6: ຮັສ ແລະ ເຈໂຣມ

https://m.egwwritings.org/en/book/132.419#419

ປະເທດໂບຮີເມຍກ່ອນໜ້າ ຈອນ ຮັສ

ຂ່າວປະເສີດຖືກປະກາດໃນປະເທດໂບຮີເມຍ (Bohemia) ຕັ້ງແຕ່ສະຕະວັດທີ 9. ມີການແປພຣະຄຳພີ ແລະ ການນະມັດສະການໃນພາສາຂອງປະຊາຊົນ. ແຕ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາເພີ່ມຂຶ້ນເທົ່າໃດ ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າກໍຍິ່ງຖືກປິດບັງຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ສັນຕະປາປາເກຼັກກໍຣີທີ 7 (Gregory VII) ເໝົາເອົາວ່າຕົນມີໜ້າທີ່ປາບປາມຄວາມຫຍິ່ງທະນົງໂຕຂອງກະສັດທັງຫຼາຍ ແລະ ມຸ່ງໝັ້ນເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນຕົກເປັນທາດ; ສະນັ້ນ, ເພິ່ນຈຶ່ງອອກດຳລັດປະກາດຫ້າມບໍ່ໃຫ້ມີການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າໃນພາສາໂບຮີເມຍ ໂດຍກ່າວອ້າງວ່າ: “ອົງຜູ້ສູງສຸດຊອບພຣະໄທໃຫ້ຄົນນະມັດສະການພຣະອົງໃນພາສາທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກ ເພື່ອປົກປ້ອງພວກເຂົາຈາກຄວາມຊົ່ວ ແລະ ຄຳສອນນອກຮີດຫຼາຍຢ່າງທີ່ເກີດຈາກການນະມັດສະການພຣະອົງໃນພາສາຂອງປະຊາຊົນ.”¹ ດັ່ງນັ້ນ, ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຈຶ່ງປະກາດໃຫ້ດັບແສງຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນຖືກຂັງໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ແຕ່ສະຫວັນໄດ້ຈັດຕຽມກຸ່ມຄົນອື່ນເພື່ອຄຸ້ມຄອງຮັກສາຄຣິສຕະຈັກເອົາໄວ້. ມີຊາວໂວດົວ ແລະ ຊາວອັນບີເຈນ (Albigenses) ໜີຈາກບ້ານໃນປະເທດຝຣັ່ງ ແລະ ປະເທດອີຕາລີຍ້ອນຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ມາທີ່ໂບຮີເມຍ ແລະ ເຖິງຈະບໍ່ກ້າສອນຢ່າງເປີດເຜີຍ ພວກເຂົາກໍປະກາດຢ່າງລັບໆດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນ. ສະນັ້ນ, ຫຼັກຄວາມເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຮັກສາໄວ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເປັນເວລາຫຼາຍສະຕະວັດ. {GC 97.1}

ກ່ອນສະໄໝຂອງ ຈອນ ຮັສ ມີບາງຄົນໃນປະເທດໂບຮີເມຍລຸກຂຶ້ນຕຳໜິຄວາມເສື່ອມເສຍທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ປະນາມການຜິດສິນທຳຂອງປະຊາຊົນ. ມີຫຼາຍຄົນສົນໃຈການປະກາດຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກເກີດຄວາມຢ້ານກົວ ຈຶ່ງລົງມືກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງສາວົກແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງຫຼົບລີ້ໄປນະມັດສະການຕາມພູຜາປ່າດົງ, ພວກເຂົາຖືກທະຫານໄລ່ລ່າ ແລະ ມີຫຼາຍຄົນຖືກປະຫານຊີວິດ. ຕໍ່ມາມີການປະກາດວ່າ ຖ້າຜູ້ໃດອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ກໍໃຫ້ປະຫານຊີວິດດ້ວຍການເຜົາໄຟ. ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ພວກຄຣິສຕຽນຍອມສະຫຼະຊີວິດ ພວກເຂົາຍັງເຝົ້າຫວັງເຖິງໄຊຊະນະຂອງຂ່າວປະເສີດ. ມີຄົນໜຶ່ງທີ່ “ສອນວ່າມີທາງດຽວທີ່ຈະລອດໄດ້ ຄືດ້ວຍການເຊື່ອໃນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດທີ່ຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ.” ລາວກ່າວກ່ອນສິ້ນໃຈວ່າ: “ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງສັດຕູແຫ່ງຄວາມຈິງກຳລັງຊະນະພວກເຮົາໃນຂະນະນີ້ ແຕ່ຈະບໍ່ຊະນະຕະຫຼອດໄປ. ຈະມີປະຊາຊົນທຳມະດາຄົນໜຶ່ງເກີດມາ, ລາວຈະບໍ່ໃຊ້ດາບ ຫຼື ອຳນາດ ແຕ່ພວກສັດຕູຈະບໍ່ສາມາດຊະນະລາວໄດ້.”² ສະໄໝຂອງ ມາຕິນ ລູເທີ ຍັງອີກດົນ ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນມີຄົນໜຶ່ງກຳລັງເຕີບໂຕຂຶ້ນມາທີ່ຈະປະກາດຕໍ່ຕ້ານຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ເຊິ່ງຄຳພະຍານຂອງເພິ່ນຈະປຸກປະເທດທັງຫຼາຍໃຫ້ຕື່ນ. {GC 97.2}

ເດັກກຳພ້າກາຍເປັນນັກເທດພຣະຄຳ

ຈອນ ຮັສ ເກີດໃນຄອບຄົວທີ່ທຸກຍາກຂາດເຂີນ, ພໍ່ຂອງເພິ່ນເສຍຊີວິດໃນຂະນະທີ່ເພິ່ນອາຍຸຍັງນ້ອຍ. ສ່ວນແມ່ເປັນຄົນຢຳເກງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືວ່າການສຶກສາ ແລະ ຄວາມຢຳເກງພຣະອົງເປັນຊັບສົມບັດອັນລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດ, ນາງຈຶ່ງພະຍາຍາມທີ່ຈະມອບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ແກ່ລູກຊາຍ. ຮັສ ຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນປະຈຳແຂວງ ແລ້ວຈຶ່ງຕໍ່ມະຫາວິທະຍາໄລຢູ່ເມືອງປຣັກ (Prague) ໂດຍໄດ້ຮັບທຶນການສຶກສາຄົນຍາກຈົນ. ແມ່ເດີນທາງໄປສົ່ງເພິ່ນທີ່ເມືອງປຣັກ; ນາງເປັນແມ່ໝ້າຍທີ່ຍາກຈົນ ບໍ່ມີຊັບສົມບັດເປັນເງິນຄຳທີ່ຈະມອບໃຫ້ລູກຊາຍ ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ເດີນທາງໃກ້ຈະຮອດມະຫານະຄອນນັ້ນ ນາງໄດ້ຄູ້ເຂົ່າລົງຂ້າງລູກຊາຍໜຸ່ມທີ່ກຳພ້າພໍ່ ແລະ ອະທິຖານຂໍໃຫ້ພຣະບິດາເທິງສະຫວັນຊົງໂຜດອວຍພອນລູກ. ນາງບໍ່ຄິດເລີຍວ່າພຣະເຈົ້າຈະຊົງຕອບຄຳອະທິຖານຂອງນາງເກີນຄວາມຄາດໝາຍ. {GC 98.1}

ຢູ່ມະຫາວິທະຍາໄລ ຮັສ ມີຄວາມໂດດເດັ່ນໃນເລື່ອງຄວາມໝັ່ນພຽນໃນການສຶກສາ ແລະ ການພັດທະນາຄວາມຮູ້ຢ່າງໄວວາ; ເພິ່ນເປັນຄົນອ່ອນສຸພາບ ແລະ ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງບໍ່ມີບ່ອນຕິ ທັງຍັງເປັນຄົນທີ່ມີມະນຸດສຳພັນດີ ຈົນເພິ່ນກາຍເປັນທີ່ນັບຖືຂອງທຸກຄົນ. ຮັສ ສັດທາໃນຄຣິສຕະຈັກໂຣມດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ ແລະ ເຝົ້າສະແຫວງຫາພຣະພອນດ້ານຈິດວິນຍານທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມອ້າງວ່າສາມາດໃຫ້ໄດ້. ໃນງານເທດສະການສະຫຼອງການຄົບຮອບທີ່ສຳຄັນ ຮັສຖວາຍເງິນຫຼຽນສຸດທ້າຍຈາກເງິນອັນໜ້ອຍນິດຂອງເພິ່ນ ເພື່ອໄປສາລະພາບບາບໃຫ້ບາດຫຼວງ ແລະ ເຂົ້າຮ່ວມໃນຂະບວນແຫ່ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບການອະໄພບາບຕາມທີ່ຜູ້ຈັດຂະບວນສັນຍາໄວ້. ຫຼັງຈາກຮຽນຈົບມະຫາວິທະຍາໄລແລ້ວ ຮັສບວດເປັນບາດຫຼວງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ແລະ ໄດ້ກ້າວຂຶ້ນສູ່ຕຳແໜ່ງສູງຢ່າງໄວວາ ຈົນໄດ້ປະຈຳຢູ່ໃນຣາຊສຳນັກຂອງກະສັດ. ໃນຂະນະດຽວກັນເພິ່ນຍັງຮັບຕຳແໜ່ງສາດສະດາຈານ ແລະ ຕໍ່ມາກໍເປັນອະທິການບໍດີຂອງມະຫາວິທະຍາໄລດຽວກັນທີ່ເພິ່ນເຄີຍສຶກສາຮ່ຳຮຽນ. ໃນບໍ່ພໍເທົ່າໃດປີ, ນັກສຶກສາຜູ້ຮັບທຶນຄົນຍາກຈົນຜູ້ນີ້ ໄດ້ກາຍເປັນຄວາມພາກພູມໃຈຂອງຄົນທັງຊາດ ແລະ ຊື່ສຽງຂອງເພິ່ນກໍໂດ່ງດັງຢູ່ທົ່ວທະວີບເອີຣົບ. {GC 98.2}

ແຕ່ຮັສເລີ່ມການປະຕິຮູບໃນພາກສ່ວນອື່ນ. ຫຼັງຈາກບວດເປັນບາດຫຼວງບໍ່ເທົ່າໃດປີ, ເພິ່ນຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນນັກເທດປະຈຳໂບດເບັດເລເຮັມ. ຜູ້ທີ່ກໍ່ຕັ້ງໂບດແຫ່ງນີ້ໄດ້ເນັ້ນຄວາມສຳຄັນຂອງການເທດສະໜາໃນພາສາຂອງປະຊາຊົນ. ເຖິງແມ່ນວ່າຄຣິສຕະຈັກໂຣມຕໍ່ຕ້ານການກະທຳດັ່ງກ່າວກໍຕາມ, ແຕ່ການເທດສະໜາໃນພາສາທີ່ຄົນຟັງເຂົ້າໃຈຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກຍົກເລີກທັງໝົດໃນປະເທດໂບຮີເມຍ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄົນສ່ວນຫຼາຍບໍ່ຮູ້ຈັກຄຳສອນຂອງພຣະຄຳພີ; ສະນັ້ນ, ຄົນທຸກຊັ້ນໃນສັງຄົມຈຶ່ງເຮັດຜິດບາບຢ່າງຊົ່ວຊ້າທີ່ສຸດ. ຮັສເທດສະໜາປະນາມຄວາມຊົ່ວເຫຼົ່ານີ້ໂດຍບໍ່ໄວ້ໜ້າ ແລະ ອ້າງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອຕອກຢ້ຳເຖິງຫຼັກຄວາມຈິງ ແລະ ຫຼັກການບໍຣິສຸດທີ່ເພິ່ນສອນ. {GC 99.1}

ເຈໂຣມ ນຳງານຂຽນຂອງໄວຄຼິບເຂົ້າໂບຮີເມຍ

ປະຊາຊົນຄົນໜຶ່ງໃນເມືອງປຣັກຊື່ ເຈໂຣມ ເຊິ່ງຕໍ່ມາກໍກາຍເປັນເພື່ອນຮ່ວມງານໃກ້ຊິດຂອງຮັສ, ເມື່ອລາວກັບມາຈາກອັງກິດ ລາວໄດ້ນຳບົດຄວາມຕ່າງໆຂອງໄວຄຼິບຕິດຕົວມານຳ. ຣາຊິນີຂອງອັງກິດເປັນເຈົ້າຍິງຈາກໂບຮີເມຍ; ນາງໄດ້ຮັບເຊື່ອຕາມຄຳສອນຂອງໄວຄຼິບ ຈຶ່ງໃຊ້ອິດທິພົນຂອງນາງເພື່ອກະຈາຍບົດຄວາມຂອງນັກປະຕິຮູບດັ່ງກ່າວທົ່ວບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງນາງ. ຮັສໄດ້ອ່ານບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍໃຈຈົດໃຈຈໍ່ ແລະ ເຊື່ອວ່າຜູ້ຂຽນເປັນຄຣິສຕຽນທີ່ມີຄວາມຈິງໃຈ ຈຶ່ງໂນ້ມອຽງທີ່ຈະຮັບເອົາແນວທາງການປະຕິຮູບທີ່ໄວຄຼິບຊຸກຍູ້ສົ່ງເສີມນັ້ນ. ຮັສບໍ່ຮູ້ເລີຍ ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ກ້າວລົງໄປສູ່ຫົນທາງທີ່ຈະນຳຕົນໃຫ້ຫ່າງອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. {GC 99.2}

ໃນຊ່ວງເວລານີ້, ມີຊາຍແປກໜ້າສອງຄົນມາຈາກປະເທດອັງກິດ. ສອງຄົນນີ້ມີການສຶກສາ ແລະ ໄດ້ຮັບເອົາແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ. ເຂົາທັງສອງໄດ້ເດີນທາງມາໄກເພື່ອປະກາດຂ່າວປະເສີດນັ້ນໃນປະເທດໂບຮີເມຍ. ພວກເຂົາເລີ່ມການປະກາດດ້ວຍການໂຈມຕີສັນຕະປາປາໂດຍກົງວ່າບໍ່ມີອຳນາດສູງສຸດ; ບໍ່ດົນເຈົ້າໜ້າທີ່ກໍຫ້າມພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ປະກາດ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍົກເລີກເປົ້າໝາຍທີ່ຕັ້ງໃຈໄວ້ ຈຶ່ງຫັນໄປໃຊ້ວິທີອື່ນ. ນອກຈາກການເປັນນັກເທດແລ້ວ ທັງສອງເປັນສິລະປິນ ຈຶ່ງສືບຕໍ່ໂດຍໃຊ້ຄວາມສາມາດໃນການວາດແຕ້ມ. ພວກເຂົາແຕ້ມຮູບສອງແຜ່ນ ແລະ ຕິດໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ປະຊາຊົນຈະເຫັນໄດ້ງ່າຍ. ຮູບໜຶ່ງມາຈາກມັດທາຍ 21:5, ເປັນຮູບການສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂອງພຣະເຢຊູຄຣິສຢ່າງ “ອ່ອນສຸພາບ ແລະ ນັ່ງເທິງຫຼັງລໍ” ຕາມດ້ວຍພວກສາວົກຂອງພຣະອົງທີ່ເດີນຕີນເປົ່າ ແລະ ໃສ່ເສື້ອຜ້າທີ່ເກົ່າ ແລະ ຊີດ. ສ່ວນອີກຮູບໜຶ່ງຄືການແຫ່ຂະບວນສະເດັດຂອງສັນຕະປາປາ ໂດຍທີ່ເພິ່ນໃສ່ເສື້ອຍາວຫຼູຫຼາ ແລະ ສວມມົງກຸດສາມຊັ້ນ. ເພິ່ນຂີ່ມ້າຢ່າງສະຫງ່າຜ່າເຜີຍ ມີຜູ້ເປົ່າແກເດີນນຳໜ້າ ແລະ ມີຊັ້ນຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກເດີນນຳຫຼັງໂດຍໃສ່ເສື້ອຜ້າຫຼູຫຼາຟູ່ຟ່າ. {GC 99.3}

ຮູບພາບເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄຳເທດສະໜາທີ່ຈັບໃຈຄົນທຸກຊົນຊັ້ນໃນສັງຄົມ. ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍພາກັນມາຢືນເບິ່ງ. ທຸກຄົນສາມາດອ່ານບົດຮຽນໃນຮູບເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ ແລະ ມີຫຼາຍຄົນເຖິງກັບສະດຸດ ເມື່ອເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພຣະຄຣິສຜູ້ເປັນເຈົ້ານາຍກັບຄວາມຫຍິ່ງຜະຫຍອງຂອງສັນຕະປາປາຜູ້ອ້າງວ່າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຄຣິສ. ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍໃນເມືອງປຣັກ ຄົນແປກໜ້າສອງຄົນນີ້ຈຶ່ງຕ້ອງອອກຈາກເມືອງເພື່ອຄວາມປອດໄພ ແຕ່ປະຊາຊົນບໍ່ລືມບົດຮຽນທີ່ໄດ້ຮັບ. ຈອນ ຮັສ ກໍປະທັບໃຈກັບຮູບພາບເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ເພິ່ນຈຶ່ງຫັນມາສຶກສາຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ ແລະ ບົດຄວາມຂອງໄວຄຼິບຫຼາຍກວ່າເກົ່າ. ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຂະນະນັ້ນເພິ່ນຍັງບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະຮັບເອົາການປະຕິຮູບທຸກຢ່າງທີ່ໄວຄຼິບສອນກໍຕາມ ແຕ່ເພິ່ນເຫັນເຖິງທາດແທ້ຂອງລະບອບສັນຕະປາປາຢ່າງຊັດເຈນຍິ່ງຂຶ້ນ ຈຶ່ງມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນຫຼາຍຂຶ້ນໃນການປະນາມຄວາມຈອງຫອງ, ຄວາມທະເຍີທະຍານ ແລະ ການສໍ້ໂກງຂອງພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. {GC 100.1}

ໃນຄາວນັ້ນ, ເນື່ອງຈາກຄວາມວຸ້ນວາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນມະຫາວິທະຍາໄລປະຈຳເມືອງປຣັກ ມີນັກສຶກສາຊາວເຢຍລະມັນຫຼາຍຮ້ອຍຄົນກັບເມືອບ້ານ ເປັນເຫດໃຫ້ແສງສະຫວ່າງໄດ້ສ່ອງຈາກປະເທດໂບຮີເມຍໄປຍັງປະເທດເຢຍລະມັນ. ໃນນັກສຶກສາເຫຼົ່ານີ້ ມີຫຼາຍຄົນທີ່ ຈອນ ຮັສ ເປັນຜູ້ສອນພຣະຄຳພີຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາກັບໄປຍັງບ້ານເກີດເມືອງນອນຈຶ່ງເຜີຍແຜ່ຂ່າວປະເສີດທີ່ນັ້ນ. {GC 100.2}

ປະກາດຫ້າມບໍ່ໃຫ້ມີພິທີທາງສາສະໜາ

ມີຄົນນຳຂ່າວເລື່ອງການປະກາດທີ່ເມືອງປຣັກໄປລາຍງານທີ່ນະຄອນໂຣມ, ໃນບໍ່ຊ້າຮັສໄດ້ຮັບໝາຍຮຽກໃຫ້ໄປລາຍງານຕົວຕໍ່ໜ້າສັນຕະປາປາ. ຖ້າຫາກວ່າເພິ່ນຈະປະຕິບັດຕາມໝາຍຮຽກນັ້ນ ກໍຄົງຕ້ອງຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ. ກະສັດ ແລະ ພຣະຣາຊິນີແຫ່ງໂບຮີເມຍ ພ້ອມດ້ວຍຄະນາຈານຈາກມະຫາວິທະຍາໄລ, ພວກຂຸນນາງ ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ຂອງລັດຮ່ວມກັນຂໍຮ້ອງສັນຕະປາປາໃຫ້ສົ່ງຕົວແທນມາ ເພື່ອຮັສຈະໃຫ້ການຕໍ່ໜ້າລາວທີ່ເມືອງປຣັກ. ແຕ່ແທນທີ່ຈະອະນຸຍາດຕາມຄຳຂໍຮ້ອງດັ່ງກ່າວ ສັນຕະປາປາໄດ້ພິຈາລະນາຄະດີ ແລະ ຕັດສິນໂທດຮັສ ແລ້ວປະກາດສັ່ງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ມີການເຄື່ອນໄຫວທາງສາສະໜາໃນເມືອງປຣັກ. {GC 100.3}

ໃນສະໄໝນັ້ນ ການປະກາດຫ້າມເຊັ່ນນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍຕົກໃຈຢ້ານ. ພິທີກຳທີ່ຕົວແທນຂອງສັນຕະປາປາເຮັດເພື່ອປະກອບການປະກາດດັ່ງກ່າວໄດ້ຈັດຂຶ້ນໃນລັກສະນະທີ່ໃຫ້ຄົນສະທ້ານຢ້ານກົວ ເພາະປະຊາຊົນເຊື່ອວ່າສັນຕະປາປາເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຖືລູກກະແຈແຫ່ງສະຫວັນ ແລະ ນະຣົກ; ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງເຊື່ອວ່າສັນຕະປາປາມີອຳນາດທີ່ຈະລົງໂທດໃນເລື່ອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການປົກຄອງ ແລະ ເລື່ອງທີ່ກ່ຽວກັບສາສະໜາດ້ວຍ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າ ປະຕູສະຫວັນໄດ້ປິດລົງສຳລັບປະຊາຊົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຂົງເຂດທີ່ຖືກປະກາດຫ້າມທາງສາສະໜາ ແລະ ຕາບໃດທີ່ສັນຕະປາປາຍັງບໍ່ຍົກເລີກການປະກາດຫ້າມດັ່ງກ່າວ ຄົນຕາຍບໍ່ສາມາດເຂົ້າສະຫວັນໄດ້. ແລ້ວເພື່ອຕອກຢ້ຳເຖິງສະພາບທີ່ຮ້າຍແຮງນີ້ ພິທີກຳທາງສາສະໜາທຸກຢ່າງຖືກຍົກເລີກໄປ, ໂບດທັງຫຼາຍຖືກປິດລົງ ແລະ ພິທີແຕ່ງງານຕ້ອງຈັດຢູ່ເດີ່ນໂບດ. ສ່ວນຄົນຕາຍນັ້ນ ກໍບໍ່ສາມາດຝັງຢູ່ໃນແດນສັກສິດ ແຕ່ຖືກຝັງຢູ່ຕາມຮ່ອງ ຫຼື ຕາມທົ່ງນາໂດຍປາສະຈາກພິທີຝັງສົບ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມນຳໃຊ້ວິທີການທີ່ໃຫ້ຄົນຢ້ານກົວເຊັ່ນນີ້ ເພື່ອຄວບຄຸມຈິດສຳນຶກຜິດຊອບຂອງຜູ້ຄົນ. {GC 101.1}

ປະຊາຊົນໃນເມືອງປຣັກສັບສົນວຸ້ນວາຍ, ມີຄົນຈຳນວນຫຼາຍປະນາມຮັສວ່າ ເປັນເຫດທີ່ເລື່ອງຮ້າຍແຮງນີ້ເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຂົາ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ສົ່ງມອບຮັສແກ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃຫ້ຈັດການ. ຮັສຈຶ່ງກັບໄປບ້ານເກີດຂອງເພິ່ນເພື່ອໃຫ້ພະຍຸນີ້ສະຫງົບລົງ. ເພິ່ນຂຽນເຖິງໝູ່ເພື່ອນທີ່ຍັງຢູ່ເມືອງປຣັກວ່າ: “ທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຖອນຕົວອອກໄປຈາກທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ແມ່ນເພື່ອເຮັດຕາມຄຳສອນ ແລະ ແບບຢ່າງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິສ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄົນທີ່ບໍ່ຫວັງດີເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງຮັບໂທດຕະຫຼອດນິຣັນ ແລະ ເພື່ອຈະບໍ່ເປັນເຫດໃຫ້ຄົນທີ່ມີສິນທຳໄດ້ຮັບຄວາມທຸກຍາກ ແລະ ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ. ຂ້ອຍມາພັກສະຫງົບເພາະຄາດວ່າ ພວກບາດຫຼວງທີ່ປະໝາດພຣະເຈົ້າຄົງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ມີການເທດສະໜາປະກາດພຣະຄຳຂອງພຣະອົງທ່າມກາງພວກເຈົ້າໄປອີກດົນ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ການທີ່ຂ້ອຍຖອນຕົວນີ້ ບໍ່ເປັນການປະຕິເສດຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ ເພາະດ້ວຍການເສີມກຳລັງຈາກພຣະອົງ ຂ້ອຍພ້ອມທີ່ຈະຕາຍ.”³ ຮັສບໍ່ໄດ້ຢຸດການເຮັດວຽກ ແຕ່ໄດ້ເດີນທາງທົ່ວຊົນນະບົດໃນບໍລິເວນນັ້ນ ປະກາດຂ່າວປະເສີດໃຫ້ຝູງຊົນທີ່ຮັບຟັງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ສະນັ້ນ, ມາດຕະການທີ່ສັນຕະປາປາໃຊ້ເພື່ອຢັບຢັ້ງຂ່າວປະເສີດ ກໍເປັນເຫດໃຫ້ຂ່າວປະເສີດຍິ່ງຖືກເຜີຍແຜ່ໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ. “ເພາະວ່າເຮົາຈະເຮັດສິ່ງໃດຂັດກັບຄວາມຈິງບໍ່ໄດ້ ໄດ້ແຕ່ເຮັດເພື່ອຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ.” (2 ໂກຣິນໂທ 13:8 LO1972). {GC 101.2}

ກະຈ່າງແຈ້ງຂຶ້ນເທື່ອລະໜ້ອຍ

“ຊ່ວງນີ້ເບິ່ງຄືວ່າ ຮັສກຳລັງຕໍ່ສູ້ຢູ່ໃນໃຈຢ່າງທຸກລະທົມ. ເຖິງແມ່ນວ່າຄຣິສຕະຈັກໂຣມຫວັງວ່າຈະເອົາຊະນະເພິ່ນດ້ວຍການປະກາດຫ້າມຕ່າງໆ ແຕ່ເພິ່ນຍັງບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກດັ່ງກ່າວ. ເພິ່ນຍັງຖືວ່າຄຣິສຕະຈັກໂຣມເປັນເຈົ້າສາວຂອງພຣະຄຣິສ ແລະ ສັນຕະປາປາເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງທີ່ຮັສຕໍ່ສູ້ຢູ່ນັ້ນແມ່ນການໃຊ້ອຳນາດໃນທາງທີ່ຜິດ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຕໍ່ສູ້ໃນຫຼັກການທີ່ສອນວ່າຄຣິສຕະຈັກໂຣມມີອຳນາດດັ່ງກ່າວ. ມີການຕໍ່ສູ້ຢູ່ໃນໃຈຂອງເພິ່ນຢ່າງຮຸນແຮງ ລະຫວ່າງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເພິ່ນກັບຈິດສຳນຶກຜິດຊອບ. ຖ້າອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາມາດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ ແລະ ບໍ່ສາມາດຜິດພາດໄດ້ ເປັນໄປໄດ້ຢ່າງໃດທີ່ເພິ່ນຮູ້ສຶກວ່າຈະຕ້ອງຂັດຂືນຕໍ່ອຳນາດນັ້ນ? ເພິ່ນເຫັນວ່າການທີ່ຈະເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມກໍເປັນບາບ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຖາມຕົວເອງວ່າ ເປັນໄປໄດ້ຢ່າງໃດທີ່ການເຊື່ອຟັງຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ສາມາດຜິດພາດໄດ້ນັ້ນຈະເປັນບາບ? ນີ້ຄືບັນຫາທີ່ເພິ່ນແກ້ບໍ່ຕົກ ແລະ ເປັນຂໍ້ສົງໄສທີ່ທໍລະມານໃຈຂອງເພິ່ນຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ. ຄຳຕອບດຽວທີ່ເພິ່ນຮູ້ສຶກວ່າຟັງເຂົ້າທ່າທີ່ສຸດຄື ເຫດການແບບນີ້ເຄີຍເກີດຂຶ້ນຄັ້ງໜຶ່ງໃນສະໄໝທີ່ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດສະຖິດຢູ່ໃນໂລກ. ໃນເວລານັ້ນພວກປະໂຣຫິດໄດ້ກາຍເປັນຄົນຊົ່ວ ແລະ ໃຊ້ອຳນາດທີ່ໄດ້ມາຢ່າງຖືກຕ້ອງນັ້ນໄປໃນທາງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ຈາກຄຳຕອບນີ້ເພິ່ນຈຶ່ງສະຫຼຸບວ່າ ການເຂົ້າໃຈຫຼັກຄຳສອນໃນພຣະຄຳພີເປັນແນວທາງດຳເນີນຊີວິດ. ເພິ່ນຈຶ່ງປະກາດສອນຄົນອື່ນວ່າ ໃນເລື່ອງການສຳນຶກຜິດຊອບນັ້ນຄວນໃຫ້ພຣະຄຳພີນຳທາງ. ເວົ້າງ່າຍໆ ສິ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດຜິດພາດໄດ້ ແມ່ນພຣະພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງກ່າວໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ ບໍ່ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກໂຣມທີ່ກ່າວຜ່ານບາດຫຼວງ.”⁴ {GC 102.1}

ເມື່ອຄວາມວຸ້ນວາຍໃນເມືອງປຣັກສະຫງົບລົງ ຮັສກໍກັບໄປທີ່ໂບດເບັດເລເຮັມອັນເປັນໂບດປະຈຳຂອງເພິ່ນ ເພື່ອສືບຕໍ່ປະກາດພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມພິລະອາດຫານກວ່າເດີມ. ສັດຕູຂອງເພິ່ນມີອຳນາດ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ລ້າ ແຕ່ພຣະຣາຊິນີ ແລະ ຂຸນນາງຫຼາຍຄົນເປັນມິດສະຫາຍຂອງເພິ່ນ; ນອກຈາກນັ້ນ, ມີປະຊາຊົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍທີ່ເຂົ້າຂ້າງເພິ່ນ. ເມື່ອນຳເອົາຄຳສອນຂອງຮັສທີ່ໃສສະອາດ ແລະ ມີພະລັງພັດທະນາຄົນໃຫ້ດີຂຶ້ນ ມາປຽບທຽບກັບຄຳເທດສະໜາຂອງຄົນທີ່ສະໜັບສະໜູນຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ເຊິ່ງມີແຕ່ບັນທອນຄົນໃຫ້ເສື່ອມລົງ, ແລະເມື່ອສົມທຽບຊີວິດອັນບໍຣິສຸດຂອງຮັສ ກັບຄວາມສຳມະເລເທເມົາຂອງພວກອາຈານຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມແລ້ວ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງຖືວ່າເປັນກຽດທີ່ຈະຢູ່ຝ່າຍດຽວກັບຮັສ. {GC 102.2}

ກ່ອນໜ້ານີ້ຮັສເຮັດວຽກປະກາດຢູ່ຄົນດຽວ, ແຕ່ເຈໂຣມໄດ້ຮັບເອົາຄຳສອນຂອງໄວຄຼິບເມື່ອລາວຢູ່ປະເທດອັງກິດ, ບັດນີ້ລາວຈຶ່ງຮ່ວມມືກັບຮັສໃນວຽກງານປະຕິຮູບ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາຮັສກັບເຈໂຣມເປັນໜຶ່ງດຽວໃນຊີວິດ ແລະ ໃນຄວາມຕາຍກໍບໍ່ໄດ້ພາກຈາກກັນ. ໃນດ້ານຄຸນນະສົມບັດທີ່ຄົນສ່ວນຫຼາຍນິຍົມຊົມຊອບ ຄືສະຕິປັນຍາອັນປາດເປື່ອງ, ວາຈາທີ່ຄົມຄາຍ ແລະ ການສຶກສາສູງນັ້ນ ເຈໂຣມມີຫຼາຍກວ່າຮັສ. ສ່ວນຮັສມີຄຸນນະສົມບັດອັນເປັນແກ່ນກຳລັງໝັ້ນຄົງຂອງອຸປະນິໄສຫຼາຍກວ່າເຈໂຣມ. ການພິຈາລະນາຢ່າງມີສະຕິຂອງຮັສຊ່ວຍຢັບຢັ້ງຄວາມໃຈຮ້ອນຂອງເຈໂຣມ; ສ່ວນເຈໂຣມກໍເຫັນຄຸນຄ່າຂອງການວິເຄາະຂອງຮັສ ຈຶ່ງຍອມເຮັດຕາມຄຳແນະນຳຂອງເພິ່ນດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນ. ການປະຕິຮູບນັ້ນຈຶ່ງຂະຫຍາຍຢ່າງໄວວາພາຍໃຕ້ການຮ່ວມມືຂອງທັງສອງຄົນນີ້. {GC 102.3}

ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກຮັສ ກັບ ເຈໂຣມ ແລະ ຊົງໂຜດໃຫ້ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງສ່ອງເຂົ້າໄປໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຊົງເປີດເຜີຍໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ເຖິງຄວາມຜິດຫຼາຍຢ່າງໃນຄຣິສຕະຈັກໂຣມ, ແຕ່ເຂົາທັງສອງບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງທັງໝົດທີ່ພຣະອົງຈະປະທານມາຍັງໂລກ. ພຣະອົງຊົງນຳປະຊາຊົນອອກຈາກຄວາມມືດມົນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ໂດຍຜ່ານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງສອງຄົນນີ້, ແຕ່ມີອຸປະສັກຫຼາຍຢ່າງທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງປະເຊີນ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງນຳພາໄປເທື່ອລະກ້າວຕາມທີ່ພວກເຂົາສາມາດຮັບໄດ້. ຮັສກັບເຈໂຣມບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະຮັບແສງສະຫວ່າງທັງໝົດໃນເວລາດຽວກັນ ເພາະຖ້າສ່ອງທັງໝົດມາບາດດຽວ ກໍຈະເປັນເໝືອນແສງອັນແຮງກ້າຂອງທ່ຽງວັນສຳລັບຄົນທີ່ຢູ່ໃນຫ້ອງມືດເປັນເວລາດົນ ພວກເຂົາຄົງໄດ້ຫັນໜ້າໄປທາງອື່ນ. ສະນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຊົງສຳແດງຄວາມຈິງໃຫ້ຜູ້ນຳທັງສອງຄົນນີ້ເທື່ອລະໜ້ອຍຕາມທີ່ປະຊາຊົນຈະຮັບໄດ້. ແລ້ວຫຼັງຈາກນັ້ນກໍມີຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າຕາມກັນມາຫຼາຍສະຕະວັດ ທີ່ຈະນຳພາປະຊາຊົນໄປໃນການປະຕິຮູບຕໍ່ໄປ. {GC 103.1}

ສັນຕະປາປາສາມອົງພ້ອມກັນ

ການແຕກແຍກໃນຄຣິສຕະຈັກຍັງສືບຕໍ່. ມີສາມຄົນອ້າງວ່າຕົນແມ່ນສັນຕະປາປາທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງສາມຄົນນີ້ເຮັດໃຫ້ທຸກປະເທດໃນເອີຣົບເຕັມໄປດ້ວຍອາດຊະຍາກຳ ແລະ ຄວາມວຸ້ນວາຍ. ສາມຄົນນີ້ຮູ້ສຶກວ່າ ການສາບແຊ່ງໃຫ້ຝ່າຍກົງກັນຂ້າມຕົກນະຣົກນັ້ນບໍ່ພຽງພໍ ຈຶ່ງຕໍ່ສູ້ກັນດ້ວຍອາວຸດ. ທັງສາມຄົນຫາຊື້ອາວຸດ ແລະ ຈ້າງທະຫານ. ແນ່ນອນກໍຕ້ອງໃຊ້ເງິນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຮັບຈ້າງເຮັດພິທີທາງສາສະໜາ, ຮັບເງິນເພື່ອແລກກັບຄຳອວຍພອນ ແລະ ຂາຍຕຳແໜ່ງຕ່າງໆຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ພວກບາດຫຼວງກໍຮຽນແບບຜູ້ບັງຄັບບັນຊາໃນການນຳໃຊ້ສາສະໜາເພື່ອສະແຫວງຫາຜົນປະໂຫຍດ ແລະ ການເຮັດເສິກສົງຄາມເພື່ອປາບຄູ່ແຂ່ງ ແລະ ເສີມບາລະມີໃຫ້ກັບຕົນເອງ. ດ້ວຍຄວາມກ້າຫານທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນທຸກວັນ ຮັສຈຶ່ງປະນາມຄວາມໜ້າລັງກຽດທີ່ຄົນທັງຫຼາຍຍອມໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໃນນາມຂອງສາສະໜາ, ປະຊາຊົນຈຶ່ງກ່າວຫາພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກໂຣມຢ່າງເປີດເຜີຍ ວ່າເປັນຕົ້ນເຫດຂອງຄວາມທຸກທັງຫຼາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເອີຣົບ {GC 103.2}

ນັບເປັນອີກຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ເມືອງປຣັກເບິ່ງຄືວ່າ ໃກ້ຈະເກີດການຂ້າຟັນກັນຢ່າງເຕັມທີ່. ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຖືກກ່າວຫາເໝືອນໃນສະໄໝພຣະຄຳພີເດີມ ວ່າເປັນ “ຜູ້ສ້າງຄວາມເດືອດຮ້ອນຫຼາຍທີ່ສຸດໃນອານາຈັກອິດສະຣາເອນ.” (1 ກະສັດ 18:17). ສັນຕະປາປາປະກາດຫ້າມອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ບໍ່ໃຫ້ມີການເຄື່ອນໄຫວທາງສາສະໜາໃນເມືອງປຣັກ; ຮັສຈຶ່ງຖອນຕົວກັບໄປຍັງໝູ່ບ້ານຂອງຕົນ. ຄຳພະຍານທີ່ເພິ່ນເຄີຍກ່າວຢ່າງສັດຊື່ຢູ່ໃນໂບດເບັດເລເຮັມນັ້ນໄດ້ຈົບລົງ. ຕໍ່ມາເພິ່ນຈະໄດ້ເປັນພະຍານໃນເວທີທີ່ກວ້າງຂຶ້ນ ກໍຄືທະວີບເອີຣົບນັ້ນເອງ ກ່ອນທີ່ຈະຖືກຂ້າຕາຍເພາະການເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມຈິງ. {GC 104.1}

ເພື່ອປາບປາມຄວາມຊົ່ວຊ້າທີ່ກຳລັງເຮັດໃຫ້ປະເທດທັງຫຼາຍໃນເອີຣົບວຸ້ນວາຍຢູ່ນັ້ນ ມີການປະກາດໃຫ້ປະຊຸມສະພາທົ່ວໄປທີ່ເມືອງຄອນສະຕັນ (Constance). ຜູ້ປະກາດນັ້ນແມ່ນສັນຕະປາປາຈອນທີ 23 (John XXIII) ໜຶ່ງໃນສາມຄົນທີ່ອ້າງກັນວ່າເປັນສັນຕະປາປາ ຕາມຄວາມປາຖະໜາຂອງຈັກກະພັດຊີກີມົງ (Sigismund). ສັນຕະປາປາຈອນບໍ່ເຫັນດີກັບການຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຈັດປະຊຸມສະພາຂຶ້ນ ເພາະວ່າບໍ່ຢາກໃຫ້ມີຄົນສອບສວນເຖິງອຸປະນິໄສ ແລະ ພຶດຕິກຳຂອງຕົນ ເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ທີ່ຈະເຮັດການສອບສວນນັ້ນ ແມ່ນພວກບາດຫຼວງຊັ້ນໃຫຍ່ ທີ່ມີສິນລະທຳຫຼະຫຼົມຫຼາຍຕາມແບບບາດຫຼວງທົ່ວໄປໃນສະໄໝນັ້ນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພິ່ນກໍບໍ່ກ້າຂັດໃຈຈັກກະພັດຊີກີມົງ. {GC 104.2}

ຈຸດປະສົງໃຫຍ່ຂອງປະຊຸມສະພາຄັ້ງນີ້ ແມ່ນການປະສານຮອຍແຕກແຍກໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ການກຳຈັດຄຳສອນນອກຮີດແບບຖອນຮາກຖອນໂຄນ. ສະນັ້ນ, ອີກສອງຄົນທີ່ປະກາດວ່າຕົນເປັນສັນຕະປາປາກໍຖືກຮຽກໃຫ້ເຂົ້າສະພານຳ ພ້ອມດ້ວຍ ຈອນ ຮັສ ຜູ້ນຳການເຜີຍແຜ່ແນວຄິດໃໝ່. ສັນຕະປາປາປອມທັງສອງຄົນຢ້ານເລື່ອງຄວາມປອດໄພ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ໄປດ້ວຍຕົນເອງ ແຕ່ສົ່ງຕົວແທນໄປ. ສ່ວນສັນຕະປາປາຈອນທີ່ອອກໜ້າເປັນຜູ້ຮຽກປະຊຸມສະພານັ້ນ ກໍມາດ້ວຍຄວາມລັງເລໃຈ ເພາະສົງໄສວ່າຈັກກະພັດແອບມີແຜນລັບທີ່ຈະປົດເພິ່ນອອກຈາກຕຳແໜ່ງ. ເພິ່ນຍັງຢ້ານວ່າຈະຖືກລົງໂທດ ເພາະຄວາມຊົ່ວທີ່ເຮັດໃຫ້ມົງກຸດສາມຊັ້ນຂອງສັນຕະປາປາເປັນມົນທິນ ແລະ ເພາະອາດຊະຍາກຳທີ່ຕົນໄດ້ເຮັດເພື່ອຍາດເອົາມົງກຸດນັ້ນ. ຢ່າງໃດກໍດີ, ເພິ່ນໄດ້ແຫ່ຂະບວນເຂົ້າເມືອງຄອນສະຕັນຢ່າງສະຫງ່າຜ່າເຜີຍ ພ້ອມດ້ວຍພວກບາດຫຼວງຊັ້ນໃຫຍ່ສຸດ ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ປະຈຳສັນຕະສຳນັກທີ່ເດີນມາຕາມຫຼັງ. ຄະນະເຈົ້າເມືອງ ແລະ ບາດຫຼວງນ້ອຍໃຫຍ່ທັງໝົດ ພ້ອມດ້ວຍປະຊາຊົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ໄດ້ອອກໄປຕ້ອນຮັບສັນຕະປາປາຈອນ. ເຈົ້າໜ້າທີ່ສູງສີ່ຄົນຂອງເມືອງຖືຄັນຈ້ອງໃຫຍ່ສີທອງໄວ້ເໜືອສີສະຂອງເພິ່ນ. ມີຄົນຖືເຂົ້າຈີ່ປະຈຳພິທີສິນລະນຶກຍ່າງໄປຂ້າງໜ້າ; ສ່ວນເສື້ອຜ້າທີ່ຫຼູຫຼາຂອງພວກພຣະຄາດີນັນ ແລະ ພວກຂຸນນາງເປັນພາບທີ່ອະລັງການທີ່ສຸດ. {GC 104.3}

ຮັສໄປເມືອງຄອນສະຕັນ

ໃນຂະນະດຽວກັນ ຈອນ ຮັສ ກຳລັງເດີນທາງໃກ້ເຖິງເມືອງຄອນສະຕັນ ໂດຍຮູ້ຢູ່ໃນໃຈເຖິງອັນຕະລາຍທີ່ຈະຕ້ອງປະເຊີນ. ເພິ່ນອຳລາຍາດຕິພີ່ນ້ອງ ແລະ ໝູ່ເພື່ອນເໝືອນຈະບໍ່ມີວັນໄດ້ພົບກັນອີກ ແລ້ວກໍອອກເດີນທາງດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກວ່າ ຫຼັກປະຫານລໍຢູ່ຂ້າງໜ້າ. ເຖິງແມ່ນວ່າກະສັດຂອງໂບຮີເມຍ ແລະ ຈັກກະພັດຊີກີມົງຕ່າງຄົນຕ່າງໄດ້ອອກໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພໃນລະຫວ່າງການເດີນທາງ ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ຈັດການສັ່ງເສຍທຸກຢ່າງ ເພາະຄາດວ່າຈະບໍ່ລອດກັບມາ. {GC 104.4}

ເພິ່ນຂຽນຈົດໝາຍໄປຍັງພີ່ນ້ອງຢູ່ເມືອງປຣັກວ່າ: “ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອີຍ,…ຂ້າພະເຈົ້າອອກເດີນທາງໄປ ເພື່ອປະເຊີນໜ້າກັບສັດຕູຜູ້ຮ້າຍກາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ໂດຍມີໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພຈາກກະສັດ.…ຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ວາງໃຈພຣະເຈົ້າດ້ວຍສິ້ນສຸດຫົວໃຈ; ພຣະອົງຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ ແລະ ຊົງເປັນພຣະຜູ້ໂຜດໃຫ້ພົ້ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວາງໃຈວ່າ ພຣະອົງຈະຮັບຟັງຄຳອະທິຖານຂອງພວກເຈົ້າທີ່ທູນຂໍດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນ ແລະ ຈະປະທານຄວາມຮອບຄອບ ແລະ ສະຕິປັນຍາຂອງພຣະອົງໃສ່ປາກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດຕ້ານທານພວກສັດຕູໄດ້. ຂ້າພະເຈົ້າຍັງເຊື່ອວ່າ ພຣະອົງຈະປະທານພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ ເພື່ອເສີມກຳລັງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຂັ້ມແຂງຢູ່ໃນຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ ເພື່ອຈະມີຄວາມກ້າຫານທີ່ຈະປະເຊີນໜ້າກັບການທົດລອງ, ການຕິດຄຸກ ແລະ ຖ້າຈຳເປັນໃຫ້ສາມາດປະເຊີນໜ້າກັບຄວາມຕາຍທີ່ໂຫດຮ້າຍທາລຸນ. ພຣະເຢຊູຄຣິສຊົງທົນທຸກເພື່ອຄຣິສຕະຈັກ ເຊິ່ງປຽບສະເໝືອນເຈົ້າສາວອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະອົງ; ສະນັ້ນ, ພວກເຮົາບໍ່ຄວນປະຫຼາດໃຈທີ່ພຣະອົງຝາກແບບຢ່າງຂອງພຣະອົງໄວ້ໃຫ້ພວກເຮົາ ເພື່ອພວກເຮົາຈະສາມາດອົດທົນທຸກຢ່າງເພື່ອຄວາມລອດພົ້ນຂອງເຮົາເອງ. ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ ແລະ ພວກເຮົາເປັນຝີພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູຊົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ພວກເຮົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງເປັນເຈົ້າເປັນນາຍເໜືອໂລກທັງໂລກ ແລະ ພວກເຮົາເປັນພຽງມະນຸດທີ່ສາມັນທຳມະດາ, ແຕ່ພຣະອົງຍັງຕ້ອງທົນທຸກ! ແລ້ວມີເຫດຜົນອັນໃດທີ່ພວກເຮົາບໍ່ຄວນມີຄວາມທຸກແນ່ ໂດຍສະເພາະຖ້າຄວາມທຸກນັ້ນຊ່ວຍໃນການຊຳລະເຮົາໃຫ້ບໍຣິສຸດ? ພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກທັງຫຼາຍ ດ້ວຍເຫດນີ້, ຖ້າຫາກວ່າຄວາມຕາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະຊ່ວຍຖວາຍກຽດແດ່ພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ພີ່ນ້ອງຊ່ວຍອະທິຖານໃຫ້ມັນຈົບໄວໆ ແລະ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຊົງເສີມກຳລັງຄ້ຳຊູຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຢືນຢັດ ບໍ່ວ່າຈະຕ້ອງປະເຊີນກັບໄພອັນຕະລາຍຢ່າງໃດກໍຕາມ. ແຕ່ຖ້າຫາກວ່າ ການກັບໄປຫາພີ່ນ້ອງນັ້ນດີກວ່າ ໃຫ້ພວກເຮົາອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າກັບໄປໂດຍບໍ່ມີຮອຍມົນທິນ, ຄືບໍ່ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າປິດບັງຄວາມຈິງແຫ່ງຂ່າວປະເສີດແມ່ນແຕ່ປະເດັນເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດ ເພື່ອຈະເປັນແບບຢ່າງທີ່ດີໃຫ້ພີ່ນ້ອງດຳເນີນຕາມ. ພວກເຈົ້າຄົງຈະບໍ່ເຫັນໜ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ເມືອງປຣັກອີກ ແຕ່ຖ້າເປັນນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດ ທີ່ຈະຊົງໂຜດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກັບຄືນໄປຫາພວກເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາກ້າວໜ້າຕໍ່ໄປດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ໜັກແໜ້ນຍິ່ງຂຶ້ນໃນຄວາມຮູ້ ແລະ ຄວາມຮັກຕໍ່ກົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.”⁵ {GC 105.1}

ໃນຈົດໝາຍອີກສະບັບໜຶ່ງທີ່ຂຽນເຖິງບາດຫຼວງຄົນໜຶ່ງທີ່ມາເປັນສາວົກຝ່າຍຂ່າວປະເສີດ, ຮັສກ່າວເຖິງຄວາມຜິດພາດຂອງຕົນເອງດ້ວຍຄວາມຖ່ອມໃຈ ແລະ ຕຳໜິຕົນເອງວ່າ: “ທີ່ຜ່ານມາຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍມີຄວາມສຸກທີ່ໄດ້ໃສ່ເສື້ອຜ້າຫຼູຫຼາ ແລະ ເສຍເວລາໃນເລື່ອງທີ່ບໍ່ເກີດປະໂຫຍດ.” ຈາກນັ້ນເພິ່ນກໍໃຫ້ຄຳແນະນຳທີ່ໜ້າຈັບໃຈວ່າ: “ຂໍໃຫ້ທ່ານຄິດຄຳນຶງເຖິງການຖວາຍກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ໃນເລື່ອງຄວາມລອດຂອງຄົນອື່ນ ແທນທີ່ຈະຄິດເຖິງຜົນປະໂຫຍດຂອງຕຳແໜ່ງ ແລະ ການເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ດິນ. ລະວັງຢ່າຕົບແຕ່ງເຮືອນຊານຫຼາຍກວ່າການປະດັບຈິດວິນຍານຂອງຕົນເອງ ແລະ ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດທັງສິ້ນ ໃຫ້ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ສະພາບຈິດວິນຍານຂອງຕົນ. ຈົ່ງໃຫ້ຄວາມເປັນທຳແກ່ຄົນຍາກຈົນ, ບໍ່ໃຫ້ຖືຕົວເມື່ອຢູ່ກັບຄົນຈົນ, ຢ່າເອົາຊັບສິນຂອງຕົນໄປເຜົາຜານດ້ວຍການຈັດງານລ້ຽງ. ຖ້າເຈົ້າບໍ່ປັບປ່ຽນແກ້ໄຂຊີວິດ ແລະ ເລີກການໃຊ້ຈ່າຍໃນສິ່ງທີ່ເກີນຄວາມຈຳເປັນ ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກຕີສອນຢ່າງໜັກ ເໝືອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກຕີສອນ.…ເຈົ້າຮູ້ຈັກຄຳສອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສັ່ງສອນເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ເຈົ້າຍັງນ້ອຍ, ຈຶ່ງບໍ່ຈຳເປັນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນເພີ່ມເຕີມໃຫ້ເຈົ້າ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຮ້ອງເຈົ້າໂດຍອີງໃສ່ພຣະເມດຕາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາ ຢ່າໄດ້ຮຽນແບບຂ້າພະເຈົ້າໃນເລື່ອງອັນໃດທີ່ບໍ່ເປັນປະໂຫຍດ.” ຮັສຈ່າໜ້າຊອງຈົດໝາຍວ່າ: “ຂໍຮ້ອງເພື່ອນ ຢ່າໄດ້ເປີດຈົດໝາຍສະບັບນີ້ຈົນກວ່າເຈົ້າແນ່ໃຈວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເສີຍຊີວິດຈິງ.”⁶ {GC 105.2}

ຕະຫຼອດການເດີນທາງ ຮັສໄດ້ເຫັນຫຼັກຖານເຖິງການແຜ່ຂະຫຍາຍຂອງຄຳສອນຂອງຕົນ ແລະ ເຫັນວ່າປະຊາຊົນທົ່ວໄປສະໜັບສະໜູນເພິ່ນ. ປະຊາຊົນພາກັນຫຼັ່ງໄຫຼອອກຈາກເຮືອນຊານບ້ານຊ່ອງເພື່ອຕ້ອນຮັບເພິ່ນ ແລະ ໃນບາງບ່ອນເຈົ້າເມືອງກໍອອກມາສົ່ງ. {GC 106.1}

ຄຳພະຍານທີ່ເຂັ້ມແຂງຈາກຫ້ອງຄຸມຂັງ

ເມື່ອຮັສໄປເຖິງເມືອງຄອນສະຕັນ ເພິ່ນໄດ້ຮັບອິດສະຫຼະຢ່າງເຕັມທີ່. ນອກຈາກໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພຂອງຈັກກະພັດແລ້ວ ສັນຕະປາປາຍັງຮັບປາກວ່າຈະຄຸ້ມຄອງຄວາມປອດໄພໃຫ້ເພິ່ນ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີການຢືນຢັນຄວາມປອດໄພເປັນໝັ້ນເປັນເໝາະກໍຕາມ ບໍ່ຊ້າບໍ່ດົນສັນຕະປາປາກັບພວກພຣະຄາດີນັນກໍສັ່ງຈັບຮັສ ແລ້ວໂຍນເພິ່ນຖິ້ມລົງໃນຫ້ອງຂັງໃຕ້ດິນອັນເປັນບ່ອນທີ່ໜ້າຂະເຫຍືອງຄີງ. ຕໍ່ມາເພິ່ນກໍຖືກຍ້າຍໄປຂັງຢູ່ໃນຜາສາດຫີນອັນແຂງແກ່ນ ຢູ່ຟາກຝັ່ງກົງກັນຂ້າມຂອງແມ່ນ້ຳໄຣນ໌ (Rhine). ແຕ່ສັນຕະປາປາກໍບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນດີຈາກການທໍລະຍົດນີ້ ເພາະວ່າບໍ່ດົນເພິ່ນເອງກໍຖືກຈັບຂັງຢູ່ໃນບ່ອນດຽວກັນ.⁷ ມີການພິສູດວ່າສັນຕະປາປາຈອນມີຄວາມຜິດໃນອາດຊະຍາກຳທີ່ຕ່ຳຊ້າທີ່ສຸດ. ນອກຈາກການຂ້າຄົນ, ການລ່ວງປະເວນີ, ການນຳໃຊ້ສາສະໜາເປັນເຄື່ອງມືຫາກິນ ກໍຍັງເຮັດ “ຄວາມບາບທີ່ຮ້າຍແຮງຈົນບໍ່ສົມຄວນເວົ້າອອກມາ.” ອັນນີ້ແມ່ນຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງສະພາເອງ, ສຸດທ້າຍມີການປົດເອົາມົງກຸດສາມຊັ້ນອອກຈາກຫົວຂອງເພິ່ນ ແລະ ຈັບເພິ່ນຂັງຄຸກ. ສ່ວນອີກສອງຄົນທີ່ອ້າງວ່າຕົນເປັນສັນຕະປາປານັ້ນ ກໍຖືກປົດລົງດ້ວຍ ແລະ ມີການເລືອກສັນຕະປາປາອົງໃໝ່. {GC 106.2}

ຈອນ ຮັສ ເຄີຍກ່າວຫາພວກບາດຫຼວງ ແລະ ເຄີຍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການປະຕິຮູບໃນເລື່ອງທີ່ເພິ່ນກ່າວຫານັ້ນ ແຕ່ສັນຕະປາປາມີຄວາມຜິດທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່ານັ້ນຫຼາຍ; ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ, ສະພາດຽວກັນທີ່ປົດສັນຕະປາປາລົງ ກໍໄດ້ຫັນໄປດຳເນີນການທຳລາຍຮັສດ້ວຍ. ການທີ່ເພິ່ນຖືກຄຸມຂັງເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຊາວໂບຮີເມຍຂຸ່ນເຄືອງເດືອດດານ. ຂຸນນາງທີ່ມີອຳນາດຫຼາຍຄົນກ່າວໃນທີ່ປະຊຸມສະພາເພື່ອຕໍ່ຕ້ານເລື່ອງທີ່ບໍ່ເປັນທຳນີ້. ສ່ວນຈັກກະພັດເອງກໍຕໍ່ຕ້ານການດຳເນີນການກັບຮັສ ເພາະບໍ່ຢາກລະເມີດໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພ; ແຕ່ພວກສັດຕູຂອງຮັສມີໃຈຫ້ຽມໂຫດ ຈຶ່ງໝາຍໝັ້ນປັ້ນມືວ່າຈະຕ້ອງທຳລາຍເພິ່ນໃຫ້ໄດ້. ພວກເຂົາຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຈັກກະພັດເຫັນດ້ວຍກັບພວກເຂົາ ໂດຍອາໄສອະຄະຕິ ແລະ ຄວາມຢ້ານກົວຂອງເພິ່ນ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນທີ່ເພິ່ນມີໃນການສະໜັບສະໜູນຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ພວກເຂົາຍົກເຫດຜົນມາຫຼາຍຕໍ່ຫຼາຍຂໍ້ເພື່ອພິສູດວ່າ: “ບໍ່ຄວນຊື່ສັດຕໍ່ຄົນນອກຮີດ ຫຼື ຄົນທີ່ສົງໄສວ່າເປັນຄົນນອກຮີດ ບໍ່ວ່າຄົນນັ້ນຈະມີໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພຈາກຈັກກະພັດ ຫຼື ຈາກກະສັດອົງໃດກໍຕາມ.”⁸ ພວກເຂົາຈຶ່ງໂນ້ມນ້າວຈັກກະພັດໄດ້ສຳເລັດ. {GC 107.1}

ຫ້ອງໃຕ້ດິນທີ່ຮັສຖືກຂັງຢູ່ນັ້ນຊຸ່ມປຽກ ແລະ ອາກາດເສຍບໍ່ຖ່າຍເທ, ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນປ່ວຍໄຂ້ຈົນເກືອບຈົບຊີວິດລົງ, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດເພິ່ນໄດ້ຖືກນຳພາອອກມາຕໍ່ໜ້າທີ່ປະຊຸມສະພາ ແລະ ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຈັກກະພັດໃນສະພາບທີ່ຖືກມັດໂສ້ຢູ່ ກໍຄືຈັກກະພັດອົງດຽວກັນທີ່ໄດ້ຢືນຢັນຮັບຮອງຄວາມປອດໄພຂອງເພິ່ນ. ຕະຫຼອດເວລາຂອງການພິຈາລະນາຄະດີຢ່າງຊ້ານານນັ້ນ ຮັສຢືນຢັດ ແລະ ຢຶດໝັ້ນເພື່ອຄວາມຈິງ ທັງໄດ້ປະທ້ວງຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກດ້ວຍຄວາມໜັກແໜ້ນ ແລະ ຄວາມສັດຊື່. ເມື່ອຖືກບັງຄັບໃຫ້ຕ້ອງເລືອກລະຫວ່າງການປະຕິເສດຫຼັກຄຳສອນຂອງເພິ່ນກັບຄວາມຕາຍ ເພິ່ນເລືອກທີ່ຈະຖືກປະຫານຊີວິດຍ້ອນຄວາມເຊື່ອ. {GC 107.2}

ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າເສີມກຳລັງໃຫ້ເພິ່ນ. ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາຫຼາຍອາທິດທີ່ຕ້ອງທົນກັບຄວາມທຸກທໍລະມານກ່ອນທີ່ຈະປະກາດຜົນການຕັດສິນຄະດີນັ້ນ ຮັສມີສັນຕິສຸກຈາກສະຫວັນເຕັມລົ້ນຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງເພິ່ນ. ເພິ່ນຂຽນເຖິງໝູ່ເພື່ອນຄົນໜຶ່ງວ່າ: “ເຮົາຂຽນຈົດໝາຍສະບັບນີ້ຈາກຫ້ອງຂັງດ້ວຍມືທີ່ຖືກມັດໂສ້ ໂດຍຄາດວ່າ ມື້ອື່ນສະພາຈະປະກາດຄຳຕັດສິນປະຫານຊີວິດເຮົາ,…ແຕ່ດ້ວຍການອຸປະຖຳຄ້ຳຊູຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິສ ພວກເຮົາຈະໄດ້ພົບກັນອີກໃນຊີວິດໜ້າດ້ວຍສັນຕິສຸກທີ່ແສນຍິນດີ, ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງເມດຕາຕໍ່ເຮົາຫຼາຍສ່ຳໃດ ແລະ ຊົງຄ້ຳຈູນເຮົາທ່າມກາງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ ແລະ ການທົດລອງ.”⁹ {GC 107.3}

ຈາກຫ້ອງຂັງທີ່ມືດມິດນັ້ນ ຮັສເຫັນເຖິງໄຊຊະນະຂອງຄວາມເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງ. ເພິ່ນໄດ້ຝັນເຫັນໂບດທີ່ເມືອງປຣັກທີ່ເພິ່ນເຄີຍເທດສະໜາປະກາດຂ່າວປະເສີດ. ໃນຄວາມຝັນນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ແຕ້ມຮູບຂອງພຣະຄຣິສຢູ່ຝາຜະໜັງຂອງໂບດໄວ້ຫຼາຍຮູບ ແຕ່ສັນຕະປາປາກັບພວກບາດຫຼວງຊັ້ນໃຫຍ່ກຳລັງລຶບຮູບເຫຼົ່ານັ້ນອອກ. “ນິມິດນີ້ເຮັດໃຫ້ໃຈເພິ່ນເປັນທຸກ, ແຕ່ວັນຕໍ່ມາເພິ່ນຝັນເຫັນວ່າ ມີນັກແຕ້ມສີຫຼາຍຄົນກຳລັງສ້ອມແປງຮູບເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍສີທີ່ສົດໃສກວ່າເດີມ. ພໍແຕ້ມແຕ່ງແລ້ວ ພວກສິລະປິນຫັນໄປເວົ້າກັບຄົນຈຳນວນມະຫາສານທີ່ຢືນລ້ອມຢູ່ນັ້ນວ່າ: ‘ເອົາເຖາະ! ບັດນີ້ໃຫ້ພວກສັນຕະປາປາ ແລະ ພວກບາດຫຼວງມາໂລດ ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີວັນລຶບລ້າງຮູບເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ອີກເລີຍ!’” ໃນຂະນະທີຮັສເວົ້າຄວາມຝັນໃຫ້ຄົນອື່ນຟັງ ເພິ່ນກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າໝັ້ນໃຈວ່າ ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິສຈະບໍ່ມີວັນຖືກລົບລ້າງ. ເຖິງແມ່ນວ່າມີຄົນຢາກທຳລາຍ ແຕ່ພຣະລັກສະນະນັ້ນຈະຖືກແຕ້ມໃໝ່ໃນໃຈທຸກຄົນດ້ວຍນັກເທດທີ່ດີກວ່າຂ້າພະເຈົ້າ.”¹⁰ {GC 108.1}

ຕໍ່ໜ້າສະພາເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ

ແລະແລ້ວຮັສກໍຖືກນຳພາໄປຢູ່ຕໍ່ໜ້າປະຊຸມສະພາເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ຄົນໃນທີ່ປະຊຸມມີຈຳນວນມະຫາສານ ຕ່າງຄົນຕ່າງແຕ່ງກາຍຢ່າງສວຍສົດງົດງາມ ມີທັງອົງຈັກກະພັດ, ເຈົ້າເມືອງເຈົ້າແຂວງຈາກທົ່ວຣາຊອານາຈັກ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ສູງ, ພວກພຣະຄາດີນັນ, ເຈົ້າຄະນະ, ບາດຫຼວງນ້ອຍໃຫຍ່ ແລະ ປະຊາຊົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍທີ່ມາເບິ່ງເຫດການໃນວັນນັ້ນ. ມີຄົນຈາກທົ່ວເອີຣົບມາເປັນພະຍານໃນການສະຫຼະຊີວິດຄັ້ງທຳອິດນີ້ ໃນລະຫວ່າງການຕໍ່ສູ້ອັນດົນນານເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາເຊິ່ງເສລີພາບທາງຈິດສຳນຶກ. {GC 108.2}

ເມື່ອຮັສໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ຢືນຢັນຄຳຕອບສຸດທ້າຍ, ເພິ່ນປະຕິເສດບໍ່ຍອມປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອ. ແລ້ວເພິ່ນຈ້ອງໜ້າຈັກກະພັດທີ່ໄດ້ທໍລະຍົດຕໍ່ຄຳໝັ້ນສັນຍານັ້ນ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າສະໝັກໃຈມາລາຍງານຕໍ່ໜ້າສະພາແຫ່ງນີ້ ໂດຍມີໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພຈາກອົງຈັກກະພັດຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນທີ່ປະຊຸມນີ້.”¹¹ ໃບໜ້າຂອງຈັກກະພັດຊີກີມົງແດງກ່ຳ ໃນຂະນະທີ່ທຸກຄົນຫັນໄປເບິ່ງ. {GC 108.3}

ຫຼັງຈາກປະກາດຄຳຕັດສິນແລ້ວ ພິທີຖອດຍົດກໍເລີ່ມຂຶ້ນ. ພວກເຈົ້າຄະນະໃຫ້ຮັສໃສ່ຊຸດບາດຫຼວງ, ແລ້ວເພິ່ນກໍກ່າວວ່າ: “ເມື່ອກະສັດເຮໂຣດສັ່ງໃຫ້ນຳພຣະເຢຊູຄຣິສອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາກັບໄປຫາປີລາດ ພຣະອົງຖືກໝິ່ນປະໝາດໂດຍທີ່ພຣະອົງຕ້ອງໃສ່ຊຸດຂາວ.”¹² ມີເຈົ້າໜ້າທີ່ສັ່ງອີກໃຫ້ຮັສຖອນຄຳສອນຄືນ, ແຕ່ເພິ່ນຫັນໄປເບິ່ງປະຊາຊົນ ແລະ ຕອບວ່າ, “ຖ້າເຮັດຢ່າງນັ້ນແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເອົາໜ້າມາແຕ່ໃສແຫງນຂຶ້ນໄປຫາສະຫວັນ? ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍປະກາດຂ່າວປະເສີດອັນບໍຣິສຸດແກ່ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ, ຖ້າຖອນຄຳສອນແລ້ວ ຈະສູ້ໜ້າຄົນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ? ຢ່າໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ. ຂ້າພະເຈົ້າຖືວ່າຄວາມລອດພົ້ນຂອງຄົນເຫຼົ່ານີ້ ສຳຄັນກວ່າຮ່າງກາຍທີ່ໜ້າເວດທະນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເຊິ່ງດຽວນີ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ຕ້ອງຕາຍ.” ຈາກນັ້ນມີຄົນຖອດຊຸດປະຈຳຕຳແໜ່ງອອກຈາກຮັສເທື່ອລະຊິ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ຖອດອອກແຕ່ລະຊິ້ນນັ້ນ ມີເຈົ້າຄະນະຜັດວຽນສາບແຊ່ງເພິ່ນ. ໃນທີ່ສຸດ “ພວກເຂົາເອົາໝວກກະດາດຮູບຊົງຈວຍສວມໃສ່ຫົວຂອງເພິ່ນ. ໝວກນັ້ນມີຮູບຜີປີສາດທີ່ເປັນຕາຢ້ານ ແລະ ມີຖ້ອຍຄຳຂຽນດ້ວຍອັກສອນໃຫຍ່ໄວ້ດ້ານໜ້າວ່າ “ຈອມນອກຮີດ.” ສ່ວນຮັສກໍກ່າວວ່າ, ‘ໂອພຣະເຢຊູເຈົ້າ ຂ້ານ້ອຍມີຄວາມຍິນດີຫຼາຍທີ່ໄດ້ໃສ່ມົງກຸດອັນໜ້າອັບອາຍນີ້ເພື່ອພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຊົງໃສ່ມົງກຸດໜາມເພື່ອຂ້ານ້ອຍ.’” {GC 108.4}

ເມື່ອຮັສຖືກແຕ່ງກາຍຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ “ຝ່າຍພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມກ່າວວ່າ, ‘ບັດນີ້ພວກເຮົາຂໍມອບຈິດວິນຍານຂອງເຈົ້າໃຫ້ພະຍາມານສາ.’ ແລ້ວຈອນ ຮັສກໍເງີຍໜ້າຂຶ້ນຫາຟ້າສະຫວັນ ແລະ ກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍຂໍມອບວິນຍານຈິດໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເພາະພຣະອົງຊົງໄຖ່ຂ້ານ້ອຍແລ້ວ.’”¹³ {GC 109.1}

ຖືກຂ້າຕາຍຍ້ອນຄວາມເຊື່ອ

ຈາກນັ້ນຮັສຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່ຝ່າຍປົກຄອງ ແລະ ພວກເຂົາກໍນຳເພິ່ນໄປຍັງແດນປະຫານ. ຄົນທີ່ແຫ່ກັນໄປນັ້ນມີຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ, ມີຄົນຖືອາວຸດຫຼາຍຮ້ອຍຄົນ, ພວກບາດຫຼວງນ້ອຍໃຫຍ່ນຸ່ງເຄື່ອງລາຄາແພງ ແລະ ຊາວເມືອງຄອນສະຕັນ. ເມື່ອຮັສຖືກມັດໄວ້ກັບຫຼັກປະຫານ ແລະ ກ່ອນທີ່ຈະຈູດໄຟນັ້ນ ມີຄົນຂໍຮ້ອງເພິ່ນໃຫ້ຊ່ວຍຕົວເອງໃຫ້ພົ້ນ ດ້ວຍການປະກາດວ່າສິ່ງທີ່ເພິ່ນສອນນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນຄວາມຈິງ. ຮັສຕອບວ່າ, “ມີເລື່ອງໃດແດ່ທີ່ບໍ່ຈິງ? ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າມີຄຳສອນອັນໃດຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ເປັນຄວາມເທັດ. ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພະຍານວ່າ ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນໄວ້ ແລະ ໄດ້ເທດສະໜາປະກາດນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ເຮັດໄປໂດຍມີເປົ້າປະສົງເພື່ອຊ່ວຍຄົນໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກຄວາມບາບ ແລະ ຄວາມພິນາດ. ສະນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຍິນດີຫຼາຍທີ່ຈະຢືນຢັນເຖິງຄວາມຈິງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນ ແລະ ປະກາດນັ້ນດ້ວຍເລືອດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ.”¹⁴ ພໍແປວໄຟລຸກຢູ່ຮອບຕົວເພິ່ນ, ຮັສເລີ່ມຮ້ອງເພງວ່າ, “ພຣະເຢຊູບຸດຂອງດາວິດເຈົ້າຂາ, ຂໍຊົງເມດຕາຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ.” ເພິ່ນຍັງຄົງຮ້ອງເພງເຊັ່ນນີ້ຈົນກວ່າສຽງຂອງເພິ່ນມິດງຽບໄປຕະຫຼອດການ. {GC 109.2}

ແມ່ນແຕ່ພວກສັດຕູກໍຮູ້ສຶກປະທັບໃຈກັບຄວາມກ້າຫານຂອງເພິ່ນ. ມີຄົນທີ່ສະໜັບສະໜູນສັນຕະປາປາຢ່າງກະຕືລືລົ້ນຄົນໜຶ່ງບັນລະຍາຍເຖິງການສະຫຼະຊີວິດເພື່ອຄວາມເຊື່ອຂອງຮັສ ແລະ ເຈໂຣມທີ່ເສຍຊີວິດຫຼັງຈາກຮັສບໍ່ດົນວ່າ “ທັງສອງຄົນຮັກສາສະຕິເມື່ອເຂົ້າໃກ້ນາທີແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ພວກເຂົາກຽມຕົວສຳລັບໄຟປະຫານເໝືອນກຳລັງກຽມຕົວໄປກິນລ້ຽງໃນງານດອງ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮ້ອງໂອດໂອຍຍ້ອນຄວາມເຈັບປວດ. ເມື່ອແປວໄຟລຸກໄໝ້ຢູ່ ພວກເຂົາເລີ່ມຮ້ອງເພງສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ ແລະ ຍັງຄົງຮ້ອງຢູ່ທ່າມກາງຄວາມຮ້ອນແຮງຂອງໄຟນັ້ນ.”¹⁵ {GC 109.3}

ເມື່ອຮ່າງກາຍຂອງຮັສຖືກເຜົາໄໝ້ຈົນໝົດ ຝຸ່ນກະດູກຂອງເພິ່ນພ້ອມດ້ວຍດິນທີ່ຮອງຮັບເອົາເທົ່າຖ່ານນັ້ນຖືກຮວບຮວມໄວ້ ແລະ ຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນແມ່ນ້ຳໄຣນ໌ ແລະ ຖືກພັດພາອອກໄປສູ່ມະຫາສະໝຸດ. ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຮັສຄິດວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຖອນຮາກເຫງົ້າຂອງຄວາມຈິງທີ່ເພິ່ນສອນອອກຈົນໝົດ, ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເປັນຢ່າງນັ້ນ. ພວກເຂົາບໍ່ຄາດຝັນວ່າ ຝຸ່ນກະດູກທີ່ຖືກພັດພາລົງທະເລໃນມື້ນັ້ນ ປຽບສະເໝືອນຄຳສອນຂອງເພິ່ນ ທີ່ເປັນດັ່ງເມັດພືດທີ່ຖືກຫວ່ານອອກໄປຍັງປະເທດທັງຫຼາຍໃນໂລກ ເຊິ່ງງອກຂຶ້ນໃນດິນແດນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຄົ້ນພົບ ໃຫ້ເກີດຜົນຢ່າງອຸດົມສົມບູນ ກໍຄືຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍທີ່ຈະເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມຈິງນັ້ນເອງ. ສຽງທີ່ກ່າວໄວ້ໃນສະພາແຫ່ງເມືອງຄອນສະຕັນ ໄດ້ກ້ອງກັງວານໄປໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝສືບເນື່ອງກັນມາ. ຮັສບໍ່ຢູ່ແລ້ວ, ແຕ່ຄວາມຈິງທີ່ເພິ່ນປະກາດດ້ວຍການສະຫຼະຊີວິດນັ້ນ ຈະບໍ່ມີວັນດັບສູນ. ແບບຢ່າງຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງເພິ່ນເປັນກຳລັງໃຈໃຫ້ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍຢືນຢັດຢູ່ຝ່າຍຄວາມຈິງ ໃນຂະນະທີ່ຕ້ອງປະເຊີນໜ້າກັບການຖືກທໍລະມານ ແລະ ຄວາມຕາຍ. ການປະຫານຊີວິດຮັສນັ້ນ ໄດ້ສະແດງໃຫ້ຄົນທັງໂລກຮູ້ເຖິງຄວາມໂຫດຫ້ຽມທາລຸນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ສັດຕູຂອງຄວາມຈິງບໍ່ຄາດຄິດເລີຍວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງສະໜັບສະໜູນອຸດົມການທີ່ຕົນເອງພະຍາຍາມທຳລາຍແຕ່ທຳລາຍບໍ່ສຳເລັດ. {GC 110.1}

ເຈໂຣມພ່າຍແພ້ຕໍ່ການທົດລອງ

ແລ້ວຍັງມີຫຼັກປະຫານອີກຕົ້ນໜຶ່ງຖືກປັກໄວ້ທີ່ເມືອງຄອນສະຕັນ. ເລືອດຂອງອີກຄົນໜຶ່ງຈະຕ້ອງຫຼັ່ງໄຫຼເພື່ອເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມຈິງ. ຕອນທີ່ຮັສອອກເດີນທາງໄປເພື່ອລາຍງານຕົວຕໍ່ໜ້າສະພານັ້ນ ເຈໂຣມໄດ້ອຳລາເພິ່ນໂດຍແນະນຳໃຫ້ເພິ່ນຢຶດໝັ້ນດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ ແລະ ກ່າວວ່າຖ້າເພິ່ນຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ ຕົນຈະແລ່ນໄປຊ່ວຍ. ພໍໄດ້ຍິນວ່າຮັສຖືກຂັງຄຸກ, ເຈໂຣມຜູ້ເປັນລູກສິດທີ່ສັດຊື່ ໄດ້ອອກເດີນທາງໄປເມືອງຄອນສະຕັນທັນທີ ພ້ອມກັບອີກຄົນໜຶ່ງ ເພື່ອຮັກສາຄຳທີ່ສັນຍາໄວ້, ແຕ່ລາວບໍ່ມີໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພ. ເມື່ອໄປເຖິງເມືອງ ລາວເຫັນວ່າຕົນເອງກໍຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຮັດຫຍັງໄດ້ເພື່ອປົດປ່ອຍຮັສ. ລາວຈຶ່ງໜີອອກຈາກເມືອງ ແຕ່ຖືກຈັບກຸມໃນຂະນະທີ່ເດີນທາງກັບບ້ານ. ລາວຖືກມັດໂສ້ ແລະ ຖືກທະຫານກຸ່ມໜຶ່ງນຳພາລາວກັບເຂົ້າເມືອງ. ຄັ້ງທຳອິດທີ່ລາວຖືກນຳໄປຕໍ່ໜ້າສະພານັ້ນ ເມື່ອລາວພະຍາຍາມຕອບຂໍ້ກ່າວຫາ ມີຄົນຮ້ອງຕະໂກນກົບສຽງຂອງລາວວ່າ, “ເຜົາມັນໃຫ້ຕາຍ! ເຜົາມັນໃຫ້ຕາຍເສຍ!”¹⁶ ລາວຖືກຂັງໄວ້ໃນຄຸກໃຕ້ດິນ, ຖືກມັດໂສ້ໃນທ່ານັ່ງທີ່ທໍລະມານຫຼາຍ ແລະ ມີແຕ່ເຂົ້າຈີ່ກັບນ້ຳໃຫ້ກິນເທົ່ານັ້ນ. ຫຼັງຈາກຖືກຂັງຢ່າງທໍລະມານຫຼາຍເດືອນ ເຈໂຣມເຈັບປ່ວຍໃກ້ຕາຍ. ຝ່າຍພວກສັດຕູຢ້ານວ່າລາວຈະຫຼຸດມືພວກເຂົາໄປໄດ້ ຈຶ່ງເບົາມືລົງລະດັບໜຶ່ງ ແຕ່ຍັງຂັງເພິ່ນຕໍ່ໄປໃຫ້ຄົບປີ. {GC 110.2}

ຄວາມຕາຍຂອງຮັສບໍ່ໄດ້ຜົນຕາມຄວາມຄາດຫວັງຂອງພວກທີ່ສະໜັບສະໜູນສັນຕະປາປາ. ການທີ່ພວກເຂົາລະເມີດໃບຮັບຮອງຄວາມປອດໄພນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນເກີດຄວາມໂກດຮ້າຍ ເໝືອນພະຍຸຮ້າຍໄດ້ກໍ່ຕົວຂຶ້ນ. ສະນັ້ນ, ສະພາຈຶ່ງມຸ່ງໝັ້ນທີ່ຈະໃຫ້ເຈໂຣມຖອນຄຳສອນຖ້າເປັນໄປໄດ້ ເພາະຈະເປັນຫົນທາງທີ່ປອດໄພກວ່າການປະຫານຊີວິດລາວດ້ວຍການເຜົາໄຟ. ເຈໂຣມຖືກນຳພາໄປຕໍ່ໜ້າປະຊຸມສະພາ ແລະ ຖືກສັ່ງໃຫ້ເລືອກລະຫວ່າງການປະຕິເສດຄວາມເຊື່ອ ກັບການຖືກປະຫານດ້ວຍການເຜົາໄຟ. ຖ້າຫາກວ່າລາວມີໂອກາດເລືອກຄວາມຕາຍເມື່ອເລີ່ມຕົ້ນການຖືກຄຸມຂັງນັ້ນ ກໍຄົງຖືວ່າເປັນຄວາມເມດຕາ ເມື່ອປຽບທຽບກັບຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງແສນສາຫັດທີ່ຜ່ານມາ. ແຕ່ບັດນີ້ ມີຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງທີ່ບັນທອນທັງກຳລັງກາຍ ແລະ ໃຈຂອງເພິ່ນເຊັ່ນ: ຄວາມປ່ວຍໄຂ້, ສະພາບທີ່ໂຫດຮ້າຍຂອງຫ້ອງຂັງ, ການແບກທຸກທີ່ບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນ, ການຖືກຕັດຂາດໄປຈາກພີ່ນ້ອງ ແລະ ຄວາມທໍ້ຖອຍທີ່ຕາມມາຈາກການເສຍຊີວິດຂອງຮັສ. ເຈໂຣມຈຶ່ງໝົດຄວາມອົດທົນ ແລະ ຍອມເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງສະພາ. ລາວປະຕິຍານຕົນວ່າ ຈະຢຶດຖືຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກ ແລະ ຈະຍອມຮັບມະຕິຂອງສະພາທີ່ກ່າວໂທດຄຳສອນຂອງ ທ່ານ ໄວຄຼິບ ແລະ ຈອນ ຮັສ ຍົກເວັ້ນ “ຫຼັກຄວາມຈິງອັນບໍຣິສຸດ” ທີ່ພວກເຂົາສອນ.¹⁷ {GC 111.1}

ເຈໂຣມເລືອກທາງງ່າຍ ໂດຍຫວັງວ່າຈະຊ່ວຍດັບສຽງຈິດສຳນຶກຜິດຊອບ ແລະ ໃຫ້ລາວພົ້ນຄວາມຕາຍ. ແຕ່ເມື່ອກັບໄປຢູ່ຄົນດຽວໃນຫ້ອງຂັງ ລາວສາມາດເຫັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງຂຶ້ນວ່າຕົນໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດລົງໄປ ໂດຍປຽບທຽບຄວາມກ້າຫານ ແລະ ຄວາມສັດຊື່ຂອງຮັສ ກັບຕົນເອງທີ່ປະຕິເສດຄວາມຈິງ; ລາວຍັງຄິດເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິສຜູ້ຊົງເປັນພຣະອາຈານຂອງລາວ ທີ່ລາວໄດ້ປະຕິຍານຕົນວ່າຈະຮັບໃຊ້ພຣະອົງ, ພຣະອົງຍອມສິ້ນພຣະຊົນເທິງໄມ້ກາງແຂນເພື່ອລາວ. ກ່ອນທີ່ຈະປະຕິເສດຄວາມເຊື່ອ ເຈໂຣມເຄີຍໄດ້ຮັບກຳລັງໃຈທ່າມກາງຄວາມທຸກຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນ ເພາະຮູ້ວ່າກຳລັງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າພໍພຣະໄທ. ມາບັດນີ້, ມີແຕ່ຄວາມເສຍໃຈ ແລະ ຄວາມສົງໄສທີ່ທໍລະມານຈິດໃຈຂອງລາວຢູ່. ລາວຮູ້ວ່າຍັງຈະຕ້ອງມີການຖອນຄຳສອນອີກ, ຈະຕ້ອງມີການປະຕິເສດຄວາມເຊື່ອອີກ ກ່ອນທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຈະຍອມໃຫ້ລາວຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສັນຕິ. ຫົນທາງທີ່ລາວກ້າວລົງໄປເດີນຢູ່ນັ້ນ ຈະຈົບລົງດ້ວຍການທີ່ລາວຕ້ອງປະຕິເສດຄວາມຈິງຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ເຈໂຣມຈຶ່ງຕັດສິນໃຈຢ່າງເດັດດ່ຽວແນ່ວແນ່ວ່າ ຈະບໍ່ປະຕິເສດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນເພື່ອພົ້ນຄວາມທຸກໃນໄລຍະເວລາສັ້ນ. {GC 111.2}

ຖອນຄືນຄຳປະຕິເສດ

ໃນບໍ່ຊ້າເຈໂຣມຖືກນຳໄປຕໍ່ໜ້າປະຊຸມສະພາ. ຄະນະຜູ້ພິພາກສາບໍ່ພໍໃຈກັບການຍິນຍອມຂອງລາວ. ການຕາຍຂອງຮັສໄດ້ປຸກໃຫ້ພວກເຂົາມີຄວາມກະຫາຍເລືອດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຕ້ອງການເຫຍື່ອຄົນໃໝ່. ການຍອມປະຕິເສດຄວາມຈິງຢ່າງສິ້ນເຊີງໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ ເປັນວິທີດຽວທີ່ເຈໂຣມຈະຮັກສາຊີວິດເອົາໄວ້ໄດ້. ແຕ່ເຈໂຣມຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຢືນຢັດເຖິງຄວາມເຊື່ອຂອງລາວ ໂດຍການຍອມໃຫ້ຖືກປະຫານດ້ວຍການເຜົາໄຟ ເໝືອນຮັສຜູ້ເປັນພີ່ນ້ອງທາງຄວາມເຊື່ອ. {GC 112.1}

ເຈໂຣມປະຕິເສດຄຳປະຕິເສດຂອງລາວເອງ ແລະ ຖອນຄືນຄຳຖອນຄືນຂອງຕົນ. ແລ້ວໃນຖານະຄົນໃກ້ຕາຍ ລາວຂໍຮ້ອງໃຫ້ມີໂອກາດກ່າວປົກປ້ອງຕົນເອງ. ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຢ້ານຜົນຂອງຄຳເວົ້າຂອງລາວ ຈຶ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລາວພຽງແຕ່ຕອບວ່າ ຂໍ້ກ່າວຫາທີ່ຟ້ອງລາວນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງ ຫຼື ບໍ່. ເຈໂຣມທັກທ້ວງວ່າ ການຮຽກຮ້ອງນັ້ນໂຫດຮ້າຍເກີນໄປ ແລະ ບໍ່ເປັນທຳ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ພວກທ່ານໄດ້ຂັງຂ້າພະເຈົ້າ 340 ວັນໃນຫ້ອງຂັງທີ່ເປັນຕາຢ້ານແທ້, ທ່າມກາງຂອງເສຍ, ຄວາມຂີ້ດຽດ ແລະ ຄວາມເໝັນເນົ່າ ໃຫ້ທົນໃນສະພາບທີ່ຂາດແຄນທຸກຢ່າງ ແລ້ວກໍນຳຂ້າພະເຈົ້າອອກມາຕໍ່ໜ້າພວກທ່ານ ແລະ ປະຕິເສດບໍ່ຟັງຂ້າພະເຈົ້າ ແຕ່ກັບຫັນໄປຟັງພວກສັດຕູທີ່ຮ້າຍກາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າແທນ;…ຖ້າພວກທ່ານມີສະຕິປັນຍາແທ້ ແລະ ເປັນແສງສະຫວ່າງໃຫ້ຊາວໂລກຈິງ ຈົ່ງລະວັງຕົວໄວ້ ຢ່າໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ສູ້ຂະບວນການຍຸຕິທຳ. ສ່ວນຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ ເປັນພຽງມະນຸດທີ່ອ່ອນແອຄົນໜຶ່ງ. ຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສຳຄັນຫຼາຍ; ສະນັ້ນ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຂໍຮ້ອງພວກທ່ານໃຫ້ຕັດສິນຢ່າງເປັນທຳນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າເພື່ອພວກທ່ານຫຼາຍກວ່າທີ່ຈະເວົ້າເພື່ອຕົນເອງ.”¹⁸ {GC 112.2}

ໃນທີ່ສຸດພວກເຂົາກໍຍອມໃຫ້ເຈໂຣມເວົ້າ. ເພິ່ນກໍຄູ້ເຂົ່າລົງຕໍ່ໜ້າຄະນະຜູ້ພິພາກສາ ແລະ ອະທິຖານຂໍໃຫ້ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງຄວບຄຸມຄວາມຄິດ ແລະ ຄຳເວົ້າຂອງຕົນ ເພື່ອລາວຈະບໍ່ໄດ້ກ່າວໃນສິ່ງທີ່ຂັດຕໍ່ຄວາມຈິງ ຫຼື ກ່າວຄຳທີ່ບໍ່ສົມພຣະກຽດຂອງພຣະເຢຊູຜູ້ຊົງເປັນພຣະອາຈານຂອງລາວ. ໃນວັນນັ້ນ, ພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດ ທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວໄວ້ກັບພວກສາວົກລຸ້ນທຳອິດວ່າ, “ພວກເຈົ້າຈະຖືກລາກດຶງນຳຕົວຂຶ້ນໄປຢູ່ຕໍ່ໜ້າບັນດາຜູ້ມີອຳນາດ ແລະ ບັນດາກະສັດເພາະເຫັນແກ່ເຮົາ.…ເມື່ອພວກເຂົາຈັບກຸມພວກເຈົ້າຂຶ້ນໄປນັ້ນ ຢ່າຄິດກະວົນກະວາຍເລີຍວ່າ ພວກເຈົ້າຈະເວົ້າຫຍັງແດ່ ຫຼື ຈະເວົ້າແນວໃດ, ເມື່ອເຖິງເວລານັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຖ້ອຍຄຳທີ່ພວກເຈົ້າຈະເວົ້າ ເພາະຖ້ອຍຄຳທີ່ພວກເຈົ້າຈະເວົ້ານັ້ນ ຈະບໍ່ມາຈາກພວກເຈົ້າເອງ, ແຕ່ແມ່ນພຣະວິນຍານຈາກພຣະບິດາຂອງພວກເຈົ້າທີ່ຈະເປັນຜູ້ກ່າວໃນພວກເຈົ້າ.” (ມັດທາຍ 10:18–20). {GC 112.3}

ແມ່ນແຕ່ພວກສັດຕູຂອງເຈໂຣມທັງຕົກຕະລຶງ ທັງປະທັບໃຈກັບຖ້ອຍຄຳຂອງລາວ. ລາວຖືກຂັງໃນຫ້ອງມືດໃຕ້ດິນເປັນເວລາໜຶ່ງປີ, ບໍ່ມີໂອກາດອ່ານໜັງສື ເພາະວ່າລາວບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນໄດ້ເລີຍ. ລາວຢູ່ໃນສະພາບທີ່ຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານຢ່າງເຈັບປວດທັງກາຍ ແລະ ໃຈ. ແຕ່ຖ້ອຍຄຳຂອງລາວມີເຫດຜົນທີ່ແຈ່ມແຈ້ງ ແລະ ມີພະລັງເໝືອນກັບວ່າ ລາວໄດ້ສຶກສາຕະຫຼອດປີໂດຍບໍ່ມີສິ່ງໃດລົບກວນເລີຍ. ເຈໂຣມຍົກຕົວຢ່າງໃຫ້ຄົນທີ່ກຳລັງຟັງຢູ່ນັ້ນ ເຖິງຜູ້ບໍຣິສຸດໃນແຕ່ລະສະໄໝທີ່ຖືກຜູ້ພິພາກສາຕັດສິນລົງໂທດຢ່າງບໍ່ເປັນທຳ. ໃນເກືອບທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນ ມີຄົນທີ່ພະຍາຍາມຍົກລະດັບປະຊາຊົນໃນສະໄໝຂອງພວກເຂົາ ແຕ່ຖືກສັງຄົມປະນາມ ແລະ ຂັບໄລ່ໄສສົ່ງ ເຊິ່ງໃນຍຸກສະໄໝຕໍ່ມາກໍປາກົດວ່າຄົນເຫຼົ່ານັ້ນສົມຄວນໄດ້ຮັບກຽດ. ພຣະຄຣິສກໍຍັງຖືກສານອະທຳພິພາກສາລົງໂທດໃນຖານະຜູ້ເຮັດຜິດເຊັ່ນກັນ. {GC 112.4}

ເມື່ອເຈໂຣມໄດ້ປະຕິເສດຄວາມເຊື່ອນັ້ນ ລາວໄດ້ຍອມຮັບວ່າຄຳຕັດສິນລົງໂທດຮັສຖືກຕ້ອງ; ຄາວນີ້ລາວປະກາດຄຳສາລະພາບກັບໃຈ ແລະ ເປັນພະຍານວ່າ ຮັສເປັນຄົນບໍຣິສຸດບໍ່ມີຄວາມຜິດ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກເພິ່ນຕັ້ງແຕ່ເພິ່ນອາຍຸຍັງນ້ອຍ. ເພິ່ນເປັນຄົນທີ່ຍອດຍ້ຽມທີ່ສຸດຄົນໜຶ່ງ ແຕ່ຖືກຕັດສິນລົງໂທດ ເຖິງແມ່ນວ່າເພິ່ນບໍ່ມີຄວາມຜິດ;…ຂ້າພະເຈົ້າເອງກໍພ້ອມທີ່ຈະຕາຍດ້ວຍຄົນໜຶ່ງ, ຈະບໍ່ສະທົກສະທ້ານຕໍ່ຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ພວກສັດຕູ ແລະ ພະຍານເທັດໄດ້ກຽມໄວ້. ໃນວັນຂ້າງໜ້າ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງໃຫ້ການຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນເລື່ອງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປັ້ນຂຶ້ນມາ ແລະ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະຫຼອກລວງພຣະເຈົ້າໄດ້.”¹⁹ {GC 113.1}

ດ້ວຍໃຈທີ່ສຳນຶກຜິດທີ່ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງ ເຈໂຣມຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ອີກວ່າ, “ໃນທ່າມກາງຄວາມບາບທັງຫຼາຍທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເຮັດຕັ້ງແຕ່ສະໄໝເປັນໜຸ່ມມານີ້ ບໍ່ມີຄວາມບາບອັນໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ໜັກໃຈ ແລະ ເສຍໃຈທີ່ສຸດ ເທົ່າກັບຄວາມບາບທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃນສະຖານທີ່ທີ່ຮ້າຍກາດແຫ່ງນີ້ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຫັນດ້ວຍກັບຄຳຕັດສິນຊົ່ວທີ່ກ່າວໂທດ ທ່ານ ໄວຄຼິບ ແລະ ຈອນ ຮັສ ຜູ້ບໍຣິສຸດທີ່ຖືກປະຫານຍ້ອນຄວາມເຊື່ອ. ຈອນ ຮັສ ເປັນທັງອາຈານ ແລະ ເປັນສະຫາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ແມ່ນແລ້ວ! ຂ້າພະເຈົ້າຂໍສາລະພາບຈາກໃຈຈິງ ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກຂີ້ດຽດກັບຕົວເອງທີ່ຫວັ່ນໄຫວຢ່າງໜ້າລັງກຽດ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວປະນາມຄຳສອນຂອງທ່ານທັງສອງເພາະວ່າຢ້ານຄວາມຕາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຂໍຂາບທູນວິງວອນ…ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດຊົງອະໄພຄວາມຜິດບາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າແດ່ທ້ອນ ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງແມ່ນຄວາມບາບນີ້ທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທີ່ສຸດ.” ແລ້ວລາວກໍຊີ້ໜ້າຄະນະຜູ້ພິພາກສາຂະນະທີ່ກ່າວຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າ, “ພວກເຈົ້າຕັດສິນລົງໂທດ ທ່ານ ໄວຄຼິບ ແລະ ຈອນ ຮັສ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຄຳສອນຂອງພວກເຂົາກະທົບຕໍ່ຫຼັກຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແຕ່ຍ້ອນວ່າພວກເຂົາຕຳໜິການກະທຳທີ່ໜ້າອັບອາຍຂອງພວກອາຈານສອນສາສະໜາ ແລະ ປະນາມຄວາມຫຍິ່ງທະນົງຕົນ ກັບຄວາມບາບຊົ່ວຂອງພວກບາດຫຼວງ ແລະ ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກ. ທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຢືນຢັນນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ປະຕິເສດບໍ່ໄດ້, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຄິດ ແລະ ປະກາດຕໍ່ຕ້ານສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເໝືອນພວກເຂົາ.” {GC 113.2}

ໃນຂະນະທີ່ເຈໂຣມຍັງກ່າວຖ້ອຍຄຳຢູ່ນັ້ນ ພວກຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຂັດຈັງຫວະ ຕ່າງຄົນຕ່າງຕົວສັ່ນດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລ້ວຮ້ອງສຽງດັງວ່າ, “ພວກເຮົາຕ້ອງການຫຼັກຖານອັນໃດອີກ? ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນກັບຕາຕົວເອງວ່າ ນີ້ແມ່ນຄົນນອກຮີດທີ່ດື້ດ້ານທີ່ສຸດ!” {GC 114.1}

ເຈໂຣມບໍ່ສະທົກສະທ້ານແຕ່ຢ່າງໃດຕໍ່ພະຍຸທີ່ພັດຖະຫຼົ່ມຢູ່ນັ້ນ, ລາວກ່າວວ່າ, “ແມ່ນຫຍັງອີກ! ພວກທ່ານຄິດວ່າຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານທີ່ຈະຕາຍຫຼື? ພວກທ່ານໄດ້ຂັງຂ້າພະເຈົ້າໃນຫ້ອງໃຕ້ດິນທີ່ເປັນຕາຢ້ານແທ້ຕະຫຼອດເວລາໜຶ່ງປີເຕັມ ເຊິ່ງເປັນສະພາບທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່າຄວາມຕາຍເສຍອີກ. ພວກທ່ານປະຕິບັດຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມໂຫດຮ້າຍຍິ່ງກວ່າຊາວມຸດສະລິມ, ຊາວຢິວ ຫຼື ຄົນທີ່ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າ. ເນື້ອໜັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເນົ່າຈົນຫຼຸດອອກຈາກກະດູກໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງມີຊີວິດຢູ່. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຈົ່ມວ່າຫຍັງເລີຍ ເພາະການຈົ່ມວ່ານັ້ນບໍ່ເໝາະສົມກັບລູກຜູ້ຊາຍ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງປະກາດວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຕົກໃຈຢ້ານທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຮັດຄວາມປ່າເຖື່ອນເຊັ່ນນີ້ຕໍ່ຄຣິສຕຽນຄົນໜຶ່ງ.”²⁰ {GC 114.2}

ແລ້ວພະຍຸຄວາມໂກດຮ້າຍກໍຖະຫຼົ່ມໃສ່ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ແລະ ມີຄົນຟ້າວນຳເຈໂຣມກັບໄປຂັງຕໍ່. ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນກໍມີບາງຄົນຮູ້ສຶກຊາບຊຶ້ງກັບຖ້ອຍຄຳຂອງລາວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງພະຍາຍາມຊ່ວຍຊີວິດຂອງລາວເອົາໄວ້. ມີຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກບາງຄົນໄປຢາມເຈໂຣມ ແລະ ຂໍຮ້ອງໃຫ້ລາວຍອມເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງສະພາ. ພວກເຂົາສັນຍາວ່າຈະໃຫ້ລາງວັນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ຖ້າລາວເລີກຕໍ່ຕ້ານຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ແຕ່ເຈໂຣມຍັງຄົງຢືນຢັດຢ່າງໝັ້ນຄົງ ເໝືອນພຣະເຢຊູຄຣິສທີ່ຊົງຢືນຢັດ ເມື່ອຊາຕານສັນຍາທີ່ຈະໃຫ້ສະຫງ່າຣາສີຂອງໂລກແກ່ພຣະອົງ. {GC 114.3}

ຖືກປະຫານຍ້ອນເຊື່ອໃນພຣະຄຳພີ

ເຈໂຣມກ່າວວ່າ, “ຖ້າພິສູດຈາກພຣະຄຳພີອັນສັກສິດນັ້ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຜິດ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະຍອມຮັບຜິດ.” {GC 114.4}

ຜູ້ທີ່ມາເພື່ອລໍ້ລວງລາວຄົນໜຶ່ງຕອບວ່າ: “ຈະຕ້ອງພິສູດທຸກສິ່ງດ້ວຍພຣະຄຳພີຫຼື? ມີຜູ້ໃດສາມາດເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີໄດ້ ນອກຈາກຄຣິສຕະຈັກຈະຊ່ວຍຕີຄວາມ?” {GC 114.5}

ເຈໂຣມກໍຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ທຳນຽມຂອງມະນຸດໜ້າເຫຼື້ອມໃສກວ່າຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດບໍ? ອາຈານໂປໂລບໍ່ໄດ້ຂໍຮ້ອງໃຫ້ຄົນຟັງທຳນຽມຂອງມະນຸດ ແຕ່ກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງຄົ້ນພຣະຄຳພີ.’” {GC 114.6}

ຄົນນັ້ນຕອບວ່າ, “ເຈົ້າເປັນຄົນນອກຮີດ! ຂ້ອຍຍອມຮັບຜິດທີ່ມາຂໍຮ້ອງເຈົ້າດົນເຊັ່ນນີ້, ຂ້ອຍເຫັນວ່າ ຜີມານກຳລັງດົນໃຈເຈົ້າຢູ່.”²¹ {GC 114.7}

ໃນບໍ່ດົນຄຳຕັດສິນລົງໂທດເຈໂຣມກໍປະກາດອອກມາ. ລາວຖືກນຳອອກໄປຍັງບ່ອນດຽວກັນທີ່ຮັສຖືກປະຫານ. ຂະນະທີ່ເດີນທາງໄປນັ້ນລາວກໍຮ້ອງເພງ ໃບໜ້າສົດໃສດ້ວຍສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ. ລາວຈ້ອງເບິ່ງທີ່ພຣະຄຣິສ ຄວາມຕາຍຈຶ່ງບໍ່ໜ້າກົວອີກແລ້ວ. ເມື່ອເພັດຊະຄາດກຳລັງຈະຈູດໄຟດ້ານຫຼັງລາວ, ເຈໂຣມເວົ້າວ່າ, “ມາຈູດໄຟຕໍ່ໜ້າເລີຍ. ຖ້າແມ່ນເຮົາຢ້ານ, ເຮົາກໍຈະບໍ່ໄດ້ມາທີ່ນີ້.” {GC 114.8}

ຖ້ອຍຄຳສຸດທ້າຍທີ່ເຈໂຣມກ່າວໃນຂະນະທີ່ແປວໄຟລຸກໄໝ້ຢູ່ຮອບຕົວແມ່ນຄຳອະທິຖານ. ລາວຮ້ອງທູນພຣະເຈົ້າວ່າ, “ພຣະບິດາຜູ້ຊົງຣິດທານຸພາບສູງສຸດເຈົ້າຂາ ຂໍຊົງໂຜດເມດຕາຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ ແລະ ໃຫ້ອະໄພຄວາມຜິດບາບຂອງຂ້ານ້ອຍ ເພາະພຣະອົງຊົງຊາບວ່າ ຂ້ານ້ອຍຮັກຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງຢູ່ສະເໝີ.”²² ແລ້ວສຽງຂອງລາວກໍງຽບໄປ ແຕ່ປາກຍັງຄົງຂະໝຸບຂະໝິບອະທິຖານຢູ່. ເມື່ອໄຟໄດ້ເຜົາຜານຮ່າງກາຍຂອງເຈໂຣມຈົນໝົດແລ້ວ ມີຄົນເກັບຝຸ່ນກະດູກພ້ອມດ້ວຍດິນທີ່ຮອງຮັບເທົ່າກະດູກນັ້ນ ແລະ ໂຍນໄປໃນແມ່ນ້ຳໄຣນ໌ເໝືອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດກັບຝຸ່ນກະດູກຂອງຮັສ. {GC 115.1}

ຜູ້ຖືກະບອງໄຟແຫ່ງຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສັດຊື່ນັ້ນໄດ້ຈົບຊີວິດລົງ, ແຕ່ແສງແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ພວກເຂົາປະກາດ ແລະ ແບບຢ່າງການເປັນວິລະຊົນຂອງພວກເຂົາບໍ່ສາມາດດັບມອດໄດ້. ໃຫ້ມະນຸດລອງຈັບດວງຕາເວັນ ແລະ ຫັນມັນກັບຄືນເພື່ອບໍ່ໃຫ້ແສງອາລຸນເບີກຟ້າ ກໍຄົງງ່າຍກວ່າທີ່ຈະຫ້າມແສງແຫ່ງການປະຕິຮູບທີ່ໃນຂະນະນັ້ນເລີ່ມສ່ອງມາຍັງໂລກແລ້ວ. {GC 115.2}

ຊະນະສົງຄາມຢ່າງອັດສະຈັນ

ການປະຫານຊີວິດຂອງຮັສເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຊາວໂບຮີເມຍຕົກຕະລຶງດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ. ຄົນທັງຊາດຮູ້ສຶກວ່າ ຮັສໄດ້ຕົກເປັນເຫຍື່ອຄວາມກຽດຊັງຂອງພວກບາດຫຼວງ ແລະ ການທໍລະຍົດຂອງຈັກກະພັດ. ມີການປະກາດວ່າຮັສເປັນອາຈານທີ່ສອນຄວາມຈິງຢ່າງສັດຊື່ ແລະ ມີການກ່າວຫາສະພາທີ່ຕັດສິນປະຫານຊີວິດຂອງຮັສນັ້ນວ່າ ມີຄວາມຜິດຖານຄາຕະກຳ. ມີຄົນໃສ່ໃຈຄຳສອນຂອງຮັສຫຼາຍກວ່າເກົ່າ. ສັນຕະປາປາເຄີຍປະກາດສັ່ງໃຫ້ເຜົາບົດຄວາມງານຂຽນຂອງທ່ານໄວຄຼິບໃຫ້ໝົດ, ແຕ່ບັດນີ້ມີຄົນນຳສ່ວນທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກທຳລາຍອອກມາຈາກທີ່ເຊື່ອງໄວ້ ແລະ ສຶກສາຄວບຄູ່ໄປກັບພຣະຄຳພີ. ບາງຄັ້ງບົດຄວາມທີ່ເຫຼືອຢູ່ບໍ່ສົມບູນ ແຕ່ປະຊາຊົນໄດ້ສຶກສາເທົ່າທີ່ຫາໄດ້; ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງມີຫຼາຍຄົນຮັບເຊື່ອຕາມຄຳສອນຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບ. {GC 115.3}

ພວກທີ່ຂ້າຮັສບໍ່ຢູ່ລ້າເພື່ອລໍເບິ່ງໄຊຊະນະແຫ່ງອຸດົມການຂອງເພິ່ນ. ສັນຕະປາປາ ແລະ ຈັກກະພັດຈັບມືກັນເພື່ອບົດບີ້ຝ່າຍປະຕິຮູບ, ກອງທັບຈັກກະພັດຊີກີມົງຈຶ່ງບຸກໂຈມຕີປະເທດໂບຮີເມຍ. {GC 115.4}

ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໂຜດໃຫ້ມີຄົນຂຶ້ນມາກູ້ຊາດ ກໍຄືຜູ້ນຳຊາວໂບຮີເມຍຊື່ ຊີສະກາ (Ziska). ເພິ່ນເປັນໜຶ່ງໃນນາຍພົນທີ່ເກັ່ງທີ່ສຸດໃນສະໄໝນັ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າ ຫຼັງຈາກການເລີ່ມສົງຄາມບໍ່ດົນ ມີເຫດການເກີດຂຶ້ນເຮັດໃຫ້ເພິ່ນຕາບອດສະໜິດກໍຕາມ. ຊາວໂບຮີເມຍເຊື່ອວ່າພຣະເຈົ້າຈະຊົງຊ່ວຍເຫຼືອພວກເຂົາ ແລະ ເຊື່ອວ່າອຸດົມການຂອງພວກຕົນນັ້ນມີຄວາມຊອບທຳ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຕ້ານທານກອງທັບທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດທີ່ຈັກກະພັດສາມາດສົ່ງມາໂຈມຕີໄດ້. ຈັກກະພັດໄດ້ລະດົມກອງທັບໃໝ່ຫຼາຍຕໍ່ຫຼາຍເທື່ອ ເພື່ອບຸກເຂົ້າໄປໃນປະເທດໂບຮີເມຍ ແຕ່ທຸກຄັ້ງກໍຕ້ອງປະລາໄຊຢ່າງໜ້າອັບອາຍ. ໃນສະໄໝນັ້ນຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນຄຳສອນຂອງ ຈອນ ຮັສ ນັ້ນ ເອີ້ນວ່າ: ຊາວຮັສ (Hussites). ພວກເຂົາບໍ່ຢ້ານຕາຍ ແລະ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະຢືນຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາໄດ້. ຫຼັງຈາກເລີ່ມສົງຄາມມາບໍ່ເທົ່າໃດປີ ນາຍພົນຊີສະກາຜູ້ເກັ່ງກ້ານັ້ນກໍເສຍຊີວິດ ແຕ່ມີຄົນຊື່ ໂປຣໂກເປຍ (Procopius) ມາຮັບຕຳແໜ່ງຕໍ່. ໂປຣໂກເປຍມີຄວາມກ້າຫານ ແລະ ເປັນນາຍພົນທີ່ຊຳນານບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບຊີສະກາ ແລະ ໃນບາງດ້ານກໍຍັງມີຄວາມສາມາດໃນການເປັນຜູ້ນຳຫຼາຍກວ່າຊີສະກາເສຍອີກ. {GC 116.1}

ພວກສັດຕູຂອງຊາວໂບຮີເມຍ ເມື່ອຮູ້ວ່ານາຍພົນຕາບອດໄດ້ເສຍຊີວິດແລ້ວ ກໍຮູ້ສຶກວ່າເປັນໂອກາດດີທີ່ຈະໄດ້ທຸກຢ່າງທີ່ເຄີຍສູນເສຍໄປນັ້ນໃຫ້ກັບຄືນມາ. ບັດນີ້ສັນຕະປາປາປະກາດສົງຄາມສາສະໜາຕໍ່ສູ້ຊາວຮັສອີກ ຈຶ່ງມີການລະດົມກອງທັບມະຫຶມາເພື່ອບຸກຢຶດປະເທດໂບຮີເມຍ ແຕ່ກໍຕ້ອງປະລາໄຊຢ່າງຮາບຄາບ. ແລ້ວກໍມີການປະກາດສົງຄາມສາສະໜາອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ທຸກປະເທດໃນເອີຣົບທີ່ຂຶ້ນກັບລະບອບສັນຕະປາປາໄດ້ລະດົມຄົນ, ເງິນ ແລະ ອາວຸດເພື່ອໃຊ້ໃນການຕໍ່ສູ້. ມີຄົນຈຳນວນມະຫາສານຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າມາຢືນຢູ່ໃຕ້ຮົ່ມທຸງຂອງສັນຕະປາປາ ໂດຍມີການຢືນຢັນວ່າ ໃນທີ່ສຸດພວກຊາວຮັສນອກຮີດຈະຕ້ອງຖືກທຳລາຍໃຫ້ສິ້ນຊື່. ກອງທັບໃຫຍ່ມະຫຶມາບຸກເຂົ້າໄປໃນປະເທດໂບຮີເມຍ ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າຈະຕ້ອງມີໄຊຊະນະຢ່າງແນ່ນອນ, ແຕ່ປະຊາຊົນຮວມກຳລັງຕໍ່ຕ້ານ. ກອງທັບທັງສອງຝ່າຍຂະຫຍັບເຂົ້າຫາກັນຈົນເຫຼືອແຕ່ສາຍນ້ຳກັ້ນຢູ່ລະຫວ່າງກາງ. “ກອງທັບຝ່າຍສັນຕະປາປາມີກຳລັງທະຫານຫຼາຍກວ່າຝ່າຍປະຕິຮູບ, ແຕ່ແທນທີ່ຈະບຸກຂ້າມລຳທານ ແລະ ສູ້ຮົບກັບຊາວຮັສທີ່ພວກເຂົາເດີນທາງມາໄກເພື່ອຕໍ່ສູ້ນັ້ນ, ພວກເຂົາກັບຢືນຈ້ອງເບິ່ງທະຫານຊາວຮັສຢ່າງມິດງຽບ.”²³ ແລ້ວໃນທັນໃດນັ້ນ ທະຫານຝ່າຍສັນຕະປາປາເກີດຄວາມຢ້ານກົວໂດຍບໍ່ຮູ້ສາເຫດ. ກອງທັບຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງແຕກກະຈາຍໄປໂດຍບໍ່ມີການຕໍ່ສູ້ ເໝືອນມີອຳນາດທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນຂັບໄລ່ພວກເຂົາໄປ. ກອງທັບຊາວຮັສໄລ່ຂ້າຟັນຜູ້ທີ່ໜີໄປໃຫ້ຕາຍເປັນຈຳນວນຫຼາຍ ແລະ ມີສິ່ງຂອງຈຳນວນມະຫາສານທີ່ຕົກຢູ່ໃນມືຂອງຊາວຮັສ. ສະນັ້ນ, ແທນທີ່ສົງຄາມຄັ້ງນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ຊາວໂບຮີເມຍຍາກຈົນລົງ ກັບກາຍເປັນເຫດໃຫ້ມີຊັບສິນເພີ່ມຂຶ້ນ. {GC 116.2}

ຕໍ່ມາບໍ່ເທົ່າໃດປີ ມີສັນຕະປາປາອົງໃໝ່ປະກາດສົງຄາມສາສະໜາອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ແລະ ເໝືອນຄັ້ງກ່ອນ ມີການຮວບຮວມກຳລັງພົນ ແລະ ເງິນຈາກທຸກປະເທດໃນເອີຣົບທີ່ຂຶ້ນກັບລະບອບສັນຕະປາປາ. ມີການສະເໜີຄ່າຕອບແທນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນທີ່ຈະສ່ຽງອັນຕະລາຍໃນສົງຄາມຄັ້ງນີ້. ທະຫານຝ່າຍສັນຕະປາປາທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບອະໄພຍະໂທດຕໍ່ອາດຊະຍາກຳທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທີ່ສຸດ. ສ່ວນທຸກຄົນທີ່ຕາຍໃນສົງຄາມ ກໍຈະໄດ້ຮັບລາງວັນທີ່ອຸດົມສົມບູນໃນສະຫວັນ ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ລອດຕາຍຈະໄດ້ຮັບກຽດ ແລະ ສ່ວນແບ່ງຂອງສິ່ງທີ່ຢຶດມາໃນສະໜາມຮົບ. ກໍເປັນອີກຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ມີການລະດົມກອງທັບມະຫາສານ; ພວກເຂົາຂ້າມເຂດແດນເຂົ້າມາໃນປະເທດໂບຮີເມຍ. ກອງທັບຊາວຮັສຖອຍໄປຕໍ່ໜ້າກອງທັບສັນຕະປາປາ ແລະ ພວກທີ່ບຸກລຸກກໍຕາມເຂົ້າໄປເລິກໃນເຂດແດນຂອງໂບຮີເມຍ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຄິດວ່າຊະນະແລ້ວ. ໃນທີ່ສຸດກອງທັບຂອງໂປຣໂກເປຍໄດ້ປັກຫຼັກຕໍ່ສູ້. ພວກເຂົາຫັນກັບມາ ແລະ ເດີນກົງໄປເພື່ອສູ້ຮົບກັບສັດຕູ. ເມື່ອທະຫານຝ່າຍສັນຕະປາປາຮູ້ວ່າພວກຕົນຜິດພາດ ກໍຢູ່ຕໍ່ໃນຄ້າຍທະຫານລໍຖ້າການຕໍ່ສູ້. ພວກເຂົາໄດ້ຍິນສຽງຍ່າງຂອງກອງທັບຊາວຮັສກ່ອນທີ່ຈະເຫັນທະຫານ ເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນໃນຄ້າຍຕົກໃຈຢ້ານ. ພວກເຈົ້າເມືອງເຈົ້າແຂວງ, ນາຍພົນ ແລະ ທະຫານບົກຕ່າງຄົນຕ່າງແກວ່ງເສື້ອຫຸ້ມເກາະຖິ້ມ ແລະ ໜີໄປຄົນລະທິດຄົນລະທາງ. ເຈົ້າໜ້າທີ່ສັນຕະປາປາທີ່ນຳການບຸກລຸກໃນຄັ້ງນີ້ ພະຍາຍາມຮວບຮວມທະຫານທີ່ຢ້ານກົວ ແລະ ແຕກກະຈາຍໄປ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຜົນ. ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຈະພະຍາຍາມຢ່າງສຸດກຳລັງກໍຕາມ ແຕ່ລາວກໍຖືກກວາດໄປພ້ອມກັບພວກທີ່ຖອຍໜີ ເໝືອນຖືກຄື້ນທະເລພັດພາ. ຝ່າຍສັນຕະປາປາຖືກຕີພ່າຍໃຫ້ມ້າງໝຸ່ນ ຈຶ່ງເປັນອີກຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ມີສິ່ງຂອງມາກມາຍຕົກຢູ່ໃນມືຂອງພວກຊາວຮັສ. {GC 116.3}

ນີ້ເປັນຄັ້ງທີສອງທີ່ບັນດາປະເທດທີ່ມີອຳນາດຫຼາຍທີ່ສຸດໃນເອີຣົບ ໄດ້ຮວບຮວມກອງທັບທີ່ໃຫຍ່ມະຫຶມາ ປະກອບດ້ວຍຊາຍຊາດທະຫານທີ່ເກັ່ງກ້າ ເຊິ່ງໄດ້ຮັບການຝຶກຝົນມາຢ່າງດີ ແລະ ມີອາວຸດຄົບຖ້ວນ ແຕ່ຕ້ອງໜີໄປຕໍ່ໜ້າໜ່ວຍປົກປ້ອງປະເທດເລັກນ້ອຍ ເຊິ່ງກ່ອນໜ້ານີ້ນັບວ່າເປັນປະເທດທີ່ດ້ອຍແຮງອ່ອນກຳລັງ. ນີ້ແມ່ນການສຳແດງເຖິງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກທີ່ບຸກເຂົ້າໄປ ຕົກໃຈຢ້ານດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວທີ່ເໜືອທຳມະຊາດ. ພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ຊົງໂຍນກອງທັບຟາໂຣລົງໃນທະເລແດງ, ຜູ້ທີ່ຊົງໄລ່ກອງທັບຊາວມີດີອານດ້ວຍທະຫານ 300 ຄົນຂອງກີເດໂອນ, ຄືຜູ້ທີ່ຊົງປະຫານຊີວິດກອງທັບອັດຊີເຣຍໃນຄືນດຽວນັ້ນ, ກໍຊົງຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເພື່ອທຳລາຍກຳລັງຂອງພວກທີ່ບີບບັງຄັບ. “ເຂົາທັງຫຼາຍມີຄວາມຢ້ານກົວຫຼາຍ ໃນທີ່ເຊິ່ງບໍ່ມີຄວາມໜ້າຢ້ານກົວເລີຍ, ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງບັນດານໃຫ້ກະດູກຂອງສັດຕູທີ່ຕັ້ງຄ້າຍລ້ອມຮອບພວກທ່ານກະຈັດກະຈາຍໄປ, ເຂົາຕ້ອງອັບອາຍເພາະພຣະເຈົ້າຊົງປະຖິ້ມພວກເຂົາເສຍແລ້ວ.” (ເພງສັນລະເສີນ 53:5 ດັດແປງຈາກສະບັບ TH1940). {GC 117.1}

ອົດທົນລໍຄອຍແສງສະຫວ່າງ

ຜູ້ນຳຝ່າຍສັນຕະປາປາໝົດຫວັງທີ່ຈະຊະນະດ້ວຍການໃຊ້ກຳລັງ ພວກເຂົາຈຶ່ງຫັນມາໃຊ້ວິທີທາງການທູດໃນທີ່ສຸດ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຂໍ້ຕົກລົງຮ່ວມກັນຂຶ້ນ, ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າຂໍ້ຕົກລົງດັ່ງກ່າວອ້າງວ່າຈະໃຫ້ຊາວໂບຮີເມຍມີເສລີພາບທາງຈິດສຳນຶກ, ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ເປັນການຫຼອກລວງໃຫ້ພວກເຂົາຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ຊາວໂບຮີເມຍລະບຸເງື່ອນໄຂສັນຕິພາບກັບໂຣມສີ່ຂໍ້ ຄື: 1) ຕ້ອງມີເສລີພາບໃນການເທດສະໜາຈາກພຣະຄຳພີ, 2) ທຸກຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກມີສິດໃນເຂົ້າຈີ່ ແລະ ນ້ຳອະງຸ່ນຂອງພິທີມະຫາສະໜິດ, ແລະ ໃຫ້ນຳນະມັດສະການໃນພາສາຂອງປະຊາຊົນ, 3) ພວກບາດຫຼວງບໍ່ມີສິດຮັບຕຳແໜ່ງ ຫຼື ອຳນາດຝ່າຍການປົກຄອງ, ແລະ 4) ຖ້າມີການເຮັດຜິດກົດໝາຍ ສານຝ່າຍປົກຄອງຈະຕັດສິນຄະດີ ບໍ່ວ່າຜູ້ທີ່ຖືກຟ້ອງນັ້ນຈະເປັນບາດຫຼວງ ຫຼື ປະຊາຊົນກໍຕາມ. ໃນທີ່ສຸດເຈົ້າໜ້າທີ່ຝ່າຍສັນຕະປາປາກໍຕົກລົງວ່າ “ຈະຍອມຮັບເອົາມາດຕາສີ່ຂໍ້ຂອງພວກຊາວຮັສ ແຕ່ວ່າສິດໃນການຕີຄວາມ ແລະ ໃນການກຳນົດຄວາມສຳຄັນນັ້ນ ເປັນຂອງສະພາ ໝາຍເຖິງສັນຕະປາປາ ແລະ ຈັກກະພັດນັ້ນເອງ.”²⁴ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເຮັດສົນທິສັນຍາຂຶ້ນໂດຍອາໄສເງື່ອນໄຂດັ່ງກ່າວ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຄຣິສຕະຈັກໂຣມຈຶ່ງໃຊ້ອຸບາຍຫຼອກລວງ ເພື່ອໄດ້ໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດໄດ້ດ້ວຍການສູ້ຮົບ, ເພາະວ່າເມື່ອຄຣິສຕະຈັກໂຣມຕີຄວາມມາດຕາຕ່າງໆຂອງຊາວຮັສ ກໍບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບທີ່ພວກເຂົາຕີຄວາມພຣະຄຳພີ ຄືຈະຕີຄວາມເພື່ອເປັນໄປຕາມຄວາມປະສົງຂອງຕົນເອງ. {GC 118.1}

ມີຊາວໂບຮີເມຍຈຳນວນຫຼາຍທີ່ບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໃນສົນທິສັນຍານີ້ ເພາະເຫັນວ່າຈະເປັນເຫດໃຫ້ຕ້ອງສູນເສຍສິດທິຂອງຕົນ. ມີການຂັດແຍ້ງ ແລະ ການແຕກແຍກກັນຂຶ້ນ ເຊິ່ງນຳໄປສູ່ການຂ້າຟັນກັນເອງ. ໃນການຕໍ່ສູ້ນີ້ ໂປຣໂກເປຍ ນາຍພົນຜູ້ເກັ່ງກ້າກໍລົ້ມຕາຍ ແລະ ສິດເສລີພາບຂອງຊາວໂບຮີເມຍກໍດັບສູນ. {GC 118.2}

ບັດນີ້ຈັກກະພັດຊີກີມົງຜູ້ທີ່ເຄີຍທໍລະຍົດຕໍ່ຮັສ ແລະ ເຈໂຣມນັ້ນ ກໍກາຍເປັນກະສັດຂອງປະເທດໂບຮີເມຍ ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າເພິ່ນໄດ້ສັນຍາທີ່ຈະປ້ອງກັນສິດທິຕ່າງໆຂອງຊາວໂບຮີເມຍກໍຕາມ ເພິ່ນກໍເລີ່ມຕົ້ນຕັ້ງລະບອບສັນຕະປາປາຂຶ້ນ. ແຕ່ຊີກີມົງບໍ່ໄດ້ປະໂຫຍດຫຍັງຫຼາຍຈາກການຮັບໃຊ້ຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ເພິ່ນໄດ້ເຮັດວຽກຢ່າງໜັກໜ່ວງ ແລະ ສ່ຽງອັນຕະລາຍມາຕະຫຼອດ 20 ປີ. ກອງທັບອ່ອນກຳລັງ, ຄັງເງິນກໍແຫ້ງ ເພາະການຕໍ່ສູ້ອັນດົນນານທີ່ບໍ່ໄດ້ເກີດຜົນ. ບັດນີ້ຫຼັງຈາກປົກຄອງເປັນກະສັດໂບຮີເມຍໜຶ່ງປີເພິ່ນກໍເສີຍຊີວິດ ປະຖິ້ມຣາຊອານາຈັກໄວ້ໃນສະພາບທີ່ໃກ້ເກີດສົງຄາມກາງເມືອງ ແລະ ມອບຊື່ສຽງທີ່ເສຍຫາຍເປັນມໍລະດົກຕົກທອດໃຫ້ຄົນລຸ້ນຫຼັງ. {GC 118.3}

ມີການຕໍ່ສູ້ ແລະ ການຂ້າຟັນລັນແທງກັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ມີກອງທັບຄົນຕ່າງຊາດບຸກເຂົ້າໄປໃນປະເທດໂບຮີເມຍອີກ, ສ່ວນປະຊາຊົນນັ້ນກໍເປັນທຸກກັບຄວາມແຕກແຍກພາຍໃນ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ຄົນທີ່ຍັງສັດຊື່ຕໍ່ຂ່າວປະເສີດກໍຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຢ່າງຮ້າຍແຮງ. {GC 118.4}

ໃນເມື່ອຄົນທີ່ເຄີຍເປັນພີ່ນ້ອງໄປຕົກລົງກັບຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ແລະ ຮັບເອົາຄຳສອນທຽມເທັດ, ຄົນທີ່ຢຶດໝັ້ນໃນຄວາມເຊື່ອບູຮານ ກໍຮວມຕົວກັນໃນຄຣິສຕະຈັກໃໝ່ພາຍໃຕ້ຊື່ວ່າ: “ກຸ່ມພີ່ນ້ອງຜູ້ເປັນໜຶ່ງດຽວ” (United Brethren). ຄົນຈາກທຸກຊົນຊັ້ນໄດ້ແຊ່ງດ່າພວກເຂົາທີ່ເຮັດຢ່າງນີ້, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຕ້ອງຫຼົບລີ້ຢູ່ໃນປ່າ ແລະ ຕາມຖ້ຳກໍຕາມ, ພວກເຂົາຍັງປະຊຸມກັນເພື່ອອ່ານພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພື່ອຮ່ວມນະມັດສະການພຣະອົງ. {GC 119.1}

ຊາວໂບຮີເມຍຜູ້ສັດຊື່ໄດ້ແອບສົ່ງຜູ້ສື່ສານອອກໄປໃນປະເທດຕ່າງໆ ພວກເຂົາຈຶ່ງຮັບຮູ້ວ່າ ໃນບ່ອນຕ່າງໆ “ມີຄົນຈຳນວນໜ້ອຍທີ່ຍອມຮັບຄວາມຈິງ, ສອງສາມຄົນໃນເມືອງນີ້ ແລະ ອີກສອງສາມຄົນໃນເມືອງນັ້ນ. ແຕ່ລະຄົນຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງເໝືອນພວກເຂົາ. ນອກຈາກນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ຮຽນຮູ້ວ່າ ທ່າມກາງສາຍພູອານເບີ (Alps) ມີຄຣິສຕະຈັກບູຮານທີ່ມີພຣະຄຳພີເປັນຮາກຖານ ແລະ ທີ່ຄັດຄ້ານການຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ.”²⁵ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຂ່າວນີ້ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລ້ວຈຶ່ງມີການເປີດການສື່ສານລະຫວ່າງພີ່ນ້ອງທີ່ໂບຮີເມຍກັບຄຣິສຕຽນຊາວໂວດົວ. {GC 119.2}

ຊາວໂບຮີເມຍທີ່ສັດຊື່ຕໍ່ຂ່າວປະເສີດໄດ້ຄອຍເຝົ້າຢູ່ຕະຫຼອດຄ່ຳຄືນແຫ່ງການຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ. ໃນເວລາທີ່ມືດມົນທີ່ສຸດ ພວກເຂົາຫັນໄປເບິ່ງຂອບຟ້າເໝືອນຄົນທີ່ເຝົ້າລໍຄອຍຮຸ່ງອາລຸນໃໝ່. “ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ໃນຍຸກສະໄໝທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊົ່ວ,…ແຕ່ພວກເຂົາຈື່ຈຳຖ້ອຍຄຳຂອງຮັສ ທີ່ຕໍ່ມາເຈໂຣມໄດ້ກ່າວຢ້ຳອີກວ່າ ຈະຕ້ອງລໍຖ້າອີກໜຶ່ງສະຕະວັດກວ່າແສງແຫ່ງວັນໃໝ່ຈະສ່ອງຈ້າ. ຊາວຮັສຮັກສາຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ເໝືອນຊາວອິດສະຣາເອນສະໄໝເປັນທາດໃນເອຢິບໄດ້ຮັກສາຖ້ອຍຄຳຂອງໂຢເຊັບທີ່ກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ອຍໃກ້ຈະສິ້ນໃຈຕາຍແລ້ວ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຈະຮັກສາພວກເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ພຣະອົງຈະນຳພວກເຈົ້າອອກໄປ.’”²⁶ “ໃນຊ່ວງທ້າຍສະຕະວັດທີ 15 ຄຣິສຕະຈັກຂອງ ‘ກຸ່ມພີ່ນ້ອງຜູ້ເປັນໜຶ່ງດຽວ’ ຄ່ອຍໆເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຊ້າໆ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຍັງຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຢູ່ໃນລະດັບໜຶ່ງກໍຕາມ ແຕ່ເມື່ອທຽບກັບອະດີດກໍຖືວ່າເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ສະຫງົບພໍສົມຄວນ. ໃນຕົ້ນສະຕະວັດທີ 16 ພວກເຂົາມີຄຣິສຕະຈັກທັງໝົດເຖິງ 200 ແຫ່ງໃນປະເທດໂບຮີເມຍ ແລະ ປະເທດໂມເຣເວຍ.”²⁷ “ກຸ່ມຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ມີຫຼາຍເຖິງຂະໜາດນີ້ ທີ່ໜີໄພທຳລາຍຈາກຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງກອງໄຟ ແລະ ຄົມດາບ ຈົນສາມາດເຫັນແສງອາລຸນໃໝ່ທີ່ຮັສໄດ້ທຳນວາຍໄວ້.”²⁸ {GC 119.3}

5: ຈອນ ໄວຄຼິບ7: ລູເທີແຍກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມ