4: ຊາວໂວດົວ

https://m.egwwritings.org/en/book/132.257#257

ວິລະຊົນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ

ທ່າມກາງຄວາມມືດມົວທີ່ປົກຄຸມໂລກຕະຫຼອດເວລາອັນດົນນານທີ່ສັນຕະປາປາເຮືອງອຳນາດນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງບໍ່ສາມາດຖືກດັບມອດທັງໝົດໄດ້. ໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝມີຄົນເປັນພະຍານເພື່ອພຣະເຈົ້າ ຄືຄົນທີ່ເຊື່ອວ່າພຣະຄຣິສຊົງເປັນຄົນກາງແຕ່ຜູ້ດຽວລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດ ແລະ ເຊື່ອວ່າພຣະຄຳພີແມ່ນບັນທັດຖານແຫ່ງການດຳລົງຊີວິດ; ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຮັກສາວັນສະບາໂຕທີ່ແທ້ຈິງໃຫ້ເປັນວັນບໍຣິສຸດສັກສິດ. ຄົນລຸ້ນຫຼັງບໍ່ເຄີຍຮູ້ເລີຍວ່າ ພວກເຂົາເປັນໜີ້ບຸນຄຸນຄົນເຫຼົ່ານີ້ຫຼາຍສ່ຳໃດ. ພວກເຂົາຖືກກ່າວຫາວ່າເປັນຄົນນອກຮີດ ແລະ ຖືກໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີ. ສຳລັບງານຂຽນຂອງພວກເຂົາ ສ່ວນໜຶ່ງກໍຖືກປົກປິດ, ສ່ວນໜຶ່ງກໍຖືກບິດເບືອນ ແລະ ສ່ວນໜຶ່ງກໍຖືກທຳລາຍ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ, ຍັງມີຄົນຢືນຢັດ ແລະ ຮັກສາຄວາມເຊື່ອໃຫ້ບໍຣິສຸດໃນຍຸກສະໄໝຕ່າງໆຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເພື່ອເປັນມໍລະດົກອັນສັກສິດແກ່ຄົນລຸ້ນຫຼັງ. {GC 61.1}

ປະຫວັດຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນສະໄໝຍຸກມືດ ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກໂຣມເຮືອງອຳນາດນັ້ນ ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນສະຫວັນ ແຕ່ບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຮັບການບັນທຶກໄວ້ໃນປຶ້ມປະຫວັດສາດຂອງມະນຸດ. ຮ່ອງຮອຍຂອງຄົນເຫຼົ່ານີ້ຍາກທີ່ຈະຄົ້ນພົບ ຍົກເວັ້ນໃນຄຳກ່າວຫາຂອງຄົນທີ່ຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມມີນະໂຍບາຍໃຫ້ທຳລາຍຮ່ອງຮອຍຂອງການຂັດແຍ້ງຕໍ່ຄຳສອນ ແລະ ການຝ່າຝືນຕໍ່ຄຳສັ່ງຂອງພວກເຂົາໃຫ້ໝົດສິ້ນ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມພະຍາຍາມທຳລາຍງານຂຽນທຸກຢ່າງ ແລະ ທຸກຄົນທີ່ພວກເຂົາຖືວ່ານອກຮີດ. ຜູ້ໃດຍົກຂໍ້ສົງໄສມາເວົ້າ ຫຼື ສະແດງຄວາມບໍ່ເຊື່ອໝັ້ນວ່າຄຳສອນຂອງສັນຕະປາປາມີຄວາມສັກສິດ ກໍພຽງພໍທີ່ຈະຖືກປະຫານຊີວິດ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄົນຮັ່ງມີ ຫຼື ຍາກຈົນ, ເປັນຄົນຊັ້ນສູງ ຫຼື ຊັ້ນຕ່ຳກໍຕາມ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມພະຍາຍາມທຳລາຍປະຫວັດຄວາມໂຫດຮ້າຍທີ່ພວກເຂົາເຮັດຕໍ່ຜູ້ທີ່ຄັດຄ້ານບໍ່ເຫັນດີນຳພວກເຂົາ. ສະພາໃຫຍ່ຂອງສັນຕະປາປາປະກາດວ່າ ໜັງສື ແລະ ງານຂຽນທີ່ບັນທຶກເລື່ອງເຊັ່ນນີ້ກໍຕ້ອງໄດ້ຖືກເຜົາຖິ້ມ. ສະໄໝກ່ອນທີ່ຈະມີການຕີພິມ ມີໜັງສືໜ້ອຍ ແລະ ໜັງສືທີ່ມີຢູ່ນັ້ນຢູ່ໃນຮູບແບບທີ່ເກັບຮັກສາໄດ້ຍາກ; ສະນັ້ນ, ຄົນທີ່ນິຍົມສັນຕະປາປາຈຶ່ງດຳເນີນແຜນການທຳລາຍຂອງພວກເຂົາໄດ້ງ່າຍ. {GC 61.2}

ອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຖືກປະຕິເສດ

ບໍ່ມີຄຣິສຕະຈັກທ້ອງຖິ່ນແຫ່ງໃດພາຍໃນອານາເຂດການປົກຄອງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຖືກປ່ອຍໃຫ້ມີສິດທິເສລີພາບໃນການນັບຖືສາສະໜາ. ແຕ່ພໍສັນຕະປາປາມີອຳນາດໃນຂົງເຂດໃດ ເພິ່ນກໍສົ່ງທະຫານໄປປາບປາມທຸກຄົນທີ່ບໍ່ຍອມຮັບອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ສະນັ້ນ, ຄຣິສຕະຈັກທ້ອງຖິ່ນຕ່າງໆຈຶ່ງພາກັນຍອມຕໍ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາໃນແຕ່ລະບ່ອນ. {GC 62.1}

ໃນເກາະອັງກິດ ມີການນັບຖືສາສະໜາຄຣິສຕາມຮູບແບບຂອງພວກອັກຄະສາວົກ ຕັ້ງແຕ່ສະຕະວັດຕົ້ນໆແຫ່ງຄຣິສຕະການ. ຂ່າວປະເສີດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບນັ້ນປາສະຈາກຄຳສອນທຽມເທັດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຢູ່ຫ່າງໄກກໍຕາມ, ການຂົ່ມເຫັງຈາກພວກຈັກກະພັດໂຣມທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າເປັນຂອງຂວັນດຽວທີ່ຄຣິສຕະຈັກລຸ້ນທຳອິດແຫ່ງເກາະອັງກິດໄດ້ຮັບຈາກໂຣມ. ມີຄຣິສຕຽນຫຼາຍຄົນໜີການຂົ່ມເຫັງໃນອັງກິດໄປລີ້ໄພໃນສະກັອດແລນ ແລະ ຈາກທີ່ນັ້ນກໍມີຄົນນຳຄວາມຈິງໄປຍັງເກາະໄອແລນ. ຄົນໃນທີ່ເຫຼົ່ານັ້ນກໍຮັບເອົາຄວາມຈິງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. {GC 62.2}

ຊົນເຜົ່າແຊັກຊັນ (Saxon) ທີ່ນັບຖືຜີສາງນາງໄມ້ໄດ້ເຂົ້າມາບຸກຢຶດເກາະອັງກິດ, ເມື່ອພວກເຂົາຂຶ້ນຄອງອຳນາດກໍຮູ້ສຶກວ່າຈະເປັນການລົດຕົວເອງເກີນໄປທີ່ຈະຟັງພວກຄຣິສຕຽນທີ່ຕົກເປັນທາດ. ພວກຄຣິສຕຽນຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຫຼົບໜີໄປລີ້ຢູ່ຕາມຫ້ວຍໜອງຄອງບຶງ ແລະ ຕາມພູຜາ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ຄວາມສະຫວ່າງຈະຖືກບົດບັງໄວ້ໄລຍະເວລາໜຶ່ງ ແຕ່ມັນກໍບໍ່ໄດ້ດັບມອດໄປ. ຮ້ອຍປີຕໍ່ມາໃນປະເທດສະກັອດແລນ, ຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນກໍສ່ອງແຈ້ງຈົນເຖິງດິນແດນທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກ. ໃນປະເທດໄອແລນກໍມີຄົນຊື່ໂຄລຳບາ (Columba) ທີ່ມີຄວາມເຊື່ອຫຼາຍພ້ອມກັບຄົນທີ່ຮ່ວມງານກັບເພິ່ນ; ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ໄປທີ່ເກາະເປົ່າປ່ຽວແຫ່ງໜຶ່ງຊື່ວ່າເກາະໄອໂອນາ (Iona) ເພື່ອຮວບຮວມພີ່ນ້ອງຜູ້ເຊື່ອ ແລະ ຕັ້ງສູນຝຶກນັກປະກາດຂ່າວປະເສີດ. ໃນທ່າມກາງນັກປະກາດເຫຼົ່ານັ້ນມີຄົນໜຶ່ງທີ່ຮັກສາວັນສະບາໂຕ; ສະນັ້ນ, ຄົນທັງຫຼາຍໃນລະແວກນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບຮູ້ຄວາມຈິງໃນເລື່ອງນີ້. ສູນຝຶກນັກປະກາດທີ່ເກາະໄອໂອນານັ້ນໄດ້ສົ່ງນັກປະກາດອອກໄປຫຼາຍປະເທດ ບໍ່ພຽງແຕ່ປະເທດສະກັອດແລນ ແລະ ອັງກິດ ແຕ່ຮວມໄປເຖິງເຢຍລະມັນ, ສວິສເຊີແລນ ໄປຈົນຮອດອີຕາລີ. {GC 62.3}

ແຕ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ຈັບຕາຈ້ອງເບິ່ງເກາະອັງກິດດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈວ່າ ຈະຕ້ອງນຳມາຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດໃຫ້ໄດ້. ໃນສະຕະວັດທີ 6 ພວກນັກປະກາດຂອງໂຣມຖືກສົ່ງໄປເກາະອັງກິດ ເພື່ອນຳຄົນຊົນເຜົ່າແຊັກຊັນທີ່ຂາບໄຫວ້ຜີມາປ່ຽນສາສະໜາ. ຄົນປ່າເຖື່ອນທີ່ຫຍິ່ງຈອງຫອງເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອນຮັບພວກເຂົາຢ່າງດີ ແລະ ມີຫຼາຍພັນຄົນຫຼົງຄຳໂນ້ມນ້າວໄປຮັບເຊື່ອຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ເມື່ອການປະກາດຂະຫຍາຍວົງກວ້າງອອກໄປ, ຜູ້ນຳຝ່າຍສັນຕະປາປາພ້ອມດ້ວຍຄົນທີ່ຮັບເຊື່ອຄຳສອນຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ພົບພໍ້ກັບຄຣິສຕຽນທີ່ຍັງເຊື່ອຕາມຮູບແບບຂອງອັກຄະສາວົກ. ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງຝ່າຍນີ້ເຫັນໄດ້ຢ່າງຈະແຈ້ງ. ກຸ່ມຄຣິສຕຽນຊາວອັງກິດແບບເດີມມີຄວາມອ່ອນນ້ອມຖ່ອມຕົນ, ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງລຽບງ່າຍ ແລະ ມີອຸປະນິໄສດີງາມ, ພ້ອມທັງມີຄຳສອນ ແລະ ການປະພຶດຕາມພຣະຄຳພີ. ໃນຂະນະດຽວກັນອີກກຸ່ມໜຶ່ງມີຄວາມງົມງວາຍ, ຖືໂຕ ແລະ ແຕ່ງກາຍຢ່າງຫຼູຫຼາອະລັງການຕາມແບບລະບອບສັນຕະປາປາ. ຜູ້ແທນຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມຮຽກຮ້ອງຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານີ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມຄຳສອນຂອງພຣະຄຣິສ ໃຫ້ຍອມຮັບວ່າສັນຕະປາປາມີອຳນາດສູງສຸດ. ຊາວເກາະອັງກິດໄດ້ແຕ່ຕອບຢ່າງສຸພາບວ່າ ພວກເຂົາຢາກສະແດງຄວາມຮັກຕໍ່ມະນຸດທຸກຄົນ ແຕ່ສຳລັບສັນຕະປາປາແລ້ວ ເພິ່ນບໍ່ມີສິດທີ່ຈະຖືອຳນາດສູງສຸດໃນຄຣິສຕະຈັກ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດອ່ອນນ້ອມຍອມຕາມສັນຕະປາປາຫຼາຍກວ່າຄົນອື່ນໆທີ່ຕິດຕາມພຣະຄຣິສ. ມີການພະຍາຍາມຫຼາຍຕໍ່ຫຼາຍເທື່ອໃຫ້ຄຣິສຕຽນເຫຼົ່ານັ້ນຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມ, ແຕ່ຄຣິສຕຽນທີ່ອ່ອນສຸພາບດັ່ງກ່າວຕົກໃຈກັບຄວາມຫຍິ່ງທະນົງຕົວຂອງຜູ້ແທນຈາກສັນຕະປາປາ ຈຶ່ງຢືນຢັນວ່າ ມີແຕ່ພຣະຄຣິສອົງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາ. ຄາວນີ້ທາດແທ້ຂອງລະບອບສັນຕະປາປາກໍປາກົດໃຫ້ເຫັນ. ຜູ້ນຳຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມກ່າວວ່າ: “ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຍອມຮັບພວກເຮົາໃນຖານະພີ່ນ້ອງທີ່ນຳສັນຕິພາບມາໃຫ້ ກໍຈະຕ້ອງຮັບພວກເຮົາໃນຖານະສັດຕູທີ່ນຳສົງຄາມມາ. ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຍອມຮ່ວມມືກັບເຮົາໃນການສອນໃຫ້ຄົນເຜົ່າແຊັກຊັນຮູ້ຈັກທາງແຫ່ງຊີວິດແລ້ວ ກໍຈະຕ້ອງຮັບຄົມດາບຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະຂ້າຟັນພວກເຈົ້າໃຫ້ຕາຍ.”¹ ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນການຂູ່ລ້າໆ. ຝ່າຍຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ໃຊ້ສົງຄາມ ແລະ ອຸບາຍຫຼອກລວງຕໍ່ສູ້ຜູ້ທີ່ເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມເຊື່ອຕາມພຣະຄຳພີຈົນຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆໃນເກາະອັງກິດຖືກທຳລາຍ ຫຼື ຖືກບັງຄັບໃຫ້ຍອມຈຳນົນຕໍ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ. {GC 62.4}

ໃນດິນແດນທີ່ຢູ່ນອກເຂດອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ກໍມີກຸ່ມຄຣິສຕຽນຫຼາຍກຸ່ມທີ່ຍັງຄົງຮັກສາຄວາມເຊື່ອມາຕະຫຼອດຫຼາຍສະຕະວັດ ໂດຍທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມເສື່ອມເສຍຈາກລະບອບສັນຕະປາປາພຽງເລັກນ້ອຍ. ກຸ່ມຄຣິສຕຽນເຫຼົ່ານີ້ຢູ່ທ່າມກາງຄົນທີ່ນັບຖືຜີສາງນາງໄມ້ ແລະ ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປກໍໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກຄົນທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າເຊິ່ງຢູ່ອ້ອມຮອບພວກເຂົາ; ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ, ພວກເຂົາຍັງຖືວ່າພຣະຄຳພີເປັນບັນທັດຖານດຽວແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ຈຶ່ງເຊື່ອຖືຫຼັກຄວາມຈິງຫຼາຍປະເດັນຂອງພຣະຄຳພີຕະຫຼອດມາ. ຄຣິສຕຽນເຫຼົ່ານີ້ເຊື່ອວ່າກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນເປັນກົດອັນໝັ້ນຄົງຖາວອນ ແລະ ພວກເຂົາກໍຮັກສາວັນສະບາໂຕຕາມກົດບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ດ້ວຍ. ມີຄຣິສຕະຈັກຊາວອາມີເນຍໃນອາຊີ ແລະ ຊົນເຜົ່າໃນພາກກາງຂອງອາຟຣິກາທີ່ຮັກສາວັນສະບາໂຕຕາມພຣະຄຳພີເໝືອນກັນ. {GC 63.1}

ກຸ່ມຄົນສັດຊື່ທີ່ໂດດເດັ່ນ

ແຕ່ໃນທ່າມກາງກຸ່ມຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານການຂະຫຍາຍອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມນັ້ນ ຊາວໂວດົວ²ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດ. ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ຕາມສາຍພູພີດມົງ (Piedmont) ໃນດິນແດນແຫ່ງດຽວກັນທີ່ສັນຕະປາປາຕັ້ງນະຄອນຫຼວງ; ໃນຂະນະດຽວກັນ, ກໍເປັນກຸ່ມຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານລະບອບສັນຕະປາປາຢ່າງໜັກແໜ້ນທີ່ສຸດ. ຄຣິສຕະຈັກໃນເຂດສາຍພູພີດມົງສາມາດຮັກສາອິດສະຫຼະພາບມາເປັນເວລາຫຼາຍຮ້ອຍປີ, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດຄຣິສຕະຈັກໂຣມກໍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພວກເຂົາຍອມຈຳນົນ. ຫຼັງຈາກການຕໍ່ສູ້ບໍ່ປະສົບຜົນສຳເລັດ ຜູ້ນຳຂອງຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈຳໃຈຍອມຮັບອຳນາດຜະເດັດການ ທີ່ເບິ່ງຄືໂລກທັງໂລກໃຫ້ການຍົກຍ້ອງນັບຖື. ແຕ່ວ່າມີບາງຄົນບໍ່ຍອມຕໍ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ ຫຼື ຕົວແທນຂອງເພິ່ນ. ພວກເຂົາຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຮັກສາຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ທັງຄວາມບໍຣິສຸດ ແລະ ຄວາມລຽບງ່າຍຂອງຄວາມເຊື່ອ ຈຶ່ງເກີດການແບ່ງແຍກກັນ. ຄົນທີ່ຍັງຄົງຢຶດໝັ້ນຕາມຄວາມເຊື່ອດັ້ງເດີມໄດ້ຖອຍໜີ, ບາງຄົນຍ້າຍອອກຈາກບ້ານທີ່ຢູ່ຕາມສາຍພູອານເບີ (Alps) ເພື່ອໄປເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມຈິງໃນຕ່າງປະເທດ. ສ່ວນຄົນອື່ນກໍຖອຍຂຶ້ນພູ ແລະ ອາໄສຕາມທົ່ງຫຍ້າ ແລະ ຕາມພູຜາອັນເປັນປ້ອມປະການຂອງພວກເຂົາ ເພາະບ່ອນນັ້ນມີຄວາມປອດໄພທີ່ຈະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະ. {GC 64.1}

ຫຼັກຄວາມຈິງທີ່ຄຣິສຕຽນຊາວໂວດົວເຊື່ອ ແລະ ສັ່ງສອນກັນມາຫຼາຍສະຕະວັດ ແຕກຕ່າງໄປຈາກຄຳສອນທຽມເທັດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ. ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ເທິງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນລະບົບຄຳສອນທີ່ແທ້ຈິງຂອງສາສະໜາຄຣິສ. ຊາວໂວດົວອາໄສຢູ່ໃນຊົນນະບົດ ແລະ ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງລຽບງ່າຍຕາມທຳມະຊາດອັນເປົ່າປ່ຽວທີ່ຫ່າງໄກສອກຫຼີກ, ແຕ່ລະມື້ກໍລ້ຽງຝູງແກະ ແລະ ເຮັດສວນໝາກອະງຸ່ນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ຄົ້ນພົບຄວາມຈິງທີ່ຂັດແຍ້ງຕໍ່ຄຳສອນທຽມເທັດຂອງຄຣິສຕະຈັກປອມດ້ວຍຕົນເອງ. ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົານັ້ນບໍ່ແມ່ນຄວາມເຊື່ອທີ່ຫາກໍໄດ້ຮັບມາ ແຕ່ເປັນຄວາມສັດທາທີ່ໄດ້ຮັບເປັນມູນມໍລະດົກຈາກບັນພະບຸລຸດ ເປັນການສືບຕໍ່ຄວາມເຊື່ອຂອງຄຣິສຕະຈັກຍຸກອັກຄະສາວົກ ກໍຄື “ຄວາມເຊື່ອເຊິ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເທື່ອດຽວເປັນການສິ້ນສຸດ.” (ຢູດາ 3). ຄຣິສຕະຈັກໃນປ່າເຂົານີ້ເປັນຊຸມນຸມຜູ້ເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະຄຣິສ ບໍ່ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ນັ່ງບັນລັງຢ່າງອວດອົ່ງທະນົງຕົວໃນນະຄອນຫຼວງແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະເຈົ້າຊົງມອບໝາຍໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກທີ່ແທ້ຈິງ ເຝົ້າຮັກສາຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງອັນເປັນດັ່ງສົມບັດທີ່ລ້ຳຄ່າ, ພວກເຂົາມີໜ້າທີ່ໃນການນຳຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄປແບ່ງປັນໃຫ້ແກ່ຊາວໂລກທັງປວງ. {GC 64.2}

ໜຶ່ງໃນສາເຫດສຳຄັນທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກທີ່ແທ້ຈິງແຍກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ເປັນເພາະຄວາມກຽດຊັງທີ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມມີຕໍ່ວັນສະບາໂຕທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມຄຳສອນໃນພຣະຄຳພີ. ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ “ປະຖິ້ມຄວາມຈິງແຫ່ງສາສະໜາ” ຕາມຄຳພະຍາກອນ.³ ກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຢຽບຢໍ້າລົງດິນ ໃນຂະນະທີ່ທຳນຽມ ແລະ ປະເພນີຂອງມະນຸດຖືກຍົກຍ້ອງເຊີດຊູ. ຕັ້ງແຕ່ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ ພວກເຂົາຖືກບັງຄັບໃຫ້ຮັກສາວັນອາທິດເປັນວັນສັກສິດ. ໃນເມື່ອຄຳສອນທີ່ຜິດພ້ຽນ ແລະ ຄວາມງົມງວາຍແຜ່ກະຈາຍເປັນວົງກວ້າງ ມີຄົນທີ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງຫຼາຍຄົນສັບສົນ ຈົນເຊົາເຮັດວຽກໃນວັນອາທິດໃນຂະນະທີ່ຍັງຮັກສາວັນສະບາໂຕຢູ່. ແຕ່ການກະທຳດັ່ງກ່າວບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈສຳລັບພວກຜູ້ນຳຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ. ພວກເຂົາຮຽກຮ້ອງວ່າ ຈະຕ້ອງຮັກສາວັນອາທິດໃຫ້ບໍຣິສຸດ ແລະ ຈະຕ້ອງເຮັດໃຫ້ວັນສະບາໂຕເປັນວັນສາມັນທຳມະດາ. ຖ້າຜູ້ໃດກ້າໃຫ້ກຽດວັນສະບາໂຕກໍຈະຖືກປະນາມຢ່າງຮຸນແຮງ. ມີທາງດຽວທີ່ຈະຮັກສາກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງສັນຕິ ນັ້ນແມ່ນການໜີຫ່າງຈາກອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. {GC 65.1}

ຊາວໂວດົວແມ່ນໜຶ່ງໃນຊົນເຜົ່າທຳອິດຂອງເອີຣົບທີ່ມີການແປພຣະຄຳພີໃນພາສາຂອງຕົນເອງ ເຊິ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນຫຼາຍຮ້ອຍປີກ່ອນການປະຕິຮູບສາສະໜາຄັ້ງໃຫຍ່ຂອງສະຕະວັດທີ 16. ພວກເຂົາມີຄວາມຈິງທີ່ບໍຣິສຸດໄຮ້ສິ່ງເຈືອປົນ ອັນເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຂົາຖືກກຽດຊັງ ແລະ ຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງເປັນພິເສດ. ຊາວໂວດົວປະກາດວ່າຄຣິສຕະຈັກໂຣມແມ່ນບາບີໂລນຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ. ພວກເຂົາຢືນຂຶ້ນເພື່ອຂັດຂວາງອິດທິພົນເສື່ອມເສຍຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນການສ່ຽງຊີວິດກໍຕາມ. ເມື່ອການຂົ່ມເຫັງນັ້ນສືບຕໍ່ເນື່ອງເປັນເວລາດົນນານ ມີບາງຄົນຍອມປ່ຽນຈຸດເດັ່ນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອໄປເທື່ອລະໜ້ອຍ ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນມີບາງຄົນທີ່ຍັງຢຶດໝັ້ນໃນຄວາມຈິງ. ຕະຫຼອດຫຼາຍຮ້ອຍປີແຫ່ງຄວາມມືດມົນ ແລະ ການຫຼົງໄຫຼຕາມຄຳສອນທຽມເທັດນັ້ນ ມີຊາວໂວດົວທີ່ບໍ່ຍອມຮັບອຳນາດສູງສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ; ພວກເຂົາປະຕິເສດການຂາບໄຫວ້ຮູບຂອງພວກນັກບຸນ ເພາະເປັນການຂາບໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບ, ນອກຈາກນັ້ນກໍຍັງຮັກສາວັນສະບາໂຕອັນແທ້ຈິງ. ພວກເຂົາຮັກສາຄວາມເຊື່ອທ່າມກາງກະແສຕໍ່ຕ້ານທີ່ຮຸນແຮງທີ່ສຸດ ພ້ອມທັງຢືນຢັດເພື່ອພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພື່ອຖວາຍກຽດແດ່ພຣະອົງ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຕ້ອງຖືກຫອກສັດຕູແທງທະລຸ ຫຼື ຖືກຄົນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມຈັບໄປປະຫານດ້ວຍການເຜົາໄຟກໍຕາມ. {GC 65.2}

ປ້ອມປະການແຫ່ງພູຜາເປັນທີ່ຫຼົບໄພຂອງຜູ້ທີ່ຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ, ຊາວໂວດົວຈຶ່ງໄປລີ້ໄພໃນບ່ອນແບບນີ້ເຊັ່ນກັນ. ແສງແຫ່ງຄວາມຈິງໄດ້ສ່ອງອອກຈາກທີ່ນັ້ນທ່າມກາງຄວາມມືດແຫ່ງຍຸກກາງ ເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມຈິງດັ້ງເດີມຕະຫຼອດໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນປີ. {GC 65.3}

ພຣະເຈົ້າຊົງຈັດຕຽມສະຖານທີ່ທີ່ປອດໄພໃຫ້ແກ່ຄົນຂອງພຣະອົງທ່າມກາງພູຜາອັນສູງໃຫຍ່ຕະການຕາ, ເປັນສະຖານທີ່ທີ່ເໝາະສົມສຳລັບຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ພຣະອົງຊົງມອບໝາຍໃຫ້ພວກເຂົາດູແລຮັກສາ. ສຳລັບຜູ້ລີ້ໄພທີ່ສັດຊື່ດັ່ງກ່າວ, ພູເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມຊອບທຳອັນໝັ້ນຄົງຖາວອນ ແລະ ບໍ່ປ່ຽນແປງຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ພວກເຂົາຊີ້ໃຫ້ລູກຫຼານຫຼຽວເບິ່ງຄວາມສູງໃຫຍ່ຂອງພູເຂົາທີ່ສະຫງ່າງາມອັນຕັ້ງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແລະ ເວົ້າໃຫ້ພວກເຂົາຟັງເຖິງພຣະເຈົ້າວ່າ ໃນພຣະອົງ “ບໍ່ມີການປ່ຽນແປງ ແລະ ບໍ່ມີເງົາເນື່ອງຈາກການຊົງໝູນວຽນ.” (ຢາໂກໂບ 1:17). ພຣະຄຳຂອງພຣະອົງໝັ້ນຄົງຖາວອນເໝືອນດັ່ງພູເຂົາ. ພຣະເຈົ້າຊົງວາງຮາກຖານຂອງພູເຂົາໄວ້ຢ່າງແຂງແກ່ນ ແລະ ມີແຕ່ພຣະຫັດອັນຊົງຣິດຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະເຄື່ອນຍ້າຍມັນອອກຈາກບ່ອນຂອງມັນໄປໄດ້; ເຊັ່ນດຽວກັນ, ພຣະອົງຊົງສະຖາປະນາກົດບັນຍັດ ອັນເປັນຮາກຖານການປົກຄອງຂອງພຣະອົງໃນສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ. ມະນຸດສາມາດທຳລາຍກັນເອງໄດ້ ແຕ່ມະນຸດຈະຈັບພູເຂົາ ແລະ ແກວ່ງມັນລົງທະເລຍັງງ່າຍກວ່າທີ່ຈະປ່ຽນກົດບັນຍັດຂໍ້ໃດຂໍ້ໜຶ່ງຂອງພຣະເຢໂຮວາ ຫຼື ພຣະສັນຍາຂໍ້ດຽວທີ່ຊົງກ່າວໄວ້ສຳລັບຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ. ໃນເລື່ອງການປະຕິບັດຢ່າງສັດຊື່ຕໍ່ກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄວນຢືນຢັດໜຽວແໜ້ນເໝືອນດັ່ງພູເຂົາທີ່ໝັ້ນຄົງບໍ່ປ່ຽນແປງ. {GC 66.1}

ຍອດເຂົາທີ່ອ້ອມຮອບຮ່ອມພູຂອງພວກເຂົານັ້ນ ເປັນພະຍານຢູ່ຕະຫຼອດເວລາເຖິງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າໃນການຊົງສ້າງ ແລະ ການປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງຢ່າງບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວຂອງພຣະອົງ. ຄົນທີ່ລີ້ໄພເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຊື່ນຊົມຍິນດີກັບສັນຍະລັກແຫ່ງການສະຖິດຢູ່ນຳຂອງພຣະເຢໂຮວາ. ພວກເຂົາບໍ່ຈົ່ມວ່າຫຍັງທີ່ຕ້ອງທົນກັບຄວາມທຸກ ແລະ ບໍ່ເຄີຍຮູ້ສຶກເຫງົາຫງອຍເມື່ອຕ້ອງຢູ່ຕາມພູເຂົາທີ່ອ້າງວ້າງເປົ່າປ່ຽວ ແຕ່ໄດ້ຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າທີ່ພຣະອົງຊົງຈັດຕຽມບ່ອນໃຫ້ພວກເຂົາຫຼົບລີ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະ ຄວາມໂຫດຫ້ຽມຂອງມະນຸດ. ພວກເຂົາຊົມຊື່ນຍິນດີທີ່ສາມາດນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະ, ຫຼາຍເທື່ອເມື່ອສັດຕູໄລ່ລ່າ ພວກເຂົາກໍໜີຂຶ້ນໄປທີ່ໂງ່ນຫີນແຫ່ງເນີນພູ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມປອດໄພ. ພວກເຂົາຮ້ອງເພງສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າຈາກຍອດຜາອັນສູງຊັນ ແລະ ກອງທັບຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມບໍ່ສາມາດດັບສຽງເພງສັນລະເສີນດັ່ງກ່າວໄດ້. {GC 66.2}

ການສຶກສາ ແລະ ຮູບແບບຄຣິສຕະຈັກ

ຄົນເຫຼົ່ານີ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະຄຣິສເປັນຄົນບໍຣິສຸດ, ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງລຽບງ່າຍ ແລະ ມີຄວາມຮ້ອນຮົນ. ພວກເຂົາຖືວ່າຫຼັກຄວາມຈິງມີຄຸນຄ່າສູງກວ່າດິນດອນຕອນຫຍ້າ, ເຮືອນຊານບ້ານຊ່ອງ, ຍາດຕິພີ່ນ້ອງ, ໝູ່ເພື່ອນ ແລະ ຊີວິດຂອງພວກເຂົາເອງ. ພວກເຂົາໝັ່ນສອນຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ແກ່ຊາວໜຸ່ມ ແລະ ສັ່ງສອນລູກຫຼານໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະຄຳພີຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຍັງນ້ອຍ ໃຫ້ຖືເອົາກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສິ່ງສັກສິດ. ໃນສະໄໝນັ້ນມີສຳເນົາພຣະຄຳພີໜ້ອຍ; ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງທ່ອງຈຳຖ້ອຍຄຳອັນປະເສີດ. ຫຼາຍຄົນສາມາດທ່ອງພຣະຄຳພີເດີມ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່ເປັນບົດໆ. ຊາວໜຸ່ມຖືກສອນໃຫ້ຄິດເຖິງພຣະເຈົ້າເມື່ອເບິ່ງທຳມະຊາດ ແລະ ເມື່ອເຮັດວຽກບ້ານການເຮືອນ. ສ່ວນເດັກນ້ອຍກໍຖືກສອນໃຫ້ຂອບຄຸນພຣະອົງສຳລັບພຣະພອນທຸກຢ່າງທີ່ໄດ້ຮັບ. {GC 67.1}

ພໍ່ແມ່ທີ່ຮັກລູກມີສະຕິປັນຍາພຽງພໍທີ່ຈະບໍ່ຕາມໃຈລູກ. ອະນາຄົດຂ້າງໜ້າແມ່ນຊີວິດທີ່ລຳບາກຍາກແຄ້ນ ແລະ ອາດຈະຖືກຂ້າຍ້ອນຄວາມເຊື່ອ. ເດັກນ້ອຍຈຶ່ງຖືກສອນໃຫ້ຮູ້ຈັກອົດທົນຕັ້ງແຕ່ເຍົາໄວ ໃຫ້ຍອມເຊື່ອຟັງຜູ້ມີອຳນາດ ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນໃຫ້ຮູ້ຈັກຄິດ ແລະ ປະຕິບັດດ້ວຍຕົນເອງ. ພວກເຂົາຖືກສອນຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍໃຫ້ຮູ້ຈັກຮັບຜິດຊອບ, ໃຫ້ລະວັງຄຳເວົ້າ ແລະ ໃຫ້ຮູ້ວ່າການມິດງຽບຄືຄວາມສະຫຼາດ. ຖ້າສັດຕູໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທີ່ບໍ່ສົມຄວນເວົ້າ ອາດຈະເປັນເຫດໃຫ້ເຈົ້າຂອງຕ້ອງສ່ຽງຊີວິດ ແລະ ພີ່ນ້ອງຂອງລາວນັບຫຼາຍຮ້ອຍຄົນກໍອາດຕ້ອງສ່ຽງຊີວິດໄປນຳ, ເພາະວ່າພວກສັດຕູຂອງຄວາມຈິງເປັນດັ່ງຝູງໝາປ່າ ທີ່ໄລ່ລ່າຜູ້ທີ່ກ້າອ້າງວ່າຕົນມີສິດໃນການນັບຖືສາສະໜາ. {GC 67.2}

ຊາວໂວດົວໄດ້ສະຫຼະຖິ້ມຄວາມຈະເລີນຝ່າຍໂລກເພື່ອເຫັນແກ່ຫຼັກຄວາມຈິງ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ ອອກເຫື່ອເທແຮງ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາເຊິ່ງອາຫານປະຈຳວັນ. ພວກເຂົາເອົາໃຈໃສ່ພັດທະນາທີ່ດິນທຸກແມັດມົນທົນຕາມພູເຂົາທີ່ພໍຈະປູກຝັງໄດ້ ຈົນຮ່ອມພູ ແລະ ເນີນເຂົາທີ່ຂາດແຄນອາຫານກໍກາຍເປັນບ່ອນກະເສດທີ່ອຸດົມສົມບູນໄປດ້ວຍຜົນລະປູກຈາກພືດພັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ມໍລະດົກດຽວທີ່ລູກຫຼານໄດ້ຮັບຄືການຝຶກອຸປະນິໄສຂອງການຮູ້ຈັກປະຢັດ ແລະ ຮູ້ຈັກການເສຍສະຫຼະຢ່າງແທ້ຈິງ. ພວກເຂົາໄດ້ຮຽນຮູ້ວ່າຊີວິດຕ້ອງໄດ້ຮັບການຝຶກຝົນໃຫ້ມີວິໄນ ເພາະນີ້ແມ່ນພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ; ທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາປາຖະໜາຢູ່ນັ້ນ ແມ່ນຕ້ອງອາໄສສີ່ຢ່າງເພື່ອຈະໄດ້ມາ ນັ້ນຄືການອອກກຳລັງເຫື່ອແຮງ, ການວາງແຜນລ່ວງໜ້າ, ການເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ຄວາມເຊື່ອວາງໃຈ. ຂະບວນການຝຶກເດັກນ້ອຍ ແລະ ສອນຊາວໜຸ່ມນັ້ນເປັນເລື່ອງທີ່ລະອຽດອ່ອນ ແລະ ຕ້ອງອາໄສກຳລັງຄວາມອຸດສາຫະ ແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ປູກປັ້ນ ແລະ ຫຼໍ່ຫຼອມພວກເຂົາໃຫ້ເຕີບໂຕເປັນຜູ້ໃຫຍ່; ນີ້ແຫຼະຄືສິ່ງທີ່ຈຳເປັນສຳລັບມະນຸດຜູ້ຕົກສູ່ຄວາມບາບ ແລະ ເປັນໂຮງຮຽນທີ່ພຣະເຈົ້າຈັດຕຽມໄວ້ເພື່ອຝຶກຝົນ ແລະ ພັດທະນາມະນຸດ. ຊາວໜຸ່ມລຶ້ງເຄີຍກັບຄວາມລຳບາກ ແລະ ການອອກແຮງງານ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ ພວກເຂົາຍັງໄດ້ພັດທະນາສະໝອງຄວາມຄິດ ແລະ ຖືກສອນໃຫ້ຮູ້ວ່າຄວາມສາມາດທຸກຢ່າງທີ່ຕົນມີຢູ່ນັ້ນລ້ວນແຕ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງຄວນພັດທະນາຄວາມສາມາດເຫຼົ່ານັ້ນເພື່ອການຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. {GC 67.3}

ບັນດາຄຣິສຕະຈັກຂອງຊາວໂວດົວມີຄວາມບໍຣິສຸດ ແລະ ຄວາມລຽບງ່າຍເໝືອນຄຣິສຕະຈັກໃນຍຸກອັກຄະສາວົກ. ພວກເຂົາຢຶດຖືພຣະຄຳພີວ່າເປັນພຽງສິ່ງດຽວທີ່ຖືກຕ້ອງ, ບໍ່ຜິດພາດ ແລະ ມີອຳນາດສູງສຸດ ຈຶ່ງບໍ່ຍອມຮັບວ່າສັນຕະປາປາ ຫຼື ຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຄົນໃດມີອຳນາດສູງສຸດ. ສາສະໜາຈານຂອງຊາວໂວດົວບໍ່ເໝືອນພວກບາດຫຼວງທີ່ຫຍິ່ງຈອງຫອງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ເພາະວ່າພວກເຂົາເຮັດຕາມແບບຢ່າງຂອງພຣະອາຈານຂອງຕົນ ກໍຄືພຣະເຢຊູຄຣິສ. ພຣະອົງສະເດັດມາໃນໂລກ “ບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອໃຫ້ຄົນອື່ນຮັບໃຊ້ຕົນ ແຕ່ມາເພື່ອຮັບໃຊ້.” (ມັດທາຍ 20:28). ພວກເຂົາລ້ຽງຝູງແກະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ນຳໄປຍັງທົ່ງຫຍ້າຂຽວສົດ ແລະ ນ້ຳພຸແຫ່ງຊີວິດທີ່ມີຢູ່ໃນພຣະທຳບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ. ພວກສະມາຊິກເຕົ້າໂຮມກັນຫ່າງໄກຈາກສະຖາປັດຕະຍະກຳທີ່ສ້າງຂຶ້ນຢ່າງອວດອົ່ງທະນົງຕົວ. ເຂົາທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການໃນໂບດວິຫານທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ສະຫງ່າງາມ ແຕ່ຮວມຕົວກັນຢູ່ຫວ່າງເຂົາໃຕ້ຮົ່ມເງົາຂອງພູຜາ ຫຼື ຖ້າເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ອັນຕະລາຍ ກໍຈະນະມັດສະການໃນໂງ່ນຫີນກຳບັງບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງ ເພື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງຈາກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຄຣິສ. ພວກສາສະໜາຈານບໍ່ພຽງແຕ່ປະກາດຂ່າວປະເສີດ ແຕ່ຍັງໄດ້ຢ້ຽມຢາມຄົນປ່ວຍ, ສັ່ງສອນເດັກນ້ອຍ, ເຕືອນສະຕິຜູ້ຫຼົງຜິດ, ຊ່ວຍໄກ່ເກ່ຍຄວາມຂັດແຍ້ງ, ສົ່ງເສີມໃຫ້ພີ່ນ້ອງສະໝັກສະໝານສາມັກຄີ ແລະ ຮັກແພງເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນ. ໃນຍາມສັນຕິພວກເຂົາລ້ຽງຊີບດ້ວຍຂອງຖວາຍທີ່ສະມາຊິກນຳມາດ້ວຍໃຈສັດທາ ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ ທຸກຄົນໄດ້ຝຶກສາຍອາຊີບສຳຮອງໃດໜຶ່ງ ເພື່ອລ້ຽງຊີບໃນກໍລະນີຈຳເປັນ ເໝືອນທີ່ອາຈານໂປໂລມີອາຊີບຕັດຫຍິບຜ້າເຕັນ. {GC 68.1}

ຄັດລອກ ແລະ ທ່ອງຈຳພຣະຄຳພີ

ພວກສາສະໜາຈານໄດ້ສອນຊາວໜຸ່ມໃນສາຂາວິຊາຕ່າງໆ ໂດຍມີພຣະຄຳພີເປັນວິຊາຫຼັກ. ຊາວໜຸ່ມໄດ້ທ່ອງຈຳພຣະທຳມັດທາຍ ແລະ ພຣະທຳໂຢຮັນ ພ້ອມດ້ວຍຈົດໝາຍຕ່າງໆໃນພຣະຄຳພີໃໝ່. ພວກເຂົາເຮັດວຽກຄັດລອກພຣະຄຳພີ ເຊິ່ງບາງສະບັບມີພຣະຄຳພີໝົດທັງເຫຼັ້ມ ສ່ວນສະບັບອື່ນມີແຕ່ພຣະຄຳພີບາງສ່ວນພ້ອມດ້ວຍຄຳອະທິບາຍ. ໂດຍວິທີນີ້ ສົມບັດແຫ່ງຄວາມຈິງຈຶ່ງຖືກນຳອອກມາສູ່ສາຍຕາຜູ້ຄົນ ອັນເປັນຄວາມຈິງເຊິ່ງຄົນທີ່ພະຍາຍາມຍົກຕົວເອງເໜືອພຣະເຈົ້າໄດ້ປິດບັງໄວ້ມາດົນນານ. {GC 68.2}

ພວກເຂົາອົດທົນຄັດລອກພຣະຄຳພີເທື່ອລະຂໍ້ເທື່ອລະບົດຢ່າງບໍ່ຮູ້ອິດຮູ້ເມື່ອຍ ບາງຄັ້ງແມ່ນຕ້ອງຂຽນໃນຖ້ຳ ແລະ ອາໄສແສງຈາກກະບອງໄຟ. ພວກເຂົາສືບຕໍ່ເຮັດວຽກ ເພື່ອພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການເຜີຍແຜ່ອອກໄປ ເຊິ່ງເປັນພຣະປະສົງທີ່ເປີດເຜີຍໃນພຣະຄຳພີອັນເປັນດັ່ງທອງຄຳບໍຣິສຸດ. ມີແຕ່ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຝ່າຟັນອຸປະສັກເພື່ອຄັດລອກພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ ທີ່ຮູ້ວ່າຄວາມລຳບາກທີ່ຕ້ອງປະເຊີນໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມສະຫວ່າງສະໄຫວ, ຄວາມແຈ່ມແຈ້ງ ແລະ ມີຣິດອຳນາດຫຼາຍຂຶ້ນສ່ຳໃດ. ມີທູດສະຫວັນອ້ອມຮອບຄົນເຫຼົ່ານີ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນເຮັດວຽກຢ່າງສັດຊື່. {GC 69.1}

ຊາຕານໄດ້ຊຸກຍູ້ໃຫ້ພວກບາດຫຼວງ ແລະ ຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກຝ່າຍສັນຕະປາປາ ໃຫ້ທັບຖົມພຣະຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງພາຍໃຕ້ກອງຂີ້ເຫຍື້ອແຫ່ງຄວາມເທັດ, ຄວາມໜ້າໄຫວ້ຫຼັງຫຼອກ ແລະ ຄວາມງົມງວາຍ. ແຕ່ພຣະຄຳນັ້ນໄດ້ຮັບການຮັກສາໄວ້ຢ່າງອັດສະຈັນ ຜ່ານໄລຍະເວລາອັນດົນນານແຫ່ງສະໄໝຍຸກມືດ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບການປະທັບຕາຂອງພຣະອົງ ບໍ່ແມ່ນຮອຍປະທັບຂອງມະນຸດ. ມີຄົນພະຍາຍາມຢ່າງບໍ່ຮູ້ອິດຮູ້ເມື່ອຍ ເພື່ອບິດເບືອນຄວາມໝາຍທີ່ເຂົ້າໃຈງ່າຍໃນພຣະຄຳພີ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ພະຍາຍາມໃຫ້ຂໍ້ພຣະຄຳພີຂັດແຍ້ງກັນເອງ, ແຕ່ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າສາມາດທົນຕໍ່ພະຍຸທີ່ພັດຖະຫຼົ່ມໃສ່ ຄືກັນກັບເຮືອຂອງໂນອາທີ່ລອຍຢູ່ເໜືອຄື້ນທະເລທີ່ພັດພາ. ພຣະຄຳພີປຽບສະເໝືອນສາຍແຮ່ຄຳທີ່ເຊື່ອງຊ່ອນຂອງມີຄ່າຢູ່ໃຕ້ດິນ ຜູ້ທີ່ຢາກຮູ້ຄວາມປະເສີດໃນພຣະຄຳພີຈະຕ້ອງຂຸດຄົ້ນອອກມາ; ມີແຕ່ຄົນໃຈຖ່ອມທີ່ສະແຫວງຫາດ້ວຍການອະທິຖານ ແລະ ຄວາມຈິງໃຈເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຄົ້ນພົບ. ພຣະເຈົ້າຊົງມີພຣະປະສົງໃຫ້ພຣະຄຳພີເປັນຕຳລາຮຽນໃຫ້ແກ່ມະນຸດສະໂລກ ເພື່ອໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍສຶກສາຕະຫຼອດຊີວິດ ທັງໃນໄວເດັກ, ໄວໜຸ່ມສາວ ແລະ ໄວຜູ້ໃຫຍ່. ພຣະເຈົ້າປະທານພຣະຄຳຂອງພຣະອົງແກ່ມະນຸດ ເພື່ອເປີດເຜີຍໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກພຣະອົງ. ທຸກຄັ້ງທີ່ມີການຄົ້ນພົບຄວາມຈິງຂໍ້ໃໝ່ ກໍເຮັດໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າຫຼາຍຂຶ້ນ ເພາະຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ. ການສຶກສາພຣະຄຳພີແມ່ນວິທີທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດສະໜິດຕິດແທດກັບພຣະຜູ້ສ້າງ ແລະ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງໄດ້ແຈ່ມແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນ. ພຣະຄຳພີເປັນສື່ກາງລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດ. {GC 69.2}

ປະກາດຂ່າວປະເສີດໃນສັງຄົມທີ່ຕໍ່ຕ້ານ

ຊາວໂວດົວຖືວ່າ ຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງປັນຍາ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນພວກເຂົາກໍຍອມຮັບວ່າການຕິດຕໍ່ຄົບຄ້າກັບສັງຄົມໂລກ, ການຮຽນຮູ້ນິໄສຄົນ ແລະ ການເຮັດວຽກຢ່າງຮ້ອນຮົນມີຄວາມສຳຄັນເຊັ່ນກັນເພາະສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຊ່ວຍພັດທະນາສະໝອງ ແລະ ຝຶກການສັງເກດ. ຊາວໜຸ່ມບາງຄົນຖືກສົ່ງໄປຮຽນໃນສະຖາບັນການສຶກສາທີ່ປະເທດຝຣັ່ງ ຫຼື ປະເທດອີຕາລີ ເພາະມີໂອກາດຮ່ຳຮຽນໄດ້ກວ້າງ ແລະ ສູງຂຶ້ນກວ່າໂຮງຮຽນທັງຫຼາຍຂອງພວກເຂົາທີ່ສ້າງຂຶ້ນຕາມພູຜາ. ຊາວໜຸ່ມທີ່ໄປຮຽນເຊັ່ນນີ້ຖືກທົດລອງຫຼາຍຢ່າງ; ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຄົນ ແລະ ຕ້ອງຮັບມືກັບຜູ້ທີ່ຊາຕານໃຊ້ມາໃຫ້ແນະນຳຄວາມເທັດຢ່າງແນບນຽນ ແລະ ສອນດ້ວຍການຫຼອກລວງທີ່ອັນຕະລາຍທີ່ສຸດ. ແຕ່ການສຶກສາໃນໄວເດັກໄດ້ກຽມພວກເຂົາເພື່ອຮັບມືກັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້. {GC 69.3}

ຊາວໜຸ່ມຖືກສອນບໍ່ໃຫ້ໄວ້ໃຈຜູ້ໃດໃນສະຖາບັນການສຶກສາທີ່ຕົນໄປຮຽນນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຫຍິບເສື້ອຜ້າໃຫ້ມີກະເປົ໋າລັບ ເພື່ອເຊື່ອງສິ່ງທີ່ລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດ ກໍຄືສຳເນົາພຣະຄຳພີ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເອົາຜົນງານຄັດລອກພຣະຄຳພີທີ່ໃຊ້ເວລາຫຼາຍເດືອນຫຼາຍປີຕິດຕົວໄປນຳ ແລະ ເມື່ອໃດທີ່ມີໂອກາດແບ່ງປັນໂດຍບໍ່ຖືກຈັບຜິດ ກໍຈະແບ່ງເອກະສານພຣະຄຳພີສ່ວນໜຶ່ງໃຫ້ຄົນທີ່ເບິ່ງຄືພ້ອມທີ່ຈະຮັບຄວາມຈິງ. ຄົນໜຸ່ມຊາວໂວດົວໄດ້ຮັບການຝຶກຝົນເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້ຕັ້ງແຕ່ເປັນແອນ້ອຍນັ່ງຕັກແມ່; ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈໜ້າທີ່ຂອງຕົນເອງ ແລະ ເຮັດວຽກງານນັ້ນດ້ວຍຄວາມສັດຊື່. ມີຄົນກັບໃຈໃນສະຖາບັນການສຶກສາເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ຫຼາຍຄັ້ງຫຼັກຄວາມຈິງໄດ້ແຜ່ລາມໄປທົ່ວສະຖາບັນການສຶກສາ ແຕ່ຜູ້ນຳຝ່າຍສັນຕະປາປາບໍ່ສາມາດຊອກຮູ້ທີ່ມາຂອງຄຳສອນທີ່ພວກຕົນຕູ່ວ່າເປັນຄວາມເທັດທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນເສື່ອມເສຍ. {GC 70.1}

ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຄຣິສເປັນພຣະວິນຍານແຫ່ງການປະກາດ. ສິ່ງທຳອິດທີ່ຄົນກັບໃຈໃໝ່ຢາກເຮັດກໍຄື ນຳຄົນອື່ນໃຫ້ຮູ້ຈັກພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດເໝືອນທີ່ຕົນໄດ້ຮູ້ຈັກ. ພວກຄຣິສຕຽນຊາວໂວດົວເປັນແບບນັ້ນເຊັ່ນກັນ. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຮູ້ສຶກວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ພຽງແຕ່ຕ້ອງການໃຫ້ພວກເຂົາຮັກສາຄວາມຈິງໃຫ້ບໍຣິສຸດໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ພວກເຂົາມີໜ້າທີ່ໃນການສ່ອງສະຫວ່າງໄປຍັງຄົນທີ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດ ແລະ ນຳພຣະຄຳອັນຊົງຣິດຂອງພຣະເຈົ້າໄປປະກາດເພື່ອປົດແອກຂອງລະບອບສັນຕະປາປາອີກນຳ. ພວກສາສະໜາຈານຊາວໂວດົວໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມໃຫ້ເປັນນັກປະກາດ, ສ່ວນຊາວໜຸ່ມທຸກຄົນທີ່ຄິດຢາກເປັນສາສະໜາຈານ ກໍຕ້ອງມີປະສົບການໃນການປະກາດເສຍກ່ອນ. ທຸກຄົນຕ້ອງຮັບໃຊ້ດ້ວຍການປະກາດຢູ່ສາມປີໃນບ່ອນທີ່ມີຄົນຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າໜ້ອຍກ່ອນທີ່ຈະຮັບຕຳແໜ່ງເປັນອາຈານປະຈຳໂບດຢູ່ບ້ານ. ການຮັບໃຊ້ດັ່ງກ່າວຕ້ອງອາໄສການເສຍສະຫຼະຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ ຈຶ່ງເປັນການຝຶກຝົນທີ່ເໝາະສົມສຳລັບຊີວິດອາຈານປະຈຳໂບດໃນສະໄໝທີ່ທ້າທາຍຈິດວິນຍານຂອງຄົນ. ຊາວໜຸ່ມທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມຕັ້ງໃຫ້ເປັນສາສະໜາຈານຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ລໍຖ້າຢູ່ຂ້າງໜ້າບໍ່ແມ່ນຄວາມຮັ່ງມີ ຫຼື ກຽດຕິຍົດສັກສີຝ່າຍໂລກ ແຕ່ແມ່ນຊີວິດທີ່ຕ້ອງສູ້ຊົນໃນການເຮັດວຽກໜັກ, ສ່ຽງອັນຕະລາຍ ແລະ ອາດຈະຕ້ອງເສຍຊີວິດຍ້ອນຄວາມເຊື່ອ. ພວກຊາວໜຸ່ມຖືກສົ່ງອອກໄປປະກາດເປັນຄູ່ ເໝືອນຕອນທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ສົ່ງພວກສາວົກຂອງພຣະອົງອອກໄປ ຄືມີຊາວໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງ ແລະ ສ່ວນຫຼາຍກໍມີຜູ້ອາວຸໂສຄົນໜຶ່ງທີ່ມີປະສົບການ. ຜູ້ອາວຸໂສນັ້ນມີໜ້າທີ່ອົບຮົມສັ່ງສອນ ແລະ ໃຫ້ຄຳແນະນຳ ສ່ວນຊາວໜຸ່ມນັ້ນມີໜ້າທີ່ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ການສັ່ງສອນດັ່ງກ່າວ. ບາງຄັ້ງທັງສອງກໍແຍກກັນເຮັດວຽກຄົນລະບ່ອນ ແຕ່ກໍມາພົບກັນເລື້ອຍໆເພື່ອອະທິຖານ, ປຶກສາຫາລືກັນ ແລະ ເສີມຄວາມເຊື່ອເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນ. {GC 70.2}

ຖ້າຫາກວ່າຄົນທົ່ວໄປຮູ້ເປົ້າໝາຍການປະກາດຂອງພວກເຂົາ ພາລະກິດຂອງຕົນກໍຈະບໍ່ປະສົບຜົນສຳເລັດຢ່າງແນ່ນອນ; ສະນັ້ນ, ຈຶ່ງຕ້ອງປົກປິດຈຸດປະສົງໄວ້ຢ່າງລະມັດລະວັງ. ຜູ້ປະກາດທຸກຄົນປະກອບອາຊີບເພື່ອປິດບັງການປະກາດ ແລະ ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນເລືອກອາຊີບພໍ່ຄ້າ. “ພວກເຂົາມີຜ້າໄໝ, ເຄື່ອງປະດັບ ແລະ ສິນຄ້າອື່ນທີ່ຫາຊື້ໄດ້ຍາກຍົກເວັ້ນໃນຕະຫຼາດຕ່າງເມືອງຕ່າງແດນ, ຊາວບ້ານຈຶ່ງອ້າແຂນຕ້ອນຮັບພວກເຂົາໃນຖານະພໍ່ຄ້າ ເຊິ່ງຖ້າແມ່ນໄປໃນຖານະຜູ້ປະກາດກໍຄົງຖືກຂັບໄລ່ໄສສົ່ງ.”⁴ ພວກເຂົາເຝົ້າພາວະນາຂໍສະຕິປັນຍາຈາກພຣະເຈົ້າຢູ່ສະເໝີ ເພື່ອຈະສາມາດນຳສົມບັດອັນລ້ຳຄ່າຍິ່ງກວ່າເງິນຄຳ ຫຼື ເພັດນິນຈິນດາໃຫ້ຄົນອື່ນ ກໍຄືຂ່າວປະເສີດ. ພວກເຂົາເຊື່ອງເອົາເອກະສານພຣະຄຳພີຕິດຕົວໄປນຳ, ບາງສະບັບແມ່ນພຣະຄຳພີໝົດທັງເຫຼັ້ມ ບາງສະບັບມີແຕ່ສ່ວນໃດສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະຄຳພີ, ແລ້ວເມື່ອມີໂອກາດ ກໍຈະແນະນຳລູກຄ້າໃຫ້ຮູ້ຈັກເອກະສານພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານີ້. ຫຼາຍຄັ້ງລູກຄ້າເກີດຄວາມຢາກອ່ານພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ປະກາດຈຶ່ງຍິນດີຝາກເອກະສານພຣະຄຳພີໄວ້ກັບຄົນທີ່ມີໃຈຢາກຮັບເອົາ. {GC 71.1}

ວຽກງານຂອງຜູ້ປະກາດເຫຼົ່ານີ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນຮ່ອມພູ ແລະ ທົ່ງພຽງຕີນພູທີ່ພວກເຂົາອາໄສຢູ່, ແຕ່ກໍໄດ້ຂະຫຍາຍໄກອອກໄປຈາກຂົງເຂດເຫຼົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາຍ່າງດ້ວຍຕີນເປົ່າ ແລະ ນຸ່ງຮົ່ມເສື້ອຜ້າເນື້ອຫຍາບອັນມີຮອຍເປື້ອນຈາກການເດີນທາງ ເໝືອນເສື້ອຜ້າຂອງພຣະເຢຊູຄຣິສຜູ້ເປັນພຣະອາຈານຂອງພວກເຂົາ. ນັກປະກາດເຫຼົ່ານີ້ຜ່ານມະຫານະຄອນຕ່າງໆ ແລະ ເດີນທາງໄປຍັງດິນແດນທີ່ຫ່າງໄກ ແຕ່ບໍ່ວ່າຈະໄປທີ່ໃດ ກໍຈະຫວ່ານເມັດພືດແຫ່ງຄວາມຈິງອັນປະເສີດໄວ້ທີ່ນັ້ນ. ມີຄຣິສຕະຈັກເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດເສັ້ນທາງການເດີນທາງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເລືອດຂອງຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຖືກຂ້າຍ້ອນຄວາມເຊື່ອກໍໄດ້ເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມຈິງ. ໃນວັນສຳຄັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະປາກົດໃຫ້ເຫັນວ່າ ມີຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນເພາະການປະກາດຂອງຜູ້ສັດຊື່ເຫຼົ່ານີ້. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຂະຫຍາຍຜົນເທື່ອລະໜ້ອຍທົ່ວທຸກປະເທດໃນເອີຣົບທີ່ມີຊື່ວ່ານັບຖືສາສະໜາຄຣິສ ແລະ ມີຄົນຮັບເຂົ້າໄປໃນບ້ານເຮືອນດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະ ຮັບເຂົ້າຢູ່ໃນຈິດໃຈດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ. {GC 71.2}

ເຜີຍຫຼັກແທ້ແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ

ຊາວໂວດົວຖືວ່າ ພຣະຄຳພີບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນການບັນທຶກປະຫວັດສາດເລື່ອງການຕິດຕໍ່ສຳພັນລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດໃນອະດີດ ຫຼື ການເປີດເຜີຍໜ້າທີ່ຂອງຄົນໃນປັດຈຸບັນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ມີການສຳແດງໄພອັນຕະລາຍ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີຂອງອະນາຄົດນຳ. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າການສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງທັງປວງໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ ແລະ ໃນຂະນະທີ່ສຶກສາພຣະຄຳພີດ້ວຍນ້ຳຕາ ແລະ ການອະທິຖານກໍຍິ່ງຮູ້ສຶກຢ່າງເລິກເຊິ່ງວ່າ ຖ້ອຍຄຳໃນພຣະຄຳພີນັ້ນລ້ຳຄ່າ, ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າຕົນມີໜ້າທີ່ໃນການເປີດເຜີຍຄວາມຈິງເລື່ອງຄວາມລອດພົ້ນທີ່ຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີໃຫ້ຄົນອື່ນໄດ້ຮູ້. ຊາວໂວດົວເຫັນວ່າແຜນການຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ລອດໄດ້ຂຽນໄວ້ຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງຢູ່ໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບການປອບໃຈ, ຄວາມຫວັງ ແລະ ສັນຕິສຸກດ້ວຍການໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະເຢຊູ. ພຣະຄຳພີສ່ອງສະຫວ່າງເຂົ້າໄປໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ ເຮັດໃຫ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະ ເກີດຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ. ພວກເຂົາຈຶ່ງປາຖະໜາທີ່ຈະສ່ອງຄວາມສະຫວ່າງດັ່ງກ່າວໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດຍ້ອນຄຳສອນອັນຜິດພ້ຽນຂອງລະບອບສັນຕະປາປາ. {GC 72.1}

ຊາວໂວດົວເຫັນວ່າ ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍກຳລັງຫຼົງຄຳສອນຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ພວກບາດຫຼວງ ຈົນພວກເຂົາເຖິງກັບທໍລະມານຮ່າງກາຍຕົນເອງດ້ວຍຄວາມຫວັງວ່າ ຈະໄດ້ຮັບການອະໄພບາບຈາກພຣະເຈົ້າ. ປະຊາຊົນຖືກສອນໃຫ້ເພິ່ງໃນບຸນກຸສົນຂອງຕົນເອງ; ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງເບິ່ງຢູ່ທີ່ຕົວເອງ ແລະ ຄິດຄຳນຶງເຖິງສະພາບຄວາມຜິດບາບຂອງຕົນຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ. ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າ ຈະຕ້ອງຖືກພຣະເຈົ້າລົງໂທດຢ່າງແນ່ນອນ ຈຶ່ງທໍລະມານທັງກາຍທັງໃຈຂອງຕົນ, ແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກນັ້ນບໍ່ໄດ້ຮັບການບັນເທົາ. ສະນັ້ນ, ຄົນທີ່ມີໃຈສຳນຶກໃນຄວາມບາບ ຈຶ່ງຖືກຄວບຄຸມດ້ວຍຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ມີຫຼາຍພັນຄົນປະຍາດຕິພີ່ນ້ອງກັບໝູ່ເພື່ອນ ໄປບວດເປັນບາດຫຼວງ ຫຼື ແມ່ຊີ ແລະ ໃຊ້ຊີວິດໃນຫ້ອງຄັບແຄບຂອງສຳນັກນັກບວດ. ຫຼາຍຄັ້ງພວກເຂົາອົດອາຫານ, ຕີຕົວເອງດ້ວຍແສ້, ເຝົ້າອະທິຖານຍາມທ່ຽງຄືນ, ນອນຂາບໄຫວ້ຢູ່ຫຼາຍຊົ່ວໂມງເທິງພື້ນຫີນທີ່ປຽກເຢັນ, ເດີນທາງອັນຍາວໄກເພື່ອສະແຫວງບຸນ, ລົງໂທດຕົວເອງຢ່າງໜ້າອັບອາຍ ແລະ ທໍລະມານຕົນຢ່າງເປັນຕາໜ້າຢ້ານ, ທັງໝົດນີ້ກໍເພື່ອຫາສັນຕິສຸກໃນຈິດໃຈ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ພົບສັນຕິສຸກດັ່ງກ່າວ. ການສຳນຶກໃນຄວາມບາບໄດ້ບີບຄັ້ນຈິດໃຈຂອງຄົນເຫຼົ່ານີ້, ພວກເຂົາຢ້ານຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງອົດທົນຕໍ່ໄປ. ຫຼາຍຄົນທົນທຸກທໍລະມານຈົນສັງຂານທົນຕໍ່ບໍ່ໄດ້ ແລ້ວກໍລົງໄປຍັງຂຸມຝັງສົບໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບແສງແຫ່ງຄວາມຫວັງແຕ່ຢ່າງໃດ. {GC 72.2}

ຊາວໂວດົວປາຖະໜາທີ່ຈະແບ່ງປັນອາຫານແຫ່ງຊີວິດໃຫ້ແກ່ຄົນເຫຼົ່ານີ້ ທີ່ມີຈິດວິນຍານໃກ້ອົດຕາຍເຕັມທີ່, ຢາກນຳພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າເລື່ອງສັນຕິສຸກມາເປີດເຜີຍ ແລະ ແນະນຳໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກພຣະຄຣິສໃນຖານະຄວາມຫວັງດຽວທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນ. ຊາວໂວດົວເຊື່ອວ່າ ຄຳສອນທີ່ມະນຸດສາມາດລົບລ້າງຄວາມບາບຂອງຕົນໄດ້ດ້ວຍການທຳບຸນນັ້ນເປັນຄຳສອນທີ່ຜິດ. ການເພິ່ງໃນບຸນກຸສົນຂອງມະນຸດໄດ້ປິດບັງຄວາມຮັກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະຄຣິສ. ພຣະເຢຊູສິ້ນພຣະຊົນໃນຖານະເຄື່ອງຖວາຍໄຖ່ບາບ ເພາະວ່າມະນຸດສະໂລກທີ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມບາບບໍ່ສາມາດເຮັດສິ່ງໃດໄດ້ເພື່ອເປັນທີ່ຍອມຮັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຸນຄວາມດີຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດທີ່ຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ແລະ ຊົງຟື້ນຈາກຄວາມຕາຍ ເປັນຮາກຖານຄວາມເຊື່ອຂອງຄຣິສຕຽນ. ຄຣິສຕຽນຕ້ອງໃກ້ຊິດຕິດແທດກັບພຣະຄຣິສຢ່າງແທ້ຈິງ ເຊັ່ນດຽວກັບແຂນຂາທີ່ຕິດຢູ່ກັບຮ່າງກາຍ ແລະ ກິ່ງກ້ານທີ່ຕິດຢູ່ກັບເຄືອອະງຸ່ນ. {GC 73.1}

ສັນຕະປາປາໃນແຕ່ລະສະໄໝ ພ້ອມດ້ວຍພວກບາດຫຼວງທັງຫຼາຍ ໄດ້ສອນປະຊາຊົນໃຫ້ຖືວ່າ ພຣະເຈົ້າລວມເຖິງພຣະຄຣິສເອງມີອຸປະນິໄສທີ່ເຂັ້ມງວດ, ເສົ້າໝອງ ແລະ ເປັນຕາຢ້ານ. ພວກເຂົາສອນວ່າ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດບໍ່ມີຄວາມອີ່ຕົນສົງສານຕໍ່ມະນຸດຜູ້ຫຼົງໃນຄວາມບາບແຕ່ຢ່າງໃດ ຈຶ່ງຕ້ອງຂໍໃຫ້ພວກບາດຫຼວງ ແລະ ນັກບຸນຊ່ວຍໄກ່ເກ່ຍ. ສ່ວນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຢາກແນະນຳໃຫ້ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະເຢຊູ ວ່າພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຂົາທີ່ຊົງຮັກ ແລະ ຊົງເມດຕາພວກເຂົາຢູ່. ພຣະອົງຊົງອ້າແຂນເຊື້ອເຊີນ ໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍນຳເອົາພາລະແຫ່ງຄວາມບາບ, ຄວາມທຸກກັງວົນ ແລະ ຄວາມອິດເມື່ອຍມາຫາພຣະອົງ. ຄົນທີ່ຮູ້ພຣະຄຳພີປາຖະໜາເອົາອຸປະສັກທັງຫຼາຍນີ້ອອກໄປ ຄືອຸປະສັກທັງຫຼາຍທີ່ຊາຕານກອງໄວ້ເພື່ອບົດບັງຕາຜູ້ຄົນບໍ່ໃຫ້ເຫັນພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຊາຕານຫວັງວ່າ ອຸປະສັກເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນເຫດໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍບໍ່ມາຫາພຣະອົງໂດຍກົງ, ເພາະຖ້າເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ແລະ ສາລະພາບຄວາມຜິດບາບແລ້ວ ກໍຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ ແລະ ມີສັນຕິສຸກໃນໃຈ. {GC 73.2}

ຜູ້ປະກາດຊາວໂວດົວໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມຈິງເລື່ອງຂ່າວປະເສີດດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ສົນໃຈ ແລະ ໄດ້ນຳເອົາເອກະສານພຣະຄຳພີອອກມາຢ່າງລະມັດລະວັງ. ຄວາມສຸກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງຜູ້ປະກາດເຫຼົ່ານັ້ນ ແມ່ນການໃຫ້ຄວາມຫວັງແກ່ຄົນທີ່ສຳນຶກໃນຄວາມບາບ ຄືການໃຫ້ຄວາມຫວັງກັບຄົນທີ່ເຂົ້າໃຈພຣະເຈົ້າຜິດວ່າພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນທີ່ຊອກຫາໂອກາດລົງໂທດຄົນບາບ. ພວກເຂົາແບ່ງປັນໃຫ້ພີ່ນ້ອງຮູ້ເຖິງພຣະສັນຍາອັນລ້ຳຄ່າທີ່ເປີດເຜີຍຄວາມຫວັງດຽວຂອງຄົນບາບດ້ວຍນ້ຳສຽງທີ່ສັ່ນ, ນ້ຳຕາໄຫຼ ແລະ ມີບາງຄັ້ງພວກເຂົາເຖິງກັບຄູ້ເຂົ່າເວົ້າ. ສະນັ້ນ, ແສງແຫ່ງຄວາມຈິງຈຶ່ງສ່ອງເຂົ້າໄປໃນໃຈຂອງຫຼາຍຄົນທີ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດ ແລະ ກຳຈັດປັດເປົ່າຄວາມມືດມົນນັ້ນອອກໄປ ຈົນແສງຕາເວັນແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ ກໍຄືພຣະເຢຊູຄຣິສ ໄດ້ສ່ອງເຂົ້າໄປປິ່ນປົວຈິດໃຈ.⁵ ຫຼາຍຄັ້ງຄົນຟັງຂໍໃຫ້ອ່ານຂໍ້ພຣະຄຳພີຊ້ຳຫຼາຍໆເທື່ອ ເພາະຕ້ອງການຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າໄດ້ຍິນຄັກແນ່. ປະໂຫຍກໜຶ່ງທີ່ມີຄົນຂໍໃຫ້ອ່ານຊ້ຳເປັນພິເສດແມ່ນ: “ພຣະໂລຫິດຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ ກໍຊຳລະເຮົາທັງຫຼາຍຈາກການຜິດບາບທັງສິ້ນ.” (1 ໂຢຮັນ 1:7). ແລະ “ໂມເຊໄດ້ຍົກງູຂຶ້ນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານສັນໃດ ບຸດມະນຸດຈະຕ້ອງຖືກຍົກຂຶ້ນສັນນັ້ນ ເພື່ອຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອວາງໃຈໃນພຣະອົງຈະບໍ່ພິນາດ ແຕ່ມີຊີວິດນິຣັນ.” (ໂຢຮັນ 3:14, 15 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). {GC 73.3}

ຫຼາຍຄົນທີ່ເຄີຍຫຼົງເຊື່ອຄຳສອນຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມກໍຕາສະຫວ່າງຂຶ້ນ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າ ການທີ່ຫວັງເພິ່ງພາມະນຸດ ຫຼື ທູດສະຫວັນເພື່ອນຳຄົນບາບໃຫ້ກັບຄືນດີກັບພຣະເຈົ້າ ເປັນເລື່ອງທີ່ບໍ່ເກີດປະໂຫຍດ. ໃນຂະນະທີ່ຄວາມສະຫວ່າງແທ້ສ່ອງເຂົ້າໄປໃນໃຈ ພວກເຂົາກໍກ່າວດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີວ່າ, ‘ພຣະຄຣິສຊົງເປັນປະໂຣຫິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງແມ່ນເຄື່ອງໄຖ່ບາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະສາລະພາບຄວາມບາບຕໍ່ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ.’ ພວກເຂົາເພິ່ງພາໃນຄຸນຄວາມດີຂອງພຣະເຢຊູຢ່າງສິ້ນເຊີງ ໂດຍທົບທວນຂໍ້ພຣະຄຳພີວ່າ, “ຖ້າບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອແລ້ວ ຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້.” (ເຮັບເຣີ 11:6). “ໃນຜູ້ອື່ນຄວາມລອດພົ້ນບໍ່ມີ ດ້ວຍວ່າ, ບໍ່ມີນາມຊື່ອື່ນໃດທົ່ວໃຕ້ຟ້າ ທີ່ຊົງປະທານແກ່ມະນຸດ ເພື່ອໃຫ້ເຮົາທັງຫຼາຍຕ້ອງໄດ້ພົ້ນ.” (ກິດຈະການ 4:12). {GC 74.1}

ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ເຄີຍຖືກລົມພະຍຸພັດພາໂດຍບໍ່ມີທີ່ເພິ່ງ ເກືອບເຖິງຂັ້ນຊັອກເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຊົງຮັກເຂົາ. ຄວາມບັນເທົາທີ່ໄດ້ຮັບນັ້ນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະ ແສງສະຫວ່າງອັນສົດໃສທີ່ສ່ອງເຂົ້າໄປໃນໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ຈົນເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າ ເໝືອນໄດ້ຖືກຮັບໄປສະຫວັນທັງເປັນ. ພວກເຂົາວາງມືຂອງຕົນໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິສດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈ ແລະ ຢືນຢັດເທິງພຣະສິລາໝັ້ນຄົງ. ຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມຕາຍຫາຍໄປໝົດ. ບັດນີ້ພວກເຂົາສາມາດຍິນດີກັບການຕິດຄຸກ ຫຼື ການຖືກປະຫານຊີວິດດ້ວຍການເຜົາໄຟ ຖ້າຫາກວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຊ່ວຍຖວາຍກຽດແດ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຕົນ. {GC 74.2}

ດ້ວຍເຫດນີ້, ພວກຜູ້ປະກາດຈຶ່ງນຳເອົາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າມາອ່ານໃຫ້ຄົນຟັງໃນບ່ອນລັບ, ບາງຄັ້ງແມ່ນອ່ານໃຫ້ຄົນດຽວຟັງ ບາງຄັ້ງແມ່ນອ່ານໃຫ້ກຸ່ມນ້ອຍໆ ທີ່ປາຖະໜາແສງແຫ່ງຄວາມຈິງ. ບາງຄັ້ງພວກເຂົາອ່ານພຣະຄຳພີແບບນີ້ຕະຫຼອດທັງຄືນ. ຄົນຟັງທັງຕະລຶງທັງປະທັບໃຈ ຈົນບາງຄັ້ງຜູ້ປະກາດຄວາມເມດຕາຕ້ອງຢຸດການອ່ານຊົ່ວຄາວ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຟັງຊຶມຊັບເຖິງຄວາມໝາຍເລື່ອງຄວາມລອດພົ້ນ. ຫຼາຍຄັ້ງມີຄົນຖາມແບບນີ້ວ່າ: “ພຣະເຈົ້າຈະຮັບເອົາຂອງຖວາຍຂອງຂ້ານ້ອຍແທ້ບໍ? ພຣະອົງຈະຍິນດີນຳຂ້ານ້ອຍ ແລະ ໃຫ້ອະໄພຂ້ານ້ອຍແທ້ບໍ?” ແລ້ວຜູ້ປະກາດກໍຈະອ່ານຄຳຕອບຈາກພຣະຄຳພີວ່າ: “ບັນດາຜູ້ທີ່ເຮັດການໜັກໜ່ວງ ແລະ ແບກພາລະໜັກ ຈົ່ງມາຫາເຮົາ ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມເຊົາເມື່ອຍ.” (ມັດທາຍ 11:28). {GC 74.3}

ພວກເຂົາຕອບຮັບພຣະສັນຍາດ້ວຍຄວາມເຊື່ອວ່າ: “ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຕ້ອງເດີນທາງໄກຢ່າງເຈັບປວດ ເພື່ອສະແຫວງບຸນຢູ່ບ່ອນສັກສິດ. ຂ້ານ້ອຍສາມາດເຂົ້າຫາພຣະເຢຊູໂດຍກົງໃນສະພາບທີ່ຂ້ານ້ອຍເປັນຢູ່ ຄືໃນຖານະຄົນບາບທີ່ເປັນມົນທິນ, ແລ້ວພຣະອົງຈະບໍ່ປະຕິເສດຄຳອະທິຖານສາລະພາບບາບ ແຕ່ຈະຊົງກ່າວວ່າ: ‘ບາບຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ’ ຄືຄວາມບາບຂອງຂ້ານ້ອຍເອງສາມາດໄດ້ຮັບການອະໄພ.” {GC 75.1}

ແລ້ວຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີກໍເຕັມລົ້ນຫົວໃຈ ຈົນມີການຮ້ອງສັນລະເສີນ ແລະ ຂອບຄຸນພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເມືອເຮືອນດ້ວຍໃຈຊື່ນບານ ເພື່ອກະຈາຍແສງສະຫວ່າງຕໍ່ໄປ ແລະ ເວົ້າຢ່າງເຕັມຄວາມສາມາດໃຫ້ຄົນອື່ນຟັງເຖິງປະສົບການໃໝ່ຂອງຕົນວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ພົບທາງແຫ່ງຊີວິດອັນແທ້ຈິງແລ້ວ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າມີຣິດອຳນາດຢ່າງອັດສະຈັນ ເຊິ່ງເຂົ້າເຖິງຈິດໃຈຂອງຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຄວາມຈິງໂດຍບໍ່ຕ້ອງຜ່ານສື່ກາງ; ພຣະຄຳນັ້ນແມ່ນພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຟັງສຳນຶກໃນຄວາມບາບ. {GC 75.2}

ແລ້ວຜູ້ປະກາດຄວາມຈິງກໍເດີນທາງຕໍ່ໄປ; ສ່ວນຊາວບ້ານມັກເວົ້າເຖິງຄວາມຖ່ອມໂຕ, ຄວາມຈິງໃຈ ແລະ ຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງລາວ. ຫຼາຍຄັ້ງຜູ້ຟັງບໍ່ໄດ້ຖາມຜູ້ປະກາດວ່າ ລາວມາແຕ່ໃສ ແລະ ກຳລັງຈະໄປບ່ອນໃດ ຍ້ອນວ່າທຳອິດເມື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວປະເສີດກໍຮູ້ສຶກຕົກໃຈ, ຕໍ່ມາມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກຊາບຊຶ້ງເຕັມລົ້ນຫົວໃຈຈົນລືມທີ່ຈະຖາມລາວ. ເມື່ອຜູ້ຟັງແຕ່ລະຄົນວິງວອນໃຫ້ລາວກັບໄປທີ່ບ້ານເຮືອນຂອງພວກເຂົາ ລາວຕອບວ່າ ຈະຕ້ອງໄປຫາລູກແກະທີ່ຫຼົງຫາຍໄປ. ພວກເຂົາຈຶ່ງຖາມກັນວ່າ ເປັນໄປໄດ້ບໍວ່າລາວແມ່ນທູດສະຫວັນ? {GC 75.3}

ຫຼາຍຄັ້ງຜູ້ປະກາດຄວາມຈິງເດີນທາງໄປໂດຍບໍ່ກັບມາປາກົດໃຫ້ເຫັນອີກ, ບາງຄັ້ງແມ່ນຍ້ອນວ່າລາວໄປປະກາດຢູ່ຕ່າງແດນ ຫຼືວ່າ ອາດເປັນເພາະລາວຖືກຈັບຂັງໃຫ້ຕ້ອງໃຊ້ຊີວິດທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃນຄຸກໃຕ້ດິນ ຫຼືວ່າ ກະດູກຂາວຂອງລາວກຳລັງປະດັບບ່ອນທີ່ລາວຖືກຂ້າຍ້ອນເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມຈິງ. ແຕ່ວ່າຖ້ອຍຄຳທີ່ລາວປະກາດໄວ້ກໍບໍ່ສາມາດຖືກທຳລາຍໄດ້; ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງອອກຣິດໃນຈິດໃຈຂອງຜູ້ຄົນ ເຊິ່ງຜົນຂອງການປະກາດນັ້ນຈະບໍ່ປາກົດໃຫ້ຮູ້ທັງໝົດ ຈົນເຖິງວັນເວລາແຫ່ງການພິພາກສາ. {GC 75.4}

ຝ່າຍສັນຕະປາປາກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ

ຜູ້ປະກາດຊາວໂວດົວກຳລັງບຸກເຂົ້າໄປໃນອານາຈັກຂອງຊາຕານ ອຳນາດມືດຈຶ່ງຕື່ນຕົວລະວັງຫຼາຍຂຶ້ນ. ຊາຕານເຝົ້າສັງເກດທຸກຄັ້ງທີ່ມີຄົນພະຍາຍາມປະກາດຄວາມຈິງ ມັນຈຶ່ງກະຕຸ້ນໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງມັນຕົກໃຈຢ້ານ. ພວກຜູ້ນຳໃນລະບອບສັນຕະປາປາເຫັນວ່າ ວຽກງານຂອງຜູ້ປະກາດທີ່ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງສະມະຖະລຽບງ່າຍ ມີຄວາມອັນຕະລາຍຫຼາຍຕໍ່ລະບອບຂອງຕົນ. ຖ້າປ່ອຍໃຫ້ແສງແຫ່ງຄວາມຈິງຖືກສ່ອງອອກໄປໂດຍບໍ່ປິດບັງແລ້ວ ເມກໝອກອັນມືດດຳແຫ່ງຄວາມເທັດທີ່ປົກຄຸມປະຊາຊົນກໍຈະລະລາຍໄປ, ຄົນທັງຫຼາຍກໍຈະຫັນໄປເພິ່ງພຣະເຈົ້າແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ ແລ້ວສຸດທ້າຍອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມກໍຈະໝົດໄປ. {GC 76.1}

ການທີ່ຊາວໂວດົວຢຶດໝັ້ນໃນຄວາມເຊື່ອຂອງຄຣິສຕະຈັກຍຸກອັກຄະສາວົກນັ້ນ ເໝືອນເປັນຄຳພະຍານທີ່ກ່າວໄວ້ຕະຫຼອດເວລາວ່າ ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໄດ້ຫຼົງຈາກຄວາມຈິງ; ສະນັ້ນ, ຈຶ່ງເກີດຄວາມກຽດຊັງ ແລະ ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຢ່າງຂົມຂື່ນ. ການທີ່ຊາວໂວດົວບໍ່ຍອມປະຖິ້ມພຣະຄຳພີ ເປັນອີກເລື່ອງໜຶ່ງທີ່ແທງໃຈດຳຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກໂຣມ ຈົນພວກເຂົາທົນບໍ່ໄດ້. ສະນັ້ນ, ຝ່າຍສັນຕະປາປາຈຶ່ງໝາຍໝັ້ນປັ້ນມືທີ່ຈະລົບລ້າງຊາວໂວດົວຈົນໝົດກ້ຽງບໍ່ເຫຼືອຫຼໍ! ບັດນີ້ຈຶ່ງເກີດການປາບປາມຄົນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ອາໄສຕາມພູເຂົາ ເປັນການປາບປາມທີ່ຮຸນແຮງທີ່ສຸດ. ມີເຈົ້າໜ້າທີ່ສອບສວນສະກົດຮອຍຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເຫດການທີ່ອາເບັນຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດຖືກກາອິນຜູ້ຄຽດແຄ້ນຂ້າຕາຍນັ້ນ ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນຊ້ຳຊາກ. {GC 76.2}

ໄຮ່ນາອັນອຸດົມສົມບູນຂອງພວກເຂົາຖືກທຳລາຍຫຼາຍເທື່ອ ແລະ ບ້ານເຮືອນກັບໂບດວິຫານກໍຖືກມ້າງລົງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ຈົນໄຮ່ນາຕາກ້າທີ່ເຄີຍອຸດົມສົມບູນ ພ້ອມກັບບ້ານເຮືອນຂອງຄົນບໍຣິສຸດທີ່ຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ ກາຍເປັນບ່ອນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ເສືອຍິ່ງດຸຮ້າຍຂຶ້ນເມື່ອດົມກິ່ນເລືອດສັນໃດ ພວກຝ່າຍສັນຕະປາປາຍິ່ງໂຫດຮ້າຍຂຶ້ນ ເມື່ອເຫັນຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງເຫຍື່ອຂອງພວກເຂົາສັນນັ້ນ. ຫຼາຍຄົນທີ່ເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມເຊື່ອອັນບໍຣິສຸດຖືກໄລ່ລ່າຂຶ້ນເຂົາລົງຫ້ວຍ ຕາມພູຜາປ່າດົງທີ່ພວກເຂົາຫຼົບລີ້ຊ່ອນຕົວນັ້ນ. {GC 76.3}

ຝ່າຍສັນຕະປາປາບໍ່ສາມາດຫາຂໍ້ກ່າວຫາໃນເລື່ອງສິນທຳຕໍ່ຄົນເຫຼົ່ານີ້ທີ່ຖືກທາງການຫ້າມປາມ. ແມ່ນແຕ່ສັດຕູຂອງພວກເຂົາຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ຊາວໂວດົວຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສັນຕິ ແລະ ມີສິນທຳ. ຄວາມຜິດອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງພວກເຂົາແມ່ນ ຊາວໂວດົວບໍ່ຍອມນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຕາມໃຈມັກຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ເພາະຄວາມຜິດໃນເລື່ອງນີ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍຂາຍໜ້າ, ຖືກດູຖູກຢຽດຢາມ ແລະ ຖືກທໍລະມານໃນທຸກຮູບແບບທີ່ມະນຸດ ແລະ ຜີມານຊາຕານສາມາດຄິດຄົ້ນມາໄດ້. {GC 76.4}

ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກໂຣມຕັດສິນໃຈທີ່ຈະລົບລ້າງກຸ່ມຜູ້ເຊື່ອທີ່ພວກເຂົາກຽດຊັງນັ້ນ ສັນຕະປາປາຈຶ່ງປະກາດຄຳສັ່ງກ່າວໂທດຊາວໂວດົວວ່າ ເປັນພວກນອກຮີດ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ຂ້າພວກເຂົາຖິ້ມ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກກ່າວຫາວ່າເປັນຄົນຂີ້ຄ້ານບໍ່ຍອມເຮັດວຽກ ແລະ ກໍບໍ່ໄດ້ຖືກລົງໂທດຍ້ອນຂີ້ຕົວະ ຫຼື ເພາະກໍ່ຄວາມວຸ້ນວາຍແຕ່ປະການໃດ, ແຕ່ຖືກກ່າວຫາວ່າເປັນຄົນໜ້າໄຫວ້ຫຼັງຫຼອກ ເບິ່ງຄືມີສິນທຳ ແລະ ຄວາມບໍຣິສຸດຈົນເປັນເຫດໃຫ້ “ລູກແກະແທ້” ຫຼົງເຊື່ອ. ສະນັ້ນ, ສັນຕະປາປາຈຶ່ງສັ່ງວ່າ ຖ້າຫາກ “ພວກເສດມະນຸດທີ່ເປັນຕາຊັງທີ່ສຸດບໍ່ຍອມເລີກເສຍ ໃຫ້ຕີຕາຍເໝືອນຂ້າງູພິດ.”⁶ ແລ້ວສັນຕະປາປາບໍ່ຮູ້ບໍວ່າ ເພິ່ນຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ອີກ? ເພິ່ນບໍ່ຮູ້ບໍວ່າ ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນສະຫວັນ ແລະ ເພິ່ນຈະຕ້ອງປະເຊີນໜ້າກັບມັນໃນວັນພິພາກສາ? ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຕາມຄວາມຈິງວ່າ ເມື່ອພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດຄົນໜຶ່ງໃນພວກພີ່ນ້ອງເຫຼົ່ານີ້ຂອງເຮົາ, ພວກເຈົ້າກໍໄດ້ເຮັດແກ່ເຮົາເໝືອນກັນ.” (ມັດທາຍ 25:40). {GC 77.1}

ຄຳປະກາດຂອງສັນຕະປາປາ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ສະມາຊິກທຸກຄົນຮ່ວມກັນຕໍ່ສູ້ພວກນອກຮີດ. ແລ້ວເພື່ອເປັນແຮງບັນດານໃຈໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍມີສ່ວນໃນວຽກງານອັນໂຫດຮ້າຍນັ້ນ, ເພິ່ນຈຶ່ງປະກາດວ່າ: “ທຸກຄົນທີ່ຮ່ວມໃນການປາບປາມຄັ້ງນີ້ ຈະບໍ່ຕ້ອງເຮັດຕາມຄຳສາບານໃດໆ ທີ່ເຄີຍກ່າວໄວ້ ແລະ ຈະໄດ້ຮັບການຍົກເວັ້ນໂທດ ແລະ ການປັບໃໝຈາກຄຣິສຕະຈັກ. ຖ້າເຄີຍໂກງເອົາຊັບສິນຂອງຄົນອື່ນຢ່າງຜິດກົດໝາຍ ຈະບໍ່ຕ້ອງຄືນ ແຕ່ຈະຖືວ່າເປັນເຈົ້າຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ສ່ວນຜູ້ໃດຂ້າພວກນອກຮີດຄົນໃດຄົນໜຶ່ງ ກໍຈະໄດ້ຮັບການອະໄພບາບທັງໝົດ. ຄຳປະກາດດັ່ງກ່າວໄດ້ຍົກເລີກໃບສັນຍາ ແລະ ຂໍ້ຕົກລົງທຸກຢ່າງທີ່ອຳນວຍຜົນດີໃຫ້ແກ່ຄົນໂວດົວ ທັງສັ່ງຄົນງານຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເຊົາເຮັດວຽກ ແລະ ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດຊ່ວຍເຫຼືອຊາວໂວດົວບໍ່ວ່າຈະທາງໃດກໍຕາມ; ນອກຈາກນັ້ນ, ກໍມອບສິດໃຫ້ທຸກຄົນສາມາດຢຶດເຂົ້າຂອງຂອງພວກເຂົາໄປໄດ້.”⁷ ເອກະສານສະບັບນີ້ເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນໄດ້ຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ແມ່ນໃຜຢູ່ເບື້ອງຫຼັງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້, ເພາະໃນເອກະສານດັ່ງກ່າວໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຄຳລາມຂອງພະຍານາກ ບໍ່ແມ່ນພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະຄຣິສ. {GC 77.2}

ພວກຜູ້ນຳຝ່າຍສັນຕະປາປາບໍ່ຍອມປັບປ່ຽນນິໄສຕາມມາດຕະຖານອັນສຳຄັນແຫ່ງກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ໄດ້ຍົກມາດຕະຖານອື່ນຂຶ້ນແທນຕາມໃຈມັກຂອງຕົນ ແລະ ໝາຍໝັ້ນປັ້ນມືເພື່ອບັງຄັບທຸກຄົນໃຫ້ເຮັດຕາມມາດຕະຖານນັ້ນ ເພາະເປັນຄວາມປາຖະໜາຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ມີເຫດການອັນໂຫດຮ້າຍທາລຸນຢ່າງໜ້າສະຫຼົດໃຈທີ່ສຸດເກີດຂຶ້ນ. ພວກບາດຫຼວງ ແລະ ສັນຕະປາປາໃນສະໄໝຕ່າງໆ ຜູ້ທີ່ທັງສໍ້ໂກງ ແລະ ໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້ານັ້ນ ກຳລັງເຮັດວຽກຕາມທີ່ຊາຕານໄດ້ມອບໝາຍໃຫ້ເຮັດ. ພວກເຂົາບໍ່ມີຄຳວ່າເມດຕາປານີ. ຈິດໃຈທີ່ຄຶງພຣະຄຣິສເທິງໄມ້ກາງແຂນ ແລະ ຂ້າບັນດາອັກຄະສາວົກ ຄືຈິດໃຈທີ່ກະຕຸ້ນໃຫ້ຈັກກະພັດເນໂຣກະຫາຍເລືອດຜູ້ສັດຊື່ໃນສະໄໝຂອງເພິ່ນນັ້ນ ແມ່ນຈິດໃຈດຽວກັນທີ່ເຄື່ອນໄຫວໃຫ້ລົບລ້າງຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຮັກໃຫ້ໝົດໄປຈາກໂລກ. {GC 77.3}

ຫວ່ານເມັດພືດແຫ່ງການປະຕິຮູບ

ຊາວໂວດົວຢຳເກງພຣະເຈົ້າທ່າມກາງການຖືກກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງເປັນເວລາຫຼາຍສະຕະວັດ ແລະ ຄວາມອົດທົນຢ່າງສະເໝີຕົ້ນສະເໝີປາຍຂອງກຸ່ມຜູ້ເຊື່ອດັ່ງກ່າວນັ້ນ ໄດ້ຖວາຍກຽດແດ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງພວກເຂົາ. ເຖິງແມ່ນວ່າມີການໂຈມຕີພວກເຂົາຫຼາຍຕໍ່ຫຼາຍເທື່ອ ແລະ ຕ້ອງຖືກຂ້າຕາຍຢ່າງໄຮ້ມະນຸດສະທຳກໍຕາມ, ແຕ່ຊາວໂວດົວຍັງຄົງສົ່ງຜູ້ປະກາດອອກໄປເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງອັນລ້ຳຄ່າ. ພວກເຂົາຖືກໄລ່ລ່າ ແລະ ຂ້າຖິ້ມ ແຕ່ເລືອດຂອງພວກເຂົາເປັນເໝືອນດັ່ງນ້ຳທີ່ຫົດເມັດພືດແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຫວ່ານລົງໄປ ແລະ ເມັດພືດເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ງອກຂຶ້ນບັງເກີດຜົນຢ່າງແນ່ນອນ. ສະນັ້ນ, ຊາວໂວດົວເປັນພະຍານເພື່ອພຣະເຈົ້າຫຼາຍຮ້ອຍປີກ່ອນທີ່ ມາຕິນ ລູເທີ (Martin Luther) ຈະເກີດ. ພວກເຂົາຕ້ອງກະຈັດກະຈາຍຕາມດິນແດນຕ່າງໆ ແລະ ຫວ່ານເມັດແຫ່ງການປະຕິຮູບສາສະໜາທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງ ທ່ານໄວຄຼິບ (Wycliffe) ເຊິ່ງຕໍ່ມາໄດ້ຢັ່ງຮາກລົງ ແລະ ຂະຫຍາຍຜົນກວ້າງອອກໄປໃນສະໄໝຂອງລູເທີ. ສ່ວນຄົນທີ່ຍອມທົນທຸກ “ເພື່ອປະກາດພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເນື່ອງດ້ວຍການເປັນພະຍານຝ່າຍພຣະເຢຊູ” (ພຣະນິມິດ 1:9) ຈະນຳການປະຕິຮູບຕໍ່ໄປຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ. {GC 78.1}

3: ຍຸກມືດຝ່າຍຈິດວິນຍານ5: ຈອນ ໄວຄຼິບ