການໂຍນເອກະສານຖິ້ມ ແລະ ປະກາດວ່າເປັນແຕ່ຖ້ອຍຄຳທີ່ໄຮ້ສາລະ ແລະ ຂໍ້ອ້າງອີງທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ເມື່ອເຫັນດັ່ງນັ້ນ ລູເທີຮູ້ສຶກເດືອດດານຂຶ້ນມາ ຈຶ່ງຫັນໄປໃຊ້ອາວຸດຂອງຝ່າຍກົງກັນຂ້າມ ຄືທຳນຽມ ແລະ ຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກ ເພື່ອຫັກລ້າງຈຸດຢືນຂອງພຣະຄາດີນັນຜູ້ຈອງຫອງນັ້ນຈົນຮາບຄາບ. {GC 136.3}

ເມື່ອພຣະຄາດີນັນເຫັນວ່າຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຂອງລູເທີມີເຫດຜົນທີ່ບໍ່ສາມາດຕອບໂຕ້ໄດ້, ເພິ່ນຄວບຄຸມຕົວເອງບໍ່ຢູ່ ຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍວ່າ: “ເຈົ້າຈົ່ງຖອນຄຳສອນເສຍ! ຖ້າບໍ່ຖອນ ຂ້ອຍຈະສົ່ງເຈົ້າໄປນະຄອນໂຣມ ເພື່ອປາກົດຕົວຕໍ່ໜ້າຜູ້ພິພາກສາທີ່ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ພິຈາລະນາຄະດີຂອງເຈົ້າ. ຂ້ອຍຈະຕັດເຈົ້າອອກຈາກການເປັນສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກ ພ້ອມທັງພັກພວກຂອງເຈົ້າ ແລະ ທຸກຄົນທີ່ຈະສະໜັບສະໜູນເຈົ້າ ແລະ ຈະຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ.” ສຸດທ້າຍເພິ່ນກໍປະກາດດ້ວຍນ້ຳສຽງຈອງຫອງ ແລະ ໂກດຮ້າຍວ່າ: “ຖອນຄຳສອນເສຍ ຫຼື ຢ່າກັບມາອີກ.”²² {GC 136.4}

ລູເທີພ້ອມດ້ວຍໝູ່ເພື່ອນຈຶ່ງຍ່າງອອກຈາກທີ່ນັ້ນທັນທີ ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ຈະບໍ່ມີການຖອນຄຳສອນແຕ່ຢ່າງໃດ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຄາດີນັນຕັ້ງໃຈໄວ້; ເພິ່ນຫຼົງຄິດວ່າຈະສາມາດໃຊ້ການຂົ່ມຂູ່ບັງຄັບໃຫ້ລູເທີຍອມຈຳນົນ. ບັດນີ້ເຫຼືອແຕ່ພວກທີ່ສະໜັບສະໜູນຕົນ, ເພິ່ນຈຶ່ງເບິ່ງໜ້າພວກເຂົາສະຫຼັບໄປມາດ້ວຍຄວາມອັບອາຍທີ່ສຸດທີ່ແຜນການລົ້ມເຫຼວຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດ. {GC 137.1}

ຄວາມພະຍາຍາມຂອງລູເທີໃນຄັ້ງນີ້ເກີດຜົນດີຫຼາຍຢ່າງ. ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ມີໂອກາດປຽບທຽບຄົນທັງສອງ ແລະ ຕັດສິນດ້ວຍຕົນເອງເຖິງສະພາບຈິດວິນຍານ ພ້ອມທັງນ້ຳໜັກ ແລະ ຄວາມຈິງຂອງຫຼັກຄຳສອນຂອງແຕ່ລະຝ່າຍ. ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນປາກົດຢ່າງຊັດເຈນ! ນັກປະຕິຮູບເປັນຄົນລຽບງ່າຍ, ຖ່ອມຕົວ, ໜັກແໜ້ນໝັ້ນຄົງ ແລະ ຢືນຢັດດ້ວຍກຳລັງຈາກພຣະເຈົ້າ ເພາະມີຄວາມຈິງຢູ່ຝ່າຍຕົນ; ສ່ວນຜູ້ຕາງໜ້າສັນຕະປາປາເປັນຄົນຫຍິ່ງຈອງຫອງ, ຫຼົງຕົວເອງ, ມັກຂົ່ມເຫັງຜູ້ອື່ນ ແລະ ບໍ່ມີເຫດຜົນ. ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ມີຂໍ້ພິສູດຈາກພຣະຄຳພີແມ່ນແຕ່ຂໍ້ດຽວ ເພິ່ນກໍຍັງຮ້ອງຢ່າງດຸເດືອດວ່າ: “ຈົ່ງຖອນຄຳສອນຄືນ ຫຼື ຈະຖືກສົ່ງໄປຮັບໂທດທີ່ນະຄອນໂຣມ!” {GC 137.2}

ການຫຼົບໜີຂອງລູເທີ

ເຖິງແມ່ນວ່າລູເທີມີໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພ ແຕ່ພວກເຄັ່ງໃນລະບອບສັນຕະປາປາວາງແຜນທີ່ຈະຈັບເພິ່ນເຂົ້າຄຸກ. ໝູ່ເພື່ອນຂອງເພິ່ນເຫັນວ່າການຢູ່ຕໍ່ໄປບໍ່ມີປະໂຫຍດ ຈຶ່ງຊັກຊວນໃຫ້ເພິ່ນຟ້າວກັບເມືອງວິດເທັນເບີກດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດຮູ້ເຈດຕະນາຂອງເພິ່ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ລູເທີຈຶ່ງອອກໄປຈາກເມືອງ ອອກເບີກ ກ່ອນແຈ້ງ ໂດຍຂີ່ມ້າໄປກັບຜູ້ນຳທາງພຽງຄົນດຽວທີ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ຝ່າຍປົກຄອງຈັດຫາມາໃຫ້. ດ້ວຍຄວາມວິຕົກກັງວົນຫຼາຍຢ່າງ ເພິ່ນໄດ້ລັກລອບເດີນທາງຜ່ານຖະໜົນທີ່ມືດມິດ ແລະ ງຽບສະຫງັດຂອງເມືອງ. ສັດຕູທີ່ໂຫດຮ້າຍກຳລັງວາງແຜນ ແລະ ຄອຍຈ້ອງທຳລາຍເພິ່ນ. ເພິ່ນຈະຫຼົບໜີກັບດັກທີ່ພວກເຂົາວາງໄວ້ໄດ້ບໍ? ນັ້ນເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກໃຈ ແລະ ການອະທິຖານຢ່າງຮ້ອນຮົນ. ພໍໄປເຖິງປະຕູນ້ອຍໃນກຳແພງເມືອງ ມີຄົນເປີດປະຕູໃຫ້, ເພິ່ນກັບຜູ້ນຳທາງຈຶ່ງຜ່ານໄປໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກ. ເມື່ອອອກມາຢູ່ນອກກຳແພງຢ່າງປອດໄພ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຟ້າວໜີໄປ. ກ່ອນທີ່ທູດຂອງສັນຕະປາປາຈະຮູ້ວ່າລູເທີໄດ້ຫຼົບໜີ, ເພິ່ນກໍໄດ້ພົ້ນຈາກເງື້ອມມືຂອງຜູ້ຂົ່ມເຫັງໄປແລ້ວ; ຊາຕານ ແລະ ສະໝຸນຂອງມັນຈຶ່ງພ່າຍແພ້. ຄົນທີ່ຝ່າຍຊາຕານຄິດວ່າຢູ່ໃນກຳມືນັ້ນໄດ້ຫາຍໄປເໝືອນນົກທີ່ຫຼຸດພົ້ນຈາກແຮ້ວຂອງນາຍພານ. {GC 137.3}

ເມື່ອໄດ້ຮັບຂ່າວການໜີລອດຂອງລູເທີ ທູດຂອງສັນຕະປາປາກໍຕົກຕະລຶງ ແລະ ໂກດຮ້າຍຫຼາຍທີ່ສຸດ. ເພິ່ນເຄີຍຫວັງວ່າຈະໄດ້ຮັບກຽດຢ່າງສູງຈາກການສະແດງປັນຍາ ແລະ ຄວາມເດັດດ່ຽວໃນການຈັດການກັບຜູ້ສ້າງຄວາມວຸ້ນວາຍໃນຄຣິສຕະຈັກຜູ້ນີ້ ແຕ່ກໍຕ້ອງຜິດຫວັງ. ເພິ່ນຈຶ່ງລະບາຍຄວາມຄຽດແຄ້ນໃນຈົດໝາຍເຖິງທ່ານເຟຣເດີຣິກ (Frederick) ເຈົ້າແຂວງແຊັກຊັນນີ (Saxony), ໂດຍກ່າວປະນາມລູເທີຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທ່ານເຟຣເດີຣິກສົ່ງຕົວນັກປະຕິຮູບໄປນະຄອນໂຣມ ຫຼື ຂັບໄລ່ເພິ່ນອອກຈາກແຂວງແຊັກຊັນນີ. {GC 138.1}

ລູເທີປົກປ້ອງຕົວເອງດ້ວຍການຂໍໃຫ້ທູດຂອງສັນຕະປາປາ ຫຼື ສັນຕະປາປາເອງໃຊ້ພຣະຄຳພີຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຜິດຂອງເພິ່ນ. ລູເທີສາບານຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າຈະປະຖິ້ມຄຳສອນຂອງຕົນ ຖ້າພິສູດໄດ້ວ່າຂັດກັບພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ນອກຈາກນັ້ນ, ເພິ່ນຍັງຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ ທີ່ຊົງນັບວ່າເພິ່ນຄູ່ຄວນທີ່ຈະທົນທຸກເພື່ອພາລະກິດອັນສັກສິດເຊັ່ນນີ້. {GC 138.2}

ເຈົ້າແຂວງຄຸ້ມຄອງ

ເຖິງຕອນນີ້ ເຈົ້າແຂວງຍັງບໍ່ຄ່ອຍມີຄວາມຮູ້ໃນເລື່ອງຄຳສອນຂອງຝ່າຍປະຕິຮູບສາສະໜາ, ແຕ່ເພິ່ນປະທັບໃຈກັບຖ້ອຍຄຳຂອງລູເທີທີ່ຈິງໃຈ, ມີພະລັງ ແລະ ເຂົ້າໃຈງ່າຍ. ຕາບໃດທີ່ບໍ່ມີການພິສູດວ່າລູເທີມີຄວາມຜິດ ທ່ານເຟຣເດີຣິກຕັດສິນໃຈທີ່ຈະປົກປ້ອງເພິ່ນ. ເຈົ້າແຂວງຂຽນຕອບການຮຽກຮ້ອງຂອງທູດສັນຕະປາປາວ່າ: “ເນື່ອງຈາກ ດຣ. ມາຕິນໄດ້ລາຍງານຕົວຕໍ່ໜ້າທ່ານທີ່ເມືອງອອກເບີກແລ້ວ, ທ່ານກໍໜ້າຈະພໍໃຈ. ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຄາດຄິດເລີຍວ່າ ທ່ານຈະພະຍາຍາມໃຫ້ເພິ່ນຖອນຄຳສອນໂດຍບໍ່ມີການພິສູດວ່າເພິ່ນສອນຜິດ. ບໍ່ມີນັກວິຊາການຄົນໃດໃນແຂວງຂອງພວກເຮົາທີ່ລາຍງານໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງວ່າ ຄຳສອນຂອງມາຕິນໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າ, ຜິດຕໍ່ຫຼັກການຄຣິສຕຽນ ຫຼື ວ່ານອກຮີດ.” ນອກຈາກນັ້ນ, ເຈົ້າແຂວງຍັງປະຕິເສດທີ່ຈະສົ່ງລູເທີໄປນະຄອນໂຣມ ຫຼື ຂັບໄລ່ເພິ່ນອອກຈາກດິນແດນການປົກຄອງຂອງເພິ່ນ.²³ {GC 138.3}

ເຈົ້າແຂວງເຫັນວ່າການປະພຶດທາງສິນທຳໄດ້ເສື່ອມເສຍລົງໃນສັງຄົມທົ່ວໄປ ແລະ ຕ້ອງມີການປະຕິຮູບຄັ້ງໃຫຍ່. ມາດຕະການທີ່ຊັບຊ້ອນ ແລະ ສິ້ນເປືອງເພື່ອຄວບຄຸມ ແລະ ລົງໂທດອາດຊະຍາກຳຄົງບໍ່ຈຳເປັນ ຖ້າຫາກວ່າຄົນພຽງແຕ່ຍອມຮັບ ແລະ ເຊື່ອຟັງຂໍ້ກຳນົດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ການຊີ້ນຳຂອງຈິດສຳນຶກທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງແລ້ວ. ເພິ່ນເຫັນວ່າລູເທີກຳລັງເຮັດວຽກເພື່ອໃຫ້ບັນລຸຈຸດປະສົງນີ້ ເຈົ້າແຂວງຈຶ່ງມີໃຈຊື່ນບານທີ່ເຫັນກະແສຄວາມດີເລີ່ມປາກົດໃນຄຣິສຕະຈັກ. {GC 138.4}

ນອກຈາກນັ້ນ, ເຈົ້າແຂວງເຫັນວ່າ ລູເທີປະສົບຜົນສຳເລັດຢ່າງໂດດເດັ່ນໃນຖານະສາດສະດາຈານປະຈຳມະຫາວິທະຍາໄລ. ເຖິງແມ່ນເວລາຈະຜ່ານໄປພຽງປີດຽວຕັ້ງແຕ່ນັກປະຕິຮູບຜູ້ນີ້ໄດ້ຕິດປ້າຍຄຳປະທ້ວງທີ່ປະຕູໂບດໃນຜາສາດຫີນ, ແຕ່ຈຳນວນຄົນທີ່ມາສະແຫວງບຸນທີ່ໂບດໃນເທດສະການບັນດານັກບຸນໃນປີນີ້ຫຼຸດລົງຫຼາຍ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຂາດຄົນນະມັດສະການ ແລະ ເງິນຖວາຍບໍ່ຫຼາຍເໝືອນແຕ່ກ່ອນ ແຕ່ມີຄົນກຸ່ມໃໝ່ມາແທນທີ່. ປີນີ້ຄົນທີ່ພາກັນມາທີ່ເມືອງວິດເທັນເບີກ ບໍ່ແມ່ນພວກນັກສະແຫວງບຸນທີ່ຕ້ອງການຊົມເບິ່ງວັດຖຸສັກສິດ ແຕ່ເປັນນັກສຶກສາທີ່ມາຮ່ຳຮຽນ. ງານຂຽນຂອງລູເທີໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນໃນທຸກແຫ່ງຫົນສົນໃຈໃນພຣະຄຳພີຢ່າງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍເປັນມາກ່ອນ, ຈຶ່ງມີນັກສຶກສາພາກັນຫຼັ່ງໄຫຼມາທີ່ມະຫາວິທະຍາໄລ ບໍ່ພຽງແຕ່ຈາກທຸກພາກຂອງເຢຍລະມັນ ແຕ່ຈາກດິນແດນອື່ນດ້ວຍ. ເມື່ອພວກຊາວໜຸ່ມເດີນທາງມາເຫັນເມືອງວິດເທັນເບີກເປັນຄັ້ງທຳອິດກໍຈະ “ຊູມືຂຶ້ນສູ່ຟ້າສະຫວັນ ແລະ ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າທີ່ໃຫ້ແສງແຫ່ງຄວາມຈິງສ່ອງອອກມາຈາກເມືອງນີ້ ເໝືອນດັ່ງເມືອງຊີໂອນໃນສະໄໝບູຮານ ທີ່ເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງອອກໄປຍັງປະເທດທີ່ຫ່າງໄກທີ່ສຸດ.”²⁴ {GC 139.1}

ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ກະຈ່າງຂຶ້ນ

ໃນເວລານັ້ນລູເທີຍັງຕິດພັນກັບຄວາມເຊື່ອຜິດໆບາງຢ່າງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ແຕ່ເມື່ອເພິ່ນສຶກສາປຽບທຽບພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າກັບຄຳສັ່ງ ແລະ ທຳມະນູນຂອງສັນຕະປາປາ, ເພິ່ນຮູ້ສຶກປະຫຼາດໃຈຫຼາຍ. ເພິ່ນຂຽນວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງອ່ານຄຳສັ່ງທັງຫຼາຍຂອງສັນຕະປາປາໃນສະໄໝຕ່າງໆ; ແລະ…ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແນ່ໃຈວ່າສັນຕະປາປາເປັນຜູ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິສເອງ (Antichrist) ຫຼື ເປັນທູດຂອງຜູ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິສ, ເພາະໃນເອກະສານເຫຼົ່ານັ້ນມີການໝິ່ນປະໝາດ ແລະ ບິດເບືອນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິສຢ່າງຮ້າຍແຮງ ເໝືອນກັບເອົາພຣະອົງໄປຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ.”²⁵ ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນຂະນະນັ້ນລູເທີຍັງສະໜັບສະໜູນຄຣິສຕະຈັກໂຣມຢູ່ ແລະ ບໍ່ເຄີຍຄິດວ່າຈະແຍກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ. {GC 139.2}

ບົດຂຽນ ແລະ ຄຳສອນຂອງລູເທີໄດ້ແຜ່ໄປທົ່ວທຸກປະເທດໃນເອີຣົບ. ຂະບວນການນີ້ໄດ້ຂະຫຍາຍໄປເຖິງສວິສເຊີແລນ ແລະ ຮໍແລນ. ມີການນຳບົດຂຽນຂອງເພິ່ນເຂົ້າໄປເຖິງປະເທດຝຣັ່ງ ແລະ ແອັດສະປາຍ (Spain). ຢູ່ອັງກິດ ປະຊາຊົນຮັບເອົາຄຳສອນຂອງເພິ່ນເໝືອນດັ່ງພຣະທຳແຫ່ງຊີວິດ. ຄວາມຈິງໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປເຖິງປະເທດແບນຊິກ (Belgium) ແລະ ອີຕາລີເຊັ່ນກັນ. ມີຄົນນັບພັນນັບໝື່ນທີ່ເຄີຍຕົກຢູ່ໃນຄວາມມຶນງົງທາງຈິດວິນຍານເໝືອນຄົນຕາຍ ກໍໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນມາສູ່ຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ ແລະ ຄວາມຫວັງໃນຊີວິດທີ່ດຳລົງຢູ່ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ. {GC 139.3}

ການໂຈມຕີຂອງລູເທີເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກໂຣມຄຽດແຄ້ນເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ, ຈົນພວກຜູ້ຄັດຄ້ານທີ່ຄັ່ງໄຄ້ບາງຄົນ, ລວມທັງສາດສະດາຈານໃນມະຫາວິທະຍາໄລກາໂຕລິກ ໄດ້ປະກາດວ່າຜູ້ທີ່ຂ້າບາດຫຼວງຜູ້ກະບົດຄົນນີ້ຈະບໍ່ຖືວ່າມີບາບ. ມື້ໜຶ່ງມີຊາຍແປກໜ້າຄົນໜຶ່ງທີ່ເຊື່ອງປືນໄວ້ໃຕ້ເສື້ອຄຸມໄດ້ເຂົ້າມາຫາລູເທີ ແລ້ວຖາມວ່າເປັນຫຍັງເພິ່ນຈຶ່ງຍ່າງມາລຳພັງ. ລູເທີຕອບວ່າ: “ຂ້ອຍຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງເປັນກຳລັງ ແລະ ເປັນໂລ້ປ້ອງກັນຂອງຂ້ອຍ. ມະນຸດຈະເຮັດສິ່ງໃດແກ່ຂ້ອຍໄດ້?”²⁶ ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຕອບຂອງລູເທີ ຊາຍຜູ້ນັ້ນກໍໜ້າຊີດດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ແລ້ວຟ້າວແລ່ນໜີໄປຄືກັບວ່າກຳລັງປົບໜີຈາກທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ. {GC 140.1}

ໃນຂະນະທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມມຸ່ງໝັ້ນທີ່ຈະທຳລາຍລູເທີ, ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຜູ້ປົກປ້ອງເພິ່ນ. ຄຳສອນຂອງເພິ່ນໄດ້ແຜ່ກະຈາຍໄປທົ່ວທຸກບ່ອນ, “ທັງໃນກະຕູບນ້ອຍ ແລະ ສຳນັກນັກບວດ,…ໃນຕຳນັກຂອງຂຸນນາງ, ໃນມະຫາວິທະຍາໄລ ແລະ ໃນພຣະຣາຊວັງຂອງກະສັດ.” ມີຂຸນນາງຫຼາຍຄົນໄດ້ພາກັນອອກມາສະໜັບສະໜູນວຽກງານຂອງເພິ່ນຢ່າງເປີດເຜີຍ.²⁷ {GC 140.2}

ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ, ລູເທີໄດ້ອ່ານງານຂຽນຂອງຮັສ ແລະ ພົບວ່າຫຼັກຄວາມຈິງອັນສຳຄັນເລື່ອງຄວາມຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອທີ່ຕົນພະຍາຍາມຮັກສາ ແລະ ສັ່ງສອນນັ້ນ ແມ່ນເລື່ອງດຽວກັນກັບທີ່ຮັສ ນັກປະຕິຮູບຊາວໂບຮີເມຍ ເຄີຍຢຶດຖືມາກ່ອນ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ພວກເຮົາທຸກຄົນຮວມທັງໂປໂລ, ອໍກັສຕິນ (Augustine) ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າເອງໄດ້ເປັນພວກດຽວກັບຮັສໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ!” ແລ້ວກໍກ່າວຕື່ມວ່າ: “ພຣະເຈົ້າຈະຊົງພິພາກສາໂລກແນ່ນອນ ເພາະຫຼັກຄວາມຈິງຖືກປະກາດໃນສະຕະວັດທີ່ແລ້ວ ແຕ່ຊາວໂລກໄດ້ເຜົາມັນຖິ້ມ!”²⁸ {GC 140.3}

ວິກິດຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບ

ໃນການຮ້ອງຂໍຕໍ່ຈັກກະພັດ ແລະ ພວກຂຸນນາງຊາວເຢຍລະມັນໃຫ້ສະໜັບສະໜູນການປະຕິຮູບຄຣິສຕະສາສະໜາ, ລູເທີໄດ້ຂຽນກ່ຽວກັບສັນຕະປາປາວ່າ: “ເປັນທີ່ໜ້າຕົກໃຈທີ່ຈະເຫັນຜູ້ທີ່ອວດອ້າງວ່າເປັນຜູ້ແທນຂອງພຣະຄຣິສ ສະແດງຄວາມຫຼູຫຼາທີ່ບໍ່ມີຈັກກະພັດອົງໃດທຽບເທົ່າ. ນີ້ບໍ່ຄ້າຍຄືພຣະເຢຊູຜູ້ທຸກຍາກ ຫຼື ເປໂຕຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍເລີຍ. ຄົນມັກອ້າງວ່າສັນຕະປາປາເປັນເຈົ້າຊີວິດປົກຄອງໂລກ! ສັນຕະປາປາອວດອ້າງວ່າເພິ່ນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິສ ແຕ່ພຣະຄຣິສຜູ້ທີ່ເພິ່ນອວດອ້າງນັ້ນຊົງກ່າວວ່າ: ‘ອານາຈັກຂອງເຮົາບໍ່ເປັນຂອງໂລກນີ້.’ (ໂຢຮັນ 18:36). ແລ້ວຈະເປັນໄປໄດ້ຈັ່ງໃດທີ່ຂອບເຂດອຳນາດຂອງຕົວແທນຈະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າເຈົ້ານາຍຂອງຕົນ?”²⁹ {GC 140.4}

ກ່ຽວກັບມະຫາວິທະຍາໄລທັງຫຼາຍ ລູເທີໄດ້ຂຽນດັ່ງນີ້: “ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າ ມະຫາວິທະຍາໄລທັງຫຼາຍຈະກາຍເປັນປະຕູໃຫຍ່ທີ່ນຳໄປສູ່ນະຣົກ ເວັ້ນເສຍແຕ່ພວກເຂົາຈະທຸ້ມເທໃນການອະທິບາຍພຣະຄຳພີ ແລະ ຈາລຶກພຣະຄຳໄວ້ໃນຈິດໃຈຂອງຊາວໜຸ່ມ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແນະນຳໃຫ້ຜູ້ໃດສົ່ງລູກໄປບ່ອນທີ່ພຣະຄຳພີບໍ່ໄດ້ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ສຸດ. ທຸກສະຖາບັນທີ່ບໍ່ໄດ້ຈົດຈໍ່ກັບພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຈະຕ້ອງເສື່ອມໂຊມລົງໃນທີ່ສຸດ.”³⁰ {GC 140.5}

ຄຳຮຽກຮ້ອງນີ້ໄດ້ແຜ່ກະຈາຍໄປທົ່ວປະເທດເຢຍລະມັນຢ່າງໄວວາ ແລະ ເປັນອິດທິພົນທີ່ມີພະລັງຕໍ່ປະຊາຊົນ. ທົ່ວທັງປະເທດຖືກປຸກລະດົມ ແລະ ຜູ້ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍໄດ້ລຸກຂຶ້ນມາສະໜັບສະໜູນຂະບວນການປະຕິຮູບ. ບັນດາຜູ້ຕໍ່ຕ້ານລູເທີທີ່ມີໃຈຢາກແກ້ແຄ້ນຢ່າງແຮງກ້າ ໄດ້ກົດດັນໃຫ້ສັນຕະປາປາດຳເນີນການຢ່າງເດັດຂາດຕໍ່ເພິ່ນ. ມີຄຳສັ່ງອອກມາໃຫ້ປະນາມຄຳສອນຂອງເພິ່ນໂດຍທັນທີ. ສັນຕະປາປາໃຫ້ເວລາ 60 ວັນສຳລັບລູເທີກັບຜູ້ຕິດຕາມເພິ່ນ ຫາກພວກເຂົາບໍ່ຍອມປະຕິເສດຄວາມເຊື່ອພາຍໃນເວລາກຳນົດ ທຸກຄົນກໍຈະຖືກຕັດອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ. {GC 141.1}

ຄາວນັ້ນເປັນວິກິດການອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດສຳລັບຂະບວນການປະຕິຮູບ. ເປັນເວລາຫຼາຍສະຕະວັດມາແລ້ວ ທີ່ຄຳສັ່ງຕັດຊື່ຄົນອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ເຮັດໃຫ້ບັນດາກະສັດຜູ້ຊົງອຳນາດສະທ້ານຢ້ານກົວ ແລະ ນຳຄວາມທຸກລຳບາກພ້ອມກັບຄວາມພິນາດມາສູ່ອານາຈັກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຫຼາຍແຫ່ງ. ຜູ້ທີ່ຖືກຕັດຊື່ອອກນັ້ນ ມັກຖືກຄົນທັງປວງຫວາດກົວ. ພວກເຂົາຖືກຕັດຂາດຈາກການຕິດຕໍ່ພົວພັນກັບຄົນອື່ນ ແລະ ຖືກປະຕິບັດເໝືອນເປັນອາດຊະຍາກອນທີ່ຕ້ອງຖືກໄລ່ລ່າທຳລາຍ. ລູເທີຮູ້ດີເຖິງພະຍຸທີ່ກຳລັງຈະໂຫມກະໜໍ່າໃສ່ຕົນ ແຕ່ເພິ່ນຢືນຢັດໝັ້ນຄົງດ້ວຍຄວາມໄວ້ວາງໃຈວ່າພຣະຄຣິສຈະຊົງຄ້ຳຊູ ແລະ ປົກປ້ອງເພິ່ນ. ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມກ້າຫານແບບຜູ້ພ້ອມຕາຍເພື່ອຄວາມເຊື່ອ ເພິ່ນຂຽນວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນ ແລະ ກໍບໍ່ສົນໃຈດ້ວຍ;…ມັນຈະກະທົບຢ່າງໃດກໍຂໍໃຫ້ມັນກະທົບໂລດ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຢ້ານ ເພາະວ່າແມ່ນແຕ່ໃບໄມ້ອັນໜຶ່ງກໍບໍ່ໄດ້ຫຼົ່ນລົງມາຈາກຕົ້ນ ນອກຈາກເປັນນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະບິດາ. ພຣະອົງຈະຍິ່ງເບິ່ງແຍງເອົາໃຈໃສ່ພວກເຮົາພຽງໃດ! ການຕາຍເພື່ອພຣະທຳເປັນເລື່ອງເລັກນ້ອຍ ເພາະພຣະທຳນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນມະນຸດ ແລະ ຊົງປະສົບກັບຄວາມຕາຍດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ຖ້າພວກເຮົາຕາຍກັບພຣະອົງ ເຮົາກໍຈະມີຊີວິດຢູ່ກັບພຣະອົງ, ເຮົາຈະຜ່ານປະສົບການທີ່ພຣະອົງຊົງຜ່ານກ່ອນໜ້າເຮົາ ແລະ ຈະຢູ່ກັບພຣະອົງຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ.”³¹ {GC 141.2}

ເມື່ອຄຳສັ່ງຂອງສັນຕະປາປາມາເຖິງລູເທີ ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າດູໝິ່ນ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານຄຳສັ່ງນີ້ ເພາະມັນເປັນການໝິ່ນປະໝາດ ແລະ ບໍ່ເປັນຄວາມຈິງ;…ມັນໄດ້ກ່າວໂທດອົງພຣະຄຣິສ.…ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີທີ່ໄດ້ທົນທຸກເພື່ອພາລະກິດອັນປະເສີດທີ່ສຸດນີ້. ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກໂລ່ງໃຈຫຼາຍຂຶ້ນ ເພາະໃນທີ່ສຸດຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າສັນຕະປາປາແມ່ນຜູ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິສ ແລະ ບັນລັງຂອງເພິ່ນແມ່ນບັນລັງຂອງຊາຕານເອງ.”³² {GC 141.3}

ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄຳສັ່ງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມສົ່ງຜົນກະທົບບໍ່ຫຼາຍກໍໜ້ອຍ ເພາະມີອາວຸດທີ່ມີສັກກະຍະພາບໃນການບັງຄັບຄົນໃຫ້ຍອມຈຳນົນ ກໍຄື ການຂັງຄຸກ, ການທໍລະມານ ແລະ ຄົມດາບ. ຜູ້ອ່ອນແອ ແລະ ຜູ້ງົມງວາຍພາກັນຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ຄຳສັ່ງຂອງສັນຕະປາປາ. ເຖິງວ່າຄົນສ່ວນຫຼາຍເຫັນອົກເຫັນໃຈລູເທີກໍຕາມ, ແຕ່ມີຫຼາຍຄົນຮູ້ສຶກວ່າຊີວິດມີຄ່າເກີນກວ່າທີ່ຈະສ່ຽງເພື່ອການປະຕິຮູບ. ທຸກຢ່າງເບິ່ງຄືວ່າວຽກງານການປະຕິຮູບຂອງລູເທີກຳລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ. {GC 142.1}

ແຍກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມຢ່າງສົມບູນ

ແຕ່ລູເທີຍັງຄົງຢືນໝັ້ນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມອອກຄຳປະກາດສາບແຊ່ງໃຫ້ເພິ່ນຕົກນະຣົກຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ໃນຂະນະທີ່ຄົນທັງໂລກຈັບຕາເບິ່ງ, ທຸກຄົນຄາດວ່າເພິ່ນຈະຕ້ອງຈິບຫາຍຢ່າງແນ່ນອນ ຫຼື ຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ຍອມຈຳນົນ. ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ປະນາມຄຣິສຕະຈັກໂຣມຄືນດ້ວຍຄວາມເດັດດ່ຽວອັນແຮງກ້າ ແລະ ປະກາດຢ່າງເປີດເຜີຍວ່າ ຈະແຍກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມຕະຫຼອດໄປ. ລູເທີເອົາເອກະສານຕ່າງໆຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມມາເຜົາຖິ້ມຕໍ່ໜ້າຝູງຊົນທີ່ປະກອບດ້ວຍນັກສຶກສາ, ສາດສະດາຈານ ແລະ ປະຊາຊົນທຸກຊັ້ນຄົນ. ໃນເອກະສານເຫຼົ່ານັ້ນມີທັງຄຳປະກາດພິເສດ ແລະ ຄຳຕັດສິນຂອງສັນຕະປາປາ, ກົດລະບຽບຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ແລະ ບົດຄວາມທີ່ສະໜັບສະໜູນອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ສັດຕູຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຜົາໜັງສືຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖິ້ມ ເພື່ອທຳລາຍພາລະກິດການປະກາດຫຼັກຄວາມຈິງໃນສາຍຕາຂອງປະຊາຊົນ ແລະ ທຳລາຍຈິດວິນຍານຂອງພວກເຂົາ. ເພາະເຫດນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເອົາຄືນ ແລະ ເຜົາໜັງສືຂອງພວກເຂົາຖິ້ມເຊັ່ນກັນ. ນີ້ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການຕໍ່ສູ້ທີ່ສຳຄັນ. ກ່ອນໜ້ານີ້ຂ້າພະເຈົ້າພຽງແຕ່ຫຼິ້ນກັບສັນຕະປາປາ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມງານນີ້ດ້ວຍພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະອົງຈະຊົງກະທຳໃຫ້ສຳເລັດດ້ວຍຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງ ໂດຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີຂ້າພະເຈົ້າ.”³³ {GC 142.2}

ເມື່ອພວກສັດຕູເຍາະເຍີ້ຍຖາກຖາງວ່າພາລະກິດຂອງເພິ່ນອ່ອນແອ, ລູເທີຕອບວ່າ: “ໃຜຈະຮູ້ແນ່ວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເລືອກ ແລະ ຮຽກເອີ້ນຂ້າພະເຈົ້າ? ພວກເຂົາບໍ່ຢ້ານບໍວ່າ ໃນການດູຖູກຂ້າພະເຈົ້າ ພວກເຂົາກຳລັງດູຖູກພຣະເຈົ້າ? ໂມເຊຢູ່ຄົນດຽວເມື່ອນຳຄົນອິດສະຣາເອນອອກຈາກປະເທດເອຢິບ, ເອລີຢາຢືນຢູ່ຄົນດຽວໃນສະໄໝຂອງກະສັດອາຮາບ, ເອຊາຢາຢູ່ຄົນດຽວໃນເຢຣູຊາເລັມ, ເອເຊກຽນຢູ່ຄົນດຽວທີ່ບາບີໂລນ.…ພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍເລືອກມະຫາປະໂຣຫິດ ຫຼື ບຸກຄົນສຳຄັນມາເປັນຜູ້ເຜີຍພຣະທຳ, ແຕ່ສ່ວນຫຼາຍພຣະອົງຊົງເລືອກຜູ້ທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍ ແລະ ຖືກສັງຄົມໝິ່ນປະໝາດ, ຢ່າງກໍລະນີຂອງອາໂມດຜູ້ລ້ຽງແກະ. ໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຕ້ອງສ່ຽງຊີວິດເພື່ອຕັກເຕືອນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ທັງກະສັດ, ຂຸນນາງ, ປະໂຣຫິດ ແລະ ນັກປາດ.…ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ອວດອ້າງວ່າຕົນເປັນຜູ້ເຜີຍພຣະທຳ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າວ່າພວກເຂົາຄວນຢ້ານກົວຍ້ອນຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ຄົນດຽວ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາມີຫຼາຍຄົນ. ຂ້າພະເຈົ້າໝັ້ນໃຈວ່າພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບພວກເຂົາ.”³⁴ {GC 142.3}

ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມີການຕໍ່ສູ້ຢ່າງສາຫັດໃນໃຈຂອງລູເທີ ກວ່າເພິ່ນຈະຕັດສິນໃຈແຍກຕົວອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມຢ່າງເດັດຂາດ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນເພິ່ນໄດ້ຂຽນວ່າ: “ນັບມື້ຂ້າພະເຈົ້າຍິ່ງເຫັນເຖິງຄວາມຍາກລຳບາກໃນການປະຖິ້ມຫຼັກການທີ່ຊຶມຊັບມາເມື່ອຕອນເປັນເດັກ. ເຖິງແມ່ນວ່າມີພຣະຄຳພີເປັນຫຼັກຖານ, ແຕ່ມັນທໍລະມານໃຈຫຼາຍແທ້ໆ ທີ່ຈະຍອມຮັບວ່າຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງຢືນຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານສັນຕະປາປາພຽງຜູ້ດຽວ ແລະ ປະກາດວ່າເພິ່ນເປັນຜູ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິສ! ຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າທໍລະມານຫຼາຍແທ້! ຫຼາຍເທື່ອທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຖາມຕົນເອງດ້ວຍຄວາມຂົມຂື່ນໃນຄຳຖາມທີ່ພວກຝ່າຍສັນຕະປາປາມັກຖາມນັ້ນວ່າ: ‘ເຈົ້າສະຫຼາດຢູ່ຜູ້ດຽວຫຼື? ຄົນທັງໂລກເຂົ້າໃຈຜິດຊັ້ນບໍ? ແລ້ວຈະເປັນແນວໃດຖ້າຫາກວ່າເຈົ້າເອງເປັນຜູ້ຜິດ ແລະ ພາຄົນອື່ນຫຼົງຜິດນຳ, ເຊິ່ງພວກເຂົາຈະຕ້ອງຖືກລົງໂທດຕະຫຼອດໄປ?’ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບຕົນເອງ ແລະ ກັບຊາຕານຢ່າງນີ້ແຫຼະ ຈົນກວ່າພຣະຄຣິສໄດ້ປະທານກຳລັງໃຈດ້ວຍພຣະຄຳອັນບໍ່ມີຜິດພ້ຽນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອເອົາຊະນະຄວາມສົງໄສເຫຼົ່ານີ້.”³⁵ {GC 143.1}

ສັນຕະປາປາໄດ້ຂົ່ມຂູ່ລູເທີວ່າຈະຕັດເພິ່ນອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ ຖ້າເພິ່ນບໍ່ຖອນຄຳສອນ, ບັດນີ້ການຂົ່ມຂູ່ນັ້ນກໍສຳເລັດ. ສັນຕະປາປາອອກໃບປະກາດພິເສດສະບັບໃໝ່ທີ່ກ່າວວ່າ ລູເທີໄດ້ຖືກຕັດອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມຢ່າງເດັດຂາດ ແລະ ປະນາມເພິ່ນວ່າເປັນຜູ້ທີ່ສະຫວັນສາບແຊ່ງ. ສ່ວນທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອຖືຄຳສອນຂອງເພິ່ນກໍຈະຖືກສາບແຊ່ງແບບດຽວກັນ. ບັດນີ້ທັງສອງຝ່າຍໄດ້ເຂົ້າສູ່ການຕໍ່ສູ້ຢ່າງເຕັມຮູບແບບແລ້ວ. {GC 143.2}

ຊາວໂລກກຽດຊັງຄວາມຈິງ

ທຸກຄົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ໃຫ້ປະກາດຫຼັກຄວາມຈິງພິເສດສຳລັບຍຸກສະໄໝຂອງເຂົາຈະຕ້ອງພົບກັບການຕໍ່ຕ້ານສະເໝີ. ໃນສະໄໝຂອງລູເທີມີຫຼັກຄວາມຈິງທີ່ເໝາະສົມກັບຍຸກນັ້ນ ເຊິ່ງເປັນຄວາມຈິງທີ່ສຳຄັນເປັນພິເສດ. ຄຣິສຕະຈັກໃນປັດຈຸບັນກໍມີຄວາມຈິງທີ່ສຳຄັນສຳລັບຍຸກນີ້ເຊັ່ນກັນ. ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງກະທຳທຸກສິ່ງຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ ຊົງຈັດວາງໃຫ້ມະນຸດຢູ່ໃນສະຖານະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ມອບໜ້າທີ່ໃຫ້ພວກເຂົາທີ່ເໝາະສົມກັບຍຸກສະໄໝຂອງແຕ່ລະຄົນ. ຖ້າພວກເຂົາເຫັນຄຸນຄ່າຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະອົງປະທານໃຫ້ ພວກເຂົາກໍຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງໄດ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງຍິ່ງຂຶ້ນ. ແຕ່ຄົນສ່ວນຫຼາຍໃນປັດຈຸບັນບໍ່ປາຖະໜາຄວາມຈິງ ບໍ່ຕ່າງຈາກພວກນິຍົມສັນຕະປາປາທີ່ຕໍ່ຕ້ານລູເທີໃນສະໄໝກ່ອນ. ຄົນໃນປັດຈຸບັນກໍຍັງມີນິໄສແບບດຽວກັນກັບຄົນໃນສະໄໝກ່ອນທີ່ຮັບເອົາທິດສະດີ ແລະ ຮີດຄອງປະເພນີຂອງມະນຸດແທນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ທີ່ປະກາດຄວາມຈິງສຳລັບຍຸກນີ້ ບໍ່ຄວນຄາດຫວັງວ່າຈະໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບດີກວ່ານັກປະຕິຮູບໃນອະດີດ. ການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງຄວາມຈິງກັບຄວາມບໍ່ຈິງ, ລະຫວ່າງພຣະຄຣິສກັບຊາຕານຈະເພີ່ມຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນເລື້ອຍໆຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດໂລກ. {GC 143.3}

ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ: “ຖ້າເຈົ້າທັງຫຼາຍເປັນຝ່າຍໂລກ ໂລກກໍຈະຮັກແພງສິ່ງທີ່ເປັນຂອງມັນ, ແຕ່ເພາະເຈົ້າທັງຫຼາຍບໍ່ເປັນຂອງຝ່າຍໂລກ ແລະ ຝ່າຍເຮົາໄດ້ເລືອກເອົາພວກເຈົ້າອອກຈາກໂລກນີ້ ສະນັ້ນແຫຼະ ໂລກຈຶ່ງກຽດຊັງພວກເຈົ້າ. ຈົ່ງລະນຶກເຖິງຂໍ້ຄວາມທີ່ເຮົາໄດ້ບອກພວກເຈົ້າວ່າ, ‘ຂ້ອຍໃຊ້ບໍ່ຫ່ອນໃຫຍ່ກວ່ານາຍຂອງຕົນ.’ ຖ້າພວກເຂົາຂົ່ມເຫັງເຮົາ ພວກເຂົາຈະຂົ່ມເຫັງເຈົ້າທັງຫຼາຍເໝືອນກັນ. ຖ້າພວກເຂົາເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ ພວກເຂົາກໍຈະເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຈົ້າເໝືອນກັນ.” (ໂຢຮັນ 15:19, 20). ພຣະອົງຊົງກ່າວຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ: “ວິບັດມີແກ່ພວກເຈົ້າ ເມື່ອມີຄົນຍ້ອງຍໍວ່າ ພວກເຈົ້າດີ ເພາະບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ເວົ້າຢ່າງດຽວກັນນີ້ແຫຼະແກ່ພວກຜູ້ປະກາດພຣະທຳປອມ.” (ລູກາ 6:26). ກະແສນິຍົມຂອງຊາວໂລກໃນປັດຈຸບັນ ບໍ່ມີຄວາມສອດຄ່ອງກັບພຣະວິນຍານຂອງພຣະຄຣິສຫຼາຍກວ່າສະໄໝກ່ອນ ແລະ ຄົນທີ່ປະກາດພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງບໍຣິສຸດ ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງຫຼາຍກວ່າຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໃນຍຸກກ່ອນ. ຮູບແບບການຕໍ່ຕ້ານຫຼັກຄວາມຈິງອາດປ່ຽນແປງ, ການເປັນສັດຕູອາດຈະບໍ່ໄດ້ໂຈ່ງແຈ້ງເພາະມັນແອບແຝງຫຼາຍຂຶ້ນ, ແຕ່ການຕໍ່ຕ້ານແບບດຽວກັນນີ້ຍັງຄົງມີຢູ່ ແລະ ຈະມີຕໍ່ໄປຈົນເຖິງວັນສິ້ນໂລກ. {GC 144.1}

6: ຮັສ ແລະ ເຈໂຣມ8: ລູເທີຕໍ່ໜ້າສະພາ