17: ຜູ້ປະກາດແຫ່ງຮຸ່ງອາລຸນ

https://m.egwwritings.org/en/book/132.1368#1368

ຊົງສັນຍາວ່າຈະສະເດັດກັບມາ

ໜຶ່ງໃນຄວາມຈິງທີ່ໜັກແໜ້ນ ແລະ ປະເສີດທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີ ຄືຄຳສອນກ່ຽວກັບການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສ ເພື່ອໃຫ້ວຽກງານແຫ່ງການຊົງໄຖ່ມະນຸດໃຫ້ລອດນັ້ນສຳເລັດຢ່າງສົມບູນ. ສຳລັບຄົນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ອາໄສໃນໂລກດັ່ງຄົນແປກໜ້າ ແລະ ຕ້ອງດຳເນີນຊີວິດພາຍໃຕ້ “ເງົາແຫ່ງຄວາມຕາຍ,” ມີພຣະສັນຍາທີ່ໃຫ້ຄວາມຫວັງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ໃຈເບີກບານ ຄືເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນ “ເຫດໃຫ້ຄົນທັງປວງເປັນຄືນມາ ທັງເປັນຊີວິດ” ເພື່ອ “ນຳຜູ້ຖືກເນລະເທດກັບສູ່ຣາຊສຳນັກ.” (ມັດທາຍ 4:16; ໂຢຮັນ 11:25; 2 ຊາມູເອນ 14:13 TKJV). ເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສ ແມ່ນຄຳສອນທີ່ສຳຄັນເປັນພິເສດຂອງພຣະຄຳພີ. ນັບຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ບັນພະບຸລຸດຄູ່ທຳອິດຕ້ອງຍ່າງກ້າວອອກຈາກສວນເອເດນຢ່າງເສົ້າສະຫຼົດໃຈ, ລູກຫຼານທັງຫຼາຍທີ່ມີຄວາມເຊື່ອໄດ້ລໍຖ້າໃຫ້ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສັນຍາໄວ້ນັ້ນສະເດັດມາ ເພື່ອທຳລາຍອຳນາດຂອງມານຮ້າຍ ແລະ ນຳພວກເຂົາກັບຄືນໄປສູ່ອຸທະຍານອັນສຸກກະເສີມທີ່ມະນຸດໄດ້ສູນເສຍໄປ. ຜູ້ບໍຣິສຸດໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ເຝົ້າຄອຍການສະເດັດມາດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເມຊີອາ ອັນເປັນປາຍທາງແຫ່ງຄວາມຫວັງຂອງພວກເຂົາ. ທ່ານ ເອນົກ ເປັນຄົນລຸ້ນທີ 7 ຕັ້ງແຕ່ອາດາມອອກມາຈາກສວນເອເດນ ແລະ ເປັນຜູ້ດຳເນີນຊີວິດກັບພຣະເຈົ້າໃນໂລກເປັນເວລາ 300 ປີ; ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ເພິ່ນເຫັນການສະເດັດມາຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດລ່ວງໜ້າຕັ້ງແຕ່ສະໄໝບູຮານ, ເພິ່ນຈຶ່ງປະກາດວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດມາ ພ້ອມຝູງເທວະດາຕົນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງນັບເປັນໝື່ນໆ ເພື່ອຈະນຳເອົາການຕັດສິນມາສູ່ທຸກຄົນ.” (ຢູດາ 14, 15). ໃນຍາມທີ່ ທ່ານ ໂຢບ ກຳລັງທົນທຸກທໍລະມານຢູ່ນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ກ່າວດ້ວຍຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າຊົງມີຊີວິດຢູ່ ແລະ ໃນທີ່ສຸດພຣະອົງຈະຊົງຢືນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ…ຜູ້ເຊິ່ງຂ້າພະເຈົ້າເອງຈະໄດ້ເຫັນ ບໍ່ແມ່ນຄົນອື່ນ.” (ໂຢບ 19:25–27 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). {GC 299.1}

ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ ເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນການປົກຄອງແຫ່ງຄວາມຊອບທຳນັ້ນ ເປັນແຮງບັນດານໃຈໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ຂຽນໃນພຣະຄຳພີ ໃຫ້ບັນລະຍາຍດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ປະເສີດຢ່າງຍິ່ງ. ພວກນັກກະວີ ແລະ ຜູ້ເຜີຍພຣະທຳໃນພຣະຄຳພີ ໄດ້ກ່າວເຖິງການສະເດັດມາດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ໃຫ້ເຫັນພາບ ເຖິງການສະເດັດກັບມາດ້ວຍຣັດສະໝີພາບອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງສະຫວັນ. ສ່ວນຜູ້ປະພັນເພງສັນລະເສີນໄດ້ຂັບເພງຮ້ອງເຖິງຣິດອຳນາດ ແລະ ສະຫງ່າຣາສີຂອງກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນວ່າ: “ພຣະເຈົ້າສົ່ງແສງແຈ້ງມາຈາກພູເຂົາຊີໂອນ ຄືພຣະນະຄອນທີ່ມີຄວາມງົດງາມອັນຄົບຖ້ວນ ແລະ ສົມບູນແບບ. ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາກຳລັງມາຢ່າງໂດ່ງດັງ,…ພຣະອົງຊົງຮຽກເອີ້ນສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກມາ ໃຫ້ເປັນພະຍານເພື່ອຕັດສິນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.” (ເພງສັນລະເສີນ 50:2–4). “ຈົ່ງຍິນດີເຖີດ ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ທ້ອງຟ້າເອີຍ…ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມາປົກຄອງຄົນໂລກນີ້, ພຣະອົງມາປົກຄອງຢ່າງສັດຊື່ ແລະ ເປັນທຳ ແລະ ຈະຕັດສິນປະຊາຊົນທັງຫຼາຍດ້ວຍຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ.” (ເພງສັນລະເສີນ 96:11–13). {GC 300.1}

ຜູ້ເຜີຍພຣະທຳເອຊາຢາກ່າວວ່າ: “ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ໃນຂີ້ຝຸ່ນຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນ ຈົ່ງຊົມຊື່ນຟ້ອນລຳຊະນະ ເຫດວ່ານ້ຳໝອກຂອງພຣະອົງເປັນນ້ຳໝອກຂອງຮຸ່ງແຈ້ງ ແລະ ດິນຈະຖິ້ມຄົນຕາຍທັງຫຼາຍອອກໄປພາຍນອກ.” “ຄົນຕາຍທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງຈະມີຊີວິດຢູ່, ສົບທັງຫຼາຍຂອງເຮົາຈະລຸກຂຶ້ນອີກ.” “ພຣະອົງຈະກືນຄວາມຕາຍຕະຫຼອດໄປ. ພຣະເຈົ້າຢາເວອົງເຈົ້ານາຍຈະເຊັດນ້ຳຕາ ຈາກທຸກໃບໜ້າ; ພຣະອົງຈະກຳຈັດຄວາມອັບອາຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວດັ່ງນັ້ນ. ໃນວັນນັ້ນພວກເຂົາຈະເວົ້າວ່າ, ‘ແນ່ນອນ ນີ້ຄືພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ; ພວກເຮົາໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊ່ວຍພວກເຮົາ. ນີ້ຄືພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພວກເຮົາໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງ;¹ ໃຫ້ພວກເຮົາມາຊື່ນຊົມ ແລະ ຍິນດີໃນຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງ.’” (ເອຊາຢາ 26:19 ດັດແປງຈາກສະບັບລາວບູຮານ; 25:8, 9 LCV). {GC 300.2}

ສ່ວນຜູ້ເຜີຍພຣະທຳຮາບາກຸກໄດ້ເຫັນການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສໃນນິມິດ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ພຣະເຈົ້າກຳລັງກັບມາຈາກເມືອງເອໂດມອີກໃດ, ອົງບໍຣິສຸດກຳລັງກັບມາແຕ່ເນີນພູປາຣານພຸ້ນ, ພຣະສະຫງ່າຣາສີປົກຄຸມທົ່ວເທິງຟ້າສະຫວັນເດີ. ພຣະອົງສະເດັດມາພ້ອມແສງສະຫວ່າງສະໄຫວ ອັນເປັນແສງທີ່ສຸກໃສຂອງຟ້າແມບເຫຼື້ອມ.” “ພຣະອົງໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະ ໄດ້ແທກແຜ່ນດິນໂລກ, ພຣະອົງໄດ້ເບິ່ງ ແລະ ພວກຕ່າງປະເທດໄດ້ແຕກແຍກຈາກກັນ ແລະ ພູທັງຫຼາຍແຕ່ບູຮານໄດ້ແຕກເປັນໝຸ່ນ, ພູນ້ອຍອັນຕະຫຼອດໄປເປັນນິດທັງຫຼາຍໄດ້ເຈື່ອນ, ທາງທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງກໍຕັ້ງຢູ່ສືບໆໄປເປັນນິດ.” “ພຣະອົງໄດ້ຂຶ້ນເທິງຫຼັງມ້າທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງ, ເທິງລົດທັງຫຼາຍແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງ.” “ເມື່ອໜ່ວຍພູໄດ້ເຫັນພຣະອົງກໍສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວ.…ນ້ຳທີ່ຢູ່ໃຕ້ພື້ນພິພົບໄດ້ຊັດຂຶ້ນຢ່າງສະໜັ່ນຫວັ່ນໄຫວ. ຕໍ່ແສງແມບມາບຂອງລູກທະນູທີ່ຟົ້ງໄປຢ່າງໄວ ຕໍ່ແສງເຫຼື້ອມໃສຂອງຫອກທີ່ຟົ້ງຜ່ານໄປນັ້ນ ດວງຕາເວັນກໍຍັງໄດ້ຢູ່ກັບບ່ອນຂອງມັນ ແລະ ດວງເດືອນກໍຍັງບໍ່ໄດ້ເຄື່ອນຍ້າຍ.” “ພຣະອົງສະເດັດອອກໄປເພື່ອຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ລອດ ເພື່ອຊ່ວຍຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເຈີມໄວ້ໃຫ້ລອດ.” (ຮາບາກຸກ 3:3, 4, 6 ສະບັບລາວບູຮານ, 8 ສະບັບລາວບູຮານ, 10, 11, 13 TKJV). {GC 300.3}

ເມື່ອພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດກຳລັງຈະຖືກແຍກອອກຈາກພວກສາວົກ, ພຣະອົງຊົງປອບໃຈພວກເຂົາດ້ວຍຄຳໝັ້ນສັນຍາວ່າ ພຣະອົງຈະສະເດັດກັບມາອີກ, ໂດຍຊົງກ່າວວ່າ: “ຢ່າໃຫ້ໃຈຂອງເຈົ້າທັງຫຼາຍວຸ້ນວາຍໄປ…ໃນຜາສາດພຣະບິດາເຈົ້າຂອງເຮົາມີທີ່ຢູ່ຫຼາຍບ່ອນ,…ເຮົາໄປຈັດແຈງບ່ອນໄວ້ສຳລັບເຈົ້າທັງຫຼາຍ. ເມື່ອເຮົາໄປຈັດຕຽມບ່ອນໄວ້ສຳລັບພວກເຈົ້າແລ້ວ ເຮົາຈະກັບຄືນມາຮັບເອົາພວກເຈົ້າໄປຢູ່ກັບເຮົາ.” (ໂຢຮັນ 14:1–3). “ເມື່ອບຸດມະນຸດສະເດັດມາໃນສະຫງ່າຣາສີ ພ້ອມດ້ວຍຝູງເທວະດາຂອງພຣະອົງນັ້ນ ເພິ່ນຈະນັ່ງເທິງບັນລັງອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງພຣະອົງ ບັນດາປະຊາຊົນທຸກຊົນຊາດຈະຖືກນຳມາໂຮມກັນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.” (ມັດທາຍ 25:31, 32). {GC 301.1}

ຫຼັງຈາກພຣະຄຣິສສະເດັດຂຶ້ນສະຫວັນ, ທູດສະຫວັນທີ່ຍັງລໍຖ້າຢູ່ເທິງພູເຂົາໝາກກອກເທດ ໄດ້ຢໍ້າເຕືອນພວກສາວົກເຖິງພຣະສັນຍາ ເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງວ່າ: “ພຣະເຢຊູເຈົ້າອົງນີ້ທີ່ຖືກຮັບໄປຈາກພວກເຈົ້າຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນແລ້ວ ພຣະອົງຈະມາປາກົດຢ່າງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະອົງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນນັ້ນແຫຼະ.” (ກິດຈະການ 1:11). ຝ່າຍອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ກ່າວໂດຍການດົນໃຈຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດວ່າ: “ດ້ວຍວ່າ ຈະມີສຽງຮ້ອງບັນຊາອັນດັງ, ສຽງຂອງອັກຄະເທວະດາ, ສຽງແກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເອງຈະສະເດັດລົງມາຈາກສະຫວັນ.” (1 ເທສະໂລນິກ 4:16). ແລ້ວຜູ້ເຜີຍພຣະທຳໂຢຮັນໄດ້ຂຽນຈາກເກາະປັດໂມວ່າ: “ເບິ່ງແມ! ພຣະອົງຈະສະເດັດມາ ມີເມກເປັນຂະບວນແຫ່ ແລະ ຕາທຸກໜ່ວຍຈະເຫັນພຣະອົງ.” (ພຣະນິມິດ 1:7). {GC 301.2}

ຄວາມຫວັງອັນໜ້າຍິນດີ

ການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຈະນຳເອົາສະຫງ່າຣາສີທັງປວງ ຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ວ່າ: “ທຸກສິ່ງຈະຖືກຟື້ນຟູສູ່ສະພາບເດີມ ເຊິ່ງພຣະອົງຊົງກ່າວໄວ້ ໂດຍຜ່ານປາກຂອງບັນດາຜູ້ເຜີຍພຣະທຳຜູ້ບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມສ້າງໂລກ.” (ກິດຈະການ 3:21 ແປຈາກສະບັບ KJV). ເມື່ອນັ້ນການປົກຄອງອັນຍາວນານແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຈະຖືກທຳລາຍລົງ; “ຣາຊອານາຈັກໂລກນີ້ເປັນກຳມະສິດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ແລະ ຂອງພຣະຄຣິສຂອງພຣະອົງ ແລະ ພຣະອົງຈະປົກຄອງຕະຫຼອດຊົ່ວນິຣັນ.” (ພຣະນິມິດ 11:15). “ແລ້ວພຣະເຈົ້າກໍຈະໃຫ້ເຫັນພຣະສະຫງ່າຣາສີ ເປັນພຣະຣັດສະໝີມາປາກົດຢ່າງສ່ອງໃສແຈ້ງ ທຸກປະຊາຊາດກໍຈະໄດ້ເຫັນພຣະສະຫງ່າຣາສີ.” “ເຫດວ່າ, ດິນງອກຍອດ ແລະ ສວນງອກແນວປູກທັງຫຼາຍຂຶ້ນຢ່າງໃດ ພຣະອົງເຈົ້າພຣະເຢໂຮວາຈະໃຫ້ຄວາມຊອບທຳກັບຄວາມສັນລະເສີນງອກຂຶ້ນຢ່າງນັ້ນຕໍ່ໜ້າຊາວປະເທດທັງປວງ.” “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ຈະເປັນດັ່ງມົງກຸດດອກໄມ້ອັນສະຫງ່າງາມ ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຍັງມີຊີວິດຢູ່.” (ເອຊາຢາ 40:5; 61:11 ສະບັບລາວບູຮານ; 28:5). {GC 301.3}

ໃນເວລານັ້ນ, ອານາຈັກຂອງພຣະເມຊີອາທີ່ມະນຸດປາຖະໜາມາດົນນານ ຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ແລະ ຈະເປັນອານາຈັກແຫ່ງສັນຕິສຸກສັນຕິພາບທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ. “ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະໃຫ້ຄວາມເມດຕາຕໍ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ຕໍ່ຄົນທັງໝົດທີ່ຢູ່ໃນບ່ອນຮົກຮ້າງເພພັງນັ້ນ. ເຖິງວ່າດິນແດນນັ້ນຈະເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ເຮົາກໍຈະໃຫ້ກາຍເປັນສວນເອເດນໄດ້ ຈາກພື້ນດິນແຫ້ງຂາດນໍ້າຫຼໍ່ລ້ຽງໃຫ້ເກີດຜົນ ກໍຈະເປັນດັ່ງສວນຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ. ແລ້ວທີ່ນັ້ນກໍຈະມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີຫຼາຍ ມີທັງສຽງຮ້ອງລຳທຳເພງຍົກຍໍໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນດ້ວຍ.” “ຈະເປັນທີ່ສວຍງາມວິໄລດັ່ງພູເລບານອນພຸ້ນ. ແລະເປັນດັ່ງທົ່ງຫຍ້າທີ່ອຸດົມສົມບູນດີຂອງພູກາເມນ ແລະ ທົ່ງຊາໂຣນດ້ວຍ.” “ຄົນຈະບໍ່ເອີ້ນເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປວ່າ, ‘ຜູ້ຖືກປະຖິ້ມ.’ ຄົນຈະບໍ່ເອີ້ນຢ່າງນີ້ອີກວ່າ, ‘ເມຍທີ່ຜົວໜີປະ.’ ສຳລັບດິນແດນຂອງເຈົ້າ ຄົນຈະເວົ້າກັນວ່າ, ‘ພຣະເຈົ້າພໍໃຈນຳນາງ’ ຄືຊື່ໃໝ່ຂອງເຈົ້າ. ຄົນຈະເອີ້ນວ່າ, ‘ຜູ້ແຕ່ງງານທີ່ມີຄວາມສຸກ.’” “ເຈົ້າບ່າວຊົມຊື່ນຍິນດີນຳເຈົ້າສາວຂອງຕົນສັນໃດ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າກໍຈະຊົມຊື່ນຍິນດີນຳເຈົ້າສັນນັ້ນ.” (ເອຊາຢາ 51:3; 35:2; 62:4, 5). {GC 302.1}

ການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສ ເປັນຄວາມຫວັງຂອງພວກສາວົກທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ. ພຣະສັນຍາຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ທີ່ຊົງກ່າວໄວ້ເທິງພູເຂົາໝາກກອກເທດວ່າ ພຣະອົງຈະສະເດັດກັບມານັ້ນ ເປັນແສງແຫ່ງຄວາມຫວັງໃຫ້ກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ, ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ, ເປັນຄວາມຫວັງທີ່ບໍ່ມີຄວາມໂສກເສົ້າ ຫຼື ຄວາມທຸກຍາກອັນໃດທີ່ຈະດັບມອດໄປໄດ້. ທ່າມກາງຄວາມທຸກທໍລະມານ ແລະ ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ, “ການມາປາກົດຕົວຂອງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າອົງຍິ່ງໃຫຍ່ ຄືອົງພຣະເຢຊູຄຣິສເຈົ້າ ພຣະຜູ້ໂຜດໃຫ້ພົ້ນຂອງພວກເຮົາ” ເປັນ “ຄວາມຫວັງອັນໜ້າຍິນດີ.” (ຕີໂຕ 2:13). ເມື່ອກຸ່ມຄຣິສຕຽນໃນເມືອງເທສະໂລນິກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າເສຍໃຈທີ່ຕ້ອງຝັງສົບຂອງຄົນທີ່ຕົນຮັກ, ເຊິ່ງເປັນຜູ້ທີ່ເຄີຍຫວັງວ່າຈະມີຊີວິດຢູ່ເພື່ອເຫັນການສະເດັດກັບມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໂປໂລຜູ້ເປັນອາຈານຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍຮູ້ເຖິງການຟື້ນຄືນຊີວິດທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດສະເດັດກັບມາ. ເມື່ອນັ້ນຄົນທີ່ເສຍຊີວິດໃນຂະນະທີ່ມີຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຣິສ ກໍຈະເປັນຂຶ້ນມາໃໝ່ ແລະ ຈະຖືກຮັບໄປພ້ອມກັນເພື່ອພົບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຟ້າອາກາດ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງ…ໜູນໃຈເຊິ່ງກັນແລະກັນດ້ວຍຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້.” (1 ເທສະໂລນິກ 4:16–18 LCV). {GC 302.2}

ຂະນະທີ່ໂຢຮັນ ສາວົກທີ່ຮັກແພງຂອງພຣະເຢຊູ ຢູ່ເທິງເກາະປັດໂມອັນເປົ່າປ່ຽວນັ້ນ, ເພິ່ນໄດ້ຍິນພຣະສັນຍາວ່າ: “ແນ່ນອນ ເຮົາຈະມາໃນໄວໆນີ້.” ເພິ່ນຈຶ່ງຕອບຮັບພຣະສັນຍານີ້ດ້ວຍຄວາມອາໄລຫາ ເຊິ່ງເປັນຄຳອະທິຖານຂອງຄຣິສຕະຈັກຕະຫຼອດປະຫວັດສາດວ່າ: “ອາແມນ ອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເຊີນສະເດັດມາເທີ້ນ!” (ພຣະນິມິດ 22:20). {GC 302.3}

ຕະຫຼອດຫຼາຍສະຕະວັດ, ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມຫວັງຂອງຜູ້ບໍຣິສຸດ ແລະ ຄົນທີ່ຖືກຂ້າຍ້ອນການເປັນພະຍານຝ່າຍຄວາມຈິງ ໄດ້ຖ່າຍທອດມາຍັງພວກເຮົາຈາກຄຸກມືດໃຕ້ດິນ ແລະ ແດນປະຫານ. ໜຶ່ງໃນຄຣິສຕຽນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າ ພຣະອົງຊົງຟື້ນຈາກຄວາມຕາຍ ຈຶ່ງໝັ້ນໃຈວ່າຕົນເອງກໍຈະຟື້ນເມື່ອພຣະອົງສະເດັດກັບມາ; ດ້ວຍເຫດນີ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມຕາຍ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຊະນະຄວາມຕາຍ.”² ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເຕັມໃຈທີ່ຈະລົງໄປສູ່ຫຼຸມຝັງສົບ ເພື່ອຈະໄດ້ “ຟື້ນຄືນເປັນອິດສະຫຼະ.”³ ພວກເຂົາເຝົ້າລໍຖ້າໃຫ້ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະເດັດມາຈາກສະຫວັນໃນໝູ່ເມກ ພ້ອມດ້ວຍຣັດສະໝີພາບຂອງພຣະບິດາ” ເພື່ອ “ນຳຣາຊອານາຈັກມາສູ່ຄົນຊອບທຳ.” ສ່ວນຊາວໂວດົວກໍຢຶດຖືຄວາມເຊື່ອດຽວກັນ.⁴ ທ່ານ ໄວຄຼິບ ກໍຄອຍຖ້າການປາກົດຕົວຂອງພຣະຜູ້ໄຖ່ ໂດຍຖືວ່ານັ້ນແມ່ນຄວາມຫວັງຂອງຄຣິສຕະຈັກ.⁵ {GC 302.4}

ລູເທີກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າໝັ້ນໃຈວ່າ ວັນສຳຄັນແຫ່ງການພິພາກສານັ້ນຈະບໍ່ເກີນ 300 ປີ ຂ້າງໜ້າ. ຄິດວ່າພຣະເຈົ້າຈະຊົງອົດທົນຕໍ່ຄວາມຊົ່ວຊ້າໃນໂລກໄດ້ອີກບໍ່ດົນ.” “ວັນສຳຄັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ ເຊິ່ງໃນວັນນັ້ນບັນດາອານາຈັກແຫ່ງຄວາມໜ້າກຽດຊັງຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມ.”⁶ {GC 303.1}

ເມລັງໂທນກ່າວວ່າ: “ໃກ້ຈະເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໂລກອັນເກົ່າແກ່ນີ້.” ສ່ວນຄາວິນກໍຂໍຮ້ອງຄຣິສຕຽນທັງຫຼາຍວ່າ: “ຢ່າໄດ້ລັງເລໃຈ, ແຕ່ຈົ່ງເຝົ້າປາຖະໜາວັນທີ່ພຣະຄຣິສຈະສະເດັດກັບມາ ໂດຍຖືວ່າເຫດການໃນວັນນັ້ນເປັນມຸງຄຸນທີ່ສຸດ.” ເພິ່ນຍັງກ່າວຕື່ມວ່າ: “ຜູ້ທີ່ສັດຊື່ທັງຫຼາຍຈະຕຶກຕອງເຖິງວັນນັ້ນຢູ່ສະເໝີ.” “ພວກເຮົາຕ້ອງມີຄວາມຫິວກະຫາຍທີ່ຈະພົບພຣະຄຣິສ, ຕ້ອງສະແຫວງຫາວັນນັ້ນ ແລະ ຄິດໄຕ່ຕອງຈົນເຖິງຮຸ່ງອາລຸນຂອງວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ; ໃນວັນນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນຣັດສະໝີພາບແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະອົງຢ່າງເຕັມທີ່.”⁷ {GC 303.2}

ຈອນ ນັອຄຊ໌ ນັກປະຕິຮູບຊາວສະກັອດກ່າວວ່າ: “ພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດຂຶ້ນສະຫວັນດ້ວຍສະພາບເນື້ອໜັງມະນຸດບໍ່ແມ່ນບໍ? ແລ້ວພຣະອົງຈະບໍ່ສະເດັດກັບມາບໍ? ພວກເຮົາຮູ້ວ່າພຣະອົງຈະສະເດັດກັບມາ ແລະ ຈະສະເດັດມາຢ່າງໄວວາ.” ສ່ວນຣິດລີ ແລະ ລາຕິເມີ, ຜູ້ຍອມສະຫຼະຊີວິດເພື່ອຄວາມຈິງ, ໄດ້ມີຄວາມຫວັງ ແລະ ຄວາມເຊື່ອໃນການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງ. ຣິດລີຂຽນວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອຈຶ່ງເວົ້າອອກມາວ່າ ໂລກນີ້ໃກ້ເຖິງຈຸດຈົບຢ່າງແນ່ນອນ. ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາຮ້ອງຫາພຣະຄຣິສ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາພ້ອມກັບໂຢຮັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງວ່າ: ‘ອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເຊີນສະເດັດມາເທີ້ນ.’”⁸ {GC 303.3}

ສ່ວນ ອາຈານ ແບັກສະເຕີ ໄດ້ກ່າວວ່າ “ຄວາມຄິດເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແມ່ນຄວາມຄິດທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໜ້າຊື່ນໃຈບານທີ່ສຸດ.”⁹ “ມັນເປັນວຽກງານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ແລະ ເປັນລັກສະນະພິເສດຂອງໄພ່ພົນຂອງພຣະຄຣິສທີ່ຈະຮັກ ແລະ ເຝົ້າລໍຖ້າການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງ.” “ຖ້າຫາກວ່າຄວາມຕາຍເປັນສັດຕູອັນສຸດທ້າຍທີ່ຈະຖືກທຳລາຍເມື່ອຄົນຟື້ນຄືນຊີວິດນັ້ນ, ພວກເຮົາກໍເຂົ້າໃຈວ່າ ເປັນຫຍັງຜູ້ເຊື່ອຈຶ່ງຄວນປາຖະໜາ ແລະ ອະທິຖານຂໍການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສ ເຊິ່ງໃນຕອນນັ້ນຈະໄດ້ໄຊຊະນະຢ່າງສົມບູນ.”¹⁰ “ນີ້ເປັນວັນທີ່ຜູ້ເຊື່ອທຸກຄົນຄວນປາຖະໜາ, ຄວນເຝົ້າຫວັງ ແລະ ຄວນລໍຖ້າໃນຖານະເປັນວັນທີ່ການໄຖ່ຄືນພວກເຂົານັ້ນຈະສຳເລັດຢ່າງສົມບູນ, ທັງເປັນວັນທີ່ຄວາມປາຖະໜາ ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມທັງໝົດຂອງພວກເຂົາຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.” “ໂອ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຈົ້າຂາ, ຂໍຊົງເລັ່ງໃຫ້ວັນນັ້ນມາຮອດໄວໆແດ່ທ້ອນ!”¹¹ ນີ້ແມ່ນຄວາມຫວັງຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນສະໄໝຂອງພວກອັກຄະສາວົກ, “ຄຣິສຕະຈັກໃນປ່າເຂົາ” ແລະ ເປັນຄວາມຫວັງຂອງພວກນັກປະຕິຮູບ. {GC 303.4}

ຄຳພະຍາກອນບໍ່ພຽງແຕ່ບອກລ່ວງໜ້າເຖິງວິທີ ແລະ ຈຸດປະສົງຂອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິສເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງບອກເຖິງໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດຮູ້ວ່າວັນນັ້ນໃກ້ຈະມາເຖິງເມື່ອໃດ. ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວວ່າ: “ຈະມີໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ, ດວງຈັນ ແລະ ດວງດາວທັງປວງ.” (ລູກາ 21:25). “ດວງອາທິດຈະມືດໄປ ດວງຈັນຈະບໍ່ສ່ອງແສງ, ດວງດາວທັງຫຼາຍຈະຕົກລົງຈາກສະຫວັນ ແລະ ບັນດາສິ່ງທີ່ມີອຳນາດໃນຟ້າສະຫວັນກໍຈະສັ່ນສະທ້ານຫວັ່ນໄຫວ. ເມື່ອນັ້ນເຂົາຈະເຫັນ ‘ບຸດມະນຸດມາປາກົດໃນເມກ’ ດ້ວຍຣິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີອັນຮຸ່ງເຮືອງ.” (ມາຣະໂກ 13:24–26). ສ່ວນໂຢຮັນຜູ້ຂຽນພຣະທຳພຣະນິມິດ ກໍໄດ້ບັນລະຍາຍເຖິງໝາຍສຳຄັນອັນທຳອິດທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິສວ່າ: “ແຜ່ນດິນຫວັ່ນໄຫວຢ່າງໃຫຍ່ເກີດຂຶ້ນ, ດວງຕາເວັນມືດດຳເໝືອນເຄື່ອງໄວ້ທຸກ ແລະ ດວງເດືອນກໍກາຍເປັນສີແດງເໝືອນເລືອດ.” (ພຣະນິມິດ 6:12). {GC 304.1}

ແຜ່ນດິນໂລກສັ່ນສະເທືອນ

ໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນສະຕະວັດທີ 19 ຈະເລີ່ມຂຶ້ນ. ໃນປີ 1755 ມີແຜ່ນດິນໄຫວເກີດຂຶ້ນຕາມຄຳພະຍາກອນ ແລະ ມີຄວາມຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ເຄີຍບັນທຶກໄວ້ໃນປະຫວັດສາດ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນທົ່ວໄປໃນຊື່ວ່າແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງເມືອງລິສບອນ, ແຕ່ແຮງສະເທືອນຂອງມັນໄປຮອດສ່ວນຫຼາຍຂອງທະວີບເອີຣົບ, ສ່ວນອາຟຣິກາ ແລະ ອາເມຣິກາກໍຍັງໄດ້ຮູ້ສຶກເຖິງແຮງສັ່ນໄຫວຂອງມັນ. ນອກຈາກນັ້ນກຣີນແລນ, ໝູ່ເກາະແຄຣິບຽນ, ເກາະມາເດຣາ, ປະເທດນໍເວ, ປະເທດສະວີເດັນ, ອັງກິດ ແລະ ໄອແລນໄດ້ຮັບແຮງສະເທືອນເຊັ່ນກັນ. ຣັດສະໝີຄວາມສັ່ນໄຫວຢ່າງໜ້ອຍແມ່ນ 4,000,000 ໄມມົນທົນ. ໃນທະວີບອາຟຣິກາແຮງສັ່ນສະເທືອນນັ້ນ ເກືອບຮຸນແຮງເທົ່າກັບທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນທະວີບເອີຣົບ. ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງເມືອງອານເຊຍກໍຖືກທຳລາຍ ແລະ ໝູ່ບ້ານແຫ່ງໜຶ່ງໃນປະເທດໂມຣັອກໂຄທີ່ມີຜູ້ອາໄສຢູ່ 8,000 ເຖິງ 10,000 ຄົນ ກໍຖືກກືນລົງໄປໃນທະເລ. ມີຄື້ນຊຶນາມິພັດຜ່ານຝັ່ງທະເລຂອງປະເທດແອັດສະປາຍ (Spain) ແລະ ທະວີບອາຟຣິກາ ຊັດຖ້ວມຫຼາຍເມືອງ ແລະ ທຳລາຍຢ່າງກວ້າງຂວາງ. {GC 304.2}

ປະເທດແອັດສະປາຍ ແລະ ປອກຕຸຍການໄດ້ຮັບແຮງສະເທືອນຮຸນແຮງທີ່ສຸດ. ທີ່ເມືອງກາດິສ (Cadiz) ຄື້ນຊຶນາມິສູງເຖິງ 60 ຟຸດ. ພູເຂົາທັງຫຼາຍ, “ເຊິ່ງບາງໜ່ວຍໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງປະເທດປອກຕຸຍການ, ໄດ້ສັ່ນສະເທືອນຢ່າງແຮງຄ້າຍຄືກັບວ່າ ມັນສັ່ນໄຫວຈົນຮອດຮາກເຫງົ້າຂອງພູ; ມີຈອມພູບາງແຫ່ງແຕກອອກມາຢ່າງໜ້າອັດສະຈັນ ແລະ ຖືກຫວ່ຽງລົງໄປສູ່ຫວ່າງເຂົາດ້ານລຸ່ມ. ມີຄົນເວົ້າວ່າ ເຂົາໄດ້ເຫັນແປວໄຟອອກມາຈາກພູເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ.”¹² {GC 304.3}

ຢູ່ເມືອງລິສບອນ “ໄດ້ຍິນສຽງຄືຟ້າຮ້ອງຢູ່ໃຕ້ພື້ນດິນ ແລ້ວກໍເກີດແຜ່ນດິນໄຫວຢ່າງຮຸນແຮງທັນທີ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຕຶກອາຄານສ່ວນຫຼາຍໃນເມືອງເພພັງລົງມາ. ໃນໄລຍະເວລາປະມານຫົກນາທີ ມີ 60,000 ຄົນເສຍຊີວິດ. ຕອນທຳອິດທະເລກໍຖອຍອອກໄປຈົນເຫຼືອແຕ່ຊາຍ, ແລ້ວມັນກໍມ້ວນກັບຄືນມາສູງເຖິງ 50 ຟຸດ ເກີນລະດັບປົກກະຕິຂອງມັນ ຫຼື ສູງກວ່ານັ້ນໃນບາງແຫ່ງ.” “ໃນບັນດາເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນຢ່າງໜ້າປະຫຼາດໃຈໃນລະຫວ່າງໄພພິບັດທີ່ເມືອງລິສບອນນັ້ນ ແມ່ນການຍຸບລົງຂອງທ່າເຮືອໃໝ່ລາຄາແພງ ທີ່ສ້າງມາດ້ວຍຫີນອ່ອນ. ຜູ້ຄົນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໄດ້ໄປຮວມຕົວກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອຄວາມປອດໄພ ເພາະເປັນບ່ອນທີ່ຫ່າງຈາກພວກຕຶກອາຄານທີ່ກຳລັງເພພັງລົງມາ; ແລ້ວໃນທັນໃດນັ້ນ, ທ່າເຮືອດັ່ງກ່າວ ພ້ອມຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຢືນເທິງທ່າເຮືອນັ້ນ ກໍຍຸບລົງໄປໃນທະເລ ໂດຍບໍ່ມີຊາກສົບລອຍຂຶ້ນມາເລີຍ.”¹³ {GC 305.1}

“ແຮງສັ່ນ” ຂອງແຜ່ນດິນໄຫວ “ເຮັດໃຫ້ໂບດວິຫານ ແລະ ສຳນັກນັກບວດທຸກຫຼັງພັງລົງມາ ພ້ອມດ້ວຍອາຄານສາທາລະນະຂະໜາດໃຫຍ່ເກືອບທຸກຫຼັງ ແລະ ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງສ່ວນສີ່ຂອງເຮືອນຊານປະຊາຊົນ. ຫຼັງແຜ່ນດິນໄຫວປະມານສອງຊົ່ວໂມງ ເກີດໄຟໄໝ້ໃນເຂດຕ່າງໆທົ່ວເມືອງ ເຊິ່ງເຜົາໄໝ້ຢ່າງຮຸນແຮງເປັນເວລາເກືອບສາມມື້ ຈົນເມືອງລິສບອນໄດ້ຖືກທຳລາຍຢ່າງຮາບຄາບ. ແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນວັນເທດສະການ, ເປັນວັນທີ່ໂບດ ແລະ ສຳນັກນັກບວດເຕັມໄປດ້ວຍຜູ້ຄົນ ເຊິ່ງມີໜ້ອຍຄົນທີ່ໜີອອກມາໄດ້.”¹⁴ “ຄວາມສະທ້ານຢ້ານກົວຂອງປະຊາຊົນເກີນຄຳບັນຍາຍ. ບໍ່ມີໃຜຮ້ອງໄຫ້ ດ້ວຍວ່າເຫດການນັ້ນຮ້າຍແຮງເກີນກວ່າທີ່ຈະມີນ້ຳຕາຮ້ອງໄຫ້ໄດ້. ຄົນທັງຫຼາຍພາກັນແລ່ນກັບໄປກັບມາດ້ວຍຄວາມສະຫຼົດຫົດຫູ່ໃຈ ແລະ ຄວາມຕື່ນຕະໜົກຕົກໃຈ, ຕ່າງຄົນຕ່າງຕີໜ້າ ແລະ ໜ້າເອິກຂອງຕົນ ແລະຮ້ອງວ່າ, ‘ຂໍພຣະເຈົ້າຊົງເມດຕາ! ໂລກກຳລັງດັບສະຫຼາຍເສຍແລ້ວ!’ ຜູ້ເປັນແມ່ກໍລືມລູກຂອງຕົນ ແລະ ຫອບເອົາຮູບໄມ້ກາງແຂນແລ່ນໄປມາ. ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ໜ້າເສົ້າທີ່ມີຄົນຈຳນວນຫຼາຍແລ່ນໄປລີ້ໄພໃນໂບດ, ແຕ່ພິທີທາງສາສະໜາບໍ່ສາມາດຊ່ວຍພວກເຂົາໄດ້; ຜູ້ຄົນທີ່ໜ້າເວດທະນາເຫຼົ່ານີ້ເຂົ້າໄປກອດແທ່ນບູຊາ ແລະ ຮູບເຄົາລົບ ແຕ່ກໍໄຮ້ປະໂຫຍດ. ທັງປະຊາຊົນກັບພວກບາດຫຼວງ ກໍຖືກອາຄານເພພັງລົງມາທັບຖົມພວກເຂົາໄປພ້ອມກັນ.” ຕາມການຄາດຄະເນມີ 90,000 ຄົນເສຍຊີວິດໃນວັນອັນໂຫດຮ້າຍນັ້ນ. {GC 305.2}

ດວງອາທິດ ແລະ ດວງຈັນອັບແສງ

ຫຼັງຈາກນັ້ນ 25 ປີ ກໍເກີດໝາຍສຳຄັນອັນຖັດໄປໃນຄຳພະຍາກອນ ຄືການມືດລົງຂອງດວງຕາເວັນ ແລະ ດວງຈັນ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ໝາຍສຳຄັນນີ້ຍິ່ງໜ້າປະທັບໃຈຫຼາຍ ຄືຄຳພະຍາກອນໄດ້ລະບຸເວລາທີ່ມັນຈະເກີດຂຶ້ນລ່ວງໜ້າຢ່າງແນ່ນອນ. ເມື່ອພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຊົງສົນທະນາກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເທິງພູເຂົາໝາກກອກເທດ, ພຣະອົງໄດ້ບັນລະຍາຍເຖິງໄລຍະເວລາອັນດົນນານທີ່ຄຣິສຕະຈັກຈະຕ້ອງປະສົບກັບການທົດລອງ ຄືເວລາ 1,260 ປີ ທີ່ລະບອບສັນຕະປາປາກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ; ພຣະອົງຊົງສັນຍາໄວ້ວ່າ ເວລາແຫ່ງການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນນັ້ນຈະສັ້ນລົງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ພຣະອົງຊົງກ່າວເຖິງເຫດການບາງຢ່າງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ ກ່ອນການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງ ແລະ ໄດ້ລະບຸເວລາທີ່ໝາຍສຳຄັນທຳອິດຈະປາກົດຂຶ້ນວ່າ: “ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ຫຼັງຈາກເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ ດວງອາທິດຈະມືດໄປ ດວງຈັນຈະບໍ່ສ່ອງແສງ.” (ມາຣະໂກ 13:24). ໃນຄຳພະຍາກອນ 1,260 ວັນ ໝາຍເຖິງ 1,260 ປີ ເຊິ່ງໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ແຕ່ກ່ອນທີ່ເວລານັ້ນໄດ້ສຳເລັດເສັດສິ້ນປະມານ 25 ປີ ການຂົ່ມເຫັງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເກືອບທັງໝົດ. ພຣະຄຣິສຊົງກ່າວວ່າ ຫຼັງຈາກການຂົ່ມເຫັງຍຸຕິລົງ ດວງຕາເວັນຈະຕ້ອງມືດມົວ, ເຊິ່ງໃນວັນທີ 19 ພຶດສະພາ 1780 ຄຳພະຍາກອນນີ້ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງ. {GC 306.1}

“ສິ່ງທີ່ເກືອບຈະໜ້າປະຫຼາດໃຈທີ່ສຸດ ຫຼື ວ່າປະຫຼາດທີ່ສຸດກໍວ່າໄດ້ ແລະ ເປັນປາກົດການທີ່ເລິກລັບອະທິບາຍບໍ່ໄດ້…ຄືວັນອັນມືດມົວນັ້ນ ເຊິ່ງເກີດຂຶ້ນກົງກັບວັນທີ 19 ເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1780, ເປັນມື້ທີ່ທ້ອງຟ້າ ແລະ ຊັ້ນບັນຍາກາດມືດມົວທີ່ສຸດໃນບັນດາລັດຂອງເຂດນິວອິງແລນ.”¹⁵ {GC 306.2}

ຜູ້ເຫັນເຫດການຄົນໜຶ່ງທີ່ອາໄສຢູ່ໃນລັດແມັສຊາຊູເສັດ ໄດ້ບັນລະຍາຍເຖິງເຫດການນັ້ນດັ່ງນີ້ວ່າ: “ໃນຕອນເຊົ້າ ຕາເວັນຂຶ້ນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງສົດໃສ, ແຕ່ບໍ່ດົນຟ້າກໍມືດລົງ, ມີເມກດຳລົງມາປົກຄຸມຢ່າງໜ້າຢ້ານກົວ ແລ້ວກໍເກີດຟ້າແມບຟ້າຮ້ອງ ແລະ ຝົນຕົກໜ້ອຍໜຶ່ງ. ປະມານ 9 ໂມງເຊົ້າ ເມກກໍບາງລົງ ແລະ ກາຍເປັນສີທອງ ຫຼື ສີທອງແດງ, ສ່ວນແຜ່ນດິນ, ຫີນ, ຕົ້ນໄມ້, ອາຄານ, ນ້ຳ ແລະ ຄົນກໍປ່ຽນເປັນສີປະຫຼາດ ເໝືອນແສງທີ່ສ່ອງມານັ້ນບໍ່ແມ່ນຂອງໂລກນີ້. ສອງສາມນາທີຕໍ່ມາ ກໍມີເມກດຳມາປົກຄຸມຢູ່ທົ່ວຟ້າ, ຍົກເວັ້ນທີ່ຂອບຟ້າມີຂອບແສງຢູ່ບາງໆ; ຄວາມມືດໃນຂະນະນັ້ນເໝືອນຄວາມມືດຂອງເວລາ 9 ໂມງແລງໃນລະດູຮ້ອນ.…” {GC 306.3}

“ປະຊາຊົນທັງຫຼາຍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມວິຕົກກັງວົນ, ຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ຄວາມປະຫຼາດໃຈ. ພວກແມ່ຍິງຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູເຮືອນ ແລະ ຫຼຽວເບິ່ງອອກໄປໃນຄວາມມືດ; ພວກຜູ້ຊາຍກໍກັບມາຈາກວຽກງານໃນໄຮ່ນາ; ພວກຊ່າງໄມ້ກໍປະເຄື່ອງມືຂອງຕົນ, ຊ່າງຕີເຫຼັກກໍປະເຕົາຫຼອມ ແລະ ພໍ່ຄ້າກໍປະເຄື່ອງຂອງຕົນ. ມີການປະກາດເລີກໂຮງຮຽນ, ສ່ວນເດັກນ້ອຍກໍແລ່ນຕົວສັ່ນກັບບ້ານ. ຜູ້ເດີນທາງຂໍຢຸດພັກຢູ່ເຮືອນຊາວນາທີ່ໃກ້ທີ່ສຸດ. ຕ່າງຄົນຕ່າງຖາມຂຶ້ນວ່າ ‘ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນ?’ ເບິ່ງຄືວ່າກຳລັງຈະເກີດລົມພະຍຸແຮງມາພັດຖະຫຼົ່ມໃສ່ແຜ່ນດິນ, ຫຼືວ່ານີ້ແມ່ນວັນສິ້ນສຸດຂອງສັບພະສິ່ງທັງປວງ.” {GC 306.4}

“ມີການຈູດທຽນ ແລະ ດັງໄຟສະຫວ່າງສະໄຫວ ເໝືອນທີ່ຈູດກັນໃນຄືນເດືອນມືດແຫ່ງລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ.…ໄກ່ກໍກັບມາເກາະຄອນນອນຫຼັບ, ຝູງງົວພາກັນສົ່ງສຽງໂບ້ໆຢູ່ທີ່ຮົ້ວຂອງທົ່ງຫຍ້າ, ກົບຂຽດກໍຮ້ອງສຽງດັງອ໊ອກແອ໊ກອ໊ອກແອ໊ກ, ບັນດານົກກໍບັນເລງເພງປະຈຳຍາມແລງ ແລະ ມີຝູງເຈຍບິນໄປມາ, ແຕ່ມະນຸດທັງຫຼາຍຮູ້ວ່າເວລາຄ່ຳຄືນຍັງມາບໍ່ຮອດ.…” {GC 307.1}

“ດຣ. ນະທານາເອັນ ວິດທາເກີ ອາຈານປະຈຳໂບດແທເບີແນເກີນແຫ່ງເມືອງຊາເລັມ,¹⁶ ໄດ້ຈັດພິທີໃນຫ້ອງປະຊຸມຂອງໂບດ ແລະ ໃນຄຳເທດສະໜານັ້ນ ເພິ່ນຢືນຢັນວ່າ ຄວາມມືດດັ່ງກ່າວເປັນປາກົດການເໜືອທຳມະຊາດ. ມີຄົນມາເຕົ້າໂຮມກັນໃນບ່ອນຕ່າງໆ; ຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ໃຊ້ປະກອບການເທດສະໜາເຫຼົ່ານັ້ນ ໜີບໍ່ພົ້ນຂໍ້ຄວາມທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມມືດທີ່ເກີດຂຶ້ນສອດຄ່ອງກັບຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ.…ຄວາມມືດນັ້ນໜາທຶບທີ່ສຸດຫຼັງຈາກ 11 ໂມງເຊົ້າບໍ່ດົນ.”¹⁷ “ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງເຂດຊົນນະບົດເກີດຄວາມມືດໃນກາງເວັນຫຼາຍ ຈົນປະຊາຊົນເບິ່ງບໍ່ເຫັນໂມງ ແລະ ບໍ່ສາມາດກິນເຂົ້າ ຫຼື ຈັດການທຸລະໃນບ້ານໄດ້ໂດຍບໍ່ມີແສງທຽນ.…” {GC 307.2}

“ຂອບເຂດຄວາມມືດນັ້ນກວ້າງຂວາງຫຼາຍແທ້. ຕັ້ງແຕ່ເມືອງຟັນມາວ (Falmouth) ໃນດ້ານຕາເວັນອອກ, ຈົນສຸດພົມແດນຂອງລັດຄັອນເນັກຕິກັດ (Connecticut) ແລະ ກາຍໄປຈົນຮອດເມືອງອານບານີ (Albany) ໃນດ້ານຕາເວັນຕົກ. ສ່ວນທາງດ້ານທິດໃຕ້ ຄວາມມືດກໍປົກຄຸມຮອດແຄມທະເລ ແລະ ທາງເໜືອເຖິງສຸດໝູ່ບ້ານຂອງຊາວອາເມຣິກາ.”¹⁸ {GC 307.3}

ດວງຈັນກາຍເປັນສີເລືອດ

ກ່ອນຕາເວັນຕົກສອງສາມຊົ່ວໂມງ ຄວາມມືດອັນໜາທຶບໄດ້ຈາງຫາຍໄປ, ດວງອາທິດປາກົດອອກມາ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຍັງຖືກປິດບັງໄວ້ໂດຍໝອກດຳກໍຕາມ. “ຫຼັງຕາເວັນຕົກກໍມີເມກມາປົກຄຸມອີກ ແລ້ວກໍມືດລົງຢ່າງໄວວາ.” “ແຕ່ຄວາມມືດຂອງຄືນນັ້ນບໍ່ປົກກະຕິ ແລະ ເປັນຕາຢ້ານເໝືອນກັບຄວາມມືດໃນກາງເວັນ; ເຖິງແມ່ນວ່າເປັນຄືນເດືອນແຈ້ງ ແຕ່ກໍບໍ່ສາມາດເຫັນຫຍັງໄດ້ຖ້າບໍ່ຈູດໄຟມາສ່ອງ. ເມື່ອເບິ່ງແສງໄຟໃນເຮືອນຂອງເພື່ອນບ້ານ ກໍເຫັນແຕ່ຄວາມສະຫຼົວໆ ຄືກັບຄວາມມືດດຳຂອງເອຢິບ ທີ່ແສງໄຟບໍ່ສາມາດສ່ອງທະລຸໄດ້.”¹⁹ ມີຜູ້ເຫັນເຫດການນັ້ນກ່າວວ່າ: “ຄາວນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າອົດຄິດບໍ່ໄດ້ວ່າ ຖ້າດວງສະຫວ່າງທັງຫຼາຍໃນຈັກກະວານໄດ້ຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຜ້າດຳອັນໜາທຶບ ຫຼື ຖືກລຶບອອກຈາກທ້ອງຟ້າ ກໍຄົງບໍ່ມືດມົວກວ່າຄືນນັ້ນເລີຍ.”²⁰ ເຖິງແມ່ນວ່າເກົ້າໂມງໃນຄືນນັ້ນດວງຈັນຂຶ້ນເຕັມດວງ, ແຕ່ “ມັນບໍ່ສາມາດຂັບໄລ່ເງົາອັນມືດດຳຄືຄວາມຕາຍໄປໄດ້ເລີຍ.” ຫຼັງທ່ຽງຄືນຄວາມມືດກໍຫາຍໄປ, ແຕ່ເມື່ອດວງຈັນປາກົດໃຫ້ເຫັນ ມັນມີສີແດງເໝືອນເລືອດ. {GC 307.4}

ວັນທີ 19 ພຶດສະພາ 1780 ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນປະຫວັດສາດວ່າ ເປັນ “ວັນມືດ.” ນັບຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງໂມເຊ ເທົ່າທີ່ມີການບັນທຶກມາ ບໍ່ເຄີຍມີເວລາແຫ່ງຄວາມມືດທີ່ໜາທຶບທີ່ສຸດ, ປົກຄຸມພື້ນທີ່ຢ່າງກວ້າງຂວາງທີ່ສຸດ ແລະ ໃຊ້ເວລາອັນຍາວນານທີ່ສຸດເທົ່າກັບວັນນັ້ນເລີຍ. ຄຳບັນລະຍາຍຂອງບັນດາຜູ້ເຫັນເຫດການ ສະທ້ອນເຖິງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຊົງກ່າວລ່ວງໜ້າ 2,500 ປີ ຜ່ານຜູ້ເຜີຍພຣະທຳໂຢເອນວ່າ: “ກ່ອນມື້ຍິ່ງໃຫຍ່ໜ້າຢ້ານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມາເຖິງ ອາທິດຈະມືດມົວ ທັງເດືອນຈະເປັນສີແດງດັ່ງເລືອດ.” (ໂຢເອນ 2:31). {GC 308.1}

ພຣະຄຣິສຊົງເຕືອນຄົນຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ເຝົ້າເບິ່ງໝາຍສຳຄັນຂອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງ ແລະ ໃຫ້ຊົມຊື່ນຍິນດີເມື່ອສັງເກດເຫັນສັນຍະລັກທີ່ບົ່ງບອກວ່າ ພຣະຣາຊາຂອງພວກເຂົາໃກ້ຈະສະເດັດມາ. ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ: “ເມື່ອເຫດການເຫຼົ່ານີ້ເລີ່ມເກີດຂຶ້ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງລຸກຢືນ ແລະ ເງີຍຫົວຂຶ້ນ ເພາະຄວາມພົ້ນຂອງພວກເຈົ້າໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ.” ພຣະອົງຊົງຊີ້ໃຫ້ຜູ້ຕິດຕາມພຣະອົງເບິ່ງຕົ້ນໄມ້ໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ ແລະ ຊົງກ່າວວ່າ: “ເມື່ອເຈົ້າທັງຫຼາຍເຫັນໃບຂອງມັນເລີ່ມປົ່ງ ພວກເຈົ້າກໍຮູ້ວ່າໃກ້ຈະເຖິງລະດູຮ້ອນແລ້ວ. ຢ່າງດຽວກັນນັ້ນແຫຼະ ເມື່ອພວກເຈົ້າເຫັນເຫດການເຫຼົ່ານີ້ກຳລັງເກີດຂຶ້ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງຮູ້ວ່າ ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ.” (ລູກາ 21:28, 30, 31). {GC 308.2}

ແຕ່ເມື່ອຄວາມຖ່ອມຕົວ ແລະ ການອຸທິດຕົນໃນຄຣິສຕະຈັກໄດ້ປ່ຽນເປັນຄວາມທະນົງຕົວ ແລະ ການເນັ້ນພິທີກຳ, ຄວາມຮັກທີ່ມີຕໍ່ພຣະຄຣິສ ແລະ ຄວາມເຊື່ອໃນການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງກໍກາຍເປັນຄວາມເຢັນຊາ. ຄົນທີ່ອ້າງຕົວວ່າເປັນໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າ ພັດໝົກໝົ້ນຢູ່ກັບການໃຊ້ຊີວິດເໝືອນຊາວໂລກ ແລະ ໃນການສະແຫວງຫາຄວາມບັນເທີງ ຈົນພວກເຂົາຕາບອດເບິ່ງບໍ່ເຫັນຄຳແນະນຳຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດກ່ຽວກັບໝາຍສຳຄັນຂອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຕໍ່ຄຳສອນເລື່ອງການສະເດັດກັບມາ; ສ່ວນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການສະເດັດກັບມານັ້ນ ກໍຖືກປິດບັງໄວ້ດ້ວຍຄຳອະທິບາຍທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ຈົນຄົນສ່ວນຫຼາຍບໍ່ສົນໃຈ; ຄົນທັງຫຼາຍພາກັນລືມຄຳສອນນັ້ນໄປ. ສະພາບການເຊັ່ນນີ້ປາກົດຂຶ້ນ ໂດຍສະເພາະແມ່ນໃນບັນດາຄຣິສຕະຈັກຂອງອາເມຣິກາ. ອິດສະຫຼະພາບ ແລະ ການຢູ່ເຢັນເປັນສຸກຂອງທຸກຊົນຊັ້ນໃນສັງຄົມ, ຄວາມທະເຍີທະຍານເພື່ອຫາຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ຄວາມຫຼູຫຼາຟຸມເຟືອຍຈົນຜູ້ຄົນໝົກໝົ້ນຢູ່ກັບການຫາເງິນ, ຄວາມກະຕືລືລົ້ນທີ່ຈະມີອຳນາດ ແລະ ເປັນທີ່ນິຍົມຊົມຊອບຂອງຄົນອື່ນ ເຊິ່ງເປັນຄວາມໃຝ່ຝັນທີ່ເບິ່ງຄືວ່າທຸກຄົນສາມາດຄວ້າເອົາໄດ້, ທັງໝົດນີ້ນຳພາມະນຸດໃຫ້ຫວັງ ແລະ ໃສ່ໃຈກັບຊີວິດນີ້ ພ້ອມເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຂົາສະຫຼຸບວ່າ ວັນສຳຄັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ເມື່ອລະບຽບຕ່າງໆໃນປັດຈຸບັນຈະຜ່ານພົ້ນໄປ ກໍຍັງອີກດົນຫຼາຍ. {GC 309.1}

ຈົ່ງກຽມຕົວໃຫ້ພ້ອມ

ເມື່ອພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ຊົງຊີ້ໃຫ້ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ຮູ້ເຖິງໝາຍສຳຄັນຂອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຊົງບອກລ່ວງໜ້າເຖິງການຫຼົງຈາກຄວາມເຊື່ອທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະສະເດັດກັບມາ. ຈະມີສະພາບເໝືອນກັບໃນສະໄໝຂອງໂນອາ; ຄົນທັງຫຼາຍຈະສາລະວົນກັບທຸລະກິດການງານ ແລະ ການສະແຫວງຫາຄວາມບັນເທີງໃຈ; ພວກເຂົາຈະເຮັດການຊື້ຂາຍ, ການປູກຝັງ, ການກໍ່ສ້າງ, ການແຕ່ງງານ ແລະ ການມອບລູກສາວໃຫ້ແຕ່ງງານ ໂດຍພວກເຂົາລືມພຣະເຈົ້າ ແລະ ຊີວິດໃນພາຍພາກໜ້າ. ພຣະຄຣິສຊົງເຕືອນຜູ້ມີຊີວິດໃນປັດຈຸບັນນີ້ວ່າ: “ຈົ່ງຄອຍລະວັງຕົວໃຫ້ດີ ຢ່າສູ່ໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເຈົ້າທັງຫຼາຍໜັກໄປໃນການກິນລ້ຽງ ແລະ ດື່ມເຫຼົ້າເມົາສຸຣາ ແລະ ໃນການວິຕົກກັງວົນເຖິງຊີວິດນີ້, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ວັນນັ້ນກໍຈະຫຼອນມາຕົກຖືກພວກເຈົ້າຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດ.” “ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຝົ້າລະວັງ ແລະ ພາວັນນາອະທິຖານຢູ່ທຸກເວລາ ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະມີກຳລັງທີ່ຈະພົ້ນຈາກເຫດການທຸກຢ່າງທີ່ໃກ້ຈະເກີດຂຶ້ນນັ້ນ ແລະ ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າບຸດມະນຸດໄດ້.” (ລູກາ 21:34, 36). {GC 309.2}

ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ຊົງກ່າວເຖິງສະພາບຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນເວລານັ້ນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດວ່າ: “ເຈົ້າໄດ້ຊື່ວ່າມີຊີວິດຢູ່ ແຕ່ວ່າເຈົ້າໄດ້ຕາຍເສຍແລ້ວ.” ສ່ວນຜູ້ທີ່ຄິດວ່າຕົວເອງປອດໄພດີຈົນບໍ່ຍອມຕື່ນຂຶ້ນລະວັງຕົວ ພຣະອົງຊົງເຕືອນຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າ: “ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຕື່ນຂຶ້ນ ເຮົາຈະມາຫາເຈົ້າເໝືອນດັ່ງຂະໂມຍ ແລະ ເຈົ້າຈະບໍ່ຮູ້ວ່າຍາມໃດເຮົາຈະມາຫາເຈົ້າ.” (ພຣະນິມິດ 3:1 TKJV, 3). {GC 309.3}

ຈຳເປັນຕ້ອງມີການເຕືອນມະນຸດໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ ເພື່ອລະວັງອັນຕະລາຍ, ຄືໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນເພື່ອກຽມຕົວສຳລັບເຫດການສຳຄັນຕ່າງໆທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ; ເຊິ່ງເປັນເຫດການ ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການສິ້ນສຸດໂອກາດແຫ່ງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ເຜີຍພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ: “ວັນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຢາເວກໍຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະ ມັນເປັນຕາຢ້ານຫຼາຍ. ຜູ້ໃດຈະສາມາດທົນຢູ່ໄດ້?” ຜູ້ໃດຈະຢືນຢູ່ໄດ້ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາ? ເພາະ “ຕາຂອງພຣະອົງແສນບໍຣິສຸດຍິ່ງ ເກີນກວ່າທີ່ຈະເບິ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າໄດ້ ແລະ ພຣະອົງກໍບໍ່ອາດທົນຕໍ່ພາບຂອງປະຊາຊົນທີ່ເຮັດຜິດໄດ້.” (ໂຢເອນ 2:11 LCV; ຮາບາກຸກ 1:13). ສຳລັບຜູ້ທີ່ “ເອີ້ນ [ພຣະເຈົ້າ] ວ່າເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ ແລະ ອ້າງວ່າພວກເຂົາເປັນປະຊາຊົນຂອງ [ພຣະອົງ],” ແຕ່ໄດ້ລ່ວງລະເມີດພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ແລະ ໄດ້ຫຼົງໄປຕາມພຣະອື່ນ, ໄດ້ລີ້ຊ່ອນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຢູ່ໃນໃຈ ແລະ ຮັກເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມຊົ່ວ: ສຳລັບຄົນເຊັ່ນນີ້ ວັນສຳຄັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະເປັນ “ຄວາມມືດ ບໍ່ແມ່ນຄວາມສະຫວ່າງ, ເປັນຄວາມມືດມິດ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມແຈ່ມໃສເລີຍ.” (ໂຮເສອາ 8:2, 1; ເພງສັນລະເສີນ 16:4; ອາໂມດ 5:20 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, “ໃນເວລານັ້ນ ເຮົາຈະຖືໂຄມໄຟອັນໜຶ່ງ ເຍືອງຄົ້ນຫານະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ເຮົາຈະລົງໂທດປະຊາຊົນທີ່ສ້າງຄວາມອີ່ມອົກອີ່ມໃຈວ່າ, ‘ບໍ່ວ່າຮ້າຍຫຼືດີ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຮັດຫຍັງບໍ່ໄດ້ດອກ.’” (ເຊຟານີຢາ 1:12). “ເຮົາຈະນຳໄພພິບັດມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ລົງໂທດຄົນຊົ່ວຮ້າຍທຸກຄົນເພາະການບາບຂອງພວກເຂົາ. ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຄົນອວດອົ່ງຈອງຫອງທຸກຄົນຖ່ອມໃຈ ແລະ ຈະລົງໂທດຄົນອວດດີ ແລະ ຄົນຮ້າຍກາດທຸກຄົນ.” (ເອຊາຢາ 13:11). “ໃນມື້ນັ້ນ…ແມ່ນແຕ່ເງິນ ແລະ ຄຳທັງໝົດທີ່ພວກເຂົາມີຢູ່ ກໍຈະຊ່ວຍຫຍັງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້.” “ຊັບສົມບັດຂອງພວກເຂົາຈະຖືກປຸ້ນ ແລະ ເຮືອນຂອງພວກເຂົາຈະຖືກທຳລາຍ.” (ເຊຟານີຢາ 1:18, 13). {GC 310.1}

ສ່ວນຜູ້ເຜີຍພຣະທຳເຢເຣມີຢາ ເຫັນລ່ວງໜ້າເຖິງເວລາອັນເປັນຕາຢ້ານນີ້ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ຄວາມເຈັບປວດ! ຂ້ານ້ອຍທົນຕໍ່ໄປບໍ່ໄຫວ…ຂ້ານ້ອຍມິດງຽບຢູ່ບໍ່ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງແກ ແລະ ສຽງຮ້ອງການສູ້ຮົບ ໄພພິບັດໜຶ່ງແລ້ວ ໄພພິບັດອື່ນຊ້ຳຕິດຕາມມາ.” (ເຢເຣມີຢາ 4:19, 20). {GC 310.2}

“ມັນຈະເປັນມື້ແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍໃຫຍ່ ມື້ແຫ່ງຄວາມເດືອດຮ້ອນ ແລະ ເປັນທຸກໃຈຫຼາຍ ມື້ແຫ່ງການຮົກຮ້າງເພພັງ ແລະ ຈິບຫາຍ ມື້ແຫ່ງຄວາມມືດຕຶບ ແລະ ໝົ່ນໝອງ ມື້ແຫ່ງເມກໝອກດຳ ມື້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສຽງແກລະດົມເຮັດເສິກ ແລະ ສຽງພວກທະຫານໂຮ່ຮ້ອງໃນສະໜາມຮົບ.” (ເຊຟານີຢາ 1:15, 16). “ມື້ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງມາ…ໂລກຈະເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະ ຄົນບາບທຸກຄົນຈະຖືກທຳລາຍ.” (ເອຊາຢາ 13:9). {GC 310.3}

ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໃຊ້ຖ້ອຍຄຳທີ່ໜັກແໜ້ນເມື່ອກ່າວເຖິງວັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຕື່ນຂຶ້ນຈາກຄວາມງ່ວງຊຶມດ້ານຈິດວິນຍານ ແລະ ສະແຫວງຫາພຣະອົງດ້ວຍການຖ່ອມຕົວກັບໃຈວ່າ: “ຈົ່ງເປົ່າແກທີ່ໃນຊີໂອນ, ຈົ່ງຮ້ອງສຽງປຸກເທິງພູເຂົາບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ, ໃຫ້ຊາວແຜ່ນດິນທັງຫຼາຍຕົວສັ່ນ, ເພາະວ່າ ວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງມາ, ວັນນັ້ນພວມຫຍັບເຂົ້າມາໃກ້ແລ້ວ.” “ຈົ່ງສັ່ງໃຫ້ອົດອາຫານ ແລະ ເອີ້ນປະຊຸມກັນເຖີດ; ຈົ່ງບອກປະຊາຊົນໃຫ້ເຂົ້າມາເຕົ້າໂຮມກັນ ກຽມພວກເຂົາໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມການປະຊຸມອັນສັກສິດນີ້; ຈົ່ງນຳພວກເຖົ້າແກ່ ແລະ ເຕົ້າໂຮມເດັກນ້ອຍຄືກັນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຫາກໍແຕ່ງງານກໍໃຫ້ອອກມາດ້ວຍ. ປະໂຣຫິດຜູ້ຮັບໃຊ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍໃຫ້ມາຄືກັນ ລະຫວ່າງແທ່ນບູຊາ ແລະ ທາງເຂົ້າພຣະວິຫານນັ້ນ ຕ້ອງພາກັນຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ພາວັນນາອະທິຖານ.” “ຈົ່ງກັບໃຈໃໝ່ຢ່າງແທ້ຈິງສາເຖີດ ແລະ ຈົ່ງກັບຄືນມາຫາເຮົາຢ່າງເຕັມໃຈ ດ້ວຍການອົດອາຫານ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ໄວ້ທຸກ. ຈົ່ງຈີກຫົວໃຈຂອງເຈົ້າ ບໍ່ແມ່ນຈີກເສື້ອຜ້າຂອງເຈົ້າ; ຈົ່ງຫັນກັບມາຫາພຣະເຢໂຮວາ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າທັງຫຼາຍ, ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງພຣະກະລຸນາ, ຊົງໂກດຊ້າ ແລະ ບໍຣິບູນດ້ວຍຄວາມເມດຕາ.” (ໂຢເອນ 2:1 ແປຈາກສະບັບ KJV, 15–17, 12, 13 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). {GC 311.1}

ຕ້ອງມີການປະຕິຮູບຄັ້ງໃຫຍ່ ເພື່ອກຽມຄົນໃຫ້ພ້ອມທີ່ຈະຢືນຢູ່ໃນວັນສຳຄັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນວ່າ ຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍອ້າງວ່າເປັນໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເສີມສ້າງອຸປະນິໄສເພື່ອຊີວິດນິຣັນ; ສະນັ້ນ, ດ້ວຍພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຊົງກຽມທີ່ຈະສົ່ງຂ່າວເຕືອນ ເພື່ອປຸກພວກເຂົາໃຫ້ຕື່ນຈາກຄວາມງ່ວງຊຶມ ແລະ ເພື່ອນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ກຽມພ້ອມສຳລັບການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ. {GC 311.2}

ຄຳເຕືອນນີ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີ 14, ເຊິ່ງອະທິບາຍວ່າ ຂ່າວນີ້ແບ່ງອອກເປັນສາມສ່ວນ ໂດຍມີທູດສະຫວັນເປັນຜູ້ປະກາດ ແລະ ທັນທີທີ່ການປະກາດນັ້ນຈົບລົງ ບຸດມະນຸດກໍຈະສະເດັດມາ ເພື່ອເກັບກ່ຽວຜົນຂອງແຜ່ນດິນໂລກ (ເບິ່ງ ພຣະນິມິດ 14:15). ຄຳເຕືອນຄັ້ງທຳອິດປະກາດວ່າ ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາໃກ້ຈະມາເຖິງ. ຜູ້ເຜີຍພຣະທຳເຫັນທູດສະຫວັນ “ບິນໄປໃນທ້ອງຟ້າ, ມີຂ່າວປະເສີດອັນນິຣັນດອນ ນຳໄປປະກາດແກ່ຊາວໂລກທັງປວງ, ແກ່ທຸກປະເທດ, ທຸກຊົນເຜົ່າ, ທຸກພາສາ ແລະ ທຸກຊົນຊາດ. ເທວະດາຕົນນັ້ນເປັ່ງສຽງຮ້ອງວ່າ, ‘ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຍົກຍ້ອງໃຫ້ກຽດແກ່ພຣະອົງ ເພາະເຖິງເວລາແລ້ວ ທີ່ພຣະອົງຈະຕັດສິນມະນຸດສະໂລກ. ຈົ່ງນະມັດສະການພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນ, ແຜ່ນດິນໂລກ, ນໍ້າທະເລ ກັບບໍ່ນໍ້າພຸທັງຫຼາຍ.’” (ພຣະນິມິດ 14:6, 7). {GC 311.3}

ຊົງມອບການປະກາດໄວ້ໃນມືຄົນທຳມະດາ

ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ ຂ່າວສານນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງ “ຂ່າວປະເສີດອັນນິຣັນດອນ.” ວຽກງານຂອງການປະກາດຂ່າວປະເສີດ ບໍ່ໄດ້ຖືກມອບໝາຍໃຫ້ແກ່ພວກທູດສະຫວັນ, ແຕ່ຖືກມອບໃຫ້ມະນຸດ. ທູດສະຫວັນບໍຣິສຸດໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃຫ້ຊີ້ນຳວຽກງານນີ້; ພວກເຂົາມີໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບໃນການເຄື່ອນໄຫວສຳຄັນເພື່ອຄວາມລອດຂອງມະນຸດ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຮັດການປະກາດນັ້ນ ແມ່ນມະນຸດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຄຣິສເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. {GC 312.1}

ຜູ້ທີ່ສັດຊື່ ແລະ ເຊື່ອຟັງຕາມການດົນໃຈຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຮັດຕາມຄຳສອນໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ ຕ້ອງປະກາດເຕືອນໃຫ້ຊາວໂລກຮູ້. ພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ “ຄຳພະຍາກອນທີ່ແນ່ນອນ” ຄື “ແສງປະທີບທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງໃນທີ່ມືດ ຈົນກວ່າແສງອາລຸນຈະຂຶ້ນ ແລະ ດາວປະຈຳຮຸ່ງຈະຜຸດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງທ່ານທັງຫຼາຍ.” (2 ເປໂຕ 1:19 TKJV). ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ ຫຼາຍກວ່າຊັບສົມບັດທີ່ເຊື່ອງໄວ້ທັງໝົດ ໂດຍຖືວ່າຄວາມຮູ້ນັ້ນ “ດີກວ່າຜົນທີ່ໄດ້ຈາກເງິນ ແລະ [ໃຫ້] ກຳໄລ…ດີກວ່າຄຳ.” (ສຸພາສິດ 3:14). ແລ້ວພຣະເຈົ້າຊົງສຳແດງໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. “ຄວາມລີ້ລັບຂອງພຣະເຢໂຮວາມີຢູ່ແກ່ຄົນທີ່ຢຳເກງພຣະອົງ ແລະ ພຣະອົງຈະຊົງແຈ້ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງແກ່ພວກເຂົາ.” (ເພງສັນລະເສີນ 25:14 ດັດແປງຈາກສະບັບ TKJV). {GC 312.2}

ນັກສາສະໜາສາດທີ່ຮຽນສູງ ກໍບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງນີ້ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮ່ວມໃນການປະກາດ. ຖ້າຫາກວ່າພວກເຂົາເປັນຜູ້ເຝົ້າຍາມທີ່ສັດຊື່ ແລະ ໄດ້ຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ການອະທິຖານ, ພວກເຂົາກໍຈະຮູ້ວ່າຄ່ຳຄືນນັ້ນຮອດຈັກໂມງແລ້ວ; ພວກເຂົາກໍຈະເຂົ້າໃຈຄຳພະຍາກອນ ແລະ ຈະຮູ້ເຖິງເຫດການຕ່າງໆທີ່ໃກ້ຈະເກີດຂຶ້ນ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດຢ່າງນັ້ນ, ຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຖືກມອບໝາຍໃຫ້ຄົນທີ່ມີຖານະຕ່ຳຕ້ອຍກວ່າ. ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວວ່າ: “ເມື່ອຍັງມີຄວາມສະຫວ່າງຢູ່ ກໍຈົ່ງຍ່າງໄປເທາະ ເພາະຢ້ານວ່າ ຄວາມມືດຈະຕາມມາທັນພວກເຈົ້າ.” (ໂຢຮັນ 12:35). ຜູ້ທີ່ຫັນໜີຈາກຄວາມສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງມອບໃຫ້ ແລະ ຜູ້ທີ່ບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ທີ່ຈະສະແຫວງຫາຄວາມສະຫວ່າງເມື່ອມັນຢູ່ໃກ້ ກໍຈະຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ແຕ່ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຊົງກ່າວວ່າ: “ຜູ້ທີ່ຕາມເຮົາມາຈະມີຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງຊີວິດ ແລະ ຈະບໍ່ເດີນໃນຄວາມມືດຈັກເທື່ອ.” (ໂຢຮັນ 8:12). ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ພະຍາຍາມເຮັດຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ແນ່ວແນ່ ແລະ ປະຕິບັດຕາມແສງສະຫວ່າງທີ່ຕົນໄດ້ຮັບແລ້ວດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນ, ຜູ້ນັ້ນກໍຈະໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງເພີ່ມ. ພຣະເຈົ້າຈະສ່ອງສະຫວ່າງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນ ເພື່ອນຳເຂົາໄປເຖິງຄວາມຈິງທັງມວນ. {GC 312.3}

ຜູ້ທີ່ເຝົ້າລໍຄອຍຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ

ເມື່ອພຣະຄຣິສສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດ ພວກປະໂຣຫິດ ແລະ ພວກທຳມະຈານໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍຈາກພຣະເຈົ້າ ໃຫ້ຮັກສາພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ; ພວກເຂົາມີໂອກາດຮັບຮູ້ເຖິງໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆ ທີ່ບົ່ງບອກເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ຕາມທີ່ມີພຣະສັນຍາຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສັງເກດໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາບັງເກີດຂອງພຣະຄຣິສ. ຄຳພະຍາກອນຂອງ ທ່ານ ມີກາ ໄດ້ລະບຸບ່ອນກຳເນີດຂອງພຣະອົງ ແລະ ດານີເອນໄດ້ບອກເວລາທີ່ພຣະອົງຈະບັງເກີດ. (ເບິ່ງ ມີກາ 5:2; ດານີເອນ 9:25). ພຣະເຈົ້າຊົງມອບໝາຍຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ແກ່ພວກຜູ້ນຳຊາວຢິວ; ສະນັ້ນ, ຈຶ່ງບໍ່ມີຂໍ້ແກ້ຕົວທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ ແລະ ບໍ່ໄດ້ປະກາດໃຫ້ຄົນທັງຫຼາຍຮັບຊາບວ່າ ພຣະເມຊີອາໃກ້ຈະສະເດັດມາໃນເວລານັ້ນ. ຄວາມບໍ່ຮູ້ຂອງພວກເຂົາ ເປັນຜົນຈາກຄວາມບາບທີ່ລະເລີຍບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ຄຳພະຍາກອນ. ຊາວຢິວໃນເວລານັ້ນ ກຳລັງສ້າງອະນຸສາວະລີແກ່ພວກຜູ້ເຜີຍພຣະທຳທີ່ຖືກຂ້າຍ້ອນຄວາມເຊື່ອ; ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ, ພວກເຂົາພັດໃຫ້ຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ບັນດາບຸກຄົນສຳຄັນຂອງໂລກ ເຊິ່ງເປັນການສະແດງຄວາມນັບຖືຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຊາຕານ. ພວກເຂົາມີຄວາມທະເຍີທະຍານ ແລະ ມົວແຕ່ຕໍ່ສູ້ແຍ່ງຊິງອຳນາດ ແລະ ຕຳແໜ່ງຝ່າຍໂລກ ຈົນລືມກຽດຕິຍົດທີ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນປະທານໃຫ້. {GC 313.1}

ພວກເຖົ້າແກ່ຂອງອິດສະຣາເອນຄວນໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ ແລະ ສຶກສາຄົ້ນຄວ້າສະຖານທີ່, ເວລາ ແລະ ສະຖານະການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເຫດການທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດໂລກ ຄືການສະເດັດມາຂອງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອໄຖ່ມະນຸດໃຫ້ລອດພົ້ນ. ຄົນທັງຫຼາຍຄວນໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງ ແລະ ລໍຖ້າເພື່ອຈະໄດ້ເປັນກຸ່ມຄົນທຳອິດທີ່ຈະຕ້ອນຮັບພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນຂະນະນັ້ນ ໂຢເຊັບກັບນາງມາຣີໄດ້ເດີນທາງຢ່າງອ່ອນເພຍຈາກເນີນພູນາຊາເຣັດຈົນຮອດເມືອງເບັດເລເຮັມ. ພວກເຂົາເດີນຕະຫຼອດເສັ້ນທາງແຄບໃນເມືອງ ຈົນຮອດສຸດທາງດ້ານຕາເວັນອອກ ແຕ່ກໍຫາບໍ່ໄດ້ບ່ອນພັກແຮມໃນຄືນນັ້ນ; ບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດປະຕູຕ້ອນຮັບພວກເຂົາ. ໃນທີ່ສຸດພວກເຂົາພົບທີ່ພັກໃນກະຕູບອັນຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ກຽມໄວ້ເພື່ອລ້ຽງງົວ, ແລ້ວພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງໂລກຊົງຖືກຳເນີດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. {GC 313.2}

ພວກທູດສະຫວັນເຄີຍໄດ້ເຫັນຣັດສະໝີພາບ ເຊິ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຊົງມີຮ່ວມກັບພຣະບິດາ ກ່ອນໂລກນີ້ຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນ; ພວກເພິ່ນຈຶ່ງລໍຄອຍການສະເດັດມາບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງ ດ້ວຍຄວາມສົນໃຈຢ່າງແຮງກ້າ ພ້ອມກັບຖືວ່າເປັນເຫດການທີ່ໜ້າຍິນດີທີ່ສຸດສຳລັບມະນຸດທັງປວງ. ມີການມອບໝາຍໃຫ້ທູດສະຫວັນກຸ່ມໜຶ່ງ ໄປນຳຂ່າວອັນໜ້າຍິນດີນີ້ໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ກຽມພ້ອມທີ່ຈະຮັບເອົາ ຄືຜູ້ທີ່ຈະປະກາດຕໍ່ໃຫ້ຊາວໂລກຮູ້ດ້ວຍຄວາມໜ້າຊື່ນໃຈບານ. ພຣະຄຣິສຊົງຖ່ອມພຣະອົງລົງ ເພື່ອຮັບສະພາບຂອງມະນຸດ; ພຣະອົງຕ້ອງແບກຮັບເອົາຄວາມທຸກອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງມອບຊີວິດເປັນເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ; ເຖິງແມ່ນວ່າ ພຣະຄຣິສຊົງຖ່ອມພຣະອົງລົງ ແຕ່ຝ່າຍພວກທູດສະຫວັນ ກໍຢາກໃຫ້ພຣະອົງໄດ້ຮັບກຽດໃຫ້ສົມກັບຖານະພຣະບຸດຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດ. ພວກບຸກຄົນສຳຄັນຂອງໂລກຈະເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ນະຄອນຫຼວງຂອງອິດສະຣາເອນເພື່ອຕ້ອນຮັບພຣະອົງບໍ? ພວກທູດສະຫວັນຈະໄດ້ມີໂອກາດແນະນຳພຣະຄຣິສແກ່ຄົນກຸ່ມໃຫຍ່ທີ່ລໍຖ້າພຣະອົງບໍ? {GC 313.3}

ມີທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງມາຢາມເບິ່ງວ່າ ມີໃຜແດ່ທີ່ກຽມພ້ອມທີ່ຈະຕ້ອນຮັບພຣະເຢຊູ. ແຕ່ທູດອົງນັ້ນບໍ່ເຫັນວີ່ແວວວ່າ ຈະມີຜູ້ໃດເຝົ້າລໍຖ້າການສະເດັດມາ. ບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງສັນລະເສີນ ຫຼື ການຮ້ອງໂຮ່ອວຍໄຊວ່າ ການສະເດັດມາຂອງພຣະເມຊີອາໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ. ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນບິນວົນວຽນຢູ່ເໜືອນະຄອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ ແລະ ເໜືອພຣະວິຫານ ອັນເປັນບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ຣັດສະໝີພາບແຫ່ງການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະອົງປາກົດຢູ່ເປັນເວລາຕໍ່ເນື່ອງກັນຫຼາຍຍຸກສະໄໝ, ແຕ່ທູດອົງນັ້ນພັດເຫັນແຕ່ຄົນທີ່ບໍ່ເອົາໃຈໃສ່. ພວກປະໂຣຫິດທີ່ຫຍິ່ງທະນົງຕົວ ກຳລັງເຮັດພິທີກຳຢ່າງອະລັງການ ແຕ່ເປັນການຖວາຍບູຊາທີ່ເປິເປື້ອນມົນທິນບາບ. ພວກຟາຣີຊາຍກຳລັງສອນປະຊາຊົນດ້ວຍສຽງດັງ ຫຼື ບາງຄົນກຳລັງຢືນອະທິຖານຢູ່ປາກຊອຍດ້ວຍທ່າທີທີ່ໂອ້ອວດ. ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ໃນພຣະຣາຊວັງຂອງກະສັດ, ໃນຫ້ອງປະຊຸມຂອງພວກນັກປັດຊະຍາ ຫຼື ຢູ່ໃນໂຮງຮຽນຂອງພວກຣາບີ, ຕ່າງຄົນຕ່າງບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມຈິງອັນປະເສີດທີ່ເຮັດໃຫ້ສະຫວັນທັງໝົດມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີ ແລະ ການສັນລະເສີນ; ດ້ວຍວ່າ, ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງມະນຸດກຳລັງຈະສະເດັດມາໃນໂລກໃຫ້ມະນຸດໄດ້ເຫັນ. {GC 314.1}

ບໍ່ມີຫຼັກຖານເລີຍວ່າ ມີຄົນຄາດຫວັງເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິສ; ບໍ່ມີການກຽມພ້ອມທີ່ຈະຕ້ອນຮັບອົງເຈົ້າຊີວິດ. ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນປະຫຼາດໃຈ ແລະ ກຳລັງຈະກັບໄປສູ່ສະຫວັນດ້ວຍຂ່າວອັນໜ້າອັບອາຍນັ້ນ ແຕ່ກໍພົບເຫັນຄົນລ້ຽງແກະກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ກຳລັງເຝົ້າເບິ່ງຝູງແກະຂອງຕົນໃນເວລາກາງຄືນ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເງີຍໜ້າເບິ່ງດວງດາວໃນທ້ອງຟ້າ, ພວກເຂົາໄຕ່ຕອງເຖິງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະເມຊີອາ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຢາກໃຫ້ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກສະເດັດມາ. ນີ້ແມ່ນກຸ່ມຄົນທີ່ກຽມພ້ອມທີ່ຈະໄດ້ຮັບຟັງຂ່າວສານຈາກສະຫວັນ. ແລ້ວໃນທັນໃດນັ້ນເອງທູດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍປາກົດຂຶ້ນ ແລະ ປະກາດຂ່າວດີເລື່ອງອັນໜ້າຊົມຊື່ນຍິນດີ. ສະຫງ່າຣາສີແຫ່ງສະຫວັນສ່ອງມາຍັງທົ່ງພຽງແຫ່ງນັ້ນ, ມີທູດສະຫວັນໝູ່ໃຫຍ່ຈົນນັບບໍ່ຖ້ວນປາກົດຂຶ້ນ ເໝືອນກັບວ່າ ຂ່າວອັນໜ້າຍິນດີດັ່ງກ່າວປະເສີດເກີນກວ່າທີ່ຈະໃຫ້ທູດສະຫວັນພຽງອົງດຽວປະກາດ. ທູດສະຫວັນໝູ່ໃຫຍ່ນັ້ນຈຶ່ງຮ່ວມກັນຮ້ອງເພງ ອັນເປັນເພງທີ່ມະນຸດທຸກຊາດທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດຈະໄດ້ຮ້ອງກັນໃນທີ່ສຸດວ່າ: “ພຣະຣັດສະໝີຈົ່ງມີແກ່ພຣະເຈົ້າໃນສະຫວັນທີ່ສູງສຸດ ແລະ ທີ່ແຜ່ນດິນໂລກຈົ່ງມີສັນຕິສຸກແກ່ມະນຸດທັງປວງ.” (ລູກາ 2:14). {GC 314.2}

ເລື່ອງອັນປະເສີດລ້ຳຈາກເມືອງເບັດເລເຮັມນັ້ນ ມີບົດຮຽນທີ່ສຳຄັນແທ້ໜໍ! ເລື່ອງນັ້ນເປັນການຕຳໜິຄວາມບໍ່ເຊື່ອຖື, ຄວາມທະນົງຕົວ ແລະ ຄວາມເພິ່ງພາໃນຕົນເອງຂອງພວກເຮົາ. ມັນເຕືອນພວກເຮົາໃຫ້ລະວັງ, ຢ້ານວ່າໂດຍຄວາມບໍ່ໃສ່ໃຈຂອງພວກເຮົາ ເຊິ່ງເປັນຄວາມຜິດອັນຮ້າຍແຮງ ພວກເຮົາຈະບໍ່ສັງເກດໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆທີ່ບົ່ງບອກເຖິງຍຸກສະໄໝ ເຊິ່ງຈະເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວັນເວລາທີ່ພຣະອົງຈະສະເດັດກັບມາ. {GC 315.1}

ແຕ່ພວກຜູ້ລ້ຽງແກະເທິງເນີນພູແຫ່ງແຂວງຢູດາຍ ບໍ່ແມ່ນກຸ່ມດຽວທີ່ພວກທູດສະຫວັນພົບວ່າກຳລັງເຝົ້າລໍຄອຍການສະເດັດມາຂອງພຣະເມຊີອາ. ໃນຕ່າງປະເທດມີຄົນທີ່ກຳລັງລໍຖ້າພຣະອົງ ຄືກຸ່ມນັກປັດຊະຍາຈາກທິດຕາເວັນອອກຜູ້ຮັ່ງມີ ແລະ ສະຫງ່າຜ່າເຜີຍ. ນັກປັດຊະຍາເຫຼົ່ານີ້ ເປັນພວກທີ່ສຶກສາຄົ້ນຄວ້າທຳມະຊາດ ແລະ ໄດ້ເຫັນຝີພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າຜ່ານສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງສ້າງ. ຈາກພຣະຄຳພີພາສາເຮັບເຣີ ພວກເຂົາໄດ້ຮຽນຮູ້ເຖິງດວງດາວທີ່ຈະອອກມາຈາກຢາໂຄບ; ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງເຝົ້າລໍຖ້າການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງຈະບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນ “ຜູ້ທີ່ມາໂຜດຊ່ວຍຊາດອິດສະຣາເອນໃຫ້ພົ້ນ” ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນ “ແສງສະຫວ່າງສ່ອງແຈ້ງເປີດເຜີຍພຣະປະສົງແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ” ແລະ “ເປັນເຫດໃຫ້ໂລກທັງໝົດໄດ້ພົ້ນ.” (ລູກາ 2:25, 32; ກິດຈະການ 13:47). ພວກເຂົາເປັນຜູ້ສະແຫວງຫາຄວາມສະຫວ່າງ, ແລ້ວແສງສະຫວ່າງຈາກບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສ່ອງມາຍັງທາງເດີນຂອງພວກເຂົາ. ພວກປະໂຣຫິດ ແລະ ພວກຣາບີໃນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃຫ້ຮັກສາ ແລະ ອະທິບາຍຫຼັກຄວາມຈິງ; ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຖືກຄວາມມືດຄອບງຳ ມີດວງດາວຈາກສະຫວັນນຳພາກຸ່ມຄົນຕ່າງຊາດດັ່ງກ່າວ ໃຫ້ໄປເຖິງສະຖານທີ່ອັນເປັນບ່ອນທີ່ພຣະຣາຊານ້ອຍຊົງບັງເກີດ. {GC 315.2}

ພຣະຄຣິສຈະສະເດັດ “ມາປາກົດເທື່ອທີສອງ ໂດຍບໍ່ກ່ຽວກັບຄວາມບາບ ແຕ່ເພື່ອໂຜດຊ່ວຍເອົາບັນດາຜູ້ທີ່ລໍຄອຍພຣະອົງດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນ ໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນ.” (ເຮັບເຣີ 9:28). ເຊັ່ນດຽວກັບຂ່າວການກຳເນີດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ, ຂ່າວເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງ ກໍບໍ່ໄດ້ຖືກມອບໝາຍໃຫ້ພວກຜູ້ນຳສາສະໜາ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັກສາຄວາມສຳພັນຂອງຕົນກັບພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນ; ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຈຳນວນຄົນທີ່ອັກຄະສາວົກໂປໂລກ່າວເຖິງ ເມື່ອເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ແຕ່ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍເອີຍ ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມມືດແລ້ວ ແລະ ວັນນັ້ນຄົງຈະບໍ່ມາຫຼອນໃສ່ພວກເຈົ້າດັ່ງຂະໂມຍມາ. ເພາະວ່າ ພວກເຈົ້າທຸກຄົນເປັນລູກຂອງຄວາມສະຫວ່າງ ເປັນລູກຂອງກາງເວັນ ພວກເຮົາບໍ່ເປັນຝ່າຍກາງຄືນ ຫຼື ຝ່າຍຄວາມມືດ.” (1 ເທສະໂລນິກ 5:4, 5). {GC 315.3}

ພວກເຝົ້າຍາມເທິງກຳແພງເມືອງຊີໂອນ ຄວນເປັນກຸ່ມຄົນທຳອິດທີ່ຮັບເອົາຂ່າວເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ແລະ ຄວນເປັນກຸ່ມຄົນທຳອິດທີ່ປ່າວປະກາດວ່າ ເວລາທີ່ພຣະອົງຈະສະເດັດກັບມານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ ແລະ ຄວນເປັນກຸ່ມຄົນທຳອິດທີ່ເຕືອນປະຊາຊົນໃຫ້ກຽມພ້ອມເພື່ອຕ້ອນຮັບການສະເດັດ. ແຕ່ພວກເຂົາຢູ່ຢ່າງສະດວກສະບາຍ ແລະ ເຝົ້າຝັນເຖິງການຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ, ໃນຂະນະທີ່ປະຊາຊົນຫຼັບໄຫຼຢູ່ໃນຄວາມບາບ. ພຣະເຢຊູຊົງເຫັນສະພາບຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງ ເໝືອນກັບຕົ້ນໝາກເດື່ອທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍໃບໄມ້ແຕ່ບໍ່ມີໝາກຜົນ. ມີການປະຕິບັດຕາມພິທີທາງສາສະໜາຢ່າງອວດອົ່ງ, ແຕ່ຂາດສິ່ງດຽວທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພິທີເຫຼົ່ານັ້ນເປັນທີ່ຍອມຮັບຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືຄວາມນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນ ແລະ ຄວາມເຊື່ອ. ແທນທີ່ຈະມີຜົນແຫ່ງພຣະວິນຍານ ພວກເຂົາພັດມີຄວາມຫຍິ່ງທະນົງຕົວ, ການເນັ້ນພິທີກຳ, ການຫຼົງຕົວເອງ, ຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ ແລະ ການບີບບັງຄັບ. ຄຣິສຕະຈັກທີ່ຫຼົງໄປຈາກຄວາມເຊື່ອ ໄດ້ຫຼັບຫູຫຼັບຕາຕໍ່ໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆທີ່ບົ່ງບອກເຖິງຍຸກສະໄໝ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມພວກເຂົາ, ຄວາມສັດຊື່ຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ລົ້ມເຫຼວ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ໜີຈາກພຣະອົງ ແລະ ແຍກຕົວເອງອອກຈາກຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອພວກເຂົາບໍ່ຍອມປະຕິບັດຕາມເງື່ອນໄຂ, ພຣະສັນຍາຕ່າງໆຂອງພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ສຳເລັດໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. {GC 315.4}

ທີ່ກ່າວມາແລ້ວຂ້າງເທິງ ແມ່ນຜົນທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງແນ່ນອນ ເມື່ອຜູ້ຄົນບໍ່ຍອມເຫັນຄຸນຄ່າຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ ແລະ ບໍ່ນຳເອົາພຣະພອນຂອງພຣະເຈົ້າໄປໃຊ້ປະໂຫຍດ. ຖ້າຄຣິສຕະຈັກບໍ່ດຳເນີນຕາມການຊົງນຳຂອງພຣະອົງ ພ້ອມທັງຮັບເອົາແສງສະຫວ່າງທັງໝົດ ແລະ ເຮັດຕາມໜ້າທີ່ທຸກຢ່າງທີ່ພຣະອົງຊົງເປີດເຜີຍໃຫ້ນັ້ນ, ການນັບຖືສາສະໜາກໍຈະເສື່ອມລົງ ຈົນເຫຼືອແຕ່ການເຮັດຕາມພິທີກຳ ແລະ ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ມີຈິດວິນຍານຕິດສະໜິດກັບພຣະເຈົ້າເຫຼືອຢູ່. ຄວາມຈິງນີ້ໄດ້ປາກົດໃຫ້ເຫັນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ພຣະເຈົ້າຊົງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ໄພ່ພົນຂອງພຣະອົງສະແດງເຖິງຄວາມເຊື່ອດ້ວຍການກະທຳ ແລະ ການປະຕິບັດຕາມຄຳສອນຂອງພຣະອົງ, ເຊິ່ງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄວນສອດຄ່ອງກັບພຣະພອນ ແລະ ສິດທິພິເສດທັງໝົດທີ່ພຣະອົງຊົງປະທານໃຫ້. ການທີ່ຈະເຊື່ອຟັງໄດ້ນັ້ນ ກໍຕ້ອງອາໄສການເສຍສະຫຼະ ແລະ ການແບກໄມ້ກາງແຂນ; ເພາະເຫດນີ້, ຫຼາຍຄົນທີ່ອ້າງຕົນເປັນສາວົກຂອງພຣະຄຣິສ ຈຶ່ງປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນ ແລະ ເໝືອນກັບຊາວຢິວໃນສະໄໝບູຮານ ເຂົາທັງຫຼາຍບໍ່ຮູ້ເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າສະເດັດມາຢ້ຽມຢາມພວກເຂົາ. (ເບິ່ງ ລູກາ 19:44). ເນື່ອງຈາກຄວາມທະນົງຕົວ ແລະ ຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຜ່ານພວກເຂົາໄປ ແລະ ໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງແກ່ຜູ້ທີ່ມີລັກສະນະເໝືອນຜູ້ລ້ຽງແກະແຫ່ງເມືອງເບັດເລເຮັມ ແລະ ພວກນັກປັດຊະຍາຈາກທິດຕາເວັນອອກ ທີ່ເອົາໃຈໃສ່ ແລະ ດຳເນີນຕາມແສງສະຫວ່າງທັງໝົດທີ່ມີຢູ່. {GC 316.1}

16: ກຸ່ມປິນກຣິມລຸ້ນບຸກເບີກ18: ນັກປະຕິຮູບຊາວອາເມຣິກາ